 |
ชีวิต คือสิ่งทรงคุณค่าแสนประเสริฐ
ชีวิตเป็นสิ่งน่าพิศวง
ประกอบด้วยความ หลากหลาย
มีทั้งความสว่างแห่งวัน
และความมืดแห่งคืน
ชีวิตผ่านทั้ง ความตื่น ความหลับ และความฝัน
สมหวังและพลาดหวัง
สุขและทุกข์ผลัด เปลี่ยนวนเวียน
นับตั้งแต่รู้สึกตัวในอดีตกาลเยาว์วัย
จนกระทั่งขณะ ปัจจุบัน
อีกวันหนึ่งแห่งชีวิตกำลังจะสิ้นสุดลง
วันแห่งการ งานและประสพการณ์นานาชนิด
บางสิ่งอาจน่าภาคภูมิใจ
บางอย่างคงต้อง แก้ไขปรับปรุง
วันนี้กำลังจะผ่านพ้นไปแล้ว
และพรุ่งนี้มันจะเป็นวัน วาน
อย่างที่วันคืนก่อนๆล่วงเลยไปแล้ว
และจะไม่ย้อนกลับมาอีก
แม้ร่างกายจะเมื่อยล้าเหนื่ออ่อน
และอีกไม่นาน ความหลับก็จะเข้าครอบงำ
ขอให้เราได้รวบรวมความคิด
ทำจิตใจให้ผ่องใส สงบนิ่ง
ปล่อยวางภาระแห่งวันที่ผ่านไปแล้ว
หยุดกังวลถึงวันพรุ่งซึ่ง ยังไม่มา
เพื่อเสวยความสงบเย็นแห่งปัจจุบัน
ชีวิตคือการมีตาลืมขึ้นมองโลก
ได้เห็นท้องฟ้า เมฆขาว แสงแดด และผู้คน
ได้รับรู้ยิ้มแย้มของยอดยิ่งปิยมิตร
ได้ยินสรรพ สำเนียง ทั้งกึกก้อง และแผ่วเบา
ได้ลิ้มรสหอมหวานของพืชผล
ได้สัมผัส อกอุ่นแห่งมารดา
ทั้งยังสามารถตรอกตรึกนึกคิดและจดจำ
ดัง นั้น
ชีวิตคือสิ่งทรงคุณค่าแสนประเสริฐ
เป็นสิ่งวิเศษ เป็นปาฏิหาร์ยมหัศจรรย์
เหนืออิทธิปาฏิหารย์ใดใด
และเป็นสิ่งควรทะนุ ถนอมและพัฒนา
ชีวิตมีทั้งส่วนที่ชัดแจ้งและเร้นลับ
ประกอบ ด้วยทั้งร่างกายและจิตใจ
มีศักยภาพที่จะพัฒนาไม่จบสิ้น
ชีวิตที่ยัง อ่อนแอ บกพร่องไม่สมบูรณ์นั้น
เพียงแต่รอ ด้วยความหวังที่จะปรับปรุง
เพราะ ความหมายสำคัญของชีวิต
คือพัฒนาการไปสู่ความเพียบพร้อม
เราทั้งหลายเกิดมามีชีวิต
ร่วมรับรู้ทุกข์สุขในโลกนี้
เป็น เพื่อนเกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันกับชีวิตทั้งหลาย
เป็นเพื่อนร่วมพัฒนการ ของชีวิต
เราจึงควรมีน้ำใจเกื้อกูลกันและกัน
เพื่อดำเนินสู่จุดหมาย ปลายทางร่วมกัน
คือชีวิตที่เพียบพร้อมสุขสันติ
ขอสรรพชีพจงเป็นสุข เป็นสุขเถิด
จากหนังสือ เพ่งพินิจเรื่องชีวิต โดย ระวี ภาวิไล
ความคิดเห็น