129 KIHAE's DAY :: our LOVE is REAL

ตอนที่ 5 : [129 KIHAE] :: HAE [BER] #2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,076
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ส.ค. 53

วันอาทิตย์ เวลา 7.13 น. ณ บ้านครอบครัวลี

 

            แควก!!!!”

            อ๊ากกกกกกก เสียงเทปกาวที่ถูกกระชากออกอย่างแรงตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอันหวยหวน

            เฮียใจเย็นดิ ร้องไปสามบ้านแปดบ้านแล้ว แอมเบอร์รีบอุดปากพี่ชายเอาไว้

            แฮ่กๆ...เอ็งลองมาเป็นบุคคลที่ถูกถลกขนหน้าแข้งทิ้งอย่างไม่ใยดีแบบข้ามั่งมั้ยล่ะ เจ็บแทบตายเนี่ย ทงเฮพูดไปป้ายน้ำที่หางตาออกไปพลางๆ

            จะให้ทำไงได้ล่ะเฮีย เป็นผู้หญิงถ้าขนหน้าแข้งยาวสนั่นขนาดนี้ก็ทุเรศตายเลย

            โฮก...แล้วไรเนี่ย พอกหน้าเฮียทำไมซอลลลลี่!” ทงเฮพยายามหันหน้าหลบแตงกว่าที่จะโปะลงมาบนหน้าของตัวเอง

            พี่ทงเฮ ใจเย็นๆสิคะ ขอบตาพี่คล้ำมากๆเลย ซอลลี่เองก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกัน

            กว่าจะหน้าใสกิ๊งเป็นที่ต้องใจของน้องตัวแสบแล้ว ทงเฮยังจะต้องฝ่าอีกหลายด่าน ไม่ว่าจะเป็นการลองชุด ทำผม แต่งหน้า สารพัดวิธี

            ข้าเพิ่งจะรู้นะว่าผู้หญิงเค้าจะต้องเรื่องมากกับชีวิตมากมายขนาดนี้ว่ะ ทงเฮมองตัวเองในกระจกแล้วก็เซ็งๆ

            โห...เฮีย น่ารักโคตรเลยว่ะ แอมเบอร์ถึงกับยกนิ้วให้กับพี่ชายตัวเองที่ตอนนี้กำลังอยู่ในชุดเสื้อแขนสั้นสีขาว และกระโปรงระบายยาวคลุมเข่าสีลาเวนเดอร์ ผมสีน้ำตาลเข้มที่ถูกดัดเป็นลอนและเกล้าขึ้นเป็นรวมไว้ที่ด้านหลัง ฝีมือซอลลี่ ส่งผลให้ลี ทงเฮในตอนนี้สวยเหมือนกับผู้หญิงจริงๆ

            ทงเฮที่กำลังยืนอยู่มองตัวเองในกระจกแล้วก็แอบอึ้งไปเหมือนกัน

            ข้านี่หน้าตาดีจริงๆเนอะ แน่ะ...= = คนเรานี่น่ะ

            เอาล่ะค่ะ ร่างกายภายนอกก็เรียบร้อยแล้ว เหลือแต่... ซอลลี่กอดอกใช้ความคิดอย่างหนัก

            ยังเหลืออะไรอีกรึ? ทงเฮทำหน้าสยอง

            ท่าทางการเดิน คำพูด อะไรพวกนี้ไงเฮีย แอมเบอร์เป็นฝ่ายตอบ

            อ่อ....แล้วไง? ยังคงไม่ค่อยจะเข้าใจนัก

            เฮียต้องไม่ลืมนะว่าตอนนี้เฮียชื่อแอมเบอร์ แอมเบอร์ และแอมเบอร์ ไม่ใช่ผู้ชาย ต้องพูดค่ะ ไม่ใช่ครับ แอมเบอร์ร่ายยาวรวดเดียวจบ

            เออ ..ข้าจะพยายาม

            ทงเฮรับคำก่อนจะหมุนตัวไปมาอยู่ที่หน้ากระจก

 

            แอมเบอร์กับซอลลี่ได้แต่ถอยออกมายืนอยู่ห่างๆที่หน้าระเบียง แล้วกระซิบกระซาบกันเบาๆ

            จะไหวมั้ยเนี่ย? พี่แอม ซอลลี่เห็นสภาพความกระโดกกระเดกแล้วก็อดห่วงไม่ได้

            แน่ล่ะ...มันจะต้องสำเร็จแน่ๆ

            ทำไมพี่มั่นใจจัง

            ก็มันแลกด้วยฟีโน่ทั้งคันเลยนะ เราจะต้องทำสำเร็จสิ แอมเบอร์ยักคิ้วด้วยแววตาปีศาจ ก่อนจะหันกลับไปมองทงเฮจนเวลานัดมาถึง

 

            ทงเฮมองไปรอบๆร้านเมื่อเปิดประตูเข้ามา โรงแรมนี่มันจะหรูไปไหนวะเนี่ย ไอ้รองเท้ามันก็เดินลำบ๊ากลำบาก ใส่ยากใส่เย็น ทุกข์ของไอ้ทงเฮจริงๆเลย!

            แล้วนี่ผู้คนมันจะมองมาทำห่าไรนักหนาเนี่ย ไม่เคยเห็นคนหล่อใส่กระโปรงรึไงวะ ชิส์!!

            เอ่อ...คุณผู้หญิงครับ.. บริกรที่เป็นคนเดินนำทงเฮหันมากล่าวด้วยเบาๆ

            ใครเป็นผู้หญิงวะ.....เอ่อ...คะ? ทงเฮเผลอหลุดเสียงไป ก่อนจะกลับเกลื่อนอาการตะลึงค้างนั้นไว้ด้วยรอยยิ้มบาดใจ

            คือ...คือว่า นี่คือห้องที่จองโต๊ะไว้นะครับ ห้อง12 โต๊ะที่9 เชิญครับ... ว่าแล้วก็เปิดประตูให้ทงเฮเข้าไป

            เด็กสถาปัตย์สูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะตบกระโปรงเดินเข้าไปยังหมายเลขโต๊ะที่ต้องจัดการ

            สะ....สวัสดีค่ะ... ทงเฮค่อยๆเอ่ยทักขึ้นจากทางด้านหลังของคนที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

            อ้าว! น้องแอมเบอร์มาแล้วหรอครับ อีกฝ่ายลุกขึ้นหันกลับมาทันที

 

            OoO!!!!!

 

            ทงเฮถึงกับตกใจ ก็ไอ้คนตรงหน้านี่ก็คือคนเดียวกับไอ้โรคจิตที่กวนประสาทเค้าบนรถเมล์วันนี้นี่หว่า

            ตายล่ะ! มันจะจำเราได้รึเปล่าเนี่ย

            ทงเฮค่อยๆคิดไปไกลเรื่อยๆ ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยออกมา

            น้องแอม...เบอร์ครับ ?

            อะ...เอ่อ...ค่ะๆ...สวัสดีค่ะ...คุณคือ?..... ทงเฮยังต้องแกล้งตีบทต่อไปเรื่อยๆ

            ผมชื่อคิม คิบอมครับ...เป็นนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่สองครับ อีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะจำตัวได้สักนิด ทงเฮจึงโล่งใจลงไปมาก แต่! ปีสอง? แสดงว่าเป็นน้องเราหนึ่งปีล่ะสิ

            แล้วจะต้องมาทนเรียกมันพี่เนี่ยนะ !!!

            ค่ะ...พี่....คิบอม อยากจะกัดลิ้นตัวเองตายจริงๆเลย

            เชิญนั่งครับ แล้วนี่อยากทานอะไรก็เต็มที่เลยนะครับ คิบอมยิ้มเล็กน้อยแล้วเริ่มเปิดเมนูของตัวเอง

 

            เราจะต้องทำให้ไอ้หน้าบานนี่ถอนหมั้นไอ้แอมให้ได้!’

 

            ทงเฮร้องบอกตัวเองในใจ ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อนึกอะไรดีๆขึ้นมาในสมองได้

          พี่คะ...ขอไก่งวงอบซอส สปาเกตตี้กุ้ง ปลาคาเวียร์อบเกลือ ปลาหมึกยักษ์พันชีส เบคอนเซ็ต กุ้งล็อบสเตอร์ ขาหมูอบสมุนไพร ข้าวกล้องผสมธัญพืช ซุปเต้าหู้ และกิมจิรวมมิตรค่ะ... ทงเฮพับเมนูด้วยอาการตะลึง

เหวอของบริกรชาย

            ทงเฮยิ้มอย่างผู้มีชัยขณะลอบมองคิบอมที่ยังกวาดตาไล่ดูเมนูอยู่

            อืม...งั้นผมขอน้ำชาฝรั่งแก้วหนึ่งครับ คิบอมพับเมนูส่งคืนเช่นกัน ทำให้ทงเฮได้แต่กัดฟันด้วยความแค้นเท่านั้น

            ประมาณสิบห้านาทีต่อมา บรรดาขบวนอาหารก็ถูกยกมาตกแต่งบนโต๊ะจานแล้วจานเล่า กว่าที่บริกรจะพูดคำว่า เมนูที่สั่งครบแล้วครับ ก็เล่นเอาแทบจะมองไม่เห็นผ้าที่ใช้ปูโต๊ะกันเลยทีเดียว

            ทงเฮเองก็มองและคำนวณราคาจากสภาพอาหารแล้ว รับรองไอ้ว่าที่แพทย์นี่มันจะต้องกระเป๋าฉีก จนเอ่ยปากพูดคำว่า

            น้องแอมเบอร์ครับ พี่ขอโทษจริงๆครับ พี่ไม่มีเงินพอจะจ่ายอาหารมื้อนี้ครับ แก่เค้าแน่ๆ จากนั้นเค้าก็จะใช้ข้ออ้างนี้นี่ล่ะ เป็นสาเหตุทำให้มันละอายจนถอนมั่นไป

            แหมะ...ลี ทงเฮนี่ช่างเฉียบแหลมจริงๆ!

            คอยดูเถอะ...นั่งเก๊กต่อไป นายจะต้องขอถอนหมั้นแน่ๆ

            ซูดดดด!! แหง็บๆๆ....ครอกกกกก.... เสียงเคี้ยว กลืน ซด อาหารอันดังสนั่นที่ลี ทงเฮซึ่งเป็นผู้ที่ทำเองก็ไม่กล้าแม้จะเงยหน้ามองคนอื่น

            ถามว่าอายมั้ย? คำตอบคือ  มากกกก!!!

            แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ เค้าอยากจะหลุดพ้นจากสภาพผู้หญิงอันแสนจะทุเรศนี้ไปให้ไวที่สุดนี่นา ก็คงจะต้องทำทุกทางแล้วล่ะ

            เห็นผู้หญิงทำท่าทางแบบนี้แล้วทนได้ก็โคตรเซียนเกินไปแล้วล่ะ

            แต่ทว่า...คิม คิบอมก็ยังคงยกแก้วน้ำชาขึ้นมาจิบแล้วยิ้มให้ทงเฮบางๆเท่านั้น

            คิดว่าตัวเองหล่อนักรึไงวะ หมั่นไส้!!!

            ทงเฮทานอาหารแต่ละชนิดไปได้เพียงคำสองสองคำก็ชักจะแน่นขอบกระโปรงขึ้นมาแล้วล่ะ แต่ว่ามันยังเหลืออยู่เพียบเลยล่ะ

            ไม่ต้องรีบนะครับน้องแอมเบอร์ พี่รอได้ครับ คิบอมเอ่ยเบาๆ แล้วส่งยิ้มหวานให้อีกครั้ง

            ค่ะ...... ทงเฮต้องกัดฟันส่งคำตอบรับออกไป

            ไอ้หน้าด้านนนน !!!

            ทงเฮเขี่ยอาหารในจานเล่นสักพักก็มีสีหน้าที่แทบจะทนไม่ไหวอีกแล้ว

            เอ่อ...น้องแอมเบอร์ครับ พี่ขอออกไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะครับ...

คิบอมออกตัวเล็กน้อย

            ตามใจ...เอ้ย! เชิญค่ะ พี่คิบอม

            ร่างสูงจึงเดินแยกออกไปให้ทงเฮได้นั่งเขี่ยอาหารเล่นต่อไป

 

            10 นาทีผ่านไป...ทงเฮเริ่มรู้สึกถึงอาการผิดปกติ

            20 นาทีผ่านไป...ทงเฮเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดาแล้วล่ะ

            30นาทีผ่านไป...ทงเฮเริ่มรุ้สึกร้อนจนเหงื่อออกทีละนิดๆ

 

            เอ่อ...ให้เก็บโต๊ะเลยมั้ยครับ? บริกรหนุ่มคนเดิมเดินเข้ามาถาม ทำให้ทงเฮได้แต่ทำหน้าซีดตอบกลับไป

            เอ่อ...คือยังครับ... เอาไงดีล่ะไอ้เฮ...ค่าอาหารทั้งหมดนี่ก็ไม่มีจะจ่าย ไอ้หมอนั่นมันก็ดันมาหายไปอีก โธ่เว้ย! เอาไงดีวะเนี่ย

            50 ทีผ่านไป ทงเฮเริ่มนั่งอยู่ไม่สุขแล้วล่ะ ไอ้พนักงานมันไม่มีอะไรทำรึไงวะ เดินไปเดินมาอยู่นั่นล่ะ คนมันเสียวนะว้อย

            จนกระทั่งชั่วโมงกว่าก็ยังไม่กลับมา ทงเฮยิ่งเครียดหนักเข้าไปกว่าเดิม ในหัวก็ตีกันยุ่งไปหมด ถ้าไอ้หมอนั่นมันชิ่งเพราะไม่มีปัญญาจะจ่ายจริงๆแล้วเค้าควรจะทำยังไงดีล่ะ

            ยิ่งสายตากดดันจากบริกรนี่อีก มันจะทนไม่ไหวแล้วนะ

            ตาหวานๆเริ่มจะแดงก่ำ และมีน้ำมาเอ่อล้นรอบๆตาแล้ว

            หาเรื่องให้ตัวเองซะแล้วมั้ยล่ะ ลี ทงเฮ!!

            แต่ก่อนที่น้ำตาจะได้ล่วงหล่นลงมาคิบอมก็เดินเข้ามานั่งประจำที่เสียก่อน

            ขอโทษนะครับน้องแอมเบอร์ พอดีว่าเพื่อนพี่โทรเข้ามาคุยเรื่องโปรเจคต์งานด่วนน่ะครับ...เอ่อ...น้องแอมเบอร์? คิบอมขมวดคิ้วเมื่อเห็นอาการของคนตรงหน้า

            แอมอิ่มแล้ว...อยากไปจากที่นี่ ทงเฮลอบถอนหายใจหนักๆ เมื่อตอนที่คิบอมจัดการจ่ายเงินให้กับบริกร

            เกือบซวย(ครั้งใหญ่)ซะแล้วเรา

           

            หลังจากที่เดินออกมาจากภัตตาคารมหาภัยนั่นได้แล้ว ทงเฮก็เอ่ยปากว่าอยากจะกลับบ้านเพราะรู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ คิบอมเอ่ยปากจะไปส่งที่บ้าน แต่ทงเฮก็สามารถเอาตัวรอดด้วยการขอให้มาส่งเพียงที่สถานีรถไฟใต้ดินเท่านั้น

            วันนี้ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีของเรานะครับ น้องแอมเบอร์ คิบอมเอ่ยพลางยิ้มไปด้วย

            ดีกับผีน่ะสิ !!!

            ทงเฮได้แต่ร้องอยู่ในใจ ทำไมมันยังทนได้อีกวะเนี่ย ให้ตายเถอะ คนหรือคอนกรีตเนี่ยถึงไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย!

            ทงเฮโบกมือลาตอบคิบอมเล็กน้อย แล้วก้าวขึ้นรถไฟไป...กว่าจะหมดภารกิจของวันนี้เล่นเอาแทบบ้าเลยแฮะ...

            ทงเฮเอนตัวพิงเสาอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติของร่างกายตัวเอง

 

            O[]O!!!

 

            ตาหวานๆเบิกกว้างออก เมื่อรับรู้ได้มาที่สะโพกของตัวเองกำลังมีมือข้างหนึ่งวางไว้อย่างโจ่งแจ้ง

            ความอายแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเมื่อเห็นว่าผู้กระทำยังตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้เรื่อง ริมฝีปากบางกำลังจะเปิดออกเตรียมสบถร้อยพันคำด่า แต่ทว่า

            หมับ!!!

            ทำแบบนี้ผิดกฎหมายนะครับ... เสียงทุ้มที่เจ้าของเสียงได้กระชากมือเจ้าโรคจิตคนนั้นออก

            คิ...บอม... ทงเฮลากเสียงยาวเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าร่างสูงจะมาอยู่บนรถไฟด้วยกันได้

            แบบนี้ล่ะ พี่ถึงไม่อยากให้กลับคนเดียว คิบอมเดินมาอยู่ข้างๆทงเฮเมื่อปล่อยให้เจ้าตัวการวิ่งลงจากสถานีไปทันทีที่ประตูเปิดออก

            ขะ...ขอบคุณค่ะ... อย่างน้อยๆไอ้หมอนี่ก็เป็นคนดีเหมือนกันนะ

            ครับ...พี่ขอไปส่งน้องแอมเบอร์ที่สถานีก็ได้ครับ เผื่อน้องลำบากใจ

            ค่ะ...ขอบคุณนะคะ

            ตลอดทางนั้นทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก มีเพียงทงเฮที่เหลือบมองร่างสูงเป็นพักๆเท่านั้น

            จะว่าไป...ไอ้หมอนี่ถึงแม้ว่าพื้นที่แก้มจะเยอะเกินชาวบ้านเค้าไปหน่อย แต่ส่วนสูงที่สมส่วน รูปร่างที่พอดี คิ้วเข้ม ปากได้รูป ตาไม่ตี่ไม่โตก็พอไปโบสต์ได้ไม่อายใครเหมือนกันนะ

            เอ๊ะ! ...นี่เราไปชมมันทำไมล่ะเนี่ย? ชักจะเพี้ยนซะแล้ว

            บายนะครับ...น้องแอมเบอร์ คิบอมที่ยังคงยืนอยู่ในรถไฟโบกมือลาทงเฮที่ยืนอยู่บนพื้นสถานีเรียบร้อยแล้ว

            บายค่ะ พี่คิบอม ทงเฮโบกมือกลับ พร้อมกับยืนมองโบกี้รถไฟฟ้าแล่นออกไปจนลับสายตา

            ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วเดินกลับบ้านต่อไป

            อย่างน้อยๆ...มันก็คงไม่เลวร้ายสักเท่าไหร่หรอกมั้ง...วันนี้น่ะ




กลับมาอัพแล้วเน้อ...เฮเบอร์กันอีกครั้ง ฮ่าๆๆๆๆ
ใครที่ส่งเมลล์มาแล้วจีนยังไม่ตอบกลับ ใจร่มๆเน้อ...เวลามีน้อย เอาไปแต่งให้พวกท่านอ่านกันนั่นล่ะ
ก็ทยอยตอบกลับ(น่าจะ)หมดแล้วเน้อ โอนมาก็แจ้งกันมาได้

ปล.ส่วนเรื่องของแถมนั้น ขอให้ผ่านวันคิบอมมี่ไปก่อนน้า
(ถ้า)เกิดมีปาฏิหาริย์ใดๆออกมา(สาธุ องค์เฮทำอะไรอีกสักปีเท๊อะ)
จงทำใจซะ สิ่งนั้นล่ะจะกลายร่างมาเป็นของแถม (อินี่เล่นง่ายๆเลย)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

276 ความคิดเห็น

  1. #259 moomee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2554 / 01:12
    บอมจำได้ป่าวเนี้ยลุ้นๆ
    #259
    0
  2. #232 MyKiBum (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 18:53
    อร๊ายยยย

    อยากเหนด๊องแต่งหญิงงง

    ><
    #232
    0
  3. #203 KiHae_FF (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2553 / 02:35
    บอมจะรู้มั้ยเนี่ย
    #203
    0
  4. #183 ~'' Billhwan ** (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 20:38
    บอมน่ารัก !!
    เป็นคนดีได้อีกอ่ะ 55
    #183
    0
  5. #90 I' Saru,, (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2553 / 15:24
    อยากเห็นด๊องแต่งหญิงจัง
    #90
    0
  6. #82 -*- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2553 / 20:49
    ลีทงเฮเอ๋ย เกือบตายแล้มั้ยล่ะนั่น

    เล่นสั่งซะอย่างกับว่าตัวเองเป็นชูชกก้ไม่ปาน

    ดีนะที่พ่อแก้มกลับมาก่อน

    ไม่งั้นแกได้เป็นปลาสำลักน้ำตายแน่ ๆ

    ว่าแต่พ่อแก้มจำน้องเฮมิได้จึงรึ

    แล้วจะเป็นไงต่อเนี่ย

    อยาลืมมาอัพเร็ว ๆ นะจ๊ะ ไรเตอร์ อิอิ
    #82
    0
  7. #77 kihae_real (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2553 / 02:27
    5555555 ก็ด๊องคงสวยจริงอะไรจริง เลยมั่นใจขนาดนั้น



    แต่ละคนช่วยกันแปลงโฉมกันสุดฤทธิ์ ทำเอาด๊องออกมาสวยงามขนาดนี้ 5555



    แล้วนี่พอไปเจอกับคิมคิ ก็จัดการทำในสิ่งที่น่าอับอาย แต่สุดท้ายคิมคิก็บ่ยั่น คึคึ



    พอตอนกลับก็มาเจอโรคจิต ดีนะที่คิมคิตามมา ว่าแต่คิมคิยังไม่รู้ใช่มั๊ยว่านี่ไม่ใช่แอเบอร์ตัวจริง



    ว่าแต่ด๊องแอบรู้สึกดีนิดๆกับคิมคิแล้วใช่ม๊า วู้ๆๆๆ ขอบคุณสำหรับการอัพนะจ๊ะ^^



    **น้องไรท์เตอร์พี่แจ้งโอนเงินไปแล้วน๊า วันที่ 12/08/10 เวลา 16:10 น.จ๊ะ**
    #77
    0
  8. #76 crapook (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2553 / 01:13
    ด๊องเวอร์ชั่นนี้ก้อน่ารักดีนะเนี่ย
    แต่ด๊องทำตัวไม่ไหวอะ
    บอมก้อดูแล้วออกจะเฉยๆๆ
    #76
    0
  9. #71 lovekihae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2553 / 15:06
    เกือบไปแล้วไหมละเฮเบอร์

    ไปแกล้งบอมแบบนั้น เกือบแย่แล้ว

    แต่ก็น่ารักดี ชอบ
    #71
    0
  10. #70 darkreaction (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2553 / 02:15
    น่ารักๆๆๆๆๆคะๆๆๆ
    #70
    0
  11. #69 wawary (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2553 / 21:50
    อยากเห็น
    เฮตอนเเปลงโฉม
    นั่งจิ้นเเล้ว
    น้ำลายหก=..=
    อายตัวเองไม่นั่น
    ลีด๊อง สูดซะ
    ไม่เป้นไร
    คนน่ารักทำอะไรก้อไม่ผิด เนอะ
    รีบอัพน่ะค่ะ เป้นกำลังใจให้ค่ะ
    #69
    0
  12. #68 P-UlzXii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2553 / 21:32
    โถถถถ~แม่คุณเฮเบอร์ชั่งทำไปได้~ = =;
    คิบอมก็ชั่งใจเย็นเหลือเกิน 5 5
    เฮกินหรือสูบคะนั่น - -* แต่ก็น่ารักกก~ ><
    #68
    0
  13. #67 loveUpugKuG (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2553 / 21:26
    แล้วมันได้กันมั๊ยเนี้ย~~~~~~~~คิเฮ~~~~~~~
    #67
    0
  14. #66 Mint-ja (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2553 / 19:56
    เฮเบอร์น่ารัก ๆๆๆ มากมาย ๆๆๆ > <

    หลงรักคิเฮ !!~
    > 0 <

    กรี๊ด ๆ
    #66
    0
  15. #65 phon_zaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2553 / 19:39

    ว้าว ๆ เดทแรกของทั้งคู่ มันก้อไม่เลวจนเกินไปนะ

    ถ้าหมวยไปกินมูมมาม ทำตัวน่ารัก ๆ ก้อโอเค

    ไรเตอร์จ้า เค้าโอนเงินไปแล้วนะวันที่ 12/8/53  เวลา 10.07 น. จ้า

    #65
    0