[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 42 : Beautiful Disaster Series II Chapter 35_ดงเฮ...ผมเจอคุณแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 ธ.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 35_ดงเฮ...ผมเจอคุณแล้ว

 

 

 

                ในที่สุดวันที่ท้องฟ้าเกาหลีสดใสที่สุดในรอบปีก็มาถึง วันนี้วันที่ยุนฮักและบาดาได้เหยียบแผ่นดินเกาหลีใต้อย่างปลอดภัยแล้ว

 

 

 

                ก้าวแรกที่ได้เหยียบแผ่นดินเกิด บาดาหรือดงเฮ ก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างสุดๆ ทุกความรู้สึกมันต่างพากันวิ่งเข้าไปทั่วร่างของเค้า สุข ทุกข์ เหงา เศร้า คิดถึง ทุกอย่างมันประเดประดังกันเข้ามาหมดเลย

 

 

 

                เป็นอะไรน่ะบาดา ตื่นเต้นหรอ ยุนฮักที่เห็นร่างบางมีอาการมองไปรอบๆทิศทางก็ถามออกมา

 

 

 

                ไม่เชิงอ่า อยากไปเดินดูสิ่งต่างๆมากกว่า บาดาตอบทั้งรอยยิ้ม

 

 

 

                เดี๋ยวคุณได้ดูจนหายอยากแน่ๆ ก็เราต้องอยู่ที่นี่กันเกือบ3อาทิตย์เลยนี่นา

 

 

 

                อิอิ...ก็แล้วไม่ดีหรอ อย่างน้อยๆบาดาก็จะได้ดูกิมจิวาดรูปเพิ่มยังไงล่ะ บาดาตอบอย่างเอาใจ

 

 

 

                นั่นสิเนอะ...เอล่ะๆ ผมว่าเรารีบไปที่โรงแรมที่ผมจองเอาไว้ดีกว่านะ เราจะได้ทำธุระให้เสร็จเร็วๆแล้วไปเดินเล่นกันซักนิด

 

 

 

                โอเคเล้ย...ไปกันเถอะ บาดายิ้มอย่างมีความสุข แล้วรีบขนของไปที่รถบริการหรือแท๊กซี่อย่างรวดเร็ว

 

 

 

                ไปไหนกันครับ... คุณลุงคนขับหันมามองทั้งคู่ ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าของดงเฮ ก่อนจะรีบเปิดประตูให้ทั้งคู่ได้วางกระเป๋าเดินทางไว้ในหลังรถ

 

 

 

                ไปโรงแรม...ฮัมด๊กครับ ยุนฮักเป็นคนตอบคำถามนี้

 

 

 

                เอ...ฮัมด๊ก...ที่อยู่ใกล้ๆ ค่ายเพลงเอสเอ็มใช่มั้ยครับ คุณลุงหันมาถามเพื่อเพิ่มความแน่ใจ

 

 

 

                หรอครับ...ผมกับเอ่อ...กับบาดาเรามาจากต่างประเทศน่ะฮะ ไม่ค่อยรู้เรื่องเส้นทางซักเท่าไหร่หรอกครับ คุณลุงขับพาไปเถอะครับ

 

 

 

                คุณลุงคนขับที่กำลังจะถามร่างบางว่าใช่ลี ดงเฮรึเปล่าก็ต้องเงียบไป เพราะคำตอบของยุนฮักตอบแทนหมดแล้วในทุกคำถาม ผู้ชายหน้าหวานคนนี้ชื่อบาดา มาจากต่างประเทศยังไงก็คงจะไม่ใช่ลี ดงเฮนักร้องดังหรอกมั้ง

 

 

 

          ตลอดระยะทางบาดาเอาแต่มองออกไปนอกกระจก เพื่อมองดูทุกๆอย่างของที่นี่ เค้าดูจะคุ้นเคยกับของเหล่านี้จังเลย ทุกๆอย่างร้านรวง อาหาร ผู้คน ป้ายโฆษณา รู้สึกเหมือนกับว่าเค้าเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ยังไงยังงั้นแหละ

 

 

 

                ร่างบางยังคงนั่งเงียบมาตลอดทางก่อนที่จะชะงักไป เมื่อเห็นตึกใหญ่หลังหนึ่งที่เค้าคุ้นเคยมากกว่าสิ่งใด รถแท็กซี่มาจอดติดไปแดงที่หน้าตึกนี้พอดี บาดาจึงได้มีโอกาสเห็นป้ายหน้าตึกนี้

 

 

 

                “SM Entertainment... บาดาทวนชื่อออกมาซ้ำๆเบาๆ เหมือนกับว่าเค้าเคยใช้ชีวิตกว่าครึ่งอยู่ที่นี่ แต่ที่นี่เกี่ยวพันยังไงกับเค้าล่ะ แม้ว่ารถจะขับผ่านมาจากตึกหลังนั้นแล้ว แต่บาดาก็ยังคงฝังใจอยู่ดี

 

 

 

                เอาล่ะครับ...ถึงแล้ว คุณลุงคนขับเรียกสติของทั้งคู่จากนั้นทั้งสองจึงพากันไปเช็คอินเข้าโรงแรม จนเสร็จธุระต่างๆเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่จึงออกมาเดินที่ถนนแถวๆหน้าโรงแรม เพื่อดูบรรยากาศตอนที่เริ่มเย็นแล้ว ก็ตอนนี้มันจวนจะ6โมงแล้วนี่นา

 

 

 

                ที่นี่ผู้คนเยอะแยะไม่แพ้ที่ลอนดอนเลยเนอะ กิมจิ

 

 

 

                ก็แน่ล่ะ เมืองหลวงทุกประเทศก็เป็นเหมือนกันหมดนั่นแหละบาดา... ยุนฮักหัวเราะน้อยๆให้กับความซื่อของร่างบาง

 

 

 

                อย่ามาหัวเราะเค้าสิ ไปเลยไป...

 

 

 

                ไปไหนล่ะ... ยุนฮักขมวดคิ้วอย่างสงสัย

 

 

 

                ไปซื้อน้ำส้มมาให้กินหน่อย

 

 

 

                มาถึงเกาหลียังจะอยากกินน้ำนางเอกอีก แล้วผมจะรู้มั้ยล่ะว่ามันหาซื้อที่ไหนได้บ้าง

 

 

 

                ไม่รู้ล่ะ ก็บาดาจะกินอ่า...กิมจิไปซื้อให้บาดาหน่อยน้า บาดาส่ายหัวไปมาอย่างออดอ้อน

 

 

 

                รู้แล้วๆ คุณยืนรอผมอยู่ตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน อย่า...

 

 

 

                อย่าไปไหน รอจนกว่าผมจะกลับมา ใช่ม้า บาดาสวนขึ้นมาอย่างรู้ทัน

 

 

 

                เข้าใจแล้วก็ทำตามซะด้วยล่ะ เดี๋ยวผมมาแป๊บเดียว ยุนฮักพูดก่อนจะวิ่งออกไป

 

 

 

                เหลือเพียงบาดายืนอยู่คนเดียวแล้วในตอนนี้ ร่างบางหมุนตัวไปรอบๆเพื่อดูตึกรามบ้านช่องให้ทั่วทั้งบริเวณนั้น ก่อนที่สายตาหวานจะสบเข้ากันตึกหลังเดิม

 

 

 

 

                เอสเอ็ม... บาดาพูดเพ้อออกมาเบาๆ ก่อนที่สองขาจะเดินไปตามทางเพื่อไปหาตึกนั้น

 

 

 

                เอ่อ...พี่คิบอมคะ...วันนี้กลับบ้านเร็วจังเลยนะคะ ซารังถามอีกฝ่ายอย่างหวาดๆ เหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อนทำให้เธอไม่ค่อยจะกล้าสู้หน้าคิบอมซักเท่าไหร่ แต่ตัวคิบอมเองกลับทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นยังคงทำตัวเหมือนเดิมกับเธอ ทำให้คลายความลำบากใจลงไปได้อย่างมากโข

 

 

 

                ก็วันนี้ไม่มีอะไรมากนี่นา รีบกลับบ้าน... คิบอมพูดก่อนจะชะงักค้าง เมื่อมองออกไปประมาณ200เมตร มีผู้ชายคนนึงกำลังเดินตรงมาที่ๆเค้ายืนอยู่ และผู้ชายคนนั้นก็คือ...ดงเฮ

 

 

 

                ดงเฮ!!!.... คิบอมร้องอย่างดังก่อนจะวิ่งเข้าไปหาร่างบางทันที

 

 

 

                ดงเฮ...คุณจริงๆด้วย ในที่สุด...ในที่สุดคุณก็กลับมา... คิบอมมาหยุดอยู่ตรงหน้าของบาดาหรือดงเฮที่กำลังตกใจ และเมื่อดูให้แน่ชัดแล้วว่านี่คือดงเฮจริงๆ คิบอมก็สวมกอดอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

                ผมคิดถึงคุณจังเลย.... คิบอมพร่ำพูดคำๆนี้ออกมา

 

 

 

                อะ...เอ๋....... ดงเฮที่จะร้องให้คนช่วยเพราะอยู่ดีๆ มีใครที่ไหนก็ไม่รู้มากอดก็ต้องเงียบไป เพราะสัมผัสที่อบอุ่นแบบนี้ทำให้เค้าต้องกอดตอบร่างสูงตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัว

 

 

 

                ดงเฮ...ดงเฮคุณไปอยู่ที่ไหนมา... คิบอมยอมปล่อยให้ดงเฮออกจากอ้อมแขน เป็นจังหวะเดียวกับที่ซารังวิ่งตามมาทัน

 

 

 

 

                พี่คิบอม... ซารังเพ้อเสียงแผ่วเมื่อรู้ว่าคนที่คิบอมกำลังพูดด้วยเป็นใคร ในที่สุดก็กลับมา

 

 

 

                อย่าเอาแต่เงียบสิดงเฮ...คุณรู้มั้ยว่าผมดีใจแค่ไหนที่ได้เจอคุณอีกครั้ง ผมคิดถึงจังเลย คิบอมยิ้มอย่างเก็บความดีใจไม่อยู่ และแล้วใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มนั้นก็ต้องซีดลงเมื่อได้ยินคำต่อมา

 

 

 

                คุณ...เป็น...ใคร...มากอดผมทำไม.... บาดาพูดอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

                ว่า...ว่า...ยังไง...นะ คิบอมเหมือนกับถูกใครมาคนเอาใบมีดมาเชือดเฉือนหัวใจไปทั้งดวง ทำไม...ทำไมดงเฮถึงจำเค้าไม่ได้

 

 

 

                คุณเป็นใคร...มาเรียกผมว่าดงเฮทำไม...

 

 

 

                ก็คุณคือภรรยาของผมไงล่ะ ดงเฮ...นี่ผมคิบอมไง... คิบอมพยายามหลอกตัวเองว่าดงเฮแค่ล้อเค้าเล่นเท่านั้น

 

 

 

                ผมว่าคุณคงจะทักคนผิดแล้วล่ะครับ ผมชื่อบาดาไม่ใช่ดงเฮ...

 

 

 

                ไม่จริง ก็นี่มันคุณชัดๆ โธ่...ดงเฮได้โปรดอย่าแกล้งผมแบบนี้เลยนะ มันไม่ตลกเลยนะเนี่ย คิบอมพยายามใช้ความอดทนอีกครั้ง

 

 

 

                คุณจะปล่อยผมได้รึยังเนี่ย ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมชื่อบาดาไม่ใช่ดงเฮ บาดากระแทกเสียงใส่คิบอมอย่างแรง

 

 

 

 

                ไม่เชื่อ...ผมไม่เชื่อหรอก เกิดอะไรขึ้นกับคุณกันแน่ ใครสั่งให้คุณพูดแบบนี้ คิบอมเผลอขึ้นเสียงกับบาดาอย่างลืมตัว ทำให้ร่างบางถึงกับน้ำตาซึม

 

 

 

                มาตะคอกใส่ชั้นทำไม...ปล่อยชั้นนะ

 

 

 

                บาดา... ยุนฮักที่ถือแก้วน้ำส้ม รีบวิ่งตรงเข้ามาหาบาดาทันที

 

 

 

                กิมจิ...ช่วยบาดาด้วย คนๆนี้อยู่ดีๆเค้าก็มากอดบาดาเฉยเลย บาดาสะบัดมือออกจากคิบอมและวิ่งไปเกาะหลังยุนฮักทันที ทำเอาคิบอมแทบหมดแรง เข่าทรุดอยู่ตรงนั้น...คนๆนี้เป็นใครกัน

 

 

 

                คุณเป็น...เอ่อ... ยุนฮักที่จะถามคิบอมก็ต้องชะงักไป เมื่อเห็นว่าใครที่ยืนอยู่ข้างหลังของคิบอม

 

 

 

                และตัวซารังเองก็ตกใจไม่น้อยที่เห็นอีกฝ่าย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

 

 

 

 

                ขอภรรยาผมคืนด้วย... คิบอมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆ

 

 

 

                ไหน...ใครเป็นภรรยาของคุณ ยุนฮักถามอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

                ก็ดงเฮนั่นยังไงล่ะ เค้าไปอยู่กับคุณได้ยังไงเอาคนรักของผมคืนมา คิบอมทำท่าว่าจะเข้าไปกระชากดงเฮออกมา ก็ต้องหยุดเมื่อดงเฮมีสีหน้าว่าจะร้องไห้ออกมา

 

 

 

                อ๊า...อย่าเข้ามานะ ชั้นไม่รู้จักนาย กิมจิช่วยบาดาด้วย

 

 

 

                ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะนะ แต่นี่ไม่ใช่ภรรยาคุณ แล้วว่าแต่ว่าคุณเป็นใครน่ะ ยุนฮักหันมามองหน้าคิบอมอย่างไม่ค่อยพอใจ

 

 

 

 

                ผมชื่อคิม คิบอม...และคนที่คุณกำลังจับมืออยู่น่ะ ชื่อลี ดงเฮ เราแต่งงานกันเมื่อปีก่อน แล้วผมกับเค้าก็ไปเที่ยวกันที่ฝรั่งเศสก่อนที่เค้า...จะหายตัวไป คิบอมเล่าความหลังอย่างเจ็บปวด

 

 

 

                แต่คนที่เจ็บปวดยิ่งกว่ากลับกลายเป็นยุนฮัก ตั้งแต่ชื่อที่คนตรงหน้านี่พูดออกมาแล้ว คิบอม ชื่อเดียวกับที่อยู่บนสร้อย แล้วเหตุผลทุกอย่างที่เค้าพูดออกมาอีก พลัดหลงกับบาดาที่ฝรั่งเศส คงจะไม่ผิดแล้วล่ะ คนๆนี้เป็นคนรักของบาดาจริงๆ

 

 

 

                อะไรนะ... บาดาทวนคำด้วยสีหน้าที่แสดงว่าปวดหัวไม่น้อย

 

 

 

                คุณคงจะทักคนผิดแล้วล่ะ เพราะว่าผมกับบาดาเราเดินทางมาจากประเทศอังกฤษไม่ใช่ฝรั่งเศสอย่างที่คุณพูด จะดูหนังสือเดินทางมั้ยล่ะผมมีหลักฐานพอนะ คุณสนใจจะดูมั้ย ยุนฮักยังคงดึงดันที่จะเก็บบาดาไว้กับตัวเองต่อไป...

 

 

 

 

                เค้าทนไม่ได้จริงๆที่จะต้องเสียบาดาไป ทนไม่ได้ที่จะเห็นใครมาพรากบาดาไปต่อหน้าต่อตาเค้า ใครจะหาว่าเค้าเลวก็ช่างเถอะ แต่เค้าไม่มีทางยอมเสียบาดาไปแน่

 

 

 

                ว่ายังไงนะ คุณล้อผมเล่นแน่ๆ... คิบอมเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน

 

 

 

                คิบอม...ดงเฮ...อะไรกัน...พอแล้วเลิกพูดซะที ร่างบางตะโกนออกมาในที่สุด

 

 

 

                บาดา/ดงเฮ... ทั้งสองชายหนุ่มพูดออกมาพร้อมๆกัน

 

 

 

                กิมจิพาบาดากลับที...ส่วนนาย ชั้นไม่รู้จักนายหรือใครที่นี่ทั้งสิ้น อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวชั้นอีกนะ บาดาหันไปมองร่างสูงข้างหน้าอย่างไร้ซึ่งเยื่อใย ก่อนจะควงแขนยุนฮักเดินออกไป

 

 

 

 

                พี่คิบอมคะ.... ซารังเดินเข้ามาหาร่างสูงทันที ที่ทั้งสองคนนั้นเดินออกไป

 

 

 

                อย่าเพิ่งมาแตะตัวชั้น... คิบอมตวาดออกมาทันที ทำเอาซารังถึงกับสะดุ้งเพราะร่างสูงไม่เคยขึ้นเสียงกับเธอมาก่อน

 

 

 

                ซารัง...เอ่อ...คือ....พี่ขอโทษ...แต่ว่าเรากลับบ้านเองแล้วกันนะ... คิบอมพูดก่อนจะทำท่าเดินออกไป

 

 

 

                เดี๋ยวค่ะ...แล้วพี่จะไปไหนคะ ซารังรีบถามอย่างเป็นห่วง

 

 

 

                พี่จะกลับไปนอนบ้านตัวเองน่ะ ซารังไม่ต้องกลัวพี่ฮีชอลหรอกนะมีพี่ทึกกี้อยู่ยังไงพี่ฮีชอลก็ไม่กล้าทำอะไรเธอหรอก คิบอมพูดก่อนจะเดินขึ้นรถแท็กซี่ไป

 

 

 

                ซารังมองตามรถคนนั้นไปจนสุดสายตาก่อนจะหันกลับมามองตรงที่ที่ทั้งบาดาและยุนฮักเดินจากไป แล้วกัดฟันแน่นอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

 

 

 

                จะกลับมาทำไมกันอีก...ไปแล้วทำไมไม่ไปให้ลับเลยล่ะ พี่ด้วย...พี่ยุนฮัก

 

 

 

                ท้องฟ้าที่สดใสมาตั้งแต่เช้า ดูท่าว่าจะหม่นหมองซะแล้วก็ในตอนนี้ฝนทำท่าว่าจะตกลงมาแล้ว ท่ามกลางหัวใจที่สับสนถึง4ดวง ความสับสนที่ปะปนไปด้วยความกลัวทุกๆอย่าง

 

 

 

                คิบอม...กลัวจริงๆว่าดงเฮจะไปรักใคร กลัวว่าตัวเองจะไม่ใช่ที่1สำหรับดงเฮอีกแล้ว

 

                ดงเฮ...กลัวว่าสิ่งที่ตัวเองเห็นอยู่แทบทุกวันจะกลายเป็นจริง กลัวที่จะต้องรับรู้อดีต

 

                ยุนฮัก...กลัวว่าตัวเองจะสูญเสียร่างบางไป กลัวว่าจะต้องเสียคนที่เป็นลมหายใจไปจริงๆ

 

                ซารัง...กลัวการกลับมาของทั้งคู่ กลัวว่าจะต้องกลายเป็นเงาที่คิบอมไม่มีวันมองเห็น

 

 

 

                หลากหลายความกลัวก่อตัวเป็นสิ่งที่หลอกหลอนทุกหัวใจให้เจ็บปวด ก่อนจะได้พบเจอกันก็เจ็บปวดมากมายอยู่แล้ว แต่ใครจะไปคิดว่าเมื่อเจอกันแล้ว ความเจ็บปวดมันมากมายขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า

 

 

 

                พระเจ้าทรงยินดีแล้วใช่มั้ยที่ทรงบันดาลให้ทุกอย่างเป็นไปแบบนี้ ทรงสะใจแล้วใช่มั้ยที่เห็นทุกหัวใจที่ปวดร้าว คงจะสมใจพระองค์แล้วเพราะในตอนนี้ ทุกคน...ทรมานจริงๆ

 

 

 

 

*******************************************

 จีนซึ้งชะมัดเลยตอนี้ล่าสุดมีคอมเม้นท์เยอะมากที่สุดตั้งกะลงเรื่องนี้มา ฮึก...ซึ้งง่ะ-*-
ขอบคุณจริงๆนะ เห็นแบบนี้แล้วจีนหายเหนื่อยเลยอ่า
เห็นหลายๆคนเม้นท์ว่าเกลียดยัยซารังเอ่อ...อืม จีนก็เกลียดเหมือนกัน (อ้าว)
ดูต่อไปดีกว่าว่าสรุปแล้วคุณเธอจะดีหรือร้าย

ที่สำคัญ...ขอขอบคุณblue#cherryสำหรับภาพสวย+ฮาด้วยนะค้าบ
สวยง่า จีนเห็นแล้วขำเลย เดี๋ยวเย็นนี้จีนจะเอาขึ้นที่หน้าตอนฟิคนะ แต่ตอนนี้จีนต้องไปรร.ก่อน -*-
(มาอัพฟิคแต่ล่ะทีไม่ตี5ก็6โมง อานาถาจริงๆ)

ตอนเย็นมีเรื่องจาแจ้งด้วยแหละรออ่านกันด้วยเน้อ อิอิ ไม่มีไรมากหรอกแค่ความไร้สาระของคนแต่ง ก๊ากๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1656 love donghae (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 12:31
    อ๊ากกกกกกก


    ยัยชะนีนั่นเป็นใครกันแน่นะ
    #1,656
    0
  2. #1574 KIHAE*129 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 01:23
    ยัยชะนีซารังมันเป็นใครเนี่ย

    ทำไมรู้ทุกอย่างเลยอ่ะ

    มีความสัมพันธ์อันใดกับยุนฮัก

    อ๊าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    หมวยยยยยยยยย

    บอมมมมมมมมม

    ยุนฮักคืนหมวยให้บอมเห๊อะ
    #1,574
    0
  3. #1495 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 19:53
    คิเฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!!!
    บักยุนฮัก ยุนฮอก!!!!
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก!!!

    #1,495
    0
  4. #1407 OoMy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 21:54
     กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด    ทนไม่ไหวเเล้วนะเว้ยยยยยย TOOOOOOT 
    ฮื่อๆๆๆ Kihaeๆๆๆๆ อ่านๆๆ สู้โว้ยยยย
    #1,407
    0
  5. #1324 I'M LOOKNU (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 20:52
    อ๊ากกกกก อีตายุนฮัก แกมาทำแบบนี้ได้ไงห๊า !!

    หล่อนอีกคนนะนางซาเล้ง กรี๊ดดดๆๆๆ

    เมื่อไรด๊องจะจำบอมได้ซักทีเนี่ย TT^TT
    #1,324
    0
  6. #1286 E.L.F.*JW (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2553 / 21:14
    คห. 9  สงสัยอินจัด

    v
    v
    #1,286
    0
  7. #1160 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 22:33

    ยุนฮักกะซารังรุ้จักกันหรอ??
    -0-
    คืนด๊องให้บอมไปเถอะๆ

    #1,160
    0
  8. #301 Devil children (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2551 / 15:23
    2 ตัวนี้เป็นไรมากปะ

    น่ากระทืบจริงๆ


    ทำตัวน่ารังเกลียดมากมายอะ
    #301
    0
  9. #269 blue#cherry (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2551 / 22:03
    อ้าวๆๆๆ

    ยัยซารัง

    มีบ่น ว่าด๊องแด๊งกลับมาทำไมด้วยย~



    พูดจา โหยหา ป็อปทีน เดี๊ยน นะ เค๊อะ -0-

    เอาสักข้างมั้ยเค๊อะ???



    55+
    #269
    0
  10. #266 mc_mean (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2551 / 20:40

    ยุนฮัก บอมอุตส่าขอด๊องคืนแล้วนะ
    คืนเดี๋ยวนี้เลย...
    ด็องทำไมจำที่รักไม่ได้อ่ะ...
    ยิ่งอ่านยิ่งเศร้า
    ไม่ชอบคิมซารังเลยจริงๆ
    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ

    #266
    0
  11. #265 prim^^ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2551 / 06:27
    เฮ้ย! ตายุนฮักเห็นแก่ตัวว่ะ!!

    สงสารทุกคน ยกเว้นนังซารัง!


    ปล.คิบอมไปปรึกษามามี๊เลยยยย มามี๊จะได้มาเคลียร์ให้ วะฮ่าๆ
    #265
    0
  12. #264 นานา (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2551 / 03:32
    อ๊ากกกกกกกก ตาฮักแกเห็นแก่ตัวที่สุด ปล่อยหมวยกลับมาหาบอมเดี๋ยวนี้นะ ฮือ ฮือ ฮือ สงสารบอม นายก็เอาซารังไปดิ อย่ามายุ่งกับหมวยนะ หนุกหนานดีอ่ะ รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #264
    0
  13. #263 ฮานะโซโนะ_ไอโกะจัง (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2551 / 18:38
    ถ้ายุกฮักรักดงเฮก็เอาซารังไปดิ

    ซารังก็นิสัยและก็หน้าตาคล้ายดงเฮไม่ใช่หร๊อ

    สงสารคิบอมจัง

    ดงเฮรีบจำให้ได้เร็วๆเซ่ะ!!!!
    #263
    0
  14. #262 @_minto_@ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2551 / 17:21

    สะ สงสารบอม

    ยัยซารังกะยุนฮักเป็นคู่หมั้นกันหรอไง!!

    แต่ก็ดี จับหมั้นไปเลยจะได้ไม่ต้องมายุ่งกะบอมกะด๊อง

    พี่สวนจีนอัพเร็วๆๆๆๆๆ กำลังเศร้าได้ที่

    อัพวันละ2ตอนเลยยยยย อิอิ

    #262
    0
  15. #261 haruzen (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2551 / 14:16
    จีนซึ้งมากเลยอ่ะ...เศร้ามาด้วยอ่ะ...

    สงสารบอม ยุนฮัก ดงเฮ....

    แต่ไม่ชอบซารังอ่ะ.......

    ซารักงต้องรู้จักกับยุนฮักมาก่อนใช่ม่ะ...
    #261
    0
  16. #260 ^^LovE^DonGHae^^ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2551 / 09:31
    ซารังคือใครกันแน่

    ทำไมรู้จักยุนฮักด้วยล่ะ ??

    สงสารคิบอมจับใจ

    จีนสู้ๆนะ
    #260
    0