{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 42 : COME BACK-[2]=กลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ก.พ. 54



 

ท่าอากาศยานอินชอน,เกาหลีใต้

 

                “พี่ฮยอคแจ ทางนี้!!!” เสียงเรียกและการยกมือโบกทักทายของน้องชายทำให้เค้ารู้ตำแหน่งและพาฮยองจุนเดินมาทันที

 

                “คิดถึงจังเลย......” ฮยอคแจโผเข้ากอดน้องชายทันที

 

                “ผมก็เหมือนกัน....” ซึงกิกระชับวงแขนตอบอย่างแนบแน่นแต่ก็ไม่ลืมยกมือโบกขึ้นทักทายคนที่ร่วมเดินทางมากับพี่ชายของตนด้วย

 

                เค้าเองครั้งแรกที่ได้เจอพี่ฮยองจุนนั้นก็เรียกได้ว่าถูกชะตามากเลยล่ะ ยิ่งได้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนคอยช่วยเหลือพี่ฮยอคแจแทบจะทุกอย่างก็ยิ่งถูกใจเข้าไปใหญ่

 

                ไม่ได้เป็นแต่เฉพาะเค้าเท่านั้นทั้งคุณพ่อคุณแม่เองก็ถูกใจสถาปนิกคนนี้ไม่น้อย คอยแอบเชียร์ให้พี่ฮยอคแจชอบคนๆนี้อยู่เสมอ

 

                แต่ก็มักจะได้รับคำตอบปฏิเสธกลับมาตลอด

                ถึงอย่างนั้นพวกเค้าก็คอยแอบลุ้นอยู่ดีนั่นล่ะ

 

 

                “ผมจัดการให้แม่บ้านทำความสะอาดห้องพี่เรียบร้อยแล้วนะ แล้วก็จัดห้องใหม่ติดกับห้องพี่ให้พี่ฮยองจุนด้วย” ซึงกิอธิบายขณะที่กำลังขับรถอยู่บนถนนเพื่อพากันกลับบ้าน

 

                ฮยอคแจส่งเสียงครางรับเล็กน้อยเพราะยังรู้สึกเหนื่อยกับการเดินทางจริงๆ หัวเล็กๆเอนกับพนักพิงมองออกไปนอกรถ

 

                จมดิ่งอยู่กับบความคิดของตัวเอง จนรู้สึกว่าได้ยินเสียงการสนทนาของซึงกิและฮยองจุนที่อยู่หน้ารถเบาลงทุกที

 

                สายตาหวานมองไปตามถนนหนทางที่รถขับผ่าน คุ้นตาเหลือเกิน เมื่อปีก่อนเค้ายังเคยย่างก้าวผ่านแถวนี้อยู่เลย ไม่เห็นเป็นปี ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยนะ

 

                ร่างบางสะท้อนใจลงเล็กน้อย เมื่อขับผ่านร้านเช่าสูทที่จำได้ดีว่าใครคนนั้นเคยพาเค้ามาซื้อชุดที่นี่ และการ “ลองชุด” ในวันนั้นเค้าก็ยังคงจดจำมาจนถึงวันนี้

 

                แขนทั้งสองข้างยกขึ้นมากอดตัวเองทันที เมื่อรู้สึกว่าตัวเองสะท้านขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

 

                นึกไปต่างๆนานาว่าถ้าหากได้พบกันอีกครั้งในคราวนี้ควรจะปั้นสีหน้ายังไงดีนะ

 

                อีกฝ่ายจะเปลี่ยนไปแค่ไหนกัน และจะยัง...จดจำเค้าได้บ้างมั้ย

 

 

                “ซึงกิ........” ฮยอคแจเรียกขึ้นเบาๆ

 

                “ครับ....” คนเป็นน้องละจากการสนทนากับคนข้างๆมาตอบรับพี่ชายตัวเองทันที

 

                “เค้าเป็นยังไงบ้าง...”

 

                สิ้นคำถามของฮยอคแจ ฮยองจุนรับรู้ได้ทันทีเลยว่าซึงกินั้นชะงักไปเล็กน้อย และดูอารมณ์เสียขึ้นมาทันที

 

                ทำให้เดาไม่ยากเลยว่าคนที่ฮยอคแจหมายถึงนั่นเป็นใคร

 

                แต่ถึงกระนั้นฮยองจุนก็ยังคงทำเป็นไม่รู้สึกอะไรอยู่ดี

 

                เพราะฮยอคแจก็คงต้องการจะให้เค้าทำแบบนี้เช่นกัน

 

                “พี่หมายถึงใคร?” ซึงกิถามเสียงขุ่น

 

                ฮยอคแจหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ไม่รู้ว่าคราวนี้เป็นเพราะเหนื่อยจากการเดินทาง หรือเหนื่อยเพราะคิดถึงใครอีกคนกันแน่

 

                “ชินฮเย....เค้าเป็นอย่างไรบ้าง” ลูกชายคนโตแห่งตระกูลลีถามออกมาเนือยๆ

 

                ซึงกิถอนหายใจหนักๆเมื่อพี่ชายเลือกที่จะหนีด้วยการตอบออกมาแบบนี้

 

                “ก็ดีครับ...” แล้วทั้งรถก็เงียบไร้ซึ่งการสนทนาอีกเลย

 

                จนกระทั่งฮยอคแจหลับไปและตื่นมาพบว่ารถกำลังเลี้ยวเข้าสู่คฤหาสถ์หลังเดิม

 

                “บ้าน” ของเค้าเอง

 

 

                “ฮยอคแจ!!!” เสียงของผู้เป็นแม่วิ่งเข้ามากอดร่างบางเอาไว้ทันที

 

                ฮยอคแจหัวเราะเสียงใสเมื่อแม่จับตัวเค้าหมุนซ้ายหมุนขวาอย่างที่ทำเป็นประจำทุกครั้งที่พบกัน

 

                “โธ่ แม่ครับ ผมเวียนหัวไปหมดแล้ว” ฮยอคแจยิ้มร่า

 

                “คิดถึงจังเลยลูก แม่ดีใจจริงๆเลยนะที่ลูกกลับมา นี่แม่เตรียมของโปรดลูกเอาไว้เยอะแยะเลยนะ”

 

                “ใจเย็นๆครับแม่ ผมฟังไม่ทัน....” ฮยอคแจรีบบอก

 

                “ก็แม่คิดถึงลูกนี่นา...อ๊ะ...ฮยองจุนสวัสดีลูก...” คุณนายลีหันมาทักทายคนที่ยืนอยู่ข้างๆซึงกิ

 

                “สวัสดีครับคุณอา.....” ฮยองจุนโค้งหัวทำความเคารพ

 

                “บอกกี่ทีแล้วว่าให้เรียกคุณแม่ๆ.....”

 

                ฮยองจุนหันไปสบตากับฮยอคแจเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มบางๆไปให้กับ “คุณแม่จำเป็น” ของตัวเอง

 

                “ผมว่าเราเข้าบ้านกันเถอะครับ จะได้ทานอาหารเที่ยงด้วยกันเลย คุณพ่อท่านรู้แล้วล่ะครับว่าพี่มาถึงที่นี่แล้ว” ซึงกิบอกแก่ทุกคน

 

                จากนั้นทั้งหมดจึงพากันเข้าไปในบ้านเพื่อซักไซ้ไล่เรียงความเป็นมากันต่อ

 

                ฮยอคแจมองไปรอบๆบ้านของตัวเองด้วยความคิดถึง ไม่ได้กลับบ้านมานานก็แบบนี้ล่ะนะ...

 

                คิดถึงเธอ....คิดถึงเธอ...

 

                ใบหน้าหวานสลดวูบเมื่อเดินเข้ามาถึงห้องนอนของตัวเองที่เมื่อครู่เพิ่งจะแยกกับฮยองจุนที่ด้านนอกเอง

 

                ร่างบางนั่งลงบนเตียงแล้วใช้มือลูบไปมาตามเนื้อผ้านิ่มนั้น

 

                ไม่ได้กลับมานานเลยสินะ...

 

                ฮยอคแจค่อยๆเอนตัวล้มลงนอนบนพื้นเตียง สายตาจดจ่ออยู่กับเพดานสีอ่อน

 

                ใบหน้าของคนเดิมๆที่คุ้นเคยแล่นเข้ามาปรากฏแทบจะทันที

 

                ฮยอคแจยิ้มบางๆให้กับความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเองตอนนี้

 

                “ชั้นกลับมาแล้ว...ซีวอน....กลับมาแล้ว.....” เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างไม่ชัดเจนนัก

 

                เค้ารู้ดีแม้ว่าภายนอกเค้าจะดูเปลี่ยนไปสักแค่ไหน ดูเข้มแข็งขึ้น ยิ้มมากขึ้น แต่ที่จริงแล้วข้างในใจนั้นมันก็ยังคงเหมือนเดิมไม่แปรเปลี่ยนไปเลยสักนิด

 

                เคยมีใครอยู่ในนั้น จนถึงตอนนี้ก็ยังคงเป็นคนเดิมๆ

 

                เป็นเค้าคนนั้นเสมอมา....

 

                เค้าเคยลองอ่านนิตยสารมากมายเกี่ยวกับเรื่องชีวิตรัก การมีไลฟ์สไตล์ทั่วไป แน่นอนว่าจะมีพวกควิซต่างๆให้ทำ

 

                ข้อห้ามมากมายที่เป็นสิ่งต้องห้ามปฏิบัติเมื่อเราต้องการลืมใครสักคน ทำให้เค้าหามาอ่านเล่มแล้วเล่มเล่า

 

                แต่มันก็ไม่เคยได้ผลเลยสักครั้ง

 

                ข้อห้ามอะไรก็ไม่ทำให้ลืมเค้า กี่ครั้งที่ยังคงมองเหม่อ เพราะมีแต่เค้าคนนั้นไหลเวียนอยู่ในหัวใจ

 

                ทำยังไง...คิดอะไร....ก็ไม่เคยลืม

 

                ชเว ซีวอน...ทำยังไง ชั้นก็ยังคงรักนาย

 

 

 

                “แกร๊ก......” เสียงเปิดประตูพร้อมกับการก้าวเข้ามาในห้องของร่างสูง

 

                ซีวอนถอนหายใจหนักๆ เมื่อต้องกลับมาที่คอนโดของตัวเองอีกครั้ง ทั้งๆที่ไม่ได้กลับมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกัน แต่ในวันนี้เค้าอยากกลับมาที่นี่เหลือเกิน

 

                ไฟที่ถูกเปิดไว้ให้สว่างทั่วห้อง สื่อให้เห็นว่าคนที่อาศัยอยู่นั้น “เกลียดเวลากลางคืน” มากแค่ไหน

 

                เค้าไม่ชอบช่วงเวลาที่เงียบสงัดแบบนี้เลย มันทำให้จิตใจของเค้าคิดไปต่างๆนานา

 

                ฟุ้งซ่านไปเรื่อย ทั้งๆที่แต่ก่อนก็ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย

 

                ร่างสูงคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว ปล่อยให้สายน้ำเย็นจัดพาสติของตัวเองให้กลับมาเสียที

 

                ขืนคิดอะไรต่อมิอะไรไปเรื่อยเปื่อย เค้าอาจจะต้องกลายเป็นคนบ้าไปเลยก็ได้

 

                ซีวอนก้มลงมองร่างกายของตัวเอง แล้วก็แค่นยิ้มอย่างสมเพช

 

                แก่นกายที่สั่นระริกต่อน้ำเย็นเพียงเพราะเค้าคิดถึง “คนๆนั้น” เท่านั้นเอง

 

                พูดไปคงอายแย่ เพราะนับจากที่มีอะไรกับฮยอคแจครั้งสุดท้ายในวันนั้นแล้ว เค้าก็ไม่เคยมีความรู้สึกต้องการกับใครอีกเลย

 

                ตอนแรกก็คิดว่าจะเป็นกามตายด้านไปซะแล้ว เพราะจะเห็นสาวสวย เซ็กซี่แค่ไหนเค้าก็ไม่เคยสนใจเหมือนแต่ก่อน

 

                แต่มันก็ไม่ใช่....เพียงเพราะเป็นอะไรที่เกี่ยวข้องกับฮยอคแจเท่านั้นล่ะ ร่างกายของเค้าก็จะร้อนรุ่มขึ้นมาทันที

 

                สุดท้ายก็ไม่แคล้วลงเอยที่ “การช่วยตัวเอง”

 

                “อีกแล้วหรอวะ....” ซีวอนสบถใส่ตัวเอง เมื่อพยายามข่มความต้องการที่แล่นขึ้นมาเป็นระริ้วๆ

 

                มือหนาจับเข้าที่แก่นกายขนาดใหญ่ของตัวเองทันที ปลายนิ้วมือจิกเข้าที่ส่วนปลายที่เริ่มมีน้ำขาวขุ่นไหลออกมา

 

                พลางคิดถึงใบหน้าหวานๆของใครบางคนไปด้วย

 

        

เซ็นเซอร์




 

                “เฮ้ย ไอ้วอนเป็นยังไงมั่ง...” เสียงชางมินที่ตะโกนกลับมาทำให้ซีวอนต้องรีบตอบไป

 

                “เออ หมดไปรอบหนึ่ง แต่ยังไม่ยอมลงเลย” ซีวอนหอบราวกับวิ่งรอบสนามมาสิบรอบ

 

                “ชั้นว่าคงไม่ต่ำกว่าสามรอบว่ะ...ไม่เป็นไรนะ?” ชางมินถาม

 

                “เออ...แค่แทบคลาน...คืนนี้คงนอนในห้องน้ำนี่ล่ะ” ซีวอนพูดอย่างหัวเสีย

 

                “อยากให้หายเร็วๆมั้ย?” ชางมินพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

 

                “ทำไม?” ซีวอนชักจะไม่ไว้ใจเหมือนกัน

               

                “ต้องทำให้เจ็บๆเว้ย....”

 

                “ยังไง?”

 

                “สอด........”

 

                “ห่าลาก!!!!” ซีวอนไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายพูดจบร้องด่า พร้อมกับรีบหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาพันรอบร่างกายส่วนล่างตัวเองทันที

 

                “ฮ่าๆๆ เอ้าแก....แกก็ทำกับตัวแกเองนะเว้ย ใช่ว่าชั้นไล่ให้แกไปโดนใครเสียบ ฮ่าๆๆ......” ชางมินสนุกนักล่ะ

 

                “พรุ่งนี้แกโดนเตะแน่ไอ้มิน....”

 

                “ก็บอกว่าจะรอ....”

 

                “เดี่ยวก็ยึดมินโฮคืนซะเลย”

 

                “อย่ามาสร้างความร้าวฉานระหว่างชั้นกับมินโฮได้มั้ย”

 

                “เหอะๆ....เออ ว่าแต่....แกกับมินโฮ....มี.....มี.....” การที่เป็นพี่ชายแล้วต้องมาถามเพื่อนสนิทตัวเองว่าทำอะไรน้องชายตัวเองแล้วรึยังนั้น ทำเอาซีวอนลำบากใจไม่น้อยเลยล่ะ

 

                มองกลางลำตัวก็พบว่ามันสงบไปตั้งแต่ที่ชางมินพูดประโยคชวนสยองนั่นออกมาแล้วล่ะ

 

                “เออ...ได้แล้ว” ชางมินพูดเรียบๆ

 

                “เฮ้ย น้องชั้น...” ซีวอนร้องเสียงหลง

 

                “ชั้นทำเป็นน่ะ ไม่ได้ชอบข่มขืนเหมือนแก.....”

 

                ซีวอนสะท้อนใจวูบเมื่อถูกประโยคนี้แสกเข้าที่หน้า ประโยคที่พาเค้าดำดิ่งลงสู่ความมืดมิด

 

                เสียงกรีดร้อง คราบน้ำตาของฮยอคแจ ตอนนี้มันย้อนกลับมากรีดหัวใจเค้าเข้าให้แล้ว

 

                เสียงร้องขอความเมตตาที่ไม่เคยได้รับในวันนั้น ตอนนี้ชั้นเองก็กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากนายเหมือนกันฮยอคแจ

 

                “เอ่อ...ชั้นขอโทษ” ชางมินเอ่ยออกมาอย่างสำนึกผิด

 

                ก็รู้อยู่ว่าเพื่อนเค้ามันคิดยังไงกับคนที่หนีไป แต่ก็นะ...มันก็ทึ่มซะขนาดนี้ จะตามไปรึก็ไม่ยอม ทิฐิสูงขนาด

 

                ศักดิศร์ของซีวอนนี่ถ้าเอามาต้มลงหม้อใส่เครื่องปรุงคงเลี้ยงคนได้ทั้งโซลเลยล่ะ

 

                หยิ่งได้โล่จริงๆ

 

                แล้วตอนนี้เป็นยังไงล่ะ? ปล่อยตัวเค้าไป เอาแต่เงาไว้ช่วยตัวเอง น่าสมเพชซะจริง

 

                แต่ไปพูดอะไรมากก็ไม่ได้ ยังไงที่สุดแล้วมันก็เป็นเรื่องของคนสองคนเท่านั้น ก็ได้แต่ปล่อยให้มันประคองชีวิตตัวเองให้รอดไปวันๆนี่ล่ะ

 

                เมื่อไหร่กันนะ....ที่นายจะยอมทำอะไรเพื่อหัวใจตัวเองจริงๆสักที

 

                หลังจากวางสายจากชางมินไปแล้วซีวอนก็พาตัวเองออกจากห้องน้ำในสภาพที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว มาล้มตัวลงบนที่นอน

 

                ก่อนจะถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

 

                ผ่านมาแล้วหนึ่งปี...เค้าอดทนมาได้เป็นปีแล้วหรอเนี่ย? ไวเหลือเกิน

 

                “นายวิ่งหนีจากชั้นไปหนึ่งปีแล้ว.....” ซีวอนแค่นยิ้มก่อนจะมองไปรอบๆห้องของตัวเอง

 

                ตอนนี้ภายในคอนโดของเค้าที่ไม่ค่อยจะได้กลับมาบ่อยเท่าไหร่นั้น ทั่วทุกบริเวณจะเต็มไปด้วยกระดาษโน้ตโพสอิทที่แปะเอาไว้เยอะมาก

 

                อย่างเช่นในส่วนห้องนอนนี้ก็จะเต็มไปด้วยข้อความส่วนต่างๆ ทั้ง

 

            ซักเครื่องนอนทุกอาทิตย์

            เสื้อผ้าใส่ตะกร้าให้เป็นระเบียบ

            ห้ามนอนตอนผมเปียก

            อย่าลืมปิดไฟ มันเปลือง

 

                ข้อความที่เค้าเป็นเขียนมันขึ้นมาเอง มากขึ้นทุกวันๆ ราวกับจะย้ำเตือนว่าเคยเกิดเรื่องราวอะไรขึ้นบ้างในคอนโดแห่งนี้

 

                ด้านนอกห้องครัวก็ยังมีแปะไว้ตามตู้ เก้าอี้ โต๊ะ อะไรต่างๆมากมาย จนมันเกือบจะดูรกไปหมด

 

                แต่อาจจะเป็นเพราะเค้าไม่ได้มาอยู่ที่นี่ทุกวันเหมือนแต่ก่อนแล้ว ภาพที่เห็นในตอนนี้จึงเป็นสิ่งที่ชินตาไปเสียแล้ว

 

                กระเป๋าเงินก็ยังคงเป็นรูปเดิมๆ....เครื่องรางชิ้นเดิม...

 

                กับคำอวยพรประโยคเดิม

 

                ให้อยู่ด้วยกันตลอดไป

 

                เคยคิดต้องการอยากจะให้เป็นแบบนั้น แต่ก็นะ...สุดท้ายแล้วก็เป็นตัวเค้าเองที่เลือกที่จะทำลายทุกๆอย่างลงไปจนหมด

 

                ชางมินเคยถามเค้าว่าจะรอต่อไปอีกนานแค่ไหน

 

                ซึ่งแน่นอนเค้าเถียงกลับคอเป็นเอ็นเลยว่าไม่ได้รอใครหน้าไหนทั้งสิ้น

 

                แต่พอได้กลับมาอยู่กับตัวเองคนเดียวจริงๆ เค้าก็ยอมรับว่าตัวเองก็ยังคงรออีกฝ่ายอยู่เหมือนกัน

 

                ทั้งๆที่หาเหตุผลให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมต้องรอ ในเมื่อเลือกที่จะปล่อยมือให้อีกฝ่ายเดินจากไปแล้ว

 

                ทำไมจะต้องรอ ในเมื่อบอกตัวเองอยู่ทุกวันว่าชีวิตของคนเรามันจะต้องก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

 

                แค่รู้ว่าต้องรอ...ต้องหวัง

 

                แม้จะไม่ได้ต้องการจะยืนเคียงข้างกันก็ตาม แค่ขอเก็บไว้คิดถึง...คงไม่มากไปใช่มั้ยล่ะ?

 

                ซีวอนยกมือขึ้นมาก่ายหน้าผากเอาไว้ พร้อมกับพยายามกำหนดลมหายใจเข้าออกของตัวเอง

 

                เค้าต้องทำแบบนี้ทุกครั้งที่กลับมานอนที่คอนโดนี่ เพราะไม่เช่นกันนั้นแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันเลยทีเดียว มัวแต่คิดอะไรฟุ้งซ่าน

 

                “ฮยอคแจ........” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาในตอนที่จวนจะสิ้นสติลงไปแล้ว

 

                ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ เพื่อเป็นสัญญาณเพื่อบอกว่าใกล้เข้าสู่เวลาของการนอนหลับแล้ว

 

                “ชั้นขอโทษ....ชั้น.....รั...............”







******************
= =' ของเก่ามันยังไม่ปลดแบน อันใหม่มาอีกล่ะ ปาดเหงื่อ .. ถือเป้นการเอาคืนซีวอน 555
วันนี้มาอัพแล้วก็ลงเพลงใหม่ด้วย คึคึ ฟังแล้วนนึกถึงซีวอนเลยโน๊ะ
เพราะพระเอกเรื่องนี้ทึมแสนทึ่มจริงๆ ว่ามั้ย? คิกคิก เจอกันตอนหน้าค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1904 Redberrylips (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 01:50
    วอนเปลี่ยนเเอดดิจูดเเล้วอ่ะ ขอบคุณมาก ขอบคุรมาก ซึ้งใจมาก น้ำตาเเทยไหล T^T 
    #1,904
    0
  2. #1854 ae snoopy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 16:23


    กว่าจะรู้ตัวนะอิวอน
    #1,854
    0
  3. #1736 danger poppular (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 22:14
     วอนเอ๊ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,736
    0
  4. #1664 CHOI EUNEVE (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 17:42
    อ่านแล้วสงสารวอน ทรมาณน่าดู

    แต่ก็สมน้ำหน้า 55555555555
    #1,664
    0
  5. #1554 heart007 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 01:30
    สม 5555555555555 สมน้ำหน้าอิวอน

    แต่ก็ยังรักเธอเหมือนนะจ๊ะ
    #1,554
    0
  6. #1524 blade (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 เมษายน 2554 / 14:41
    เศร้าใจแทนวอนเลยอ่า ทำมายยยย ไม่ตามฮยอกไป



    ตอนนี้เรทได้ใจมากค่ะ
    #1,524
    0
  7. #1350 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 19:54
    เติมให้น่ะ
    ชั้นรักนายยยย
    ฮยอกแจ
    #1,350
    0
  8. #1225 snowvirgin (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:08
    อันนะต่างคนก็ต่างรักกันอยู่ อย่างน้อยก็มีลุ้นเว้ยเฮ้ย อิอิ
    #1,225
    0
  9. #1203 tokay (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2554 / 06:35
     ไปตามเค้าแต่แรกก็ไม่ต้องมานั่งชํ้าใจอยู่หรอก

    แต่ก็อย่างที่มินว่า  ทั้งทึ่่ม ทั้งหยิ่งได้โล่ห์ขนาดนี้  งั้นก็ทนเจ็บต่อไปล่ะกัน
    #1,203
    0
  10. #1107 piggy-oun (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 มกราคม 2554 / 14:58
    นั่นสองหนุ่มเค้าสอนทำอะไรกันหน่ะ
    แอบฮาซีวอน โตแล้วยังจะให้ชางมินสอนอีก
    เรียกเลือดกันเลย ว่างั้น
    #1,107
    0
  11. #1106 E.L.F*JW (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 มกราคม 2554 / 14:39
    สวดยอดพี่จีน -,.-
    #1,106
    0
  12. #1105 moonoi (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 มกราคม 2554 / 01:16
    ชางมินฮาอะ

    สอนวอนด้วย ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

    เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีกครั้งน้าาา

    #1,105
    0
  13. #1104 PiNokChiO_NuuNok엘프 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 มกราคม 2554 / 00:03
    แอบฮาตาวอนตรงที่ชางมินสอนบีบให้อ่ะ ฮาาา
    ฮยอกกลับมาแล้วนะตาวอน อ่านไปตื่นเต้นไป
    เวลาวอนฮยอกเจอกันเีนี่ยจะเป็นไงนะ
    #1,104
    0
  14. #1103 crapook (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 มกราคม 2554 / 22:52
    จะยังกะวอนดีเนี่ย ต้องให้มินสอนเหรอหน่อย
    ฮยอกอุตส่าห์กลับมาแล้ว
    หวังว่าอะไรๆๆจะดีขึ้นนะ
    #1,103
    0
  15. #1102 goodness (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 มกราคม 2554 / 19:51
    อ่า อัพเเล้ว รอต่อค่าๆ



    ชอบประโยคชางมินมากก



    "จะ30เเล้วนะโว้ยยังมาให้กูสอนบีบอีก"



    อ่า ชอบๆ (
    #1,102
    0
  16. #1101 eighteddy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 มกราคม 2554 / 19:30
    เลือดด่วนนน สมหน้า หุหุ รีบเจอกันสักทีเถอะ วอนจะได้รู้สึก บอกไปเลย ชเวซีวอน แม่งั้นชั้นจะตัด...แก
    #1,101
    0
  17. #1100 sanphet (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 มกราคม 2554 / 19:07
    บอกได้คำเดียวว่า
    ซะใจมากกกกกกกกกกกกก
    ซีวอนเป็นแบบนี้
    คิดถึงฮยอกจนลงแดงไปเลย
    #1,100
    0
  18. #1098 แกะน้อยหัวบ๊อบ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 มกราคม 2554 / 14:27

    คิๆ....สองหนุ่มสอนไรกันอ่ะ!!

    หุๆเรียกเลือดให้รีดเดอร์กันเลยทีเดียว.....คริๆ


    ย๊อกจี้ยังคงไม่ลืมชายชเวสินะ คุๆ

    Ps.เลือดแทบหมดตัว....ขอตัวไปโรงบาลด่วน(เติมเลือด)

    #1,098
    0