[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 80 : Beautiful Disaster Series II Chapter 64_ชีวิต...ลมหายใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 มี.ค. 52

Beautiful Disaster Series II Chapter 64_ชีวิต...ลมหายใจ

 

 

 

 

                เหลืออีกแค่2วันเท่านั้น...อีก2วัน ที่ทุกอย่างจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป อีก2วันที่เค้าจะจากที่แห่งนี้ไปอย่างไม่รู้เลยว่าจะมีวันหวนคืนรึเปล่า

 

 

 

                จากที่ได้ฟังกิมจิพูด เราจะอยู่ที่เกาหลีกัน1อาทิตย์ เพื่อดูดอกซากุระดอกแรกแห่งปี พร้อมกับเข้าพิธีแต่งานกัน หลังจากนั้น ก็จะพากันกลับไปยังฝรั่งเศส เพื่อให้กิมจิได้รับการผ่าตัด

 

 

 

                กิมจิบอกว่า โอกาสจากการผ่าตัดมีมากเกินกว่าครึ่ง และนั่นมันก็ทำให้ผมใจชื้นขึ้นมาบ้าง ที่ว่าอย่างน้อย...สิ่งที่ผมทำลงไปก็ยังไม่สูญเปล่า

 

 

 

 

                พิธีแต่งงาน...ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยวาในชีวิตหนึ่งของตัวเองจะต้องทำพิธีนี้ถึง2ครั้ง ผมคิดมาตลอดว่าพิธีแต่งงานคือความศักดิ์สิทธิ์ที่พระเจ้าจะรับรองการร่วมใช้ชีวิตของคนสองคน ให้กลายเป็น1เดียวไปตลอดกาล

 

 

 

 

                1ปีก่อน...ผมสาบานต่อหน้าพระองค์ไปแล้ว ว่าจะรักและมั่นคงต่อผู้ชายที่ชื่อ คิม คิบอมเพียงคนเดียว จะรักและดูแลเค้าไปจนกว่าจะตายจากกัน

 

 

 

 

                แต่แล้ว...อีก1ปีต่อมา ผมกลับจะต้องเข้าพิธีนี้อีกครั้งกับใครอีกคน ทั้งๆที่ผมและคิบอมก็ยังคงขึ้นชื่อสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย คุณว่ามันตลกดีมั้ยล่ะ

 

 

 

                ร่างบางได้แต่ยิ้มอย่างสมเพชตัวเองเพียงลำพังคนเดียวภายในห้องนอน ยิ่งเวลามันนับถอยหลังมากขึ้นเท่าไหร่ ความกลัวก็เริ่มมีมากขึ้นตามไปเท่านั้น จะสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆซักกี่ที ก็ยังคงลบภาพที่ฝังลึกอยู่ภายในใจไม่ได้เลย

 

 

 

                ภาพของคิบอม ที่ส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนมาให้เค้า ภาพที่คอยบอกว่าเรารักกันมากแค่ไหน ทุกความทรงจำที่มันเคยเลือนหายไป วันนี้มันกลับย้อนกลับมาซ้ำให้เด่นชัดซะยิ่งกว่าเดิม

 

 

 

                ดงเฮคิดว่าขืนนั่งอยู่เพียงลำพังคนเดียวต่อ ชะรอยว่าจะต้องประสาทตายแน่ๆ เนื่องจากความคิดมา จึงเดินออกมานอกห้องนอน หวังว่าจะได้สูดอากาศเข้าปอดลึกๆ

 

 

 

 

                และเมื่อออกมาแล้วก็เจอเข้ากับยุนฮักที่กำลังดูทีวีอย่างเพลิดเพลิน ไร้วี่แววความกังวลใจแม้แต่น้อย เพียงแค่นี้...ก็ดีแล้ว

 

 

 

                อ้าว...บาดา ออกมาจากห้องแล้วหรอ หิวมั้ย ยุนฮักหันมาถามร่างบางอย่างเป็นห่วง

 

 

 

                กิมจิยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่หรอกนะ กิมจิไม่ต้องเป็นห่วง ดงเฮฝืนยิ้มตอบให้ร่างโปร่งไป หลายวันมานี้บอกตามตรงเค้ากินอะไรไม่ค่อยลงเลยจริงๆ

 

 

 

                ออดดดด........ เสียงออดดังขึ้นเพื่อแสดงเครื่องหมายว่าบุคคลที่ต้องการเข้ายังในห้องนี้

 

 

 

                ทั้งคู่หันไปมองยังประตู ก่อนที่ร่างสูงจะเป็นฝ่ายเดินไปเปิดประตูเสียเอง

 

 

 

 

                สวัสดี ครับ...มาหาใครครับ ผมยุนฮักกรอกเสียงทักทายก่อนจะเปิดประตูออก

 

 

 

                สวัสดีครับ...ผมมาหาพี่ชายผม ชางมินนั่นเอง

 

 

 

                เอ่อ...เชิญครับ ยุนฮักหลบทางให้เด็กหนุ่มร่างสูงได้เข้ามาในห้องพัก

 

 

 

                ใครมาน่ะกิมจิ...อ้าว...ชางมิน ดงเฮเองก็อึ้งไปเช่นกัน ไม่รู้ว่าชางมินจะกล้าบุกมาหาตัวเองถึงที่นี่

 

 

 

 

                สวัสดีครับ ฮยอง ชางมินทักด้วยใบหน้าเครียดๆ

 

 

 

                มีอะไรรึเปล่า ทำไมถึงได้มาหาพี่ถึงที่นี่ ดงเฮถามอย่างเลี่ยงๆ

 

 

 

                ผมมีเรื่องจะคุยกับฮยองอ่าครับ ชางมินปรายตาไปมองยุนฮักที่ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย

 

 

 

 

                เอ่อ...บาดาเดี๋ยวผมลงไปซื้อของที่ซุปเปอร์ข้างๆนี่ก่อนนะ คุณคุยกับน้องคุณไปเถอะ ยุนฮักพูดอย่างรุ้หน้าที่ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

 

 

 

                ชางมิน...ยืนนิ่งอยู่แบบนั้นอีกซักพัก ก่อนจะเริ่มถามบุคคลที่ยืนอยู่ข้างหน้า

 

 

 

 

                อยู่ที่นี่...สุขสบายดีมั้ยครับ

 

 

 

                ก้ไม่ได้ลำบากอะไรดีนี่ ดงเฮพยายามไม่ยอมมองสายตาของน้องชายที่จ้องมาอย่างจับผิด

 

 

 

 

                สบายแค่กาย...หรือว่ารวมไปถึงหัวใจด้วยครับ

 

 

 

                หมายความว่ายังไงชางมิน ดงเฮเงยหน้าถามอย่างไม่พอใจ

 

 

 

                พี่จะหลอกตัวเอง หลอกคนอื่นไปถึงไหนน่ะพี่ด๊อง...แค่ยอมรับมาว่าพี่ตำทุกอย่างได้แล้วมันก็จบ ชางมินระเบิดความรู้สึกถามออกมา

 

 

 

 

                นาย...พูดอะไร..น่ะ...มิน ดงเฮชาไปทั้งร่างแล้วเรียบร้อย

 

 

 

                คิบอมมันเล่าทุกอย่างที่มันรู้ให้ผมฟังหมดแล้ว มันบอกว่าอยองบอกว่าจำมันได้ แล้วไปเที่ยวกับมันทั้งวัน แล้วสุดท้ายพี่ยังไปบอกมันว่าพี่จำทุกอย่างไม่ได้ มันหมายความว่ายังไงครับฮยอง ชางมินเดินหน้าต่ออย่างไม่ยอมลดละ

 

 

 

 

                ก็อย่างที่ชั้นเคยบอกไปยังไงล่ะ ว่าชั้นจำเค้าไม่ได้ จำไม่ได้ว่าชั้นกับเค้าเราเคยเป็นอะไรกัน ที่ชั้นทำไปมันก็แค่สงสารเท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ ดงเฮพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ร้องไห้ไม่ได้นะ ร้องไห้ไม่ได้

 

 

 

 

                ทำไมต้องทำแบบนี้ครับ ฮยอง...ทำไมต้องทำแบบนี้...รู้มั้ยว่าคิบอมมันแทบจะเหมือนร่างที่ไร้วิญญาณอยู่แล้ว ชางมินเอ่ยถามพี่ชายสุดรักอย่างเจ็บปวด

 

 

 

 

                ดงเฮเบือนหน้าหนีไปจากสายตาคมที่จ้องมา

 

 

 

                พอเถอะ...ชั้นบอกแล้วว่าชั้นจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น ดงเฮพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

 

 

                งั้นหรอครับ บอกว่าจำเค้าไม่ได้ แต่กลับใส่สร้อยที่เป็นของคู่กันเอาไว้ซะแน่นขนาดนี้เนี่ยนะ ชางมินเอื้อมมือมาเปิดสาบเสื้อของดงเฮออก เผยให้เห็นสร้อยสีเงินที่ส่องแสงแวววาวอยู่ในนั้น

 

 

 

 

                มันหมายความว่ายังไงครับ ฮยอง

 

 

 

                เอ่อ...คือ.... ดงเฮถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

 

 

 

 

                มันยากมากเลยหรอครับ ที่จะยอมรับออกมาว่าจำทุกอย่างได้แล้ว ยากมากเลยที่จะทำตามที่หัวใจของตัวเองต้องการ ยากมากเลยหรอที่จะบอกใครต่อใครว่ารักคิบอม

 

 

 

                ยากสิ...ยากมาก!!!” ไม่ทงไม่ทนมันแล้ว ดงเฮระเบิดเสียงออกมาบ้าง

 

 

 

                นายคิดว่าชั้นอยากจะให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้หรอชางมิน คิดหรอว่าชั้นไม่อยากจะบอกใครต่อใครว่าชั้นจำทุกๆอย่างได้แล้ว จำว่าชั้นคือ ลี ดงเฮ เป็นเมียของคิบอม แต่นายรู้มั้ย...ต่อให้ชั้นอยากจะพูดแค่ไหน ชั้นก็ทำไมได้!!!”

 

 

 

 

                ทำไมล่ะครับ ทำไม...บอกผมมาสิ ว่าทำไม!!!!”

 

 

 

 

                ก็เพราะกิมจิยังไงล่ะ เพราะเค้า...เพราะเค้าขาดพี่ไม่ได้ พี่ไปจากเค้าไม่ได้ นายเข้าใจมั้ยว่าไม่ได้!!!!” ดงเฮตะโกนหอบจนตัวโยน น้ำตาไหลร่วงพรูออกมา

 

 

 

                คิดว่าเค้าไม่รู้สึกอะไรเลยรึไง คิดว่าเค้าอยากให้ทุกๆอย่างมันดำเนินไปแบบนี้เลยรึไง มันไม่ง่ายเลยนะที่จะตัดสินใจทุกอย่างเพียงเสี้ยววินาทีโดยที่มีความเป็นความตายของคนอื่นเป็นเดิมพัน ไม่ง่ายเลย

 

 

 

 

                ทำไมล่ะฮะ...ทำไม....ผมไม่เข้าใจเลยฮยอง เค้าสำคัญกับฮยองขนาดนั้นเลยหรอ ชางมินถามอย่างอ่อนใจ

 

 

 

 

                พี่ไปจากเค้าไม่ได้...พี่เป็นลมหายใจของเค้า

 

 

 

                แต่พี่ก็เป็นชีวิตทั้งชีวิตของคิบอมมันเหมือนกันนะ!!” ชางมินสวนกลับมาทันที

 

 

 

                แต่กิมจิเค้ากำลังจะตาย! นายได้ยินมั้ยชางมิน เค้ากำลังจะตาย อาการที่เค้าเป็นอยู่ มันขึ้นอยู่กับกำลังใจที่เค้ามี นายรู้มั้ยว่าชั้นอึดอัดแค่ไหน ที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ นายไม่เข้าใจหรอก และไม่มีวันเข้าใจด้วย ดงเฮทรุดลงกับพื้นแล้วร้องไห้ออกมา

 

 

 

 

                ชางมินยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง เค้าเริ่มจะปะติดปะต่อทุกอย่างเข้าด้วยกันได้แล้ว สายคมเลื่อนไปมองพี่ชายอย่างสงสาร ก่อนจะค่อยๆทรุดลงนั่งข้างๆแล้วคว้าร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอด

 

 

 

                ฮยอง...ผมขอโทษครับ อย่าร้องไห้เลยนะ ผมจะไม่ซักอะไรพี่ต่อแล้ว อย่าร้องไห้เลยนะ ชางมินเอ่ยออกมาเบาๆ

 

 

 

                มิน...ฮือ...ชั้น..ฮึก...ไม่ได้...อยากจะให้มันเป็นแบบนี้เลย ไม่อยากเลยซักนิด ฮือ.... ดงเฮร้องปานจะขาดใจเอาเสียให้ได้

 

 

 

 

                ครับฮยอง...ผมรู้แล้ว ไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้นมาหรอกครับ ผมรู้ ชางมินลูบหัวเล็กเบาๆ ก่อนจะทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง...ทำไมกันนะ เรื่องราวร้ายๆมันถึงได้เกิดไม่รู้จักจบจักสิ้นซะที

 

 

 

 

                ภายในห้องพักที่ว่าเจ็บปวดมากมายแล้ว คงจะไม่เท่ากับคนที่ยืนอยู่ข้างนอกตอนนี้...ที่ได้รับรู้ทุกคำพูดที่ถูกเอ่ยออกมา

 

 

 

 

                ยุนฮักอยากจะตายเอาซะให้ได้ตรงหน้าห้องนั้น ไม่รู้ว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ที่ตัดสินยืนฟังที่คนสองคนพูดกันไม่ยอมลงไปซื้อของอย่างตัวเองตั้งใจไว้

 

 

 

 

                บาดา...นี่คุณจำทุกอย่างได้แล้วหรอ แล้วทำไม...คุณถึงไม่บอกผมล่ะ

 

 

 

                เป็นเพราะเรื่องอาการของผมงั้นหรอ เพราะผมกำลังจะตายใช่มั้ยคุณถึงได้ยอมอยู่กับผม ถ้าคุณสบายดีคุณคงจะทิ้งผมกลับไปหาเค้าทันทีเลยใช่มั้ย ยุนฮักคิดอย่างเสียใจ

 

 

 

 

                ถ้าผมไม่ยืนฟังอยู่ตรงนี้ผมก็ไม่มีวันได้รู้ความจริงเลยใช่มั้ย ผมมันโง่เองที่หลงคิดไปว่าตลอดระยะเวลาสั้นๆที่เราได้ใช้ชีวิตอยู่ใกล้ๆกันมันจะทำให้คุณเปิดใจรับผมเข้าไปแทนที่คนๆนั้นทีละนิด แต่สุดท้าย...มันก็ไม่ใช่เลย

 

 

 

 

                ทุกตารางนิ้วในหัวใจของคุณ ยังคงมีแต่ผู้ชายที่ชื่อ คิม คิบอมอยู่เสมอ ไม่เคยแปรเปลี่ยนเลย

 

 

 

                ยุนฮักเอนหลังพิงกับประตูอย่างเหนื่อยล้า...เมื่อความจริงถามโถมเข้ามาอย่างรวดเร็วชนิดที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว

 

 

 

                บาดา...ดงเฮ...วันนี้คุณเป็นใครกันแน่

 

 

 

 

*************************************
โย่ว...ซอรี่ ซอรี่ ซอรี่ ซอรี่ นุนนี ปูชยอ ปูชยอ ปูชยอ - -*
ตอนนี้นี่แทบจะเป็นบทสวดก่อนนอนไปซะแล้ว ฮ่าๆๆๆ
อยากขอคอมเม้นท์ อิอิ อยากให้เม้นท์ภาค2 ทะลุพันเหมือนภาคแรกจังเลย
ฟิคเรื่องนี้ก็จะมีอายุปีกว่าๆแล้ว ช่วยกันเม้นท์ส่งท้ายฟิคเรื่องนี้กันด้วยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1687 love donghae (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 16:19
    งืออออออออออออ


    ปล่อยเฮไปเถอะนะ


    แต่ก็สงสารเหมือนกันนะเนี่ยย
    #1,687
    0
  2. #1607 KIHAE*129 (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 02:14
    ปล่อยมือจากหมวยเห๊อะน่ะ

    #1,607
    0
  3. #1526 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 22:41
    กลับไปซะ บักยุนฮักU_U
    #1,526
    0
  4. #1438 OoMy (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2554 / 10:22
     ออกไป ออกปายยยยยยย ยุนฮัก
    #1,438
    0
  5. #1248 Nene-Kihae (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2553 / 15:42
    ยุนฮัก

    ถ้ารู้ความจริงแล้วก็ปล่อยด๊องไปเถอะ
    #1,248
    0
  6. #1225 zyfa (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 22:58
     ไสหัวไปได้แล้ว ตัวประกอบ

    หมดบทของแกแล้ว

    ให้kihaeฉันได้วิ่งไล่รับรอบเตียงเหมือนเมื่่่่อก่อนได้แล้ว


    #1,225
    0
  7. #1189 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 14:42

    ยุนฮักรู้แล้วว่าด๊องไม่รักก
    ปล่อยให้ด๊องไปหาบอมเถอะๆ
    - -

    #1,189
    0
  8. #799 PoiPuRa-SuJu (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 9 มีนาคม 2552 / 18:42
    T^T


    สงสาร คิบอม ดงแฮ


    พระเจ้าใจร้ายจริงๆ T^T


    ยุนฮัก !!!~~



    ไปตายซะ //// เสียงเจ๊ซิน


    555

    -----------------------------------------------------------------


    อ่า~~~สวนจีน

    รีบๆมาอัพน๊า

    ช่วงนี้คิเฮ กะลังบูมอีกครั้ง ^^

    '''''' - O - "'''''''

    #799
    0
  9. #798 mako (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 9 มีนาคม 2552 / 00:52
    ดีจ้า



    เปาป่องลูกเขยที่รัก เค้าเปนแค่ทั้งชีวิตของแก แต่เปนตั้งลมหายใจของไอ่ป่วยมันหวะ น่าสงสารมากลูก



    ด๊องน้อยลูกมี๊ เหตุผลมันไม่ขึ้นเลยลูก ยิ่งทำอย่างนี้ยิ่งเปนการทำร้ายทุกฝ่าย ไม่ได้ช่วยอะไรขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ



    ยังคงใช้เหตุผลที่งี่เง่าเหมือนเดิม งั้นลองให้เปาป่องจะตายมั่ง จะยอมเสียสละไอ่ป่วยมาหาเปาป่องมะ



    ไอ่ป่วยสมน้ำหน้า รู้อย่างนี้แล้วยังอยากที่จะเหนแก่ตัวอีกมะ ถ้ายังยืนยันความคิดเดิม แกก้อไม่สมควรเปนคนละ



    หนูมินใหญ่ น่ารักมากลูก ทำเพื่อคนอื่น คอยแก้ปัญหาให้พี่ปัญญาอ่อนเสมอ น่ารักที่สุดเลยจ้า หลานรัก
    #798
    0
  10. #797 haruzen (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 22:24
    หุหุ..มินมินทำดีมากกกก....
    ทีนี้จะได้รู้สาเหตุสำคัญกันซะทีอ่ะ...
    สงสารด๊องจังเลยอ่ะ...เฮ้อ..
    สงสารยุนฮักเหมือนกันอ่ะอ่ะ..แต่ว่าทำไงได้อ่ะ...
    คิเฮเป็นของคุ๋กันอ่ะ..จะไปแยกจากันก็กะไรอยู่อ่ะ..
    #797
    0
  11. #796 ~*+::-LoVeLeSS-::+*~ (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 22:23
    ด๊องบ้า
    ด๊องกะเป็นทั้งชีวิตของบอมมี่เหมือนกันนะ
    จำไว้สิๆๆๆๆๆๆ

    เป็นยิ่งกว่าลมหายใจด้วย
    #796
    0
  12. #795 New (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 21:32
    กิมจิ รุ้แล้วก้ปล่อยเค้าป๊ายยยยย



    ไปหา ซารังก้ด้ายย ตอนนี้เค้าเปนคนดีแล้ววว แค่แตกต่างกันนิดเดียวเองงง



    ด๊องปายหาบอมซะทีเดะ มินๆ พาโดดตึกบินไปหาบอมเลย*0*((เว่อไปแระๆ))



    พี่จีนสู้ๆ เค้ารออ่านของพี่จีนทู๊กกกกวันนนน



    ตื่นเช้ามาต้องมาเปิดฟิคนี้ทุกวันเรยย



    สู้ๆค่าา เม้นเกินพัันอยุ่แร้ววว^-^
    #795
    0
  13. #794 mc_mean (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 21:24
    ในที่สุดก็รู้ซักทีสินะยุนฮัก....
    ชางมิน...
    พาหมวยกับไปหาบอมเลย

    ไรท์เตอร์สู้นะคะ
    #794
    0
  14. #793 @_minto_@ (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 20:28

    ยุนฮักรู้ซักทีว่าคนอื่นเค้าเป็นยังไงกัน

    ชางมินเอาพี่เธอไปหาบอมเลยยยย 555+ พาหนีๆ

    สงสารด๊องอ่ะ แงงง

    ทีเซอร์แทบจะวิ่งวนอยู่ในหัวเลยแหละพี่สวนจีน-*-

    #793
    0
  15. #791 *~ เยเย่พอย ~* (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 15:56
    ๕๕

    อยากบอกว่า

    ทีเซอซ้อรี่ก็เกือบจะเป็นบทสวดก่อนนอนแล้วเหมือนกัน
    #791
    0
  16. #785 เซียน (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 14:07
    ได้โปรดดดด



    กิมจิ



    ปล่อยทงเฮไปเถอะๆๆๆๆๆๆ



    อ่านเรื่องนี้ทีไร ร้องไห้ทุกที



    สงสานคิบอม สงสานทงเฮ
    #785
    0
  17. #784 SJ_Kihae (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 13:37
    กิมจิ!!! ออกไปจากชีวิตของ"คิเฮ"ซะ

    กลับไปหายัยซารังนั้นเลยไป

    อัพด่วน ^-^vสู้ๆ
    #784
    0
  18. #783 จ๊ะเอ๋ (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 13:02
    เค้าจำได้แล้ว



    รู้แล้วก็ปล่อยดค้าไปเถอะ



    ต่อให้เค้ายังไง นายก็ตายอยู่ดี



    ไปซะ



    คืนคิเฮมาเดี๋ยวนี้น้า
    #783
    0
  19. #782 popeye (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 12:51
    ซอรี่ ซอรี่ แทนคิบอมจริงๆ ถึงไม่ได้ออกฉากนี้ก้อเถอะ อิอิ



    กิมจิในเมื่อรู้แล้วก้อไปซะที ช้านนนนนเกลียดแกกกกก เหอๆ



    มาอัพต่อเร็วๆนะคะ



    สู้ๆ
    #782
    0
  20. #781 อุ๋มอิ๋ม (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 12:47
    อ่า นี่ จอง ยุนฮัก นายรู้อย่างงี้แล้วนะ ก็รีบๆไปฆ่าตัวตายซะ!!! อย่ามาทำให้หมวยลำบากใจ ไปเลยๆ 55+
    #781
    0
  21. #780 largefarm (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 10:35
       สนุกๆค่ะ ชอบชางมินมากๆเลย
    มาได้ถูกจังหวะจริงๆ นับถือๆ 

       อยากอ่านภาคแรกจะอ่านได้ที่ไหนคะ 
    #780
    0