(ชุดโจรสลัด) สืบสิเน่หา by ธีธาฬา นนทนันท์

ตอนที่ 16 : ตอน 8.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ก.ย. 56

การเดินทางครั้งสำคัญอีกครั้งหนึ่งที่จะต้องเยือนอ่าวเบงกอล ซึ่งอยู่บริเวณประเทศอินเดีย ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือจากประเทศในทวีปเอเชียมาเพียงเล็กน้อย คือเป้าหมายต่อไปที่จะกำจัดพวกคนชั่วที่ทำผิดกฎหมายของประเทศอินเดีย ซึ่งถือว่าเป็นครั้งแรกที่จะพักพำนักอยู่ในประเทศนั้นเป็นครั้งแรก

ต้องแปลงกายเป็นโจรสลัดบนบกที่ต้องพกเสื้อผ้าชุดเดิมขององค์กรลงไปอีกเช่นเคย

ห้องควบคุมชั้นสามที่กำลังรวบรวมพลังสมองในการวางแผนที่จะบุกยึดทรัพย์สินของบุกคนมืดที่อยู่เบื้องหลังความวุ่นวายทั้งหมดของประเทศอินเดีย

เบื้องหลังทั้งหมดที่ทำให้เกิดอาชญากรรมต่างๆ นับไม่ถ้วน โกงกินทรัพย์สินจากประชาชนมาหลายครั้ง กินเงินภาษีจากประชาชนมานับไม่ถ้วน อีกทั้ง บุคคลที่เป็นเบื้องหลังผู้นี้ เคยทำร้ายชื่อเสียงขององค์กรอินทรีย์มาแล้วเช่นกัน มาถึงคราวนี้ ต้องทำให้พวกคนเหล่านั้นรับรู้ความรู้สึกของการโดนแทงข้างหลัง เป็นจะเจ็บปวดและขายหน้ามากแค่ไหน

การทำของเลียนแบบและอ้างว่าสินค้าทำมาจากองค์กรอินทรีย์ชื่อดัง พอใช้อาวุธนั้นแล้ว ประสิทธิภาพกลับแย่กว่าที่โอ้อวดไว้ และราคาก็เกินจริง สร้างความเสียหายให้กับองค์กรเป็นอย่างมาก

ต้องตามหาตัวคนเบื้องหลังคนนี้ให้พบเจอ และจับลงโทษให้สาสม กับสิ่งที่พวกมันได้กระทำไว้กับองค์กรอินทรีย์ ซึ่งมีอีกหลายประเทศที่ทำเช่นนี้กับองค์กร

แน่นอนละว่า โทมัส เจมส์กับแอนดี ไม่มีทางปล่อยให้หลุดมืออย่างแน่นอน ต้องเอาคืนให้ได้มากที่สุด เท่าที่จะสามารถทำได้

แต่สิ่งที่ยากก็คือ ที่อยู่อาศัยของบุคคลเบื้องหลังคนนั้นอยู่ที่ไหน ไม่มีใครรู้และพบเจอ ยิ่งยากแก่การค้นหามากขึ้นไปอีก อีกอย่าง ประเทศอินเดียก็ไม่ใช่ดินแดนเล็กๆ ที่จะออกตามหาตอนเช้าแล้วตอนเย็นวันเดียวกันพบเจอตัว คงต้องใช้เวลาหากันสักพักพร้อมกับรวบรวมกำลังพลชาวอินเดียมาให้ได้มากที่สุด

ต้องเลือกหมู่บ้านที่อยู่ห่างไกลจากตัวเมือง เพื่อหาชาวอินเดียมาเป็นพวกให้ได้มากที่สุดและหลีกเลี่ยงความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้น

 

                 เรือจอดสนิทที่ท่าเรือที่รัฐทมิฬนาฑู ซึ่งเป็นทางตอนใต้ของประเทศอินเดีย ไม่ใช่เป็นรัฐที่จนมากที่สุด แต่มีพื้นที่ขนาดใหญ่เป็นอันดับ 4 ของประเทศ อีกทั้งยังเป็นฐานทัพเรือของประเทศอังกฤษอีกด้วย จึงเข้าออกง่ายมากนัก เจรจากันรู้เรื่องเพราะมีคนประเทศเดียวกันทำงานอยู่ที่นี่ ส่วนใหญ่แล้วเป็นชาวทมิฬที่อยู่อาศัยในดินแดนแห่งนี้ นับว่าหากได้ตัวเป็นเป็นฝ่ายด้วยแล้ว ยิ่งมาเสริมทัพให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

แขกทมิฬตัวดำผมหยักศก ฟันขาวหรือปากแดงเพราะกินหมากจึงดูน่ากลัวในสายตาของคนหลายคนในเรือ ซึ่งว่ากันง่ายๆ คือคนที่ลักษณะเหมือนชาวใต้ของประเทศไทยนั่นเอง

ชาวทมิฬ มีรัฐเป็นของตนเองที่เรียกว่ารัฐทมิฬนาฑู มีเมืองหลวงชื่อว่าเจนไนหรือมัทราสในอดีต  พวกเขาพูดภาษาทมิฬ

รัฐของพวกเขาเป็นรัฐที่ตั้งอยู่ทางใต้สุดของอินเดียติดมหาสมุทรอินเดียหรืออ่าวเบงกอลหรือเรียกว่าชายฝั่งโคโรมันเดล  ชาวโปรตุเกสเคยตั้งสถานีการค้าในย่านนี้ ที่เมืองนาคะปฏินัม (Nagapattinum) และเมืองเมลิยาปอร์ (Mylapore) สินค้าที่สำคัญคือฝ้าย

ด้วยทั้งหมดทั้งมวลนี้จึงจำเป็นอย่างมากที่จะรวบรวมทุกอย่างโดยเฉพาะคนฝีมือดีอย่างชาวทมิฬเข้ามาเป็นพรรคพวก จะได้ทำให้ทุกอย่างราบรื่นและหาผู้ใดต้านทานฝีมือได้อย่างแน่นอน

                                โทมัส เจมส์ในชุดสูทสีดำ มีป้ายกลัดว่าเป็นองค์กรอินทรีย์กำลังครุ่นคิดกับแผนการอีกครั้งหนึ่งกับน้องสาวสุดที่รัก พร้อมกับแอนดี และเบล เบลานี

หน้าจอตอนนี้เต็มไปด้วยแผนการต่างๆ มากมายหลายแผนการที่จะเก็บล้างชาวทมิฬมาให้ได้มากที่สุด ทุกคนเห็นด้วยกับแผนการที่ได้วาดขึ้นบนจอใสขนาดใหญ่ ทุกคนมองตากันพร้อมกับพยักหน้าอย่างมั่นใจว่าจะใช้แผนการนี้

กดปุ่มยืนยันและส่งมอบหน้าที่ให้กับลูกเรือทุกคนที่อยู่ในห้องประชุม ทุกคนรับทราบว่าต้องทำหน้าที่อะไรบ้าง ใครเป็นฝ่ายรุก ฝ่ายตั้งรับและป้องกัน ฝ่ายเสริมทัพ ฝ่ายอาวุธ และฝ่ายปฐมพยาบาล

ทุกคนในห้องประชุมร้องเสียงเฮดังลั่น ปรบมือเสียงดังพร้อมกับเดินออกมาด้านนอกบริเวณลานชั้นหนึ่งที่อยู่ข้างริมสระน้ำ จัดรูปขบวนให้ดูสวยงาม คล่องแคล่วว่องไวด้วยการหยิบจับอาวุธประจำตัวคือปืนเล็กเข้ามาเหน็บไว้ด้านข้างลำตัว

ฝ่ายปฐมพยาบาลก็ตรวจสอบยาว่ามีครบหรือขาดยาตัวไหนหรือไม่

เพราะนี่ คืออีกหนึ่งการต่อสู้ที่ยากไม่แพ้พบปะกับชาติอื่นๆ และอาจโหดกว่าหลายเท่าเพราะต้องสู้กับนักสู้ฝีมือดีอย่างชาวทมิฬ แอบหวังอยู่ในใจเพียงเล็กน้อยว่า จะมีคนอ่อนแอซ่อนอยู่ในกลุ่มชาวทมิฬไม่มากก็น้อย จะได้จับมาได้อย่างง่ายดาย

ไม่ใช่ว่าจู่ๆ จะบุกไปแล้วยิงให้บาดเจ็บ แต่ต้องหายาสลบเพื่อทำให้ฝ่ายตรงข้ามได้รับบาดเจ็บน้อยที่สุด และนำตัวขึ้นมาบนเรือและอบรมให้เป็นพวกเดียวกันกับองค์กรอินทรีย์

ทว่า ความยากเริ่มบังเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนที่เรือจอดสนิท เพราะเสียงตะโกนของชาวทมิฬหลายคนไม่ยอมรับกับการมาเยือนขององค์กรอินทรีย์

ออกไป ไอ้พวกหลอกหลวง หลอกให้พวกเราใช้ของไม่มีคุณภาพ ออกไป!” แม้ว่าจะฟังภาษาทมิฬไม่ได้ แต่ก็พอจะเดาออกว่าพวกเขาไม่ยินดีต้อนรับ

บางคนที่เป็นแม่ค้าแม่ขายบริเวณท่าเรือ ก็แอบสงสัยว่าทำไมต้องขับไล่กันด้วยเสียงดังไม่ให้เกียรติกันเช่นนี้ เพราะคนกลุ่มนั้นไม่ได้โดนหลอกและไม่ได้ทำอะไรเกี่ยวกับอาวุธ กลุ่มคนพวกนี้ละคือเป้าหมายของโทมัส เจมส์

ชายหนุ่มผู้ที่สามารถเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นได้ล่วงหน้า และรู้ว่าพวกที่ตะโกนขับไล่นั้นจะทำอะไรต่อไป มองเพียงแค่แวบตาเดียวก็ทราบว่า พวกนั้นจะต้องปาข้าวของขึ้นมาบนเรือสำราญทันที

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น