{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 93 : {Accidentally}=[56]-[ผมไม่ยอมแพ้หรอกนะ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 เม.ย. 55

                 วันที่ 24 ธันวาคม ทั่วโลกจะเรียกมันว่า “คริสต์มาส อีฟ” ซึ่งมันก็เหมาะกับการเตรียมงานฉลองยาวจรดข้ามไปวันพรุ่งนี้เลยล่ะ

 

                ฮยอคแจเดินดูของจากร้านต่างๆภายในห้างเดิมอันคุ้นเคย เพราะต้องการมองหาของขวัญสำหรับวันดีๆในปีนี้สำหรับซีวอน

 

                เค้าไม่ต้องไปมหาลัยแล้วล่ะ เพราะว่าทางคณะให้เริ่มหยุดได้ตั้งแต่วันนี้ ส่วนไอ้ซีวอนต้องแวะเข้าไปส่งงานอะไรซักอย่างของมันนี่ล่ะ

 

                ฮยอคแจเลยตกลงว่าจะขอมาเดินดูของก่อน เพราะขี้เกียจไปนั่งรอ

 

                “ซื้ออะไรดีวะ...” ฮยอคแจมองทั่วห้างที่จัดตกแต่งให้เข้ากับงานเทศกาล และละลาตาไปหมดด้วยสีเขียว ขาว แดง และทอง

 

                “ไอ้วอนก็มีแทบทุกอย่างแล้ว...”

 

                ฮยอคแจยักไหล่ ก่อนจะเดินดูไปเรื่อยๆ

 

                “เฮ้!” เสียงทักจากด้านหนึ่งทำไมฮยอคแจต้องขมวดคิ้วก่อนหันไปมอง

 

                “อ้าว...”

 

                “ทำไมมาเดินคนเดียวล่ะครับคุณหนู แล้วบอดี้การ์ดไปไหนซะล่ะ” เทมโป้เดินเข้ามาถามด้วยท่าทางยียวน

 

                “กวนประสาทจริงๆเลยนะ” ฮยอคแจแยกเขี้ยวใส่

 

                “เฮ้ๆ ผมมาดีน่า” เทมโป้ชูแขนทั้งสองขึ้นอย่างยอมแพ้

 

                “นายนั่นแหละมาทำอะไรที่นี่” ฮยอคแจถาม

 

                “ที่นี่เป็นห้างสรรพสินค้าไม่ใช่หรอครับ ผมก็ต้องมาเดินดูของบ้างอะไรบ้างสิ คุณหนูล่ะมาซื้อของใช่มั้ย?”

 

                “อือ...” ฮยอคแจพยักหน้ารับ

 

                “ได้รึยังล่ะครับ”

 

                “ยัง ไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรดี”

 

                “ซื้อให้ใครหรอครับ หรือว่าจะเป็น...บอดี้การ์ดคนนั้น”

 

                “ซีวอนไม่ใช่บอดี้การ์ด มันเป็นแฟนชั้น” ฮยอคแจเถียง

 

                “โอเคๆ แฟนก็แฟน ถ้าเปิดรับสมัครแฟนใหม่ หรือบอดี้การ์ดก็บอกผมด้วยนะ” เทมโป้ไม่วายกวนประสาทอีกครั้ง

 

                “เอ๊ะ! นายนี่นะ จะเอายังไงเนี่ย” ฮยอคแจทำท่าจะเดินหนี อีกฝ่ายก็เดินมาขวางหน้า

 

                “อย่าโกรธนะ ผมล้อเล่นๆ เป็นเพื่อนกันก็ได้”

 

                ฮยอคแจพอจะบรรเทาความโกรธลงมาได้ระดับหนึ่ง จึงไม่อยากจะเอาเรื่องอะไร เพราะอย่างน้อยคนตรงหน้าก็เคยให้ความช่วยเหลือเค้ามาก่อน

 

                “ผมช่วยคุณเดินซื้อของก็ได้นะ” อีกฝ่ายเสนอ แต่ฮฮยอคแจรีบปฏิเสธทันที

 

                “เดี๋ยวซีวอนก็จะมาแล้ว อย่าอยู่ประจันหน้ากันเลย ชั้นปวดหัว”

 

                “ทำไมต้องกลัวด้วย เราไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย” เทมโป้ยังคงดึงดัน

 

                “เทมป์ ชั้นขอร้องล่ะน่า”

 

                “ไม่ ผมจะอยู่”

 

                ฮยอคแจอ่อนใจกับความดื้อรั้นของอีกฝ่ายจึงต้องออกแรงผลักอีกคนให้เดินไปอีกทาง

 

                “ไม่ไปปปปป.....” คนที่สูงกว่าแข็งตัวไว้

 

                “ไปได้แล้วววววว” ฮยอคแจยังพยายาม

 

                “ฮยอคแจ!” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำให้ฮยอคแจรู้ตัวเลยว่าคงไม่ทันซะแล้ว

 

                “โอ๊ะโอ ถึงเวลาสนุกแล้วสิ” เทมโป้ผิวปาก

 

                “นายตายแน่” ฮยอคแจขู่

 

                “เคยกลัวที่ไหนล่ะ” อีกฝ่ายกลับยักไหล่

 

                “นายมาทำอะไรที่นี่!” ซีวอนที่ถลามายืนข้างๆคนรักของตัวเองเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ

 

                “ถามคำถามเดียวกันเลยแฮะ” เทมโป้ยักคิ้ว

 

                “อย่ามาเล่นลิ้น จะไปไหนก็ไป แล้วต่อไปนี้ไม่ต้องมายุ่งกับฮยอคแจอีก” ซีวอนสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

 

                “ไอ้วอน มึงจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!” ฮยอคแจร้อง

 

                “เงียบ!

 

                “คุณไม่ใช่กฎหมายนะครับ แล้วอีกอย่าง...ฮยอคแจจะเลือกใครมันก็เป็นสิทธิ์ของเค้า”

 

                “นี่นายหมายความว่ายังไง” ซีวอนจะถลาไปเอาเรื่องแต่ฮยอคแจต้องรีบดึงเอาไว้

 

                “ผมก็หมายความอย่างที่พูดนั่นล่ะ”

 

                “ฮยอคแจ! มึงเลือกมาเลยว่าจะอยู่ข้างใคร กูหรือมัน” ซีวอนหันกลับไปถามร่างบาง

 

                “ห๊ะ?” ฮยอคแจถามอย่างงๆ

 

                “มึงบอกแม่งไปเลยดิ๊ ว่ามึงอ่ะเลือกกู” ซีวอนสั่งอย่างไม่พอใจ

 

                “คุณถามฮยอคแจตอนนี้ยังไงซะเค้าก็ต้องตอบว่าคุณอยู่แล้ว แต่...รออีกสักสองอาทิตย์แล้วคุณค่อยถามใหม่อีกครั้งดูสิครับ ผมว่า...คำตอบมันอาจจะเปลี่ยนไปก็ได้”

 

                “มึง!!!” ซีวอนสะบัดฮยอคแจจนหลุดแล้วเข้าไปจัดการคนตรงหน้าทันที

 

                พลั่ก!’ เสียงหมัดลุ่นๆปะทะเข้ากับซีกหน้าด้านหนึ่งของเทมโป้ทันที

 

                “เฮ้ย! ไอ้วอนหยุด” ฮยอคแจร้องอย่างตกใจ ต้องรีบไปดึงแขนคนรักเอาไว้

 

                “ปล่อยกู!” ซีวอนโมโหอย่างรุนแรง

 

                เทมโป้จับมุมปากของตัวเองที่มีเลือดซึม

 

                “เทมป์ ชั้นขอร้องวันนี้นายพอแค่นี้เถอะนะ” ฮยอคแจบอก

 

                “ให้ผมโดนต่อยฟรีน่ะนะ”

 

                “มึงจะโดนมากกว่านี้แน่ถ้ายังสะเออะมายุ่งกับแฟนกูอีกน่ะ” ซีวอนสั่ง

 

                “ผมจะยุ่ง” เทมโป้ท้าด้วยสายตา

 

                “มึง!!” ซีวอนควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่ แต่ฮยอคแจเองก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน

 

                “พอได้แล้ว! มึงไม่อายพนักงานห้างรึไงซีวอน มึงเป็นลูกเจ้าของเลยนะ” ฮยอคแจมองไปรอบๆ

 

                “อ๋อ ที่แท้ก็ทำกร่างเพราะเป็นที่ของตัวเองนี่เอง” เทมโป้มองอย่างดูถูก

 

                “ยังมาปากดีอีกหรอมึง...”

 

                “เทมป์ชั้นขอร้อง...นะ” ฮยอคแจจะร้องไห้อยู่แล้ว

 

                “โอเค วันนี้ผมไปก็ได้ แต่บอกไว้เลยนะ ผมไม่ยอมแพ้หรอก” เทมโป้เดินออกไปทันที

 

                “แม่งเอ๊ย!!” ซีวอนสบถไล่หลัง

 

                “มึงเป็นเหี้ยอะไรเนี่ย” ฮยอคแจปล่อยแขนอีกฝ่ายแล้วหายใจอย่างเหนื่อยหอบ

 

                “กูเกลียดมัน! มึงห้ามไปยุ่งกับมันอีก!

 

                “อะไรของมึงเนี่ย” ฮยอคแจมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ

 

                “เลิกยุ่งกับมัน! กูสั่ง” ซีวอนถลึงตามองอีกฝ่าย

 

                “มึงไปใจเย็นลงกว่านี้ก่อนเถอะ แล้วค่อยมาคุยกับกู” ฮยอคแจเดินหนีออกไปอีกทาง

 

                ปล่อยให้ซีวอนได้แต่ยืนหัวเสียอยู่คนเดียว

 

                ดูเหมือนคริสต์มาสปีนี้จะไม่เหลือความทรงจำอะไรดีๆให้จดจำซะแล้วล่ะ

 

 

 

                ฝั่งของคิบอมและทงเฮ ในวันนี้ก็ออกมาเดินซื้อของเพื่อไปทำของที่ระลึกในงานวันแต่งงานของพี่ทงฮวา

 

                ซึ่งกว่าจะตกลงกันได้ว่าจะเลือกทำอะไรก็ใช้เวลานานพอสมควร แต่ในที่สุดหลังจากไล่ดูแบบจากแลปทอปของคิบอมแล้วก็ตกลงกันว่าจะทำเป็นที่คั่นหนังสือทำมือ โดยมีรูปของคู่บ่าวสาวอยู่บนนั้น และมีข้อความขอบคุณด้วย

 

                พอศึกษาวิธีทำจนพอเข้าใจแล้ว จึงไปขอถ่ายรูปทั้งคู่เพื่อมาตกแต่งแล้วจะนำไปล้างมาทำที่คั่น คิบอมขับรถพาทงเฮเข้ามาในร้านเครื่องเขียนที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านไปพอสมควร

 

                “ไม่อยากจะเชื่อว่านายขับรถเป็นด้วย ชั้นยังขับไม่ได้เลย” ทงเฮมองอย่างทึ่งๆ

 

                “สำหรับวัยรุ่นที่อเมริกา เราขับกันได้ตั้งแต่สิบห้าแล้วครับยอโบ” คิบอมพูดอย่างภูมิใจ

 

                เมื่อเข้ามาที่ในตัวเมือง คิบอมจึงจัดการไปล้างรูปก่อนทันที เพื่อที่ว่าระหว่างรอนั้นจะได้ไปซื้ออุปกรณ์อย่างอื่น

 

                “ร้านเครื่องเขียนอยู่ตรงนั้นไง” ทงเฮจูงมือคิบอมเข้าไปในร้านขนาดใหญ่

 

                “เอากระดาษสีนี้มั้ย?” ร่างบางชูกระดาษแข็งสีน้ำเงินให้อีกฝ่ายดู

 

                “มันทึมๆไปมั้ยครับ เอาอันนี้มั้ย?” คิบอมชูสีชมพูหวาน

 

                “โหย นั่นมันสีโปรดนายนิ ไม่เอาๆ” ทงเฮส่ายหัว

 

                ก่อนที่จะเดินเลือกกันไปเรื่อยๆ ก็ไปสะดุดที่กระดาษแผ่นหนึ่ง

 

                “เอาอันนี่ล่ะ!” ร้องออกมาพร้อมกันซะด้วย

 

                กระดาษแผ่นที่ว่านั้นมีสีน้ำตาลปนทองแลดูเก่าๆ และมีความแข็งคนทนพอสมควรด้วย เมื่อกะขนาดงานที่จะทำและคำนวณจำนวนแล้วจึงซื้อกระดาษไปเผื่อด้วย

 

                เมื่อซื้อกระดาษได้เรียบร้อยแล้ว ที่เหลือจึงไม่ใช่งานหนักสักเท่าไหร่นัก คิบอมเลือกซื้อเชือกมาตกแต่งในสีสันต่างๆ ส่วนทงเฮก็ไปเดินเลือกซื้อปากกาสีสันสายงาม

 

                “ทงเฮๆ...” คิบอมเรียกชื่อคนรัก

 

                “หืม?” ร่างบางที่เลือกปากกาเสร็จพอดี จึงเดินตรงเข้ามาหา

 

                “เอาอันนี้ไปเล่นกัน..” คิบอมโชว์กล่องไม้อันหนึ่ง

 

                “อะไรน่ะ”

 

                “ตัวปั๊มครับ เป็นตัวอักษรเลย เอาไปเขียนคำว่า THANKS ก็ได้” คิบอมเสนอ

 

                “เอางั้นหรอ” ทงเฮไม่แน่ใจกับความคิดนั้น

 

                “เถอะน่า ผมอยากได้”

 

                “ก็ได้ๆ ซื้อก็ซื้อ รีบกลับไปทำกันเถอะนี่ก็บ่ายแล้ว เดี๋ยวไม่เสร็จ” ทั้งคู่ช่วยกันหอบของไปจ่ายเงิน แล้วเดินไปรับรูปที่ร้าน

 

                “สีสวยดีเนอะ” ทงเฮมองรูปที่ถูกคิบอมจัดการเป็นเป็นแถบเล็กๆ มีความสวยงามอยู่ในตัว

 

                “ฝีมือซะอย่าง” คิบอมยักคิ้วอย่างภูมิใจ

 

                “โธ่ พ่อคนหลงตัวเอง” ทงเฮหมั่นไส้

 

                คิบอมหัวเราะร่า ก่อนจะมองไปรอบๆตัวอย่างอารมณ์ดี

 

                “เดี๋ยวก็เข้าวันคริสต์มาสแล้ว” ร่างสูงบอก

 

                “นั่นสินะ เปิดเพลงกันลั่นเชียว”

 

                “ซื้อเค้กไปฉลองกันดีกว่าครับ ยอโบ” คิบอมมองไปเห็นร้านเบเกอรี่ข้างหน้าพอดี

 

                “อ้วน...” ทงเฮแลบลิ้นใส่

 

                “โห พูดงี้จุกเลย” คิบอมแกล้งงอน

 

                “ฮ่าๆ ไปเถอะๆ อยากกินก็ไปซื้อกัน” ทงเฮรีบง้อแล้วจูงมืออีกฝ่ายเข้าไปทันที

 

                “คิบอมจะเอาเค้กอัน....เฮ้ย!” ทงเฮถึงกับร้องอย่างตกใจเมื่อหันไปเลือกเค้กในตู้โชว์เพียงแป๊บเดียว คิบอมกลับหยิบขนมมาจนเต็มถาด

 

                “ร้องทำไมทงเฮ” คิบอมถามซื่อๆ

 

                “นี่นายจะกินหมดนี่เนี่ยนะ” ทงเฮมองอย่างไม่เชื่อสายตา

 

                “ก็มันน่ากินไปหมดเลยนี่ครับ ทั้งพายสับปะรด พายข้าวโพด เดนิช อ่อ อันนี้เป็นขนมปังสตอเบอรี่ นี่ผมจะเดินมาเลือกเค้กต่ออีก ทงเฮไปดูคุ้กกี้หน่อยสิครับ”

 

                “เอ่อ....ดะ ได้ๆ” ทงเฮพยักหน้ารับอย่างอึ้งๆ

 

                คิบอมจัดการเลือกเค้กช็อกโกแลตขอนไม้ที่ตกแต่งด้วยสตอเบอรี่ลูกโต แต่ก็ยังไม่วายซื้อชีสเค้กบลูเบอรี่ด้วยอีกถาดหนึ่ง

 

                “ให้ตายเถอะ นายนี่ชอบอะไรแบบนี้จังนะ” ทงเฮอดขำไม่ได้

 

                “มันเป็นความชื่นชอบส่วนบุคคลน่า” อ้างไปเรื่อย

 

                เมื่อจัดการซื้อของที่จำเป็นและไม่ขำเป็นจนครบแล้ว ทั้งคู่ก็รีบกลับมาที่บ้านพักทันที โดยที่คิบอมได้แวะไปแบ่งขนมให้กับคุณแม่ของทงเฮก่อน

 

                “เอาล่ะ! รีบทำกันเถอะ” ทงเฮฮึด

 

                คิบอมจึงจัดแจงให้ร่างบางตัดรูปให้ได้ตามขนาดที่วางไว้ ส่วนตนเองก็ไปตัดกระดาษแข็งเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าตามขนาดจริงของที่คั่น

 

                ตกแต่งตัดมุมเล็กน้อยเพื่อความสวยงาม เจาะรูที่ส่วนหัวสำหรับร้อยเชือก ก่อนจะนำรูปที่ทงเฮตัดไว้มาทากาวแปะยึดกับกระดาษแข็ง

 

                “แล้วไอ้ตัวปั๊มที่ซื้อมาจะทำยังไง” ทงเฮมองท่าทางคล่องแคล่วของอีกฝ่ายแล้วก็อดทึ่งไม่ได้

 

                “นี่ไง ผมกำลังจะทำครับ...” คิบอมใช้ตัวปั๊มกับหมึกสีกาแฟ ปั๊มคำว่า THANKS ลงไปตรงที่ว่างของกระดาษ จากนั้นก็ร้อยเชือกตกแต่งอีกเล็กน้อยก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์

 

                “ว้าว......สวยจังเลย” ทงเฮมองผลงานนั้นอย่างชอบใจ

 

                “ผมกะว่าด้านหลังที่คั่นเราควรจะเขียนวันและชื่อของคู่บ่าวสาวดีมั้ยครับ” คิบอมเสนอเพิ่ม

 

                “ก็ดีนะ แต่นายเขียนแล้วกัน ชั้นไม่ถนัดภาษาอังกฤษ” ร่างบางโบ้ยง่ายๆ ก่อนจะกลับไปสนใจงานตัดกระดาษรูปของตัวเองต่อ

 

                ทั้งคู่ช่วยกันทำงานอย่างแข็งขัน จนเวลาล่วงเลยมาถึงยามดึก ที่ต้องใช้เวลาเยอะเป็นเพราะว่าตอนแรกตั้งแจจะทำเพียงสองร้อยชิ้น แต่ออมม่ากลับมาบอกทีหลังว่าเจ้าสาวอยากจะนำไปฝากเพื่อนของทั้งคู่ที่อยู่ที่ประเทศอังกฤษด้วย ภาระจึงตกเป้นของทั้งคู่ที่ต้องทำขึ้นมาเป็นสี่ร้อยชิ้น

 

                “เฮ้อ....” ทงเฮร้องออกมาอย่างเบื่อหน่าย มองคิบอมที่ยังคงทำงานไม่หยุด กับกองขนมหวานมีอยู่รอบตัว

 

                “อีกนิดเดียวน่ายอโบ อย่าเพิ่งท้อ”

 

                “ชั้นจะไม่ไปทำงานพวกบริษัทรับจัดงานแต่งเลยคอยดู” ทงเฮบ่น

 

                “ว่าเข้าไปนั่น” คิบอมส่ายหัว แล้วเลื่อนจานชีสเค้กบลูเบอรี่มาให้ร่างบาง

 

                “ไม่เอาอ่ะ นายกินไปเถอะ แค่เห็นนายกินชั้นก็เลี่ยนจะแย่แล้ว”

 

                “ไม่รู้จักของอร่อยซะแล้วนะ ทงเฮเนี่ย” คิบอมทำหน้ามุ่ยใส่

 

                พอเวลาจวบจนมาถึงห้าทุ่มทงเฮก็เปลี่ยนจากทำงานมาเป็นนอนเล่นกับพื้นห้องแทน

 

                “โห ไม่ค่อยจะเอาเปรียบกันลยนะครับ” คิบอมแขวะ

 

                “ชั้นรู้ว่านายทำได้ สู้ตาย!” ทงเฮชูสองนิ้วให้กำลังใจ

 

                คิบอมทำไปได้อีกสักพักก็เงยหน้ามองนาฬิกาก่อนจะเดินไปหยิบเค้กออกมาจากตู้เย็น เป็นเค้กคอนไม้ก้อนเล็กๆนั่นเอง

 

                “ยอโบ.....” คิบอมเรียกคนรักเบาๆ

 

                “หืม?...” ทงเฮลุกขึ้นมามองอีกฝ่าย

 

                “แมรี่ คริสต์มาส!!!!” คิบอมตะโกนขึ้น พร้อมกับนาฬิกาที่ตีขึ้นตอนเที่ยงคืนพอดี

 

                “โอ้...สุขสันต์วันคริสต์มาสเช่นเดียวกันคิบอม” ทงเฮลุกขึ้นไปยืนข้างๆคิบอมที่ถือจานเค้กอยู่

 

                คิบอมยิ้มก่อนจะพาทงเฮมานั่งเล่นที่ระเบียงหน้าบ้าน

 

                “ทงเฮเคยอยากได้อะไรจากซานตาคลอสมั้ยครับ” คิบอมถามไปก็กินขนมเค้กไป

 

                “อืม ก็มีนะ ตอนเด็กๆน่ะ แต่พ่อของชั้นก็จะเป็นคนเอามาวางไว้ให้ตลอดเลย” ทงเฮยิ้มเมื่อนึกถึงเรื่องราวตอนเด็กๆ

 

                “งั้นหรอครับ..” คิบอมยิ้มตาม

 

                “แต่ก็นั่นล่ะ พอท่านเสียไปชั้นถึงมารู้ว่าที่แท้ซานตาคลอสที่ชั้นรออยู่ทุกปีกลับเป็นคนที่อยู่กับชั้นมาตลอดทั้งชีวิต พอท่านเสียไปชั้นก็คิดว่าคงจะไม่ได้รับของขวัญอีกแล้วล่ะ แต่ที่ไหนได้ ฮะๆ” ทงเฮอดขำไม่ได้เมื่อนึกเรื่องนี้

 

                “เกิดอะไรขึ้นหรอครับ”

 

                “ปีนี้ชั้นก็ยังได้รับของขวัญอยู่ดีนั่นล่ะ”

 

                “หือ?” คิบอมไม่เข้าใจ

 

                “ทงฮวายังไงล่ะ แอบเอาเข้ามาวางให้ชั้นอยู่หลายปีเลย ก่อนจะถูกชั้นจับได้”

 

                “อะ อ๋อ ฮะๆ....” คิบอมหัวเราะเมื่อเข้าใจชัดเจนแล้ว

 

                “แต่ก็นะ พอนึกไปว่าคนที่โตกับเรามาทั้งชีวิตกำลังจะแยกไปมีครอบครัวของตัวเองแล้วมันก็ใจหายเหมือนกัน” ทงเฮยิ้มเศร้าๆ

 

                “ไม่เอาน่ายอโบ เราควรจะยินดีกับพี่ทงฮวาสิครับ” คิบอมโอบไหล่คนรัก

 

                “ไอ้ยินดีมันก็ใช่ แต่เสียใจลึกๆมันก็มี เรามีกันสามคนแม่ลูกมาตลอด พอนึกว่าต่อไปชั้นจะไม่ใช่คนที่ทงฮวารักที่สุดมันก็อดเสียใจไม่ได้”

 

                “แต่ตอนนี้ทงเฮก็มีผมแล้วไง” คิบอมปลอบ

 

                “ผมรักทงเฮที่สุด และจะดูแลทงเฮให้ดีที่สุดไม่แพ้กับที่พ่ทงฮวาทำไว้เลย” คิบอมให้สัญญา

 

                “ขี้โม้...” ทงเฮที่น้ำตาซึมแต่ก็อดแขวะไม่ได้

 

                “เอ๊า! คอยดูก็แล้วกัน”

 

                “จริงนะ...”

 

                “ครับ ผมจะอยู่เคียงทงเฮไปเรื่อยๆ”

 

                “ถึงเมื่อไหร่ล่ะ”

 

                “ผมตอบไม่ได้หรอกครับข้อนั้น เพราะผมไม่รู้ว่าชีวิตของผมจะจบลงตอนไหน แต่ผมแค่อยากให้ทงเฮรู้เอาไว้ว่า ถึงแม้วาระสุดท้ายของชีวิตผมจะมาถึง ผมก็จะยังนั่งอยู่ข้างๆทงเฮแบบนี้ล่ะครับ” คิบอมยิ้ม

 

                ทงเฮไม่ตอบอะไร ทำเพียงยกแขนไปกอดคิบอมตอบเท่านั้น

 

                และหวังว่าวันนั้นที่คิบอมพูดถึงมันจะยังอยู่ห่างไกลออกไปอีกนานเท่านาน

 

                เพราะเค้ายังอยากจะได้มีเวลานั่งสบตาของคนๆนี้อีกเรื่อยไปอย่างไม่รู้จักเบื่อ

 

                 

*******************************************************

เฮ้ยยะ!!!! อ่านแล้วเม้นท์กันเน้อ
หายไปนานก็อย่างอนนะจ๊ะ รักทุกคน 
ผลแอดออก แล้วเรามาฉลองกันนะ
จะรีบมาบอกเลยจ้ะ :))))))













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4520 HyukJewel (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 18:14
    พี่วอนก็บอกไปดิ่ว่าหึงอะหึงเวร้วยยยยยย
    #4,520
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #4410 Mind-myy (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 17:46
    เทมป์ไปไหนก้อไปไป๊ อย่ามายุ่งกับวอนฮยอก
    #4,410
    0
  4. #4285 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2555 / 19:48
    หึหึหึ #แค่นหัวเราะ
    แทมป์ แก...ตาย... เอาไปเก็บทีดิ๊ แกท้าวอนมันเรอะ แกเล่นกับอะไรอยู่ห๊ะ - -
    ปล่อยวอนฮยอกมันรักกันไปเซ่ ส่วนแกมาหาเค้านี่มา #โดนจีถีบ
    คิเฮนี่ก็หวานซ๊าาาา เกรวใจคนอ่านมั่งเซ่ ><
    #4,285
    0
  5. #4230 piggy-oun (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2555 / 15:44
    ซีวอนหึงน่ากลัวอ่ะ
    ใครก็ได้มาเก็บเทมโป้ไปที

    ข้างคู่คิเฮก็หวานกันจัง
    #4,230
    0
  6. #4169 ลูกหลานป๋าเจ๊ (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2555 / 02:24
    จีอยู่ไหน!!!! มาเก็บด่วนก่อนที่จะกลายเป๊นศพ
    คิเฮนี่ก็หวานไม่ดูคู่อื่นเค้าเลยนะ
    #4,169
    0
  7. #4082 thenungning (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 23:54
    หวาน >/////////////////////<
    เอาเทมป์ไปดก็บ !!
    #4,082
    0
  8. #4072 OoMy (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 10:57
    ซึ้งอีกอีกเเล้วววว
    #4,072
    0
  9. #4014 I' Saru,, (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 เมษายน 2555 / 21:40
    บอมทำซึ้งอีกละ
    หวานอ่ะ
    =O=

    วอนฮยอกมาคุแล้วง่ะ
    แงๆๆ
    #4,014
    0
  10. #4007 Darker-40 (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 23:36
    บอมมันทำซึ้ง

    ฮยอกนี่ไม่รู้เลยเรอะว่าเทมป์ต้องการอะไร
    #4,007
    0
  11. #4001 KIHAE*129 (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 21:45
    เทมปืทำอะไรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร

    คิเฮ

    บอมมี่น่ารักมาก

    หวาน

    ซึ้ง
    #4,001
    0
  12. #3985 apiinify (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 15:22
     วอนฮยอกทะเลาะกันได้ฮาร์ดคอร์มากๆ
    #3,985
    0
  13. #3984 bam (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 10:02
    แง๊ วอนฮยอกทะเลาะกันทำไม

    จีมาเก็นเทมป์ไปซะ
    #3,984
    0