นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

กัปตันมาร์ค ลี - Markhyuck

โดย Matsaya_

มาร์ค ลี กัปตันทีมบาสนีโอดรีม

ยอดวิวรวม

374

ยอดวิวเดือนนี้

31

ยอดวิวรวม


374

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


22
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 มิ.ย. 63 / 23:57 น.
นิยาย ѻѹ - Markhyuck

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้





Mark lee & Haechan





เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 มิ.ย. 63 / 23:57


กัปตันมาร์ค ลี - Markhyuck

 

"คะ..คบกับผะ...ผมนะครับ! " เสียงสั่นๆ ของคนตรงหน้าที่มาสารภาพรักกับเขา ชายหนุ่มร่างสูงที่มีอาการสั่นทั้งตัวกับใบหน้าที่แดงเรื่อราวกับโดนความร้อนจากแดดเผาซึ่งความจริงมันไม่ใช่ คนตรงหน้าแค่เขินเขาเท่านั้นเอง
 

"เอ่อ...คือว่านะ.."
 

"ครับ!? "
 

'ฟังก่อนสิยังพูดไม่จบเลย' เขาคิดในใจก่อนจะปั้นยิ้มให้คนตรงหน้า
 

"คือ...คงจะคบด้วยไม่ได้หรอกนะ..."
 

"ทำไมครับ!? "
 

'เอาอีกแล้วฟังกันบ้างสิ' ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจขึ้นมาหน่อยๆ ที่คนตรงหน้าไม่ฟังเขาให้จบสักที มีแต่ถามคำถามเข้ามาทั้งที่เขายังพูดไม่จบเลย
 

"ฟังให้จบก่อนจะถามได้ไหม? " พูดไปในเชิงขอร้อง ก็ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่เขาคงไปเข้าชมรมสายแน่ โค้ชยิ่งไม่ชอบให้ใครไปสายอยู่ด้วย ถ้าเขาไปสายมีหวังได้หูชาก่อนได้ซ้อมกันพอดี
 

"ก็ได้ครับ" อีกคนรับคำพร้อมทั้งตั้งใจฟังอย่างจริงจัง
 

"ที่บอกว่าคบด้วยไม่ได้น่ะ...คือว่านะ.." เว้นช่วงไว้นิดหน่อยเพื่อรอดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายสักนิดว่าจะยังถามแทรกขึ้นมาไหม แต่อีกคนกับตั้งใจฟังเขาอย่างดีไม่ถามแทรกขึ้นมาอีกแล้ว ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่ดีเขาจึงเริ่มพูดต่อ
 

"คือว่านะ...ฉันมีคนที่ชอบแล้วล่ะ ขอโทษนะ" พูดจบก็ก้มหัวขอโทษอีกฝ่ายทันที
 

"มะ..ไม่เชื่อ! " แต่อีกฝ่ายกับตะโกนใส่เขา และมองเขาอย่างคนไม่เชื่อ
 

"ฉันมีคนที่ชอบแล้วจริงๆ นายตัดใจซะเถอะนะ" แต่ยังไงเขาก็คงบอกคำตอบเดิม ใช่ เขามีคนที่ชอบแล้วเรื่องอะไรที่เขาจะยอมตกลงคบกับอีกคนล่ะ ถึงมันจะดูใจร้ายไปเสียหน่อยกับความรู้สึกของอีกฝ่ายก็เถอะ
 

"ไม่คบด้วยจริงๆ หรอ? " อีกฝ่ายถามเสียงแผ่ว มองเขาอย่างคนขอร้องอ้อนวอนสุดหัวใจ
 

"ขอโทษด้วยนะ" เขายิ้มให้อีกฝ่ายจากใจจริง เขาคงทำอะไรให้มากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ
 

"อืมเข้าใจแล้ว" ดีที่อีกฝ่ายยอมเข้าใจง่ายๆ แม้ดวงตาจะมีแววเศร้าสร้อยอยู่มากก็ตามที
 

"ขอบคุณนะ" ยิ้มให้อีกคนก่อนจะเดินจากมา แต่ยังเดินไปไม่ถึงไหนอีกฝ่ายก็ร้องเรียกเขาซะก่อน
 

"แฮชาน! " เขาหันหน้าไปมองอีกคนทันทีอย่างสงสัย
 

"สู้ๆ นะ.." แม้จะงงกับคำพูดของอีกฝ่ายแต่เขาก็ยิ้มพร้อมพยักหน้ารับคำและหันหลังเริ่มเดินอีกที
 

"สู้ๆ นะ...กับการบอกความรู้สึกต่อคนที่ชอบน่ะ" เสียงทุ้มเอ่ยประโยคหลังขึ้นเมื่อร่างบางเดินห่างออกไปไกลพอสมควร

 

 

 

"แฮ่ก...แฮ่ก....มะ..มาทันจนได้....ฮึบ! "
 

"อ้าว! ..แฮชาน"
เสียงหอบหายใจของเขาคงจะดังมากเกินไปจึงทำให้เฉินเล่อหันมามองเขาและร้องเรียกเขาขึ้น
 

"วะ..หวัดดี...แฮ่ก! " ตอบเฉินเล่อกลับไปพร้อมกอบโกยอากาศเข้าปอดอีกที
 

"ดีใจที่นายมาทันก่อนโค้ชจะเข้านะฮ่าฮ่า" เหรินจวิ้นเป็นอีกคนที่เข้ามาทักเขา อีกทั้งยังเห็นเรื่องที่เขามาสายเกือบจะโดนโค้ชบ่นหูชาเป็นเรื่องตลกอีก
 

"ฮึบ! ...นายคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกหรือไงเจ้าบ้า! " เมื่ออาการหอบกลับมาเป็นปกติแล้วเขาก็โว้ยวายใส่เหรินจวิ้นอย่างไม่ได้จริงจังนัก
 

"ฮ่าฮ่า...ก็แค่ล้อเล่นเองฮ่าฮ่า" เหรินจวิ้นตอบด้วยรอยยิ้มขำ ก็เพราะแกล้งแฮชานมันสนุกจะตาย
 

"เจ้าบ้า! " เขาตะโกนใส่อีกฝ่ายก่อนจะเดินหนีออกมาจากทั้งสองคน
 

"แฮชาน..แฮชาน..." ทั้งเฉินเล่อและเหรินจวิ้นร้องเรียกเขาแต่ใครจะหันกลับไปมองล่ะ งอนแล้ว!
 

 

 

"เลิกซ้อม...พักกันก่อน" เสียงโค้ชสาวของเขาร้องบอกทุกคนในโรงยิมหยุดทุกการกระทำก่อนจะเดินมานั่งรวมกันที่หน้าโค้ชสาวที่ยืนอยู่ข้างสนาม
 

"วันนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่าซึลกิ? " กัปตันทีมอย่างรุ่นพี่จอห์นี่เอ่ยถามโค้ชซึลกิขึ้น ใช่ เขาก็ว่าแปลกๆ เพราะโค้ชให้เลิกซ้อมเร็วกว่ากำหนดของทุกครั้งอีก ต้องมีเรื่องหรืออะไรสักอย่างที่ทำให้โค้ชเป็นแบบนี้
 

"ก็...^^" พูดขึ้นก่อนจะยิ้มหน้าบาน โฮ้อย่างนี้ต้องเป็นเรื่องที่เราคาดไม่ถึงแน่นอนเพราะถ้าโค้ชยิ้มแบบนี้ทีไรเป็นอันรู้กันว่าความชห.กำลังมาเยือน
 

"นายคิดว่าไงเจโน่? " เสียงของชายร่างสูงที่มีผมสีน้ำตาลทองดังขึ้นอยู่ข้างๆ เขาที่พูดอยู่กับชายผมสีน้ำตาลที่นั่งถัดจากชายผมดำไป
 

"เรื่องอะไรครับจีซอง? " ชายผมน้ำตาลอย่างเจโน่ถามชายผมน้ำตาลทองหรือจีซองกลับไป
 

"ก็เรื่องที่โค้ชจะบอกไงเหล่า..นายไม่สงสัยหรือไง" จีซองยังถามด้วยความตื่นเต้น แต่เจโน่กลับไม่คิดแบบนั้นเลย
 

"จะไปสงสัยทำไมครับ? ยังไงโค้ชก็บอกอยู่ดี" เจโน่พูดขึ้นด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแบบฉบับเจ้าตัว แอบเหลือบมองจีซองด้วยหางตาหน่อยๆ
 

"เอ่อเนาะ..ฉันลืมไปแค่ตื่นเต้นนิดหน่อยนะฮ่าฮ่า" คิดได้ก่อนจะหัวเราะอย่างเก้อๆ 'ก็แค่ตื่นเต้นเองเจโน่ก็' จีซองแอบคิดในใจก่อนจะหันไปตั้งใจฟังเรื่องที่โค้ชจะพูดต่อ
 

"ก็แค่นีโอดรีมจะมาซ้อมแข่งด้วยน่ะ..^^" พูดจบก็ยิ้มกว้างขึ้นมาอีกครั้ง
ห๊ะ!? ซ้อมแข่ง? กับนีโอดรีม? นีโอดรีม...........มาร์ค!!!
 

"จะ...จริงเหรอครับ" เขาถามขึ้นอย่างตกใจจะไม่ให้ตกใจได้ไงก็มาร์คน่ะ....มาร์ค ลี กัปตันทีมบาสนีโอดรีมคือคนที่เขาแอบชอบนะสิ!!!!!
 

"ใช่จ้า" ตอบด้วยเสียงที่หนักแน่นและรอยยิ้มอันสดใส ฮื่ออออ...ตายแน่ๆ เลยงานนี้ แฮชานคนนี้ตายแน่นอนร้อยล้านเปอร์เซ็นต์แถมเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ด้วยเลย
 

"แล้วแข่งตอนไหน....ครับ" จีซองถามขึ้นอย่างดีใจพร้อมดวงตาที่เป็นประกายอย่างคนเจอของที่ถูกใจอย่างไรอย่างนั้นแหละ
 

"พรุ่งนี้....ดังนั้นวันนี้ฉันจะให้กลับบ้านไปพักผ่อน แล้วพรุ่งนี้มาลุยให้เต็มที่..เอ้าแยก! " โค้ชตอบคำถามของจีซองก่อนจะพูดบอกทุกคนให้แยกย้ายกันกลับบ้านไปพักผ่อน แล้วพรุ่งนี้มาลุยกับการแข่งให้เต็มที่
 

ใครจะเต็มที่กับอะไรหรือจะพักผ่อนอย่างไรก็ช่าง ตอนนี้เขากำลังคิดไม่ตกนะสิว่าถ้าพรุ่งนี้เจอกับมาร์คแล้วเขาจะเป็นยังไง
 

อีกฝ่ายจะมองเขาไหม หรือเขาจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ คำถามพวกนี้มันลอยไปลอยมาอยู่ในหัวตลอดตั้งแต่แยกกับพวกเฉินเล่อ เหรินจวิ้นและเจโน่กับจีซอง ที่หน้าโรงเรียนจนตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียงแล้ว ความคิดพวกนี้ก็ยังวนไปวนมาไม่หยุดอีก
 

"เฮ้ออ..อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดเถอะ" ปลงกับตัวเองได้แล้วก็ลุกขึ้นจากที่นอนเดินเข้าห้องน้ำอาบน้ำทันทีเพื่อให้หยุดคิดเรื่องนี้อีก
 

พออาบเสร็จก็ลงไปช่วยแม่ทำอาหารสำหรับมื้อเย็นของบ้านอย่างคนต้องการไม่อยากอยู่เฉยๆ ให้ตัวเองคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้
 

"อิ่มแล้วครับ" ทานเสร็จก็ขอตัวขึ้นห้อง มาทำการบ้านวิชาคณิตฯ ที่ไม่ค่อยเข้าใจแต่จะทำไงขอแค่ได้ลายเซ็นก็พอ
 

ที่ทำไม่ใช่ไรหรอกแค่เอาสมองมาคิดเรื่องคณิตฯ ดีกว่าไปคิดถึงเรื่องของวันพรุ่งนี้ พรุ่งนี้จะเป็นยังไงก็ช่างไม่สนมันแล้ว
.
.
.
.
.
.
.
.
.
วันรุ่งขึ้น

ใครว่าไม่สนล่ะ! ...นอนไม่หลับทั้งคืนเลยโว้ย! ก็พอทำการบ้านเสร็จแล้วมันไม่มีไรทำสมองมันก็คิดถึงเรื่องของมาร์คน่ะสิ ฮื่อออ...
 

"แฮชานครับ"
 

"ว้าก!? ...เจโน่เองเหรอตกใจหมด เฮ้อ" อยู่ดีๆ ก็มีเสียงมาทักแบบไม่ทันตั้งตัวร่างกายก็สะดุ้งพร้อมร้องเสียงหลงไปอีก สุดท้ายพอตั้งตัวได้ก็เห็นชายตัวสูงผมน้ำตาลมายืนอยู่ข้างหน้าเป็นต้นเสียงของเสียงที่พูดกับเขาเมื่อกี้
 

"ครับ...แฮชานครับไม่สบายหรือเปล่าดูไม่ร่าเริงเลยนะครับ? " เจโน่ถามเขากลับมา ช่างสังเกตจริงๆ ด้วยเจโน่น่ะ จะว่าไงล่ะไม่สบายก็ไม่เชิงแค่ปวดหัวเพราะนอนไม่หลับแค่นั้นเอง ต้นเหตุก็จากใครล่ะ! ที่ทำให้คิดถึงจนนอนไม่หลับอ่ะ
 

"ปวดหัวนิดหน่อยน่ะ" ตอบไปตามความจริงแล้วกัน สงสัยคงต้องกินยากันไว้ก่อนแล้วล่ะ
 

"ดูแลตัวเองด้วยนะครับ" เจโน่พูดบอกพร้อมรอยยิ้มเป็นห่วง
 

"อืมขอบใจที่เป็นห่วงนะเจโน่" บอกขอบใจในความเป็นห่วงของเจโน่ด้วยรอยยิ้มกว้างจนตาปิดเหลือเป็นขีดเดียว
 

"ครับ-//-" ทำไมเจโน่หน้าแดง?
 

"เป็นอะไรหรือเปล่าเจโน่ นายหน้าแดงๆ นะ? " ถามออกไปด้วยใบหน้าสงสัยคิ้วขมวดนิดๆ
 

"ปะ..เปล่าครับ เข้าเรียนกันเถอะครับ" พูดจบก็เดินนำหน้าเขาไปทางห้องเรียนทันที
'เจโน่นี้แปลกเนาะฮ่าฮ่า' คิดในใจกับท่าทางของเจก่อนเดินตามอีกคนไป


 

"ทุกคนเตรียมตัวกันเสร็จแล้วนะ...นีโอดรีมถึงโรงเรียนเราแล้วและตอนนี้กำลังเดินทางมาโรงยิม" โค้ชซึลกิพูดขึ้นหลังจากที่พวกเราพากันเตรียมตัวทุกอย่างเสร็จแล้วทั้งวอร์มร่างกายทั้งทำความสะอาดพื้นโรงยิม
 

'อึก...' อีกเดี๋ยวก็ได้เจอกับมาร์คแล้ว ร่างกายก็สั่นขึ้นมาซะเฉยๆ จนเจโน่หันมาถาม
 

"เป็นอะไรครับแฮชาน" เจโน่ถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วง
 

"มะ..ไม่เป็นไรแค่ตื่นเต้นน่ะ" ก็ตื่นเต้นและกลัวด้วยล่ะมั่ง
 

"แต่สีหน้าดูไม่ดีเลยนะครับ" เจโน่ยังถามด้วยความเป็นห่วงอยู่เหมือนเดิม
 

"ไม่มีไรหรอกฮ่ะฮ่ะ" ฮื่อออ...ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว
 

"อย่างงั้นก็ได้ครับ" ดูเหมือนเจโน่จะไม่ถามเขาอีกแล้ว ซึ่งแบบนั้นแหละดีเขาไม่รู้จะเอาอะไรไปแถให้สีข้างถลอกแล้วนะ
 

"มากันแล้วครับ! " เฉินเล่อโกนขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมองที่หน้าประตูโรงยิมกัน กลุ่มชายหนุ่มนักบาสตัวจริงของทีมนีโอดรีมกำลังเดินเข้ามาด้านในโรงยิมโดยมีชายผมดำสนิทรูปร่างสมส่วนและใบหน้าที่ดูดี....มาร์ค ลี เดินนำทุกคนเข้ามา
 

'อึก...' แค่เห็นหน้าเขาก็เริ่มสั่นขึ้นมาอีกแล้ว ทั้งที่พยายามอย่างเต็มที่กับการควบคุมร่างกายไม่ให้สั่นแล้วนะ
 

"ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนเซย์รินนะ^^" โค้ชเอ่ยทักทายกับเหล่านักบาสนีโอดรีมด้วยรอยยิ้ม
 

"ขอความกรุณาด้วยครับ!! " ทางด้านนั้นก็กล่าวออกมาพร้อมกันจนเสียงดังไปทั่วโรงยิม
 

"แฮชานพาพวกเขาไปห้องพักไป" โค้ชซึลกิหันมาพูดกับเขา อะ...อะไรนะ!?
 

"คะ...ครับ" ฮื่ออออ...ยิ่งสั่นๆ อยู่ด้วยโค้ชนะโค้ช
 

"ชะ...เชิญด้านนะ..นี้ครับ" สั่นไปอีก เขาเดินนำพวกนีโอดรีมไปด้วยท่าทีสั่นๆ เดินนำไปแบบไม่หันมามองข้างหลังเลยเพราะมาร์คเดินตามอยู่ข้างหลังเขานะสิ!
 

"หะ..ห้องนี้ครับ" พูดจบก็เปิดประตูห้องให้เสร็จสับ ก่อนจะเดินถอยห่างออกมาจากประตูห้องพอสมควร
 

"ขอบคุณครับ" เหล่าสมาชิกนีโอดรีมเอ่ยกับเขาก่อนจะพากันเดินเข้าไปด้านในโดยมาร์คนำทีมเหมือนเดิม
 

"เฮ้อ...รอดไปทีเรา" เกือบทำท่าอะไรไม่ดีออกไปแล้วดีที่มาถึงก่อนไม่งั้นคงตลกน่าดู
 

"ขอบคุณอีกรอบนะ"
 

"!!? " มะ..มาร์ค! จู่ๆ ก็มีเสียงพูดกับเขาพอหันไปก็เจอกับมาร์คที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องพักโดยจ้องเขาด้วยใบหน้าเรียบๆ กับคำพูดด้านบน ทั้งที่อีกฝ่ายจะอยู่ในห้องกลับมายืนอยู่หน้าประตูซะได้
 

"คะ...ครับ" ตาย! ตายแน่ๆ แฮชานต้องตายแน่ๆ ฮื่อออ...
 

'ไม่อยู่มันแล้ว' คิดได้ก็รีบวิ่งออกมาทันทีด้วยความเร็วที่มีมากกว่าตอนวิ่งแข่งซะอีก
 

"หึ" เสียงหัวเราะพร้อมรอยยิ้มขำเล็กน้อยที่ประดับบนใบหน้าดูดีของกัปตันทีมนีโอดรีมที่มีให้กับคนที่วิ่งออกไปเมื่อกี้อย่างเอ็นดู
 

"กัปตันครับ" เสียงเรียกด้านหลังของรองกัปตันอย่างแจมินเอ่ยเรียกเขา ทำให้เขาปิดประตูและให้ความสนใจกับการวางแผนแข่งบาสโดยทันที

 

 

 

"แฮ่ก! ...กะ..เกือบไป...แฮ่ก..แล้ว! " วิ่งสุดแรงออกมาจากห้องพักนักกีฬาด้วยความเร็วที่ไม่คิดว่าตัวเองจะวิ่งได้ แล้วนี่ใจสั่นมากเลยกับเสียงทุ้มๆ ที่พูดกับเขาน่ะ เกือบเป็นลมไปแล้วถ้าไม่ติดว่าต้องรักษาภาพลักษณ์ต่อคนตรงหน้าอ่ะ
 

"เป็นไรไปแฮชาน" เหรินจวิ้นถามขึ้นมาเมื่อเดินมาถึงเขา
 

"ปะ..เปล่า..แฮ่ก! " กอบโกยอากาศเข้าอีกรอบพร้อมเงยหน้าขึ้นมองเพดานโรงยิม จะตายไม่ตายก็ให้มันรู้ไป!

 

 

 

 

'ปรี๊ด! ' เสียงนกหวีดดังขึ้นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าการซ้อมแข่งระหว่างซีทียูกับนีโอดรีมได้เริ่มขึ้นแล้ว
 

"จีซอง! " เสียงเจโน่ร้องเรียกจีซองขึ้น พร้อมทั้งรับลูกส่งจากจีซองที่ส่งมาให้ตัวเอง
 

'สวบ! ' ลูกบาสลงห่วงด้วยฝีมือของเจโน่เป็นคะแนนแรกของการเปิดเกม
 

"ไนน์ชู้ตเจโน่! " เราตะโกนบอกจีซองที่ชู้ตลูกลงไป
 

ทางนีโอดรีมที่โดนนำคะแนนไปก่อนก็รีบบุกเข้ามาด้วยเกมเร็วและทำคะแนนขึ้นนำด้วยลูกชู้ตสามแต้ม
 

เวลาผ่านไปจนถึงคอร์วเตอร์ที่สี่ที่คะแนนทางนีโอดรีมนำอยู่ด้วยคะแนนสองหลัก ทำให้โค้ชมีสีหน้าเคร่งเครียดและก็เกิดเหตุขึ้นจนได้เมื่อรุ่นพี่แจฮยอนโดนลูกบาสอัดใส่หัวอย่างแรงจนล้มลงไปนอนที่พื้น
 

'ตุบ! '
 

"รุ่นพี่แจฮยอน!! "
 

'ปรี๊ดด! ' เสียงนกหวีดดังขึ้นเพื่อหยุดการแข่งขัน รุ่นพี่จอห์นนี่พยุงรุ่นพี่แจฮยอนเข้ามาที่นั่งข้างสนามก่อนจะวางลงในท่านอนหงาย
 

"ขอผ้าเย็น! " โค้ชซึลกิพูดสั่งเฉินเล่อด้วยเสียงที่ร้องลน
 

"นี่ครับ" เฉินเล่อรีบยื่นผ้าเย็นให้โค้ชทันที
 

"ไม่เป็นไรนะครับรุ่นพี่" เขาถามคนที่นอนอยู่อย่างเป็นห่วง
 

"แค่มึนหัวนิดหน่อย" คนที่โดนลูกบาสอัดหัวตอบกลับเสียงเบา เฮ้ออ..ดีที่ไม่เป็นอะไรมาก
 

"แต่คงลงไม่ได้แล้วล่ะ...แฮชานลงแทนแจฮยอนนะ" โค้ชพูดขึ้นเมื่อมองดูอาการของรุ่นพี่แจฮยอนแล้ว ห๊ะ!? ลงแทนรุ่นพี่...งั้นเราก็ต้องประกบมาร์คนะสิ!
 

"คะ..โค้ชครับ.."
 

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น...ฝากด้วยแฮชาน! " ให้เขาค้านสักนิดหน่อยก็ไม่ได้เหรอ? ฮื่อออ.....
 

'ปรี๊ดด! '
 

"ซีทียูขอเปลี่ยนตัว" เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกรอบพร้อมกับการแข่งขันที่เริ่มขึ้นอีกครั้ง
 

'อึก...' สั่นอีกแล้วตัวเรา...ยิ่งต้องมาอยู่ต่อหน้ามาร์คอีก ตาย..ตาย!
 

"หึ" เสียงหัวเราะจากคนตรงหน้าทำให้เขาหันไปมองอยากเร็วและเมื่อจ้องตากับอีกฝ่ายตรงๆ ทำเอาหลบตาแทบไม่ทัน
 

'-//-' ทำไมร้อนๆ ที่หน้า งื้อออ...
 

"แฮชาน! " เสียงรุ่นพี่จอห์นนี่ร้องเรียกสติเขาพร้อมทั้งส่งบอลมาให้อีก
 

"คะ...ครับ! " ดึงสติตัวเองกลับมาก่อนจะเริ่มมองหาทางส่งบอลให้เจโน่
 

"เจโน่! " เมื่อหาทางที่จะส่งบอลได้แล้วก็รีบจัดการส่งไปในทันที และเจโน่ที่รับบอลได้แล้วก็จัดการเลี้ยงลูกขึ้นไปชู้ตทำคะแนนให้กับทีมอีกครั้ง
 

'สวบ! '
 

เกมดำเนิดไปจนใกล้จะจบเกมทีมที่นำอยู่ก็คือนีโอดรีมแต่เราก็ไม่ยอมแพ้ทำคะแนนตีตื้นจนเสมอกันในที่สุด 101-101 เหลือเวลาอีกสิบวินาที บอลยังเป็นของทีมเราอยู่แต่ดูเหมือนทางนีโอดรีมจะไม่ยอมให้เราได้แต้ม จึงประกบคู่ใส่รุ่นพี่จอห์นนี่ที่ถือบอลอยู่
 

"เจโน่! " รุ่นพี่จอห์นนี่ที่โดนประกบคู่ก็หาทางส่งบอลให้เจโน่แต่ก็โดนหนึ่งในสองคนที่ประกบอยู่แย่งบอลไปได้ และนีโอดรีมรีบวิ่งทำคะแนนก่อนจะหมดเวลา เหลืออีกสองวินาที
 

'อึก...' อาการสั่นกลับมาอีกครั้งเมื่อเจโน่สกัดบอลจากอีกฝ่ายได้ และหมดเวลาลงในที่สุด
 

'ปรี๊ดดด! '
 

"ซีทียูปะทะนีโอดรีมเสมอกัน" กรรมการประกาศผลการแข่งขันทันทีที่เสียงนกหวีดหยุดลง
 

'เสมอ...อึก' เป็นอีกครั้งที่เขาควบคุมร่างกายไม่ให้สั่นไม่ได้อีกแล้ว แต่ครั้งนี้ที่สั่นเพราะรู้สึกดีใจ ที่ทีมเสมอได้เพราะมีเขาช่วยด้วยอีกแรงแม้จะช่วยได้ไม่เยอะเท่าไหร่แต่เขาก็ดีใจกับผลของเกม
 

"ทำดีมากครับแฮชาน" เจโน่เดินเข้ามาพูดด้วยใบหน้ายินดีกับเขา
 

"อืม..."
 

'หมับ! ' รับคำก่อนจะกอดอีกคนอย่างดีใจเต็มแรง
 

"แฮชานล่ะก็เป็นเด็กเลยนะครับ" เจโน่กอดตอบพร้อมพูดขึ้นมาอย่างขำๆ
ถึงแม้มันจะเป็นการซ้อมแข่งแต่เขาก็ดีใจ ดีใจมากๆ เลยล่ะ
 

'อึก...! ' แต่อยู่ๆ ก็เกิดอาการเย็นสันหลังวาบขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ เขาจึงปล่อยเจโน่ก่อนจะมองหาสาเหตุที่ทำให้เสียวสันหลังแบบนี้
 

"เป็นอะไรครับ? " เจโน่ถามขึ้นเขาจึงหันหน้ามามองอีกคนก่อนจะบอกปัดไป
 

"เปล่าหรอก"
 

"ทุกคนรวมตัวกันก่อน" เสียงโค้ชร้องเรียกทุกคนให้ไปหา เขากับเจโน่จึงรีบวิ่งไปรวมกับทุกคนทันที
 

แต่ถ้าเขาหันไปมองทางนีโอดรีมสักนิดเขาจะรู้ได้ทันทีเลยว่าต้นเหตุของอาการเสียวสันหลังวาบมีเหตุมาจากชายหนุ่มผมดำที่มองเขากับคนผมน้ำตาลกอดกันด้วยใบหน้าเรียบนิ่งติดไม่พอใจอยู่นิดๆ
 

"วันนี้ทำดีมากทุกคน พรุ่งนี้ฉันให้พักหนึ่งวันแยกย้ายได้" โค้ชเอ่ยชมทุกคนก่อนจะแจ้งให้ทุกคนพักผ่อนในวันพรุ่งนี้อย่างเต็มที่หนึ่งวันเต็ม
 

"แล้วเจอกันนะทุกคน" เขาเอ่ยลากับทุกคนก่อนจะเดินแยกออกไปอีกทางเพื่อกลับบ้านตัวเอง
"เฮ้ออ...วันนี้ทำดีแล้ว" ถอนหายใจอย่างโล่งอกที่วันนี้ทุกอย่างเป็นไปในทางที่ดีกว่าที่คิดไว้
 

 

 

 

 

ถ้าหากจะถามเขาว่าทำไมถึงชอบมาร์คน่ะหรอ?
 

อืมมม...คงเป็นตอนก่อนจะขึ้นม.ปลายมั่ง วันนั้นเขารีบกลับบ้านในตอนเลิกเรียนที่เลิกช้ากว่าปกติ แล้วตอนที่กำลังจะข้ามถนนเขาก็เจอกับคนผมดำ ที่กำลังช่วยคุณยายหิ้วของข้ามถนนอยู่ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมากแค่คิดว่าช่างเป็นคนดีอะไรแบบนี้ จึงรีบข้ามถนนกลับบ้านทันที
 

แต่พอวันต่อมาเขาก็เจออีกฝ่ายบนหน้าปกหนังสือเกี่ยวกับบาส เขาเลยซื้อมาอ่าน จึงทำให้รู้ว่านอกจากจะเป็นคนดีแล้วยังเก่งเรื่องบาสอีกช่างเป็นคนที่สมบูรณ์แบบเสียจริง และนั้นคงเป็นเหตุผลมั่งที่ทำให้เขาติดตามคนคนนี้และเริ่มชอบอีกฝ่ายขึ้นมา
 

มันก็ไม่ได้พิเศษอะไรมาก แต่จะให้ไปบอกชอบมันก็คงทำไม่ได้หรอก ก็เพราะไม่กล้าไงล่ะ เข้าใกล้ก็สั่นแล้วและถึงจะไม่เข้าใกล้แค่ได้ยินชื่อก็สั่นจนเป็นเจ้าเข้าแล้ว
 

แต่คงจะมีสักวันแหละที่เขาจะบอกความรู้สึกกับอีกคนไป เหมือนกับคนที่มาสารภาพรักกับเขาเมื่อวาน ที่รวบรวมความกล้ามาพูดความในใจกับเขาและขอเขาคบอ่ะ ต้องรวบรวมความกล้าขนาดไหนถึงจะมาพูดได้กันนะ เขาขอชื่นชมเลย
 

และอีกเหตุผลหนึ่งคือเขากลัวอีกฝ่ายจะปฏิเสธเขาเหมือนที่เขาปฏิเสธคนเมื่อวานไป ถ้าเป็นแบบนั้นคงไม่ดีแน่ เลยเก็บเอาไว้จนถึงวันที่คิดว่าทนไม่ไหวจริงๆ ถึงคำตอบจะเป็นแบบไหนเขาก็ไม่สนแค่บอกความรู้สึกออกไปก็พอแล้ว เขาก็จะบอกความรู้สึกกับอีกฝ่ายไป
 

"เฮ้ออ..." ถอนหายใจอีกครั้งกับความคิดตัวเองก่อนจะเดินเข้าบ้านเมื่อเดินมาจนถึงหน้าบ้านตัวเอง ก็เพราะคิดอะไรไปเรื่อยไงเลยไม่รู้ว่ามาถึงหน้าบ้านตอนไหน
 

"กลับมาแล้วครับ" เปิดประตูบ้านเข้ามาก็พูดบอกคนในบ้านที่ทำเป็นประจำจนชินแล้ว
 

"กลับมาแล้วหรอ..กลับช้าจังเพื่อนมารอนานแล้วนะชานะ" แม่ที่ออกมาจากห้องครัวกับถาดที่มีแก้วโกโก้ร้อนที่ยกมาพร้อมขนมทานเล่นอีกนิดหน่อยพูดขึ้น
 

"เพื่อน? " ใคร? ...ก็เพราะทุกคนก็แยกกันตรงทางแยกแล้วนี่?
 

"ใช่จ้ะ รีบไปหาเร็วยกถาดไปด้วยเลย" แม่เขาตอบรับพร้อมยื่นถาดมาให้เสร็จสับ ช่างมันเถอะจะใครก็ช่าง
 

"รอนาน......มาร์ค!!? "
 

'อึก....' สั่นอีกแล้ว และเกือบทำถาดตกดีที่จับแน่นไม่งั้นทุกอย่างกระจายเต็มพื้นห้องนั่งเล่นแน่
 

"ไงชานะ" อีกฝ่ายเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มนิดๆ
 

"มะ...มาร์ค? " ยังตกใจไม่หายกับการปรากฏตัวของอีกคน มาร์คควรจะขึ้นรถกลับโรงเรียนแล้วสิ แต่ทำไมถึงมาอยู่บ้านเขาได้? แล้วทำไมถึงได้เรียกชื่อเขาซะสนิทขนาดนั้นล่ะ!?
 

"ทะ...ทำไม...? " ถามออกไปอย่างตะกุกตะกัก
 

"ฉันมาหาชานะน่ะ" ไม่กระจ่างเลยสักนิด ทำไม? เพราะอะไร? ขมวดคิ้วสงสัยไปให้อีกคนทันที ก่อนจะวางถาดขนมในมือไว้ตรงหน้าอีกคนแล้วกลับมายืนที่เดิมอย่างเคย
 

'อึก....' เลิกสั่นได้แล้ว! ถึงจะคิดแบบนั้นแต่ร่างกายก็ยังสั่นอยู่ดี ฮื่อออ....
แม่ครับฝากที่เหลือด้วยนะครับผมคงต้องไปเฝ้าพระเจ้าก่อน...ท่านเรียกหาผมแล้ว
 

'ตุบ! '
 

"ชานะ! "
 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

end.

 

จบจริงหรือเปล่า? จริงค่ะ55555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะเป็น sf ที่แต่งขึ้นตอนดูอนิเมะคุโรโกะค่ะ แต่เป็นคู่แรร์นะคะ อยากให้พี่มาร์คเป็นอาคาชิ แล้วน้องแฮชานเป็นฟุริฮาตะค่ะ เพราะชอบตอนที่ฟุริต้องไปประกบคู่กับอาคาชิอ่ะค่ะน้องตัวสั่นมากเพราะกลัวอาคาชิเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เคมีเข้ากันมากกกก ราชสีห์กับชิวาว่า;___;
สุดท้ายนี้ รักน้องแฮชานมากๆ เลยนะคะ คูมแหม่คนนี้อยากให้น้องได้ดีกับทุกคนมากค่ะ
ปล.มีโมเม้นท์โน่ชานให้พอกระซุ่มกระซวยใจนิดๆ ด้วยนะคะ5555

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ Matsaya_

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 17:15
    หุ้ยยย อยากอ่านต่อมาก!!!!
    #4
    0
  2. #3 Huney4889 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 17:15
    หึ้ยๆๆๆๆ ไรท์ขาาาาา
    #3
    0
  3. #2 หมอกเดือนหนาว (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 02:25
    แงงงงง รอค้าบบบบบ
    #2
    0
  4. #1 Autum (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 02:47
    พีคมากค่าาาา 5555
    #1
    0