[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 43 : Beautiful Disaster Series II Chapter 36_ผมควรเลือกใครดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 ธ.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 36_ผมควรเลือกใครดี

 

 

 

          คิบอม...ดงเฮ...อะไรกัน...พอแล้วเลิกพูดซะที

 

 

 

 

                กิมจิพาบาดากลับที...ส่วนนาย ชั้นไม่รู้จักนายหรือใครที่นี่ทั้งสิ้น อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวชั้นอีกนะ

 

 

 

                ทุกคำพูดและท่าทางที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่ารังเกียจเค้าแค่ไหนนั้น ยังคงเด่นชัดอยู่ในสองนัยน์ตา เรารู้จักกันมาไม่ใช่แค่ปีหรือสองปีนะ จนถึงตอนนี้มันเกินกว่า11ปีแล้วนะดงเฮ ทำไมแค่นี้ผมจะจำคุณไม่ได้

 

 

 

 

                คิบอมที่นั่งอยู่ริมระเบียงห้องนอนของตัวเอง ณ ที่บ้านของเค้าและดงเฮเอง นั่งคิดทบทวนกับเหตุการณ์ที่เจอมาเมื่อตอนเย็น

 

 

 

 

                ให้ตายเถอะ พับผ่าสิ...ยังไงนั่นก็ดงเฮแน่ๆ เพียงแต่ว่าคนที่มาด้วยกับคุณนั้นเป็นใคร...เป็นใครกัน ทำไมคุณถึงให้ความสนิทสนมกับเค้าขนาดนั้น แล้วทำไม...คุณถึงบอกว่าจำผมไม่ได้

 

 

 

                คิบอมมองไปยังรอบๆห้องนอนของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง ห้องที่มีเรื่องราวเป็นร้อยเป็นพันระหว่างเค้ากับดงเฮ ทุกภาพความทรงจำยังคงย้ำได้ดีว่าเราเคยรักกันแค่ไหน

 

 

 

                ...คิบอม ไปเที่ยวกันน้า...

 

                ...คิบอม ด๊องขอโทษ อย่าโกรธเลยน้า นะ น้านะ...

 

                ...คิบอม อยากกินไอติม...

 

                ...คิบอม อยากไปแม่น้ำฮัน...

 

 

                ...พี่คิบอมคะ ขอซารังเป็นดาวดวงนั้นนะคะ...

 

 

 

                ภาพสุดท้ายกลับกลายเป็นใบหน้าของซารังพูดขึ้นมาแทนดงเฮ คิบอมเอาสองมือกุมหัวไว้อย่างปวดร้าว ทำไมกันนะ...วันนี้ผมก็พบคุณแล้ว แต่ทำไม...ทำไมมันจะต้องเป็นแบบนี้ แล้วทำไมหัวใจของผมมันจะต้องเต้นไม่เป็นจังหวะกับเค้าด้วย ดงเฮ ถ้าคุณรู้คุณจะเสียใจมั้ย

 

 

 

                ตลอดระยะเวลา 2อาทิตย์กว่าๆมานี่ที่เค้าได้รู้จักกับซารัง ยอมรับจริงๆว่า บางเวลาก็ทำให้เค้าหายคิดถึงดงเฮ แต่สุดท้าย...ยังไงเค้าก็ไม่ใช่ดงเฮ

 

 

 

                แต่ผมหวั่นไหวกับเค้าจังเลยดงเฮ ผมรู้สึกใจเต้นกับเค้าเหมือนกับที่เคยรู้สึกกับคุณ ทุกครั้งที่ผมคิดถึงคุณ ก็จะต้องมีใบหน้าของเค้าซ้อนขึ้นมา ดงเฮ...ผมควรจะทำเช่นไรดี

 

 

 

                คิบอมนั่งสับสนอยู่พักหนึ่ง...ก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนๆนึงที่คงจะรับฟังปัญหาของเค้าได้ ชางมิน

 

 

 

 

                มีอะไรน่ะคิบอม ทำไมโทรมาเอาป่านนี้วะ... ปลายสายตอบมาด้วยน้ำเสียงงัวเงียสุดฤทธิ์ พยายามพูดใหน้ำเสียงเบาที่สุด ไม่อยากให้ริคกี้ที่นอนอยู่ข้างๆต้องตื่นมากลางดึกแบบนี้

 

 

 

                โทษทีนะ...แต่ชางมิน ชั้นเจอดงเฮแล้วล่ะ คิบอมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นน้อยๆ

 

 

 

                เอ๋...ว่าไงนะ ไปเจอที่ไหน ชางมินตาสว่างทันทีที่ได้ยินแบบนี้

 

 

 

                หน้าตึกบริษัทนี่แหละ เค้ามาจากอังกฤษชั้นก็ไม่รู้หรอกนะว่าเค้าไปที่นั่นได้ยังไง แต่ว่า...แต่.. คิบอมพูดต่อไม่ออกแล้ว เหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ

 

 

 

                แต่อะไรคิบอม นี่นายกำลังร้องไห้งั้นหรอ มันเกิดอะไรขึ้น... ชางมินเสียงดังขึ้นด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

                อือ...มิน...เกิดอะไรขึ้นง่า... ริคกี้ที่ได้ยินเสียงก็ตื่นขึ้นมาจนได้

 

 

 

                อ้าว ริคกี้โทษทีนะที่ทำให้ตื่น แต่ว่าไปปลุกพี่ๆทีนะ คิบอมเจอพี่ด๊องแล้ว ชางมินพักสายแป๊บนึงแล้วหันมาพูดกับคนรัก

 

 

 

                ห๊า...ว่าไงนะ ได้ๆริคกี้พูดแล้วรีบวิ่งออกไป ไม่นานสมาชิกดงบังชินกิทุกคนก็มารวมกันที่ห้องของชางมิน

 

 

 

                เอาล่ะคิบอม เกิดอะไรขึ้นกันแน่วะ เล่ามาซะทีสิ ชางมินเปิดลำโพงให้ทุกๆคนได้ยินกันทั่วถึง

 

 

 

                ทุกคน...ดงเฮเค้า...เค้าบอกว่าจำผมไม่ได้...

 

 

 

                เฮ้ย...ว่าไงนะ ทุกคนร้องออกมาพร้อมกัน

 

 

 

          เค้าบอกว่าไม่รู้จักผม แล้วเค้าก็ยังมากับผู้ชายอีกคนด้วย คิบอมกลั้นน้ำตาเล่าอออกมาจนจบ แม้ว่าน้ำตามันจะไหลอยู่ก็ตาม

 

 

 

                บ้าน่าคิบอม นายแน่ใจนะว่านั้นใช่ดงเฮจริงๆ ยุนโฮถามออกมาอย่างไม่เชื่อเท่าไหร่นัก

 

 

 

                โธ่...พี่ยุน ผมรู้จักเมียตัวเองดีหรอกน่า แล้วคนที่มากับเค้าน่ะก็เป็นๆคนเดียวกับที่ผมเจอในสนามบินตอนจะกลับจากฝรั่งเศสไม่ผิดแน่ครับ

 

 

 

                โธ่...แล้วเราจะเอายังไงดีล่ะเนี่ย แจจุงพูดอย่างตะลึง

 

 

 

                นั่นสิ...แล้วนี่นายบอกใครในวงรึยัง ยูชอนถามขึ้นอย่างเป็นห่วง

 

 

 

                ยังเลยครับ ผมเพิ่งเจอเค้าเมื่อเย็นนี้เอง อีกอย่างพวกพี่ๆก็คงจะรู้กันตอนนี้พี่ซินกับไอ้วอนทะเลาะกันยกใหญ่เลย ผมไม่อยากเอาเรื่องนี้ไปเพิ่มให้พวกเค้ากลุ้มกว่าเดิมกันน่ะฮะ

 

 

 

                แต่ถึงยังงั้นก็ตามเถอะ ยังไงนายก็ต้องบอกพวกเค้า พรุ่งนี้เลยยิ่งดี อย่างน้อยๆจะได้มีคนช่วยพิสูจน์ว่านั่นใช่ดงเฮแน่ๆใช่มั้ย ยุนโฮพูดด้วยความที่เป็นคนที่มีอำนาจสูงสุดในวงสนทนา

 

 

 

                ครับ ผมเข้าใจแล้วแต่...แต่ถ้าใช่เค้าจริงๆ แล้วทำไม...เค้าถึงจำผมไม่ได้ล่ะ... คิบอมน้ำตาไหลออกมามากกว่าเดิมอีก

 

 

 

                ใจเย็นๆคิบอม เรายังไม่รู้อะไรแน่ชัดนัก ชางมินปลอบใจเพื่อนรักต่างวง

 

 

 

                ผมรอให้เค้ากลับมา...เฝ้ารอว่าเค้าจะกลับมาเมื่อไหร่ แต่ทำไม...เมื่อเค้ากลับมามันถึงจะต้องเป็นแบบนี้ด้วย

 

 

 

                เทพเจ้าทั้ง5 รวมถึงริคกี้ก็พูดไม่ออกเช่นกัน เมื่อรู้ถึงเรื่องราวแบบนี้ ใครมันช่างเล่นตลกกับชีวิตของพวกเราจังเลยนะ ความสุขที่จะต้องเจือปนไปด้วยความทุกข์ที่ต้องเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

 

 

 

                ผมต้องขอโทษทุกๆคนด้วยนะฮะ ที่โทรมารบกวนกลางดึกแบบนี้ เพียงแต่ว่าผม...

 

 

                ไม่เอาน่าคิบอมยังไงเราก็เหมือนพี่ เหมือนน้องกับ ดีแล้วที่มีอะไรก็โทรมาบอกแบบนี้น่ะ จุนซูรีบพูดให้ปลายสายสบายใจ

 

 

 

 

                ผมว่าผมรบกวนพวกพี่ๆเท่านี้ดีกว่า พวกพี่ไปนอนเถอะฮะ...

 

 

 

                นายก็เหมือนกันนะคิบอม ราตรีสวัสดิ์ ยุนโฮ แจจุง ยูชอน และจุนซู พูดก่อนจะพากันออกจากห้องไป

 

 

 

                เอาล่ะเค้าไปกันหมดแล้วล่ะ ชั้นรู้ว่านายยังไม่หมดความกังวลใช่มั้ย เล่ามา ชางมินหันมาพูดกับคิบอมสองต่อสอง

 

 

 

                ซึ่งริคกี้ก็รู้หน้าที่ของตัวเองดี รีบนอนและข่มตาหลับให้เร็วที่สุด ซึ่งชางมินก็มองคนรักของตนอย่างเอ็นดูก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มฟอดใหญ่แล้วเดินออกมาคุยที่ริมระเบียง

 

 

 

                สมเป็นแกจริงๆเลยนะชางมิน ชั้นเกลียดตัวเองจริงๆเลยที่ลังเลได้มากขนาดนี้ คิบอมยิ้มอย่างสมเพชตัวเอง

 

 

 

                แกคงจะหมายถึงซารังน่ะสินะ...หึหึ ชางมินพูดออกมาอย่างรู้ทัน

 

 

 

                เออ..นั่นแหละ...ชั้นรู้สึกหวั่นไหวเวลาที่อยู่กับเค้าว่ะ

 

 

 

                เป็นชั้น ถ้าริคกี้หายไป แล้วอยู่ดีดีมีใครที่หน้าตาเหมือนเมียชั้น ยังกะแกะแบบนั้นมาอยู่ด้วย ใครไม่ลังเลก็เทพเกิดไปแล้วล่ะ

 

 

 

                หรอวะ...แต่...ไม่รู้สิวะ...ชั้นไม่เคยรู้สุกว่าตัวเองงี่เง่าเขนาดนี้มาก่อนเลย

 

 

 

                จริงหรอ...ชั้นเห็นนายมันก็งี่เง่าทุกสถานการณ์เลยนี่หว่า

 

 

 

                ชั้นโทรมาขอคำปรึกษานะเว้ย ไม่ได้ให้แกมาซ้ำเติมชั้น

 

 

 

                ก็นี่ยังไงล่ะก็กำลังจะพูดให้ฟังว่าแกน่ะรักพี่ด๊องหรือซารังกันแน่

 

 

 

                ชั้นรักดงเฮ... คิบอมตอบขึ้นมาทันที

 

 

 

                แล้วซารังล่ะ...

 

 

                เอ่อ... เจ้าชายเย็นชาถูกใบ้รับประทาน

 

 

 

                หึหึ...ตอบไม่ได้ล่ะสิ...ไอ้คิบอมเอ๊ย ถ้าแกอยู่ใกล้ๆชั้นนี่มีกระโดดเตะแน่ๆเลยว่ะ

 

 

 

                ชั้นไม่อยากคุยกับแกแล้วล่ะชางมิน คิบอม่ทาว่าจะตัดสาย

 

 

 

                เฮ้ยเดี๋ยวก่อนสิวะ เอาล่ะๆจริงจังก็ได้ แกไม่ได้รักซารังหรอกนะ หนักแน่นหน่อยสิเพื่อน

 

 

 

                หืม...

 

 

 

                อย่าเอาเค้ามาเป็นตัวแทนของพี่ด๊องสิ แกไม่เห็นใจเค้าเลยหรอ ดูก็รู้ว่าซารังรู้สึกยังไงกับนายกันแน่ชางมินพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปทันที

 

 

 

                ซึ่งคิบอมก็รู้เป็นอย่างดีว่าซารังคิดกับเค้าแบบไหน ก็เหตุการณ์ในวันนั้น ถ้าเค้าไม่ยับยั้งใจตัวเอง รับรองได้เลยว่าเค้ากับซารังจะต้องได้จูบกันแน่ๆ เพียงตอนนั้นขณะที่ริมฝีปากของเราก็ชิดกัน ใบหน้าของซารังมันก็มีหน้าของดงเฮซ้อนขึ้นมา ทำให้เค้าได้สติทันที ดีแล้วที่มันไม่มีอะไรเกินมากไปกว่านี้

 

 

 

                เฮ้ย...ไอ้คิบอม หลับคาสายแล้วหรอวะ

 

 

 

                ยังเว้ย...ชั้นคิดอะไรเรื่อยเปื่อยนิดหน่อย เออ...แล้วแกว่ามันแปลกๆมั้ยวะ ทำไมดงเฮถึงจพำชั้นไม่ได้

 

 

 

                มันอาจจะเกิดอุบัติเหตุหรืออะไรระหว่างที่นายสองคนพลัดลงกันก็ได้ ชางมินพูดขึ้นมาทำให้คิบอมนึกย้อนไปถึงเมื่อคราวที่ตนเองอยู่ฝรั่งเศส

 

 

 

                ...วันนี้มีเพียงการเกิดอุบัติเหตุของคนไข้ของคุณ จอง ยุนฮักครับ...เสียงของตำรวจในเมืองปารีสบอกเค้า

 

 

 

                จอง ยุนฮักงั้นหรอ...เฮ้ย ชางมินใช่แล้ว จอง ยุนฮักคือคนๆเดียวกับที่ตำรวจบอกชั้นว่ามีคนไข้ของเค้าเกิดอุบัติเหตุวันเดียวกับที่ดงเฮหายไปเลย คิบอมรีบพูดออกมาอย่างตื่นเต้น

 

 

 

                เฮ้ยจริงหรอ... ชางมินก็ร้องออกมาอย่างดีใจเช่นกัน

 

 

 

                เออดิ...รู้สึกจะเป็นอุบัติเหตุรถชนล่ะมั้ง

 

 

 

                ชัดเลย...ถ้าถูกรถชน โอกาสที่จะความจำเสื่อมก็มูงเลยนะเนี่ย คิบอมชั้นพอจะนึกอะไรบางอย่างออกแล้วล่ะ

 

 

 

                อะไรวะ...

 

 

 

                เดี๋ยวชั้นจะให้ท่านประธานสั่งให้ลูกน้องไปสืบข่าวที่ฝรั่งเศสอีกครั้งเลยดีกว่าโดยใช้ชื่อของผู้ชายที่ชื่อจอง ยุนฮักนั่นแหละ ชั้นว่ามันน่าจะได้อะไรเพิ่มเติมมากว่าเดิมนะ

 

 

 

                จริงด้วยว่ะ ชางมินขอบใจแกมากๆเลยนะ

 

 

 

                ไม่เป็นไรหรอก นี่มันก็เริ่มดึกมากเข้าไปทุกที แกรีบไปนอนได้แล้วไป พรุ่งนี้ชั้นมีงานแต่เช้า

 

 

 

                เออ ขอบใจมากนะเว้ย แล้วก็ขอโทษด้วยที่โทรมารบกวนกลางดึกแบบนี้ บายเว้ย คิบอมพูดก่อนจะวางสายไป

 

 

 

                ชางมินมองโทรศัพท์แน่นิ่ง พี่ดงเฮ...เกิดอะไรขึ้นกับพี่อีกกันแน่เนี่ย ผู้ชายที่ชื่อจอง ยุนฮักคือใคร โดยเฉพาะผู้หญิงคนนั้น คิม ซารัง จากการที่เค้าแอบสืบประวัติเธอทำให้เริ่มรู้สึกแปลกๆแล้ว

 

 

 

                ใครก็ตามที่มาทำให้พี่ชายเค้าจะต้องเสียใจ แม้ว่าจะต้องใจร้ายซักแค่ไหนเค้าก็จะทำ ถึงเวลานั้นอะไรจะเกิดขึ้นก็ต้องมาคอยดูกันล่ะ...

 

 

 

                ส่วนคิบอมถึงแม้จะไม่สบายใจทั้งหมด แต่อย่างน้อยๆการที่ได้ปรึกษาคนอื่นมันก็ทำให้เค้าพอจะยิ้มออกมาได้บ้าง

 

 

 

                ดงเฮ...ผมจะต้องรู้ให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับคุณกันแน่

 

 

 

***************************************

ย้ะฮู้....อิอิ ชะเอิงเอย (-*-) บ้าเข้าไปทุกที
ใกล้ปีใหม่แล้ว...คริสต์มาสก่อนสินะ ขอให้มีความสุขกันมากๆน้า
แล้วก็เป็นกำลังใจให้จีนและคิเฮด้วย บ๊ายบาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1657 love donghae (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 12:36
    ชางมินนนนนนนนน

    รักนายอ่าาาา


    เหมือนโคนันสุดๆอ่า
    #1,657
    0
  2. #1575 KIHAE*129 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 01:31
    มินสุดยอดมากอ่ะ

    เป็นน้องที่โคตรดีอ่ะ

    เป็นเพื่อนที่ดีเว่อร์
    #1,575
    0
  3. #1496 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 19:59
    ชางมิน แกเป็นโคนันชิมิ-.,-
    #1,496
    0
  4. #1408 OoMy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 22:02
     รักชิม ชางมินที่สุดดดดดดด
    #1,408
    0
  5. #1325 I'M LOOKNU (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 20:57
    ถูกอย่างที่มินพูด

    นายรักด๊องไม่ใช่ซารังนะ ซารังเป็นแค่คนหน้าตาคล้ายเฉยๆเท่านั้นเอง

    อ่านมาตั้งนานรู้สึกว่าชื่อซารังมันเหมือนชื่อหมาของใครซักคนเลยแฮะ -*-
    #1,325
    0
  6. #1161 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 22:41

    ชางมินน~
    สุดยอด
    55+

    #1,161
    0
  7. #1084 ~Phantom~ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 กันยายน 2552 / 14:25
    ปลื้มชางมิน ><
    #1,084
    0
  8. #1077 kimkim (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2552 / 18:58
    หลงรักชางมินไปแล้วตอนนี้
    #1,077
    0
  9. #271 นานา (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2551 / 01:30
    บอมแกกกกกกกกอย่าไขว้เขว่ได้ไหมเนี่ย รักด็องจำไว้ รักด็อง นังคารังอ่ะเอาออกไปห่าง ๆ ตัวแกเลยนะ ชิ เคือง

    ตอนนี้ชางมินสุดยอดได้ใจ ได้ใจ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #271
    0
  10. #270 blue#cherry (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2551 / 22:10
    อ๊ายยยส์~

    ชางมิน>w< ไอเลิฟฟยู

    ในตอนนี้ ขอมอบโล่คุณงามความดีให้แก่ ชางมิน คร๊าบบบ!!

    ---------------

    Ps. และขอมอบรองเท้าแตะ เฟี้ยงไปแปะ หน้าไอตี๋สักที

    โว๊ะ~ มีลังเล!

    เด๋วแม่ โบกก -0-!
    #270
    0
  11. #268 mc_mean (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2551 / 21:58
    เป็นกำลังใจให้อยู่เเล้วค่ะอิอิ
    สู้ต่อไปนะคะไรท์ตอร์
    #268
    0