{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 4 : THE PAIN [1]=พี่ชาย/ฮยอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 ก.พ. 53

When I fall in love the pain :: [1] :: พี่ชาย/ฮยอง

 

            ในวงการมายา ถ้าพูดคำว่า วงการบันเทิง ขึ้นมา รับรองว่าร้อยทั้งร้อยจะต้องนึกถึง นักแสดง ดารา พระเอก นางเอก หรือตัวร้ายแน่นอน

 

            แต่ว่าน้อยคนนักที่จะรู้ว่ากว่าจะกลายมาเป็นหนังหรือละครเรื่องหนึ่งนั้นจะต้องใช้ทีมงานไม่ต่ำกว่าห้าสิบชีวิตเป็นอย่างน้อย

 

            มีทั้งสตาร์ฟจัดหาและดูแลนักแสดง ฝ่ายคุมเสียง ช่างกล้อง คนจัดฉาก ทีมเสื้อผ้า ทีมอาหาร

 

            และที่สำคัญที่สุด ผู้กำกับ

 

            และบุคคลที่จะคอยอยู่เคียงข้างผู้กำกับตลอดเวลานั้นก็คือ

 

            ผู้เขียนบท

 

            สองฝ่ายนี้ดูเหมือนจะไม่น่าจะไปด้วยกันได้นัก แต่ความจริงแล้ว ถ้าไม่มีเรื่องก็สร้างไม่ได้ แต่ถ้าไม่มีผู้สั่งการถ่ายทำ จะเห็นผลงานสำเร็จก็ไม่ได้อีก

 

            ผู้เขียนบทจะคอยถ่ายทอดลักษณะอารมณ์และแก่นสารของเนื้อเรื่องให้ผู้กำกับได้รู้และเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เพื่อตัวผู้กำกับเองนั้นจะได้ถ่ายทอดต่อสู่นักแสดงทุกคนอีกครั้งหนึ่ง

 

            ในประเทศเกาหลีใต้นั้น ถือเป็นอีกประเทศหนึ่งที่ติดอันดับอนุรักษ์นิยม ไม่ค่อยจะชอบดูหนังของต่างประเทศมากนัก

 

            เกินกว่า 90% ต่างจะพากันสนับสนุนผลงานของคนในประเทศตนเองมากกว่า

 

            ดังนั้นในแต่ละปี เกาหลีใต้จะมีผลงานทั้งจอแก้วและจอเงินออกมาอย่างมากมาย

 

            โดยเฉพาะจอเงินนั้นมีมาสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันได้ตลอดเวลา จึงถือว่าเป็นยุคทองของผู้กำกับทุกคนเป็นอย่างมาก

 

            และในตอนนี้ที่กำลังเป็นข่าวครึกโครมกันอยู่มากที่สุดตามหน้าข่าวหนังสือพิมพ์ก็คือ

 

          ลูกนักการเมืองใหญ่ เตรียมโชว์ฝีมือการกำกับหนังเรื่องแรก

 

            ซึ่งเป็นที่พูดถึงกันไปทั่วในแวดวงบันเทิง เพราะรู้ดีว่ากิตติศัพท์ของตระกูลนี้นั้นยิ่งใหญ่มากแค่ไหน

 

            กับหัวหน้าพรรคฝ่ายค้านที่คอยชิงดีชิงเด่น ขับเคี่ยวกับพรรครัฐบาลมาตลอดเวลาหลายปี เวลาลงเลือกตั้งนั้นก็เรียกว่าต้องลุ้นจนใบคะแนนใบสุดท้ายเพื่อตัดสินกันเลยทีเดียว

 

            นอกจากข่าวนี้แล้ว ก็ยังคงมีข่าวซุบซิบต่างๆออกมาอีกมากมาย เช่นลักษณะนิสัยของลูกชายเพียงคนเดียวคนนี้ หรือว่าจะเป็นการไม่ถูกกันมากนักระหว่างคนเป็นแม่และลูก จนเกิดกระแสข่าวลือที่ว่า

 

            อาจจะไม่ใช่แม่ลูกกันจริงๆ!!!

 

            แต่ก็ยังไม่มีสำนักข่าวไหนกล้าเสี่ยงที่จะถามมากนัก เพราะกลัวอิทธิพลของตระกูลชเว กันมาก

 

            ดังนั้นที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือการแถลงข่าวอย่างเป็นทางการของ

 

            ชเว ซีวอน

 

ณ ตึกโรงพยาบาลโซลแห่งชาติ

 

            พี่ชาย มาแล้วหรอครับ ^O^” เสียงที่แหบและแตกของเด็กหนุ่มในชุดของโรงพยาบาลร้องเรียกผู้ที่เปิดประตูเข้ามาใหม่ด้วยความดีใจ

 

            ว่าไงมินโฮ วันนี้กินอะไรรึยังเนี่ย ผู้มาใหม่เท้าเอวมองน้องชายตัวดีอย่างจับผิด

 

            ทานแล้วครับ ผมทานหมดเลย ผมเก่งมั้ยครับพี่ชาย มินโฮยังคงพูดเจื้อยแจ้วต่อ

 

            อย่ามาโกหกพี่เลยไอ้ตัวดี คุณพยาบาลฟ้องพี่มาหมดแล้ว ว่าเราไม่ยอมกินอะไรเลย นมก็ไม่กินอีก แบบนี้มันน่านักนะ

 

            ยัยแก่นั่นไปฟ้องพี่อีกแล้วหรอเนี่ย คอยดูเถอะ มินโฮจิกเล็กลงกับหมอนอย่างไม่พอใจ

 

            ดูทำท่าเข้าสิ มันน่านักนะเราเนี่ย ไม่กินแล้วจะหายมั้ยห๊า!”

 

            กินหรือไม่กินผมก็ตายอยู่ดีนั่นล่ะ!!” มินโฮเผลอพูดออกมา

 

            ชเว มินโฮ!” ร่างที่สูงกว่าตวาดขึ้นจนลั่นห้อง

 

            ผม...ผม....ขอโทษครับ มินโฮกลัวจนลนลาน

 

            แต่ผู้เป็นพี่ชายก็สะบัดมือเพื่อข่มอารมณ์เอาไว้

 

            พี่ซีวอน ผมขอโทษ มินโฮดึงมือพี่ชายเอาไว้

 

            เกิดอะไรขึ้นวะซีวอน เสียงดังออกไปถึงข้างนอกเลย บุคคลที่สามเดินเข้ามา

 

            นายแพทย์หนุ่ม ชิม ชางมินนั่นเอง

 

            ก็คนไข้คนนี้ของแกน่ะสิ น่าเตะให้ตกเตียงเลยจริงๆ ซีวอนพูดแล้วเดินไปกระแทกตัวนั่งลงที่โซฟา

 

            ฮยอง...พี่ชายโกรธผม มินโฮนั่งลงกับขอบเตียงแล้วยื่นสองมือไปหาชางมิน

 

            ซีวอนมองภาพนั้นอย่างคุ้นตา

 

            ตามข่าวที่ลงกันอยู่ทั่วไปแล้วนั้นมีอยู่ว่าซีวอนเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของชเว จินโม และ ลี ยองเอ

 

            แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่เลย!!!

 

            ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แม่แท้ๆของเค้า เป็นเพียงเมียน้อยของคนที่เค้าเคยเรียกว่าพ่อยกย่องขึ้นมาหลังจากที่แม่เค้าตายเท่านั้น

 

            แม่ผู้น่าสงสาร

 

            ผู้หญิงตัวเล็กๆที่ป่วยเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจอุดตัน และในวันนั้นที่อาการเกิดกำเริบกะทันหัน

 

            จนต้องจากเค้าและมินโฮไปอย่างไม่มีวันกลับ

 

            ทั้งๆที่มินโฮเพิ่งเกิดมาได้ไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ ในตอนนั้นเค้าเองก็เพิ่งจะเก้าขวบเท่านั้น

 

            และยังคงจำได้ดี ใบหน้าวันสิ้นสีเลือดของแม่ในวันนั้น!

 

            และยังไม่ทันเสร็จพิธีศพด้วยซ้ำ พ่อก็นำผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในบ้าน มองกกกอดกันบนที่นอนที่เคยเป็นของแม่ มาหยิบทุกๆสิ่งที่เค้าเคยเรียกว่าครอบครัว

 

            แต่ตอนนี้มันก็คือนรกดีๆนี่เอง

 

            พ่อผู้ที่ร่วมลงชิงดีชิงเด่นในสนามการเมืองมาแล้วไม่รู้กี่ยก ต่อกี่ยก

 

สามารถเอาชนะเรื่องการปกครองคนอื่นได้อย่างภาคภูมิใจ แต่การปกป้องครอบครัวของตัวเองให้แข็งแรง กลับไม่มีปัญญา!!

 

            เพราะไม่ต้องการให้ชื่อเสียงของนักการเมืองผู้มีภาพลักษณ์ที่ดีมาตลอดต้องเสื่อมเสีย ดังนั้น ทุกๆคนจึงรับรู้เพียงว่าพ่อของเค้ามีเค้าเป็นลูกชายเพียงคนเดียวเท่านั้น

 

            ส่วนมินโฮล่ะ...!! ชเว มินโฮล่ะ!

 

            เพียงเพราะมินโฮได้รับยีนส์โรคร้ายมาจากผู้เป็นแม่เช่นกันทำให้มินโฮนั้นเป็นโรคหัวใจมาตั้งแต่เด็กๆ แต่นั่นกลับเลวร้ายยิ่งกว่าเมื่อขณะที่มินโฮนั้นมีอายุได้หกขวบ กลับพบว่าเจ้าตัวนั้น...

 

            ป่วยเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว!!!

 

            และผู้เป็นพี่ชายอย่างเค้าก็แทบจะสิ้นสติ เมื่อหมอประจำตระกูลบอกเอาไว้ว่า

 

            ทำใจซะเถอะ...เค้าอาจจะมีอายุอยู่ได้ไม่เกินยี่สิบปี

 

            ยี่สิบ...มันเร็วเกินไปมั้ย? น้องชายเค้ายังต้องมีอนาคต มีคนรัก มีครอบครัว มีชีวิตที่ดีมากกว่าตอนนี้สิ

 

            ในปีนี้มินโฮกำลังจะมีอายุครบสิบแปดปีแล้ว เค้าไม่กล้าให้วันเวลาในแต่ล่ะวันผ่านไปเลย

 

            ในขณะที่ตัวเลขในปฏิทินเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆแต่ทว่าสำหรับชีวิตของน้องชายเค้าแล้ว กลับลดลงไปเรื่อยๆมากกว่า

 

            หลังจากที่ผลตรวจในคราวนั้นออกมา มินโฮไม่เคยได้ออกมาเผชิญโลกกว้างอีกเลย เพราะน้องชายสุดที่รักของเค้าต้องอยู่ในโรงพยาบาลตลอดมา ภายในห้องที่สะอาด ภายใต้โรงพยาบาลดีๆ

 

            แต่ไม่เคยมีความสุข!!!

 

            คนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อไม่เคยมาเยี่ยมลูกชายคนเล็กคนนี้เลยสักครั้ง จะใจร้ายเกินไปหน่อยมั้ย?

 

            และชางมินเพื่อนรักตั้งแต่เกิดของเค้า เราอยู่บ้านติดกัน

 

            เราสองคน เกิดวัน เดือน ปี และโรงพยาบาลเดียวกัน

 

            พ่อของเราสองคนก็ยังเป็นเพื่อนรักกันมากอีกด้วย

 

            ครอบครัวของชางมินนั้นทำงานเกี่ยวกับการศึกษา พ่อของหมอนี่เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนนานาชาติ ส่วนแม่เป็นครูสอนภาษาเกาหลีให้แก่คนต่างชาติ

 

            ซึ่งก็ถือว่าฐานะอาจจะไม่ถึงกับเท่าพ่อของเค้า แต่ทว่าก็ไม่ต่างกันมากนัก เพราะว่าเป็นผู้ดีเก่ามาด้วยกันทั้งคู่

 

            ความจริงแล้วชางมินนั้นใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กแล้วว่าเมื่อโตขึ้นอยากจะเป็นนักบิน ให้แก่สายการบินเกาหลี ห้องนอนของหมอนี่ก็เต็มไปด้วยโมเดลเครื่องบินรุ่นต่างๆมากมาย

 

            แต่ทว่า เมื่อถึงเวลาต้องเลือกสายเรียน หมอนี่กลับเบนเข็มมาเป็นหมอ ซะงั้น

 

            แต่เค้าก็รู้ดี...ว่าเหตุผลที่แท้จริงของเพื่อนรักคนนี้นั้น

 

            ...คืออะไร...

 

            ชางมินเห็นมินโฮมาตั้งแต่เกิด และถ้าจะพูดให้ถูกต้องชางมินเป็นคนที่ดูแลมินโฮมากกว่าเค้าด้วยซ้ำ ด้วยความที่เจ้าตัวนั้นเป็นลูกคนเดียว และชอบดูแลเทคแคร์ผู้อื่น

 

            มินโฮจึงมักจะเรียกเค้าว่า พี่ชาย และเรียกชางมินว่า ฮยอง

 

            แล้วเราพูดจาไม่ดีใส่พี่เค้ารึเปล่าล่ะ ชางมินเดินเข้าไปหาเพื่อเอาใจคนไข้คนนี้

 

            ผมพูดความจริง... มินโฮยังคงเป็นเด็กชายผู้ดื้อรั้นเช่นเดิม

 

            ซีวอนจึงลุกขึ้นยืนทันที

 

            ไอ้มินชั้นกลับแล้วนะ เสียงเข้มพูดแค่นี้

 

            พี่ชาย.... มินโฮลากเสียงยาว

 

            อะไร... ซีวอนหันกลับมามองเพียงหางตาเท่านั้น

 

            ผมขอโทษครับ ผมจะไม่พูดอีกแล้ว พี่ชายอย่าโกรธผมเลยนะ ผมไม่...เหลือใครแล้ว มินโฮก้มหน้าพูด

 

            ชางมินส่งสายตาปรามๆไปให้เพื่อนรัก เป็นการบอกกลายๆว่าให้พอได้แล้ว

 

            เพราะเค้าเป็นหมอประจำตัวมินโฮมาตั้งแต่บรรจุเป็นแพทย์ได้สำเร็จ

 

            แต่อยู่กับมินโฮมาตั้งแต่เกิด รู้ดีว่ามินโฮนั้นเป็นเด็กที่ว้าเหว่มากแค่ไหน ตอนกลางคืนเจ้าตัวจะเอาแต่ร้องหาพ่อ และแม่อยู่ตลอดเวลา

 

            และถึงแม้จะพยายามทำตัวให้ร่าเริงมากแค่ไหน แต่ภายในดวงตาคู่นั้นของน้องชายคนนี้

 

            เค้าเองก็รู้ดี...

 

            ว่ามันเหมือนนาฬิกาทราย

 

            รอวันร่วงโรยจนหมดไป

 

            ซีวอนถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินไปหาน้องชาย

 

            พี่ขอโทษ ว่าแล้วก็โอบหัวของน้องที่นั่งอยู่ให้มาชนกับหน้าท้องของตนเอง

 

            ผมนิสัยไม่ดีเลยใช่มั้ยครับพี่ชาย...พี่ชายจะไม่มาหาเด็กไม่ดีอย่างผมแล้วใช่มั้ย? มินโฮที่ตอนนี้อายุย่างเข้าสิบแปดปีแล้ว แต่ก็ยังคงเหมือนเด็กเล็กๆทั่วไป

 

            อาจจะเป็นเพราะไม่เคยได้ใช้ชีวิตภายนอก ทำให้เจ้าตัวแตกต่างจากเด็กคนอื่นๆมาก

 

            มินโฮไม่เคยได้เรียนหนังสือ จึงไม่มีความรู้ใดๆแม้แต่การอ่านออกเสียง มินโฮไม่เคยได้กินขนมใดๆแม้แต่ไอศครีม

 

            และที่สำคัญ ตลอดชีวิตมานี้มินโฮไม่เคยได้ก้าวเท้าออกจากรั้วโรงพยาบาลอีกเลยนับตั้งแต่วันที่ก้าวเข้ามา

 

            มาสิ...มาแน่ๆ แต่เราก็ต้องห้ามดื้ออีกรู้มั้ย นายบอกว่านายเองไม่เหลือใคร พี่เองก็เหลือแค่นายคนเดียวเหมือนกันนะ ซีวอนพูดอย่างเสียใจ

 

            ผมขอโทษ พี่ชายอย่าโกรธผมนะครับ ต่อไปนี้ผมจะกินข้าว จะทำทุกอย่างตามที่ฮยองสั่งเลย มินโฮรีบประจบเอาใจ

 

            ชางมินมองภาพนี้แล้วก็อมยิ้ม รับปากแบบขอไปทีสิน่ามินโฮ

 

            เป็นแบบนี้ประจำเลย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1955 satjaporn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 17:03
    เศร้าอ่ะTT
    #1,955
    0
  2. #1875 Redberrylips (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 00:00
    ชีวิตรันทด T^T วอนเลยเป้นคนเย็นชาใช่ไหม 
    #1,875
    0
  3. #1823 ae snoopy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 20:41
    แค่เริ่มก็จะดราม่าแล้ว
    #1,823
    0
  4. #1701 danger poppular (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 16:50
     โคตรรันทดเลยเฟ้ย T^T
    #1,701
    0
  5. #1669 qtiedong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2554 / 01:28
    สงสาร มินโฮ
    #1,669
    0
  6. #1653 hyunjang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 20:35
    รวยแต่ไม่มีความสุข

    มันดีตรงไหน ???
    #1,653
    0
  7. #1622 LOVE_D2B_SJ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2554 / 23:07
     พ่อใจร้ายมาก
    #1,622
    0
  8. #1584 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 15:13
     โอย ไรเตอร์ เราน้ำตาคลอ ตรงที่อยากเป็นนักบินตรงนั้นอ่ะ

    T^T งือๆ
    #1,584
    0
  9. #1565 'MIN' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 21:06
    ยังไม่ทันจะโตเลย
    #1,565
    0
  10. #1528 momo_13 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2554 / 16:16
    สงสารมินโฮๆ 
    #1,528
    0
  11. #1461 Pangaea (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2554 / 16:01
    มินโฮน่าสงสารอ่ะ

    ไม่เคยกินขนม ไม่เคยออกจากโรงพยาบาล
    ชีวิตดูหดหูู่ชะมัดเลย T_____T'
    #1,461
    0
  12. #1443 kokonasan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2554 / 10:51
    อึก.. เศร้าอ่ะ
    สงสารมินโฮอ่ะ
    อยู่ตั้งแต่เกิดเลยแถมไม่ได้ออกไปไหนอีก
    #1,443
    0
  13. #1400 supernumer (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2554 / 12:15
    น่าสงสารมินโฮจัง
    #1,400
    0
  14. #1364 KIMPABOWLAND (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2554 / 13:28

    TT
    แค่ตอนแรก ก็เศร้าสุดๆ เลยอะไรเตอร์
    สงสารมิโน T^T

    #1,364
    0
  15. #1315 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2554 / 20:59
    สงสารมินโฮอ่ะ
    เดียวเค้าไปลัพาตัวออจากโรงบาลเอาป่ะ
    #1,315
    0
  16. #1262 kwang_E.L.F (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 15:37
    สงสารมินโฮอ่ะ
    #1,262
    0
  17. #1229 Iamnuna (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2554 / 09:53

    OMG มินโฮจะอยู่ไม่นาน
    ชีวิตสั้นไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเลย
    เศร้ามากเลย น่าสงสารมินโฮจัง

    #1,229
    0
  18. #1148 tokay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 10:47
     มินโฮน่าสงสารอ่ะ

    คงทรมานน่าดูเลย
    #1,148
    0
  19. #1113 SJ_HANCHUL (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2554 / 01:10
    อ่าสงสารน้องโฮจัง
    ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยก้าวขาออกจากโรงพยาบาลเลย
    สงสารพี่น้อง๕นี้จัง พ่อไม่ดูดำดูดีเลยหรอ??
    น้องมินดูแลน้องโฮดีๆน่ะ
    #1,113
    0
  20. #1063 bastree (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2554 / 13:27
    สงสารวอนนะเนี่ย
    แต่พ่อวอนเลวอย่างงั้นจริงๆหรอ หรือวอนอคติเกินไป
    #1,063
    0
  21. #964 sanphet (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2553 / 03:02
    มินโฮน่าสงสารจัง
    #964
    0
  22. #933 YoGul2t (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2553 / 10:40
    TT^TT สงสารมินโฮจับใจ
    สู้ๆน๊าาาาา .....
    #933
    0
  23. #708 -*- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2553 / 11:01
    อ่า ทำไมถึงเป้นอย่างนี้ล่ะ



    ถึงว่าละเนอะ ถึงแม้จะรวยล้นฟ้าแค่ไหน



    แต่เงินก้ไม่ได้บันดาลความสุขไปซะทุกเรื่องหรอก



    สู้เป็นคนจน ๆ แต่มีความสุขทุกวันยังจะดีกว่าอีก



    ชเว มินโฮ น่าสงสาร



    แต่ชเว ชีวอนนี่ซิ...
    #708
    0
  24. #680 โพโกชีพอ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2553 / 09:50
    มินโฮน่าสงสาร
    #680
    0
  25. #666 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2553 / 21:26
    อ่า.. มินโฮน่าสงสารอ่า
    แค่อายุไม่เกิน 20 ปีเองหรอ TT
    ไมเอานะ เค้าไม่อยากเหนมินโอเปนไรไป
    อีกอย่าง ชิมชางเรื่องนี้น่ารักและอบอ่นจัง
    แต่ซีวอน.. ลางเย็นชาแผ่นซ่านเลยนะนี่ย !
    #666
    0