{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 43 : COME BACK-[3]=เผชิญหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ก.พ. 54


                ของขวัญชิ้นหนึ่งที่ซอกฮยอนเอ่ยปากขอจากเค้าและยอนฮีนั่นก็คือในวันหยุดซึ่งก็คือวันเสาร์วันนี้ ให้พาเจ้าของวันเกิดมาเที่ยวที่สวนสนุกเอฟเวอร์แลนด์หน่อย

 

                ซึ่งคนที่เป็น “พ่อแม่” ก็ไม่กล้าจะปฏิเสธเสียด้วยสิ

 

                สุดท้ายแล้วก็เลยกลายเป็นว่า ต้องพากันหยุดงานทั้งคู่แล้วมาเที่ยวที่สวนสนุกชื่อดังแห่งนี้ยังไงกันล่ะ

 

                “ปะป๊า! มามี๊!! เร็วๆๆ มาเร็วๆ” เสียงเจื้อยแจ้วของซอกฮยอนที่กวักมือเรียก ทำเอาสองผู้ใหญ่อดอมยิ้มตามไม่ได้

 

                “ขอบคุณนะคะซีวอน...” ยอนฮีหันไปบอกคนตัวสูงข้างๆ

 

                “หืม?”

 

                “ที่อุตส่าห์เสียสละเวลางานพาพวกเรามาที่นี่”

 

                “เกรงใจอะไรไม่เข้าเรื่อง” ซีวอนยิ้มพลางส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะพาหญิงสาวรีบเดินไปหาเด็กชายตัวเล็ก

 

                “ปะป๊า....ผมอยากเล่นอันนั้นๆ....อันนู้นด้วย...เอ๊ะ....อันนี้ก็น่าเล่น”

 

                “โหย....อยากไปหมดแบบนี้เลย....จะไปอันไหนก่อนเนี่ย....” ซีวอนแกล้งร้องโอดโอย

 

                “แหม อันไหนก็น่าเล่นทั้งนั้นเลยนี่นา....ปะป๊า! ขี่คอๆ....” ซอกฮยอนดึงชายเสื้อของ “ปะป๊า” ตัวเองเอาไว้

 

                “ไม่ได้นะลูก” ยอนฮีรีบปราม

 

                “ไม่เป็นไรน่า มา!!” ซีวอนปลอบยอนฮี ก่อนจะหิ้วปีกลูกชายตัวแสบขึ้นมาขี่คอตัวเองเอาไว้

 

                “ฮ่าๆ ว้าว...สูงจังๆ......” ซอกฮยอนวางสองมือบนหัวของซีวอนก่อนจะหัวเราะอย่างชอบใจ

 

                ยอนฮีเห็นท่าทีเริงร่าของลูกชายแล้วจะปรามก็ทำไม่ลงจริงๆ

 

                เมื่อก่อนเธอไม่เคยมีโอกาสพาซอกฮยอนมาเที่ยวในสถานที่แบบนี้เลย ไม่สิ...เรียกได้ว่าแทบจะไม่เคยพาออกไปเที่ยวที่ไหนเลยด้วยซ้ำ เพราะการทำงานอันหนักหนาของเธอ

 

                แต่พอมีซีวอนก้าวเข้ามา ทุกๆอย่างจึงเปลี่ยนไป ทุกๆสิ่งที่เคยคิดว่าขาด ตอนนี้ได้ผู้ชายคนนี้มาเติมมันจนเต็มแล้ว สำหรับซอกฮยอน

 

                ส่วนเธอ....ก็ได้เพื่อนที่เป็นที่ปรึกษาชีวิตที่ดีมาอีกหนึ่งคน

 

                ตอนนี้ก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วล่ะ

 

                ขอแค่สิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้ อย่ามีอะไรต้องเปลี่ยนแปลงไปในทางที่แย่อีกเลย

 

                เธอเหนื่อยมามากพอแล้ว

 

 

 

อีกฟากของสวนสนุก

 

                “นี่...ฮยอคแจ ขอบใจนะที่อุตส่าห์ออกมาเป็นเพื่อน” จุนเอ่ยขึ้น ขณะที่กำลังสำรวจพื้นที่ร้านที่จะต้องมาออกแบบตกแต่งภายในให้

 

                ซึ่งคนว่าจ้างนั้นต้องการจะเปิดเป็นร้านขายขนมหวาน ฮยองจุนเองก็เห็นว่าร่างบางกลับมาจากเวียนนาได้หลายวันแล้วแต่ไม่ยอมออกไปเที่ยวที่ไหนเลยก็เลยลองชวน

 

                แล้วก็ได้ผลเมื่ออยอคแจตอบตกลง สุดท้ายเลยกลายเป็นว่ามาทำงานกึ่งเที่ยวไปด้วยในตัว

 

                ฮยอคแจมองไปรอบๆตัว เพื่อเก็บบรรยากาศความสนุกเอาไว้

 

                สวนสนุกแห่งนี้ไม่ว่าจะวันไหน เทศกาลไหนก็ยยังคงฮอตฮิตเหมือนปกติเลยนะ

 

                แต่ขนาดแค่มองยังรู้สึกมีความสุขเลย...ที่นี่มีพื้นที่กว้างขวางมากเลยใช้เวลาทั้งวันจะเดินทั่วครบทุกตารางเมตรรึเปล่าเถอะ

 

                “แล้วนี่จุนจะต้องไปดูงานตรงไหนอีกรึเปล่า?”

 

                “ไม่แล้วล่ะ หมดแล้ว เดี๋ยวเราเดินรอบๆที่นี่ก็แล้วกันเนอะ จะได้ไม่เสียเวลาเปล่า”

 

                ฮยอคแจพยักหน้ารับก่อนจะเริ่มออกเดินตะลุยดินแดนมหาสนุกนี่ทันที

 

                ร่างบางหัวเราะร่าไปทั่ว พร้อมกับการโพสท่าแทบจะทุกอรยาบถให้

ฮยองจุนซึ่งตอนนี้กลายมาเป็นตากล้องจำเป็นได้เก็บภาพไว้ทุกมุม

 

                ไม่ได้กลับมาที่นี่นานมากแล้ว ยังไงก็ต้องขอกอบโกยให้มันสุดเหวี่ยงกันล่ะนะ

 

                นานๆทีจะได้ปลดปล่อยภาระหน้าที่ต่างๆ วันนี้ขอกลับมาเป็นเด็กอีกครั้งเถอะ!!

 

                “สนุกมั้ยฮยอคแจ?” ฮยองจุนเดินมาอยู่ข้างๆแล้วก็ถามออกมา

 

                “สนุกมากเลย...ขอบใจนะที่ชวนมา” ร่างบางตอบทั้งๆที่ยังคงก้มลงมองภาพที่ถ่ายได้จากในกล้องอยู่

 

                “ก็เห็นกลับมาตั้งหลายวันไม่ยอมออกมาจากบ้านเลยนี่นา...”

 

                “ก็นะ.......” ฮยอคแจลากเสียงอย่างหมดข้อแก้ตัว

 

                ก็จริงนั่นล่ะ ตั้งแต่กลับมาจากเวียนนาเค้าก็ยังไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านเลยสักครั้ง

 

                จนครอบครัวเค้าเริ่มสังเกตและตีความกันไปต่างๆนานานั่นล่ะเค้าถึงคิดว่ามันคงจะเป็นการดีไม่น้อยถ้าหากจะออกมาสูดอากาศข้างนอกบ้าง

 

                ที่ไม่ออกไปไหนก็เพียงเพราะเค้าอยากจะอยู่บ้านของตัวเองนานๆมากกว่านั้นล่ะ

 

                และอีกส่วนหนึ่งก็อาจจะเป็นเพราะไม่ได้กลับมานาน มันเลยยังไม่คุ้นชินอย่างที่ควรจะเป็นมากนัก เลยต้องค่อยๆปรับตัวไปก่อน

 

                แต่พอออกมาเจออะไรข้างนอกบ้างแบบนี้มันก็ดีไม่น้อยเลย

 

                ได้พักผ่อนอีกรอบ ตอนที่กลับมาเค้าก็ได้เอาบทนิยายที่เค้าเขียนลงในอินเตอร์เนตไปให้ผู้เป็นพ่อได้ดูแล้วด้วย

 

                พ่อของเค้าบอกว่าจะลองเอาไปพิจารณาดู

 

                ซึ่งที่จริงแล้วเค้าก็ไม่ได้ต้องการให้มันสำเร็จผ่านเอาไปทำหนังหรอกนะ แค่อยากได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์กลับมาเท่านั้นแหละ

 

                ว่าเหล่านักเขียนบทโทรทัศน์มืออาชีพทั้งหลายนั้นจะมีข้อคิดเห็นเกี่ยวกับฝีมือของเค้ายังไงบ้าง

 

                ตอนนี้ก็เลยได้แต่ลุ้นรอรับคำตอบกลับอยู่

 

                นอกจากนั้นชีงิตในแต่ล่ะวันมันก็ไม่มีอะไรมาก ปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ ช่วยออกความเห็นเกี่ยวกับงานของจุนบ้าง ทำอาหารกินเองบ้าง

 

                แม่ของเค้าเองก็ดูจะมีความสุขมากๆที่ได้มีโอกาสอยู่กับเค้ามากขึ้น นั่นเองที่ทำให้เค้ารู้สึกว่าโชคดีเหลือเกินที่ได้กลับมายังบ้านของตัวเองอีกครั้ง

 

                “อยากเล่นเครื่องเล่นสักหน่อยมั้ย?” ฮยองจุนหันกลับมาถามร่างบาง แต่ก็ได้รับเพียงอาการส่ายหัวตอบเท่านั้น

 

                “อืม...งั้นทำอะไรดีล่ะ?”

 

                “ชั้นหิวนิดหน่อยล่ะ ไปเดินซื้อขนมมั้ย?....” ฮยอคแจชี้ไปที่อีกฟากของถนนมีร้านขายขนมเรียงกันเต็มไปหมด

 

                “อืมได้....งั้นฮยอคแจไปซื้อแล้วไปเจอกันบริเวณสวนดอกไม้ได้มั้ย?” ฮยองจุนถาม

 

                “ไม่ไปเลือกด้วยกันเหรอ?”

 

                “ผมขอไปเข้าห้องน้ำหน่อยน่ะ” ร่างสูงยิ้มบางๆ

 

                “อ่อๆ ได้ๆ...งั้นเดี๋ยวเจอกันนะ....” ฮยอคแจยิ้มกลับแล้วเดินข้ามถนนอย่างระมัดระวัง

 

                ฮยองจุนมองตามจนแน่ใจว่าร่างบางนั้นไปถึงร้านขนมอย่างปลอดภัยแล้วจึงเดินออกไปทำธุระส่วนตัวของตัวเองบ้าง

 

 

ทางด้านครอบครัวกำมะลอ

 

                “ซอกฮยอนอย่าวิ่งสิลูก....” ยอนฮีส่งเสียงปรามลูกชายเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเอาแต่วิ่งไปข้างหน้า แทบจะมองตามกันไม่ทันเลย

 

                “ปะป๊า มามี๊ มาเร็วๆ....” ซอกฮยอนหัวเราะ ตะโกนบอกทั้งๆที่ยังไม่หันกลับมาด้วยซ้ำ

 

                “โอ๊ย ซนจังเลย...” ยอนฮีถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

 

                “ฮ่าๆ...เอาน่าๆ....นานๆมาครั้งหนึ่ง” ซีวอนบอก

 

                “คุณก็เอาแต่ให้ท้ายแกนั่นล่ะ....” ยอนฮีหันไปพาลใส่

 

                “เอ้า ก็ลูกผม ผมก็ต้องเข้าข้างสิ....” ซีวอนยักไหล่

 

                “แต่มันจะทำให้ลูกชั้นเสียคนนะ....” ยอนฮีทำเสียงไม่พอใจ ก่อนจะกลับมามองลูกชายอีกครั้ง

 

                แต่ทว่า....

 

                “ซอกฮยอน!!!.....” ยอนฮีเหมือนหัวใจจะหลุดออกมา เมื่อหันกลับมาก็พบว่าลูกชายตัวน้อยๆของตัวเองนั้น หายไปแล้ว!

 

                ซีวอนขมวดคิ้วด้วยความตกใจเช่นกัน

 

                “ซอกฮยอนอยู่ไหนลูก....” ยอนฮีวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบเด็กชายเสียแล้ว

 

                “ใจเย็นๆ.....” ซีวอนรีบเข้ามาจับมือหญฺงสาวเอาไว้

 

                “ซีวอน...ลูก...ลูกหายไปไหน....”

 

                “เดี๋ยวเราไปให้เจ้าหน้าที่เค้าช่วยหากันดีกว่า ใจเย็นๆนะ...” ซีวอนบอก

 

 

                “มา...มี๊.....มามี๊!.....” ซอกฮยอนที่หันกลับมาก็ไม่บใครแล้ว ก็เริ่มใจเสีย

 

                เด็กน้อยวิ่งไปมารอบๆ ก็ยังไม่พบคนที่ตัวเองรุ้จักก็เริ่มร้องไห้ออกมา

 

                “ฮึก...มามี๊....มามี๊......อยู่ไหน....” เมื่อทำอะไรต่อไม่ได้ สุดท้ายจึงตัดสินใจนั่งลงตรงพื้นที่ตัวเองยืนอยู่นั่นล่ะ พร้อมอาการสะอึกสะอื้น

 

                ดวงตาคู่เล็กกวาดสายตาไปทั่ว มองหาคนที่สำคัญที่สุดของตัวเอง

 

                “มามี๊ ซฮกฮยอนจะไม่ดื้อแล้ว มามี๊มาหาซอกฮยอนนะ...ฮึก...มามี๊...”

 

               

                ฮยองจุนที่เข้าห้องน้ำเรียบร้อยแล้วก็เดินออกมาตรงสวนดอกไม้ที่ออกแบบมาให้คล้ายกับเขาวงกต ตรงกลางจะเป็นทางสี่แยก

 

                คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยที่ได้ยินเหมือนเสียงใครร้องไห้ จึงเดินมาหยุดอยู่ที่ทางแยกสายหนึ่ง...

 

                “มามี๊.......อยู่ไหน......” ร่างสูงร้องอ๋อเบาๆ

 

                ที่แท้ก็เด็กหลงนี่เอง

 

                “นี่...ไอ้หนู....” สถาปนิกหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ๆ

 

                ซอกฮยอนจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผู้มาเยือนเล็กน้อย

 

                “มานั่งร้องไห้ตรงนี้ทำไม ฮึ?”

 

                “มามี๊....มา...มี๊...หาย.....” ซอกฮยอนตอบก่อนจะเริ่มร้องไห้ออกมาอีกระลอกใหญ่

 

                “อ่า...........” ฮยองจุนส่ายหัว ก่อนจะอุ้มเด็กชายตัวน้อยขึ้นมาไว้บนอ้อมแขน

 

                “หยุดร้องๆ....เดี๋ยวพี่ชายจะพาไปส่งคุณแม่เองนะ....” ร่างสูงล้วงกระเป๋ากางเกงเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาซับหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาให้เด็กน้อย

 

                “จริงหรอ....พี่จะพาผม...ไปหามามี๊หรอ.....” ซอกฮยอนเริ่มสงบลงบ้าง

 

                “แน่นอนสิ ว่าแต่ชื่ออะไรล่ะห๊ะเรา....”

 

                “คิม ซอกฮยอนครับ” ซอกฮยอนยิ้มน้อยๆให้คนที่ส่งยิ้มมาให้ตนอย่างอ่อนโยน

 

                ฮยองจุนขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อรู้สึกว่าตอนที่ได้มองหน้าเด็กคนนี้อย่างชัดๆแล้ว มันเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นในออก

 

                เหมือนมันกระตุก...และ...ผูกพัน

 

                ท่าจะบ้าแล้วเรา...สงสัยจะโสดจนอยากจะมีลูกซะแล้ว

 

                “แล้วนี่มากับคุณแม่หรอไง?” ฮยองจุนถามอีกครั้ง

 

                “ครับ มากับมามี๊....แล้วก็....ปะป๊า.....”

 

                “อ่อ......โอเคๆ......” ฮยองจุนพยักหน้ารับ นึกเสียดายในใจ

 

                นึกว่ามีแต่แม่จะได้จีบซะเลย

 

                เอ๊ะ...? นี่เราคิดอะไรอยู่วะเนี่ย

 

                “พี่ชายฮีโร่....ผมอยากเจอมามี๊เร็วๆ....” ซอกฮยอนบอกคนที่กำลังอุ้มตัวเองอยู่

 

                “หือ?....เรียกพี่ว่าอะไรนะ?”

 

                “พี่ชายฮีโร่....ก็เพราะพี่เข้ามาช่วยตอนผมกำลังเดือดร้อน พี่ก็ต้องเป็นฮีโร่เหมือนในการ์ตูนที่ผมชอบดูสิครับ”

 

                ฮยองจุนอดขำตามใบหน้าที่ส่งสายตาเป็นประกายวิบวับนั่นไม่ได้

 

                เป็นเด็กที่ร่าเริงจริงๆเลยนะ

 

                “โอเค...แล้วเมื่อกี๊เราวิ่งมาจากตรงไหนล่ะ....”

 

                “ก็มา......”

 

                “ซอกฮยอนอยู่แถวนี้รึเปล่าลูก!!” เสียงหวานที่ดังขึ้มาเสียก่อน ทำให้เด็กน้อยมองหาต้นเสียงทันที

 

                “มามี๊! มามี๊ผมอยู่ตรงนี้....” ซฮกฮยอนรีบตอบกลับ

 

                “ซอกฮยอนอยู่ไหน...........เอ่อ.......” ยอนฮีรีบวิ่งมายังสวนดอกไม้ทางแยกที่ตรงข้ามกับที่ฮยองจุนอุ้มซอกฮยอนอยู่

 

                ก่อนที่จะอึ้งไปเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังให้การช่วยเหลือลูกชายตัวเองนั้นเป็นใคร

 

                “มามี๊.....” ซอกฮยอนยิ้มอย่างดีใจ

 

                ฮยองจุนมองคนตรงหน้าแล้วก็รู้สึกว่ามือที่กำลังอุ้มซอกฮยอนอยู่นั้น...มันสั่นขึ้นมาทันที

 

                “ยอน....ฮี........”

 

                ซอกฮยอนหันไปมองมามี๊ของตัวเองที กลับมามองพี่ชายฮีโร่ที

 

                นึกแปลกใจที่ทั้งสองคนเอาแต่จ้องกันอยู่แบบบนั้น

 

                “จุน! รอนานมั้ย.....” ฮยอคแจที่ถือถุงขนมกับแก้วน้ำตาเข้ามาทางแยกด้านซ้ายมือของฮยองจุน

 

                ก่อนจะนิ่งไปเหมือนกันเมื่อเข้ามาแล้วก็พบว่าบรรยากาศมันแปลกๆ ยิ่งเห็นว่าเพื่อนสนิทของตนนั้นอุ้มเด็กชายคนหนึ่งเอาไว้พร้อมกับยืนมองผู้หญิงสวยอีกคนตาไม่กระพิบ

 

                “เอ่อ....คือ.......” ฮยอคแจแค่อยากจะถามว่าตนเองเข้ามาผิดเวลารึเปล่า

 

                แต่ก็ไม่ทันได้เอ่ยปากอะไร

 

                ทั้งถุงขนมและแก้วน้ำที่อยู่ในมือมันก็ร่วงลงไปซะก่อน เพราะ....

 

                “เจอลูกรึยังยอนฮี!.....” ซีวอนที่วิ่งตามเข้าทางแยกด้านซ้ายมือของยอนฮี

 

                กลายเป็นว่าทั้งหมดมาเผชิญหน้ากันที่สี่แยกสวนดอกไม้เลย

 

                ผู้กำกับหนุ่มแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อพบบว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไกลออกไปไม่กี่เมตรของตัวเองคือ

 

                ลี ฮยอคแจ

 

                นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่....นี่คือเสียงคำถามที่อยากจะรู้มากที่สุด แต่มันก็กลับไม่สามารถพูดออกมาได้เลย

 

                ร่างสูงมองคนตรงหน้าไม่กระพริบตา กลัว...ว่าทั้งหมดนี้จะฝันไป กลัวว่าความจริงก็คือร่างบางยังคงอยู่ที่เวียนนา ไม่ได้กลับมาที่นี่แล้ว

 

                แต่เมื่อลองกระพริบตาหนึ่งครั้ง เจ้าตัวก็ยังไม่หายไปไหน

 

                ...นายกลับมาแล้วสินะ...

 

                ฮยอคแจอึ้งไปทันทีเมื่อได้ยินประโยคที่ร่างสูงพูด

 

                ...ลูก....งั้นหรอ?

 

                ไม่ใช่เพียงแต่ฮยอคแจคนเดียวเท่านั้น ฮยองจุนเองก็เหมือนว่าไม่รับรู้อะไรแล้วเช่นกัน

 

                มองเด็กในอ้อมแขนของตัวเอง สลับกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 

                คน....ที่ทำให้เค้าได้พบกับความเจ็บปวดที่สุดในชีวิต

 

คน...ที่ทำให้เค้าต้องหลบไปเลียแผลใจไกลถึงออสเตรีย

 

คน...ที่ทำให้เค้าจมอยู่กับความเงียบเหงามาถึงเจ็ดปี

 

คน...คนนี้ ผู้หญิงที่ชื่อ ลี ยอนฮี

 

“ปะป๊า!!” ซอกฮยอนหันไปเรียกคนที่มาใหม่ด้วยความดีใจ

 

และเสียงเล็กๆนั่นก็เหมือนเป็นสัญญาณเรียกสติของทุกคนให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง

 

ซีวอนหลับตาลงแวบหนึ่งเพื่อข่มความคิดถึงที่แล่นขึ้นมาจนจุกอกแบบนี้

 

“ซอกฮยอนมานี่มา.....ลูก” ซีวอนบอก

 

เด็กชายตัวน้อยจึงหันกลับไปหาพี่ชายฮีโร่ของตัวเองอีกครั้ง

 

“ขอบคุณที่ช่วยผมเอาไว้นะครับพี่ชายฮีโร่....” ก่อนที่จะถูกปล่อยให้ลงบนพื้นอย่างปลอดภัย

 

ซอกฮยอนจึงวิ่งไปหาซีวอนทันที

 

“ปะป๊า ผมขอโทษ.....”

 

ซีวอนลูบหัวลูกชายเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหัวเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร

 

ยอนฮีสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ทั้งๆที่ความจริงตอนนี้น้ำตามันแทบจะไหลออกมาอยู่แล้ว

 

พอได้แล้วยอนฮี...นิยายความรักของเธอกับเค้ามันจบลงไปแล้ว!

 

ไม่มีหรอกนะความรักที่เป็นเหมือนเจ้าหญิงกับเจ้าชาย และถึงมันจะมีจริง คิดเหรอ?ว่าคนอย่างเธอจะได้เป็นเจ้าหญิง

 

เลิกฝันลมๆแล้งๆซะทีเถอะ มันผ่านมาจนเจ็ดปีขนาดนี้

 

จะเก็บเค้าไว้คิดถึงอีก...เพื่ออะไรกัน

 

ฮยองจุนมองคนตรงหน้าพร้อมกับคำถามอีกมากมายอีกจุกแน่นอยู่ในอก ลูก...ซอกฮยอนคือลูกของยอนฮี...กับ....ผู้ชายคนนี้หรือ?

นี่ใช่มั้ยคือเหตุผลที่หลายปีก่อนถึงทิ้งเค้าไป....เพียงเพราะเธอ...มีคนใหม่ อย่างนั้นใช่มั้ย?

 

เหมือนเสียงในหูมันอื้ออึงไปหมด ได้ยินอะไรไม่ชัด สายตาก็พร่าไปหมดแล้ว ความเข้มแข็งทั้งหมดที่ได้เรียนรู้มา มันพังทลายเอาดื้อๆ

 

 

“ชั้นต้องขอขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยลูกชายของชั้นเอาไว้...” ยอนฮีเอ่ยด้วยคำพูดที่ฟังห่างเหินเหลือเกินในความรู้สึกของผู้ฟัง

 

ฮยองจุนไม่สามารถบังคับปากให้พูดออกไปได้อย่างที่ใจคิด  ได้แต่เพียงยืนนิ่งอยู่แบบนั้น

 

อยากจะเอื้อมมือไปคว้าเธอกลับมา ...จับเธอมาเขย่าซะหลายๆทีแล้วถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

แต่มันก็คงจะเป็นเหมือนทุกครั้งที่เค้าเดินเข้าไปหาหนึ่งก้าว แต่เธอก็จะก้าวถอยหลังหนีเค้าไปเป็นสิบ

 

อะไรคือช่องว่างระหว่างเรา?

 

ฮยอคแจมองร่างสูงที่กำลังอุ้มเด็กชายตัวเล็กเอาไว้...ถ้าเป็นเมื่อก่อนเค้าคงจะนั่งลงกับพื้นแล้วร้องไห้เลยล่ะที่พบว่าร่างสูงมีลูกมีเมียแบบนี้

 

แต่มันไม่ใช่!!!

 

เด็กคนนี้จะเป็นลูกของซีวอนได้ยังไง ก็ในเมื่อหนึ่งปีก่อน...เจ้าตัวยังโสดอยู่เลย

 

มันไม่มีทางเป็นไปได้เลยนี่นา แล้วทำไม?...

 

...หรือว่า...

 

อ้อ! สงสัยชั้นจะลืมบอกนายไป ชั้นน่ะมีคนที่รักแล้ว เธอเป็น ผู้หญิง ที่ดีมาก ดีชนิดที่นายเทียบกับเธอไม่ได้สักอย่าง

 

อย่างนั้นหรือ?

 

แสดงว่าตลอดเวลาเมื่อปีก่อนที่เค้าอาศัยร่วมกับร่างสูงนี่มานั้น...มันคือการพรากสามีพรากพ่อของคนอื่นอย่างนั้นหรอ?

 

ฮยอคแจ...นายทำบาปมหันต์ลงไปแล้ว รู้ตัวรึเปล่า

 

มือบางจิกเข้าหากันแน่นเพื่อข่มความรู้สึกที่แล่นเข้ามาเรื่อยๆ มันมากกว่าแค่คำว่าเจ็บปวดคำเดียวจะอธิบายได้

 

เค้ายืนอยู่บนคำโกหกมาตลอดเลยใช่มั้ย?

 

ซีวอนเห็นอาการร่างบางแบบนั้น แม้จะอยู่ห่างกันพอสมควร แต่เค้าก็เข้าใจได้ดีเลยว่าเจ้าตัวคงจะเข้าใจผิดไปแล้วเรียบร้อย

 

อยากวิ่งเข้าไปแล้วอธิบายว่าสิ่งที่กำลังคิดนั้นมันไม่ใช่เลย อย่าเข้าใจผิดนะ...

 

แต่มันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อวันนี้สถานะของเราทั้งคู่ มันเปลี่ยนไปแล้ว ไม่มีอะไรที่เหมือนเดิมอีกต่อไป

 

จะเดินถอยหลังกลับไปสู้จุดเดิมอีกครั้ง

 

เพื่ออะไร?

 

ผู้กำกับหนุ่มได้แต่เหยียบก้นบึ้งของความรู้สึกเอาไว้ในส่วนลึกของจิตใจแบบนั้น แล้วปล่อยให้เหตุการณ์ทุกอย่างดำเนินต่อไปแบบนี้

 

เป็นแบบนี้คงจะดีที่สุดแล้วล่ะ

 

ดีสำหรับทุกอย่าง.....ทุกคน?

 

“เอ่อ...ถ้าไม่มีอะไรแล้วชั้นขอตัวนะคะ...” ยอนฮีเอ่ยขัดบรรยากาศขึ้นมา พร้อมกับที่ซีวอนอุ้มซอกฮยอนเดินมาหา

 

ก่อนจะพากันหันหลังข่มใจบอกตัวเองให้เดินต่อไป

 

ก่อนที่ยอนฮีจะไหล่สั่น กลั้นเสียงสะอื้นเมื่อได้ยินประโยคต่อมาของผู้ที่ยังคงรักไม่เปลี่ยนแปลง

 

“ทำไม...คุณถึงทิ้งผมไป”

 

ซีวอนหันกลับไปมองยอนฮีพร้อมๆกับที่ฮยอคแจเองก็ตกตะลึงมอง

ฮยองจุนเช่นกัน

 

                นี่มันอะไรกัน?

 

                ซีวอนมองคนที่ปริ่มจะร้องไห้ออกมาแล้วก็พอจะเริ่มเข้าใจอะไรรางๆขึ้นมาบ้าง

 

ยอนฮีเอี้ยวหน้าไปสบตากับซีวอนเล็กน้อยเป็นเชิงว่าตัวเองไม่ไหวแล้ว ร่างสูงจึงเอื้อมมือมาจับมือบางเบาๆ พร้อมกับจูงให้เดินออกไป

 

ภาพที่เห็นบุคคลทั้งสามเดินออกไปอย่างสนิทสนมนั้นทำให้คนที่ยังยืนอยู่อย่างฮยองจุนและฮยอคแจหัวใจร้าวรานมากขึ้นกว่าเดิม

 

ความกลัว ความเสียใจ ความโศกเศร้าทุกอย่างรุมกันเข้ามาในคราเดียว

 

ฮยอคแจหายใจเข้าลึกๆพยายามห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา พร้อมกับพร่ำบอกตัวเองว่าอย่าให้เวลาหนึ่งปีที่ผ่านมามันสูญเปล่าไป

 

อย่ากลับไปเป็นคนเดิมอีกเลย

 

ฮยองจุนเงยหน้าขึ้นฟ้าสั่งให้น้ำบางอย่างอย่าไหลออกมาจากตา นายเคยเข้าใจอะไรได้ง่ายกว่านี้ไม่ใช่รึไงคิม ฮยองจุน

 

แค่ภาพมันก็ฟ้องอยู่ทนโท่แบบนี้ จะทำตัวเป็นคนโง่ไปอีกถึงเมื่อไหร่กัน

 

เข้าใจน่ะมันเข้าใจ...แต่มันทำไม่ได้ ตัดใจไม่เคยได้เลย

 

ไม่เข้าใจจริงๆยอนฮี...ในเมื่อเรารักกันขนาดนี้

 

ทำไม...ทำไมถึงยังทิ้งผมไป....

 

 

สองคนที่บอกตัวเองว่ากำลังเสียใจไม่มีโอกาสได้ร่วงรู้เลยว่าคนที่มีท่าทางแข็งแกร่งเดินจากมาอย่างไม่รู้สึกอะไรนั้นความจริงเมื่อลับหลังคนทั้งคู่แล้ว ก็เสียใจไม่แพ้กัน!

 

ยอนฮีร้องไห้โฮออกมาทันทีที่กลับมาถึงในรถ ร้องไห้ให้กับทุกๆอย่างที่ผ่านมา จนคนที่เห็นอย่างซีวอนและซอกฮยอนยังอดสะท้อนใจตามไม่ได้

 

เด็กชายตัวน้อยที่ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ของตัวเองถึงร้องไห้แบบนี้ ก็ยังคอยปลอบแม่จนต้องร้องไห้ตามไปด้วยความไม่เข้าใจ

 

ซีวอนเอื้อมมือมาตบไหล่บางเบาๆอย่างให้กำลังใจ เข้าใจดีว่าร่างบางต้องเผชิญหน้าเรื่องราวเลวร้ายมากมายขนาดไหนกว่าจะมาถึงวันนี้ได้

 

สำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวที่ต้องเลี้ยงดูลูกชายเพียงลำพังในเมืองใหญ่แบบนี้ แน่ล่ะ มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย

 

ร่างสูงเอนตัวพิงกับเบาะรถหลับตานิ่งเพื่อไม่ให้ความรู้สึกเดิมๆมันย้อนกลับมาทำร้ายหัวใจ

 

ไม่คิดไม่ฝัน ไม่ทันเตรียมตัวมาก่อนว่าจะได้พบกันอีกครั้ง ทั้งๆที่เคยวาดฝันมาตลอดว่าถ้าเกิดได้เจอกันอีกครั้งจะทำเช่นไร

 

แต่พอมันเกิดขึ้นแล้ว...เค้ากลับเหมือนคนบ้าที่ไปไม่เป็นเลย

 

มือหนายกขึ้นมาก่ายหน้าผากด้วยความเครียด กลับมาอยู่ใกล้กันเพียงแค่นี้อีกครั้ง

 

ชั้นยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับนายเลยฮยอคแจ





:(''' แย่จริงๆ
ฮ่าฮ่า เอาใจช่วยทุกคนกับการสอบจ่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1905 Redberrylips (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 01:52
    โห ระเบิดตู้มมาก เจอทีเดียว ยับเลยสี่คน ให้ตายเถอะ
    #1,905
    0
  2. #1855 ae snoopy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 16:33


    เป็นการเจอกันในแบบที่แย่มากในความรู้สึก
    #1,855
    0
  3. #1779 yoyo (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 เมษายน 2555 / 14:11
    อิช้อยยยย...แกทำฮยอกเสียใจอีกแล้วนะ

    #1,779
    0
  4. #1737 danger poppular (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 22:25
     เฮ้อ สงสารฮยอกอ่า สงสารจุน สงสารวอน สงสารยอนฮี สงสารๆๆ
    #1,737
    0
  5. #1665 CHOI EUNEVE (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 18:16
    โอ่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    อยากบีบคอซีวอนแรงๆ
    #1,665
    0
  6. #1555 heart007 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 01:42
    อิวอนนนนนนนนน
    #1,555
    0
  7. #1428 KIMPABOWLAND (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 16:38
    เข้าใจกันผิดหมดเลย ทั้งสองคู่นั่นแหละ
    เศร้า TT^TT
    #1,428
    0
  8. #1351 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 21:22
    สงสารทุกคนอ่ะ
    #1,351
    0
  9. #1282 kwang_E.L.F (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 20:11
    งานงอกเเล้วไง วอนทำไมไม่เข้าไปคุยกับฮยอกอ่ะ-*-
    #1,282
    0
  10. #1226 -*- (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 00:48
    เฮ้ยยยยยยยยยยยยย

    กระทันหันสุด ๆๆๆๆๆๆ

    อย่าเพิ่งเข้าใจผิดซิ จุน ๆๆๆๆๆๆๆ

    เด่วมันก้ดีเอง ToT
    #1,226
    0
  11. #1224 snowvirgin (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 21:51
    เฮ้ออออออออออ อยากจะด่าตาวอนนะว่าทำไมไม่อธิบายให้ฮยอกกี้เข้าใจไปเลย แต่คิดอีกทีมันก็อาจจะทำร้ายยอนฮีแล้วก็ซอกฮยอนได้ เหมือนว่าครั้งนี้จะเห็นด้วยกะตาวอนแหะ ปล่อยไปก่อนล่ะกันเนอะ อย่างน้อยฮยอกกี้ก็กลับมาแล้ว คู่แล้วไม่แคล้วกันหรอกคร่า
    #1,224
    0
  12. #1220 ~~pp~~ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 12:20
    เศร้า TT
    #1,220
    0
  13. #1217 PiNokChiO_NuuNok엘프 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:42
    ในที่สุดก็เจอกันจนได้ เจอกันครบทุกคนเลย 
    แล้วก็ได้รับความเจ็บปวดกันไปเต็มๆ
    ตาวอนเอ้ยยย สุดท้ายแล้วก็ยังเป็นฮยอกอยู่ดี
    ที่เป็นคนเจ็บปวดที่สุด เฮ้อออออ เศร้าาาโว๊ยย

    #1,217
    0
  14. #1216 piggy-oun (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 16:11
    บังเอิญเจอกันจนได้สินะ
    ต่างคนต่างเข้าใจผิด คิดกันไปเอง
    ก็อย่างว่าแหละ เมื่อใครคนใดคนนึงไม่พูด
    ไม่อธิบาย แล้วจะรู้เรื่องกันได้ยังไงล่ะ
    สุดท้ายก็คงต้องเจ็บกันต่อไป
    #1,216
    0
  15. #1215 moonoy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 12:26
    ในที่สุดก็เป็นเหมือนเดิม ทำอะไรคิดแต่ตัวเอง



    รู้ว่าอีกคนเสียใจ แต่ก็ไม่คิดจะทำอะไรให้มันดีขึ้น



    นี้เหรอที่บอกว่ารัก



    อยากให้ฮยอกกะจุนคบกันเองจริงๆ
    #1,215
    0
  16. #1214 sanphet (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 07:02
    เจอกันไดเป๊ะมาก
    เจอที่เดียว
    เจ็บครบอ่ะ
    #1,214
    0
  17. #1213 crapook (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 03:00
    เจอหน้าแล้ว แต่ละคนก้อคิดกันไปใหญ่เลย
    ฮยอกดันคิดว่าเป็นบาปสะงั้น
    #1,213
    0
  18. #1212 *Aphorist* (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 02:26
    ถ้าทุกคนเอาแต่ปล่อยวาง ไม่คิดจะแก้ปัญหา ปล่อยให้มันค้างคาแบบนี้

    แล้วเมื่อไหร่วอนฮยอกจะได้กลับมาคืนดีกันล่ะเนี่ย



    แต่ก็ยังอยากให้ชเวมันเจ็บปวดอยู่นะ ยังเคืองอยู่  -*-
    #1,212
    0
  19. #1211 geejajaa (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:45
    ได้เจอกันแล้วก็ดี

    แต่มีแต่ความไม่เข้าใจกันเต็มไปหมดเลย

    แถมต้องเจ็บปวดใจกันไปตามๆมกัน
    #1,211
    0
  20. #1210 mee (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:27
    ได้เจอกันจนได้ซินะ

    ฮยอกกับจุนเข้าใจผิดแล้วล่ะซิ

    วอนคิดอย่างจะแก้ความเข้าใจผิดของฮยอกบ้างไหมเนี่ย

    จากที่แต่ละคนคิดว่าทำใจได้ พอมาเจออย่างนี้ คงรู้แล้วล่ะซิ

    ว่ายังทำใจกันไมค่อยได้

    ลุ้นจริงๆเล้ย
    #1,210
    0
  21. #1209 goodness (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:56
    สนุกอ่ะ ชอบๆ ชอบมาโซ เยอะ >> อินี่โรคจิต 555+



    สู้ๆค่ะ ไรเตอ เค้ารอรวมอยู่น้า ^-^/
    #1,209
    0
  22. #1208 kuninobu (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:30
    อิวอน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    อีกแล้วๆๆๆ ฮยอกแจเข้าใจผิดเสียใจใหญ่แล้ว
    เป็นผู้ชายเปล่าวะ ไอนี่นิ (คลั่งแล้ว)
    #1,208
    0
  23. #1207 ICEzSoulLove (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:30

    มัน ไม่มีอะไรจะพูดจริง
    ในเมื่อเข้าใจความรู้สึกของฮยอกแจดี
    ทำไมไม่คิดจะอธิบาย
    ต้องให้เรื่องมันเจ็บปวดไปถึงเมื่อไหร่

    ไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้า
    ก็ไม่มีทางหลุดพ้นไปจากความเจ็บปวดได้หรอก
    หมั่นไส้ผู้ใหญ่ทุกคนเลยแหละ
    เก่งให้มันตลอดสิ!!

    #1,207
    0
  24. #1206 tokay (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:06
     ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้า... งั้นเหรอ

    ถ้ายั้งงั้นก็ไม่พร้อมให้ตลอดไปเลยนะซีวอน  อย่ากลับมาสร้างความเจ็บปวดให้ฮยอกแจอีก 

    ฮึ้ย หงุดหงิด  หมั่นไส้วอน  
    #1,206
    0
  25. #1205 ohmma (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:02
    ซีวอน อีกแล้วนะ
    อย่าฆ่าชเวจริงๆให้ตายสิ
    #1,205
    0