บัญชารักจอมเถื่อน

ตอนที่ 9 : บทที่ 3 แรงอารมณ์ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,058
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    19 ก.พ. 61


            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            เสียงเคาะประตูทำให้หญิงสาวผู้มีใบหน้าหวานซึ้งที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำชะงักมือที่กำลังใช้ผ้าขนหนูสีขาวเนื้อนุ่มค่อยๆ หยาดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนใบหน้า นัยน์ตากลมโตสีนิลพราวระยับสดใสราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวจับจ้องไปที่ประตูไม้สีเข้ม ก่อนจะรีบร้องถามออกไปเมื่อเสียงประตูหน้าห้องยังถูกเคาะรัวๆ ไม่ยอมหยุด

“ใครคะ?”

                “น้าเอง เปิดประตูหน่อย”

เสียงที่ดังอยู่นอกห้องทั้งกระวนกระวายและพึงพอใจปะปนกันจนคนได้ยินต้องขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ 

“แป๊บหนึ่งนะคะน้ากานต์” รัตน์วลีร้องบอกคนนอกห้องก่อนจะสาวเท้าไปที่ห้องแต่งตัว หยิบกางเกงชั้นในมาใส่ ก่อนจะหยิบชุดนอนแบบเสื้อเชิ้ตตัวยาวที่ตัดเย็บจากผ้าซาตินสีขาวแต่งขอบสีดำมาสวมโดยไม่ใส่บราเซีย

ทุกอย่างเป็นไปอย่างเร่งรีบ แต่ดูเหมือนความเร่งรีบของเธอจะไม่ทันใจคนใจร้อนที่อยู่นอกห้อง เสียงร้อนรนจึงดังเข้ามาอีก

“เร็วๆ สิ”

“มาแล้วๆ เสร็จแล้วค่ะ”

“มัวทำอะไรอยู่”

“รัตน์เพิ่งอาบน้ำเสร็จค่ะ น้ากานต์มีอะไรหรือเปล่าคะ” ท่าทางหงุดหงิด ปนร้อนรนของอีกฝ่ายทำให้รัตน์วลีต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง

แต่นอกจากอีกฝ่ายจะไม่ตอบคำถามของเธอ กานต์สินีผู้เป็นน้าสาวยังเอื้อมมือมายึดข้อมือของเธอไว้ แล้วดึงให้เธอก้าวตามออกจากห้องนอน

                “น้ากานต์นี่มันอะไรกันคะ จะพารัตน์ไปไหน” รัตน์วลีร้องถามผู้เป็นน้าสาวขณะที่กำลังสาวสาวตามแรงรั้งของอีกฝ่ายไปตามทางเดินในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่วันนี้เงียบกริบกว่าทุกวัน

                “ตามมาเถอะน่า อย่าเพิ่งถาม”

                เป็นคำตอบที่ไม่ได้ช่วยทำให้รัตน์วลีเข้าใจอะไรมากขึ้นกว่าเดิมเลยสักนิด

                “งั้นให้รัตน์หยิบเสื้อคลุมก่อนได้ไหมคะ” รัตน์วลีพูดขึ้น เพราะเห็นว่าอยู่ในห้องส่วนตัวและคนที่มาเคาะก็เป็นน้าสาว อีกอย่างเพราะน้ำเสียงของอีกฝ่ายดูร้อนรนจึงทำให้เธอรีบเสียจนไม่ได้หยิบบราเซียมาสวมก่อนเปิดประตู

                “ไม่ต้องใส่หรอก”

                “...” นัยน์ตากลมโตมองแผ่นหลังของคนที่ลากตัวเองให้เดินตามอย่างไม่เข้าใจ เธอไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมวันนี้น้าสาวถึงมีท่าทางแปลกๆ มันแปลกมาตั้งแต่เมื่อช่วงบ่ายแล้ว หลังกินอาหารมื้อเที่ยง คนงานในบ้านเกิดอาหารเป็นพิษกันทั้งบ้าน อาการหนักจนต้องนำตัวส่งโรงพยาบาล แต่นายหญิงของบ้านอย่างกานต์สินีกลับไม่เป็นทุกข์เป็นร้อนเลยสักนิดกับอาการเจ็บป่วยของคนในบ้าน ที่แปลกยิ่งกว่าก็คือคนที่ไม่ชอบทำงานบ้าน กลับยอมเข้าไปในครัวลงมือทำอาหารเย็นด้วยตัวเอง ไม่สิ! ต้องเรียกว่า เข้าครัวเป็นลูกมือให้เธอทำอาหารน่าจะถูกมากกว่า

กานต์สินีไม่ชอบการเข้าครัวทำอาหารมาแต่ไหนแต่ไร ไม่ชอบงานบ้าน ไม่ชอบการบ้านการเรือน ผิดกับมารดาของเธอที่ชอบทำอาหารเป็นชีวิตจิตใจ แม่ของเธอกับผู้เป็นน้าสาวแตกต่างกันริบลับ ในขณะที่แม่ของเธอชอบงานเป็นงานเรือน แต่ผู้เป็นน้าสาวกลับเป็นผู้หญิงเก่ง กานต์สินีทำงานเป็นเลขาของประธานบริษัทใหญ่ข้ามชาติ น้าสาวทำหน้าที่ของตนได้อย่างดีเยี่ยม ได้รับเงินเดือนที่ทำให้เด็กกำพร้าที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากความรู้ที่พยายามไขว้คว้ามาด้วยตัวเอง ทั้งด้วยการสอบชิงทุน และทำงานหาเงินทุกอย่างระหว่างเรียน มีบ้านอยู่ มีรถขับ มีเงินใช้อย่างไม่ขาดมือ และถึงแม้ว่าแม่ของเธอและผู้เป็นน้าแตกต่างกันมากเพียงใดแต่ทั้งสองก็รักกันมาก

พอแม่ของเธอเสียชีวิตผู้เป็นน้าก็ไปรับมาอยู่ด้วย ให้ความรัก ให้ความเอาใจใส่ไม่เคยขาด มีเพียงอิสรภาพในเรื่องบางเรื่องเท่านั้นที่เธอถูกจำกัดสิทธิ์

“มาที่ห้องนี่ทำไมทำไมคะ แล้วน้ากานต์เอากุญแจห้องมาจากไหน” จนกระทั่งถูกดึงมาหยุดอยู่หน้าประตูบานหนึ่งนั้นแหละรัตน์วลีถึงหลุดออกจากภวังค์ความคิด

“ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น ทำตามที่น้าบอกก็พอ”

“น้ากานต์จะให้รัตน์ทำอะไรคะ”

“เข้าไปในห้อง แล้วก็อยู่ในนั้นจนกว่าน้าจะเป็นคนมาเปิดประตู เข้าใจไหม”

“รัตน์ไม่เข้าใจ ทำไมต้องทำอย่างนั้นด้วยคะ น้ากานต์กำลังจะทำอะไรกันแน่” รัตน์วลีส่งเสียงถามอีกฝ่ายขณะที่มองมือเรียวสะอาดของน้าสาวที่กำลังใช้ลูกกุญแจไขลูกบิดประตูอย่างรีบร้อน

“ไม่ต้องเข้าใจอะไรทั้งนั้น แค่ทำตามก็พอ”

สิ้นประโยคร่างเล็กๆ ของรัตน์วลีก็ถูกผลักผ่านประตูที่ถูกเปิดออก ร่างบอบบางเซถลาเข้าไปในห้อง พอตั้งตัว และตั้งสติได้หญิงสาวก็สาวเท้ากลับไปที่ประตูที่ถูกปิดลง มือเล็กพยายามเปิดประตูออก แต่ไม่ว่าเธอจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถทำให้ประตูที่เพิ่งปิดสนิทเปิดอ้าออกได้

“น้ากานต์ เปิดประตูหน่อยค่ะ รัตน์เปิดประตูไม่ได้” รัตน์วลีส่งเสียงเรียกคนที่อยู่หน้าห้อง

“...” แต่เสียงที่ตอบรับกลับมากลับเป็นเสียงกุกกักที่ดังขึ้นหลังประตูอีกบานหนึ่งที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของห้อง ดวงตากลมโตที่โตอยู่แล้วเบิกกว้างจนดูโตขึ้นอีกขณะที่บอกไปยังประตูไม้สีเข้มบานนั้น


บ้าจริง! เธอเห็นเขาขับรถออกไปแล้วนี่

ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าห้องนี้เปิดเครื่องปรับอากาศไว้ จนอากาศภายในห้องเย็นฉ่ำ ไม่สิ มันเย็นเกินกว่าจะเรียกว่าอากาศกำลังจะเย็นสบายด้วยซ้ำ

“น้ากานต์คะ” รัตน์วลีส่งเสียงอีกครั้งแต่ด้วยเสียงที่เบาลง เพราะกลัวว่าเจ้าของห้องจะได้ยิน

“...”

“น้ากานต์” เมื่อไม่มีเสียงตอบรับกลับมารัตน์วลีก็ส่งเสียงขึ้นอีก เธอแนบใบหน้าลงกับบานประตู พยายามฟังเสียงจากด้านนอก แต่สิ่งที่เธอได้ยินกลับมีเพียงความเงียบกริบ

“น้ากานต์ เปิดประตูเถอะค่ะ”

รัตน์วลีส่งเสียงออกไปอีกครั้งด้วยความรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาเต็มทน เสียงกุกกักที่ดังขึ้นตามด้วยเสียงสายน้ำกระทบพื้นทำให้เธอตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม หญิงสาวกวาดตาไปรอบๆ สมองแล่นเร็วจี๋พยายามคิดว่าตัวเองควรทำอย่างไรดี และตอนนี้สิ่งเดียวที่คิดออกก็คือเปิดประตูออกให้ได้

หญิงสาวหมุนตัวกลับไปที่ประตู มือเล็กกระชากประตูให้เปิดออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี ทว่าประตูบานที่เปิดออกกลับไม่ใช่ประตูที่เธอพยายามจะเปิดมัน...

“เธอเข้ามาห้องของฉันได้ยังไง”

 

แค่เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ไม่ต้องนับรวมกับเรื่องที่เธอมาอยู่ในห้องของเขาในเวลานี้ ก็ทำให้เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาอยู่แล้ว เชื่อสิ! ถ้าเอาหัวโขกประตูแล้วหายไปจากที่ตรงนี้ได้ สาบานว่าเธอจะทำอย่างนั้นแน่ รัตน์วลีทำหน้าเหยใส่ประตู  พยายามทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงที่ดังอยู่เบื้องหลัง แล้วออกแรงดึงประตูให้เปิดออกแรงขึ้นอีก ทว่าผลที่ได้มันก็ไม่ต่างจากเดิม

“ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง”

แต่เสียงทุ้มที่ดังขึ้นอีกครั้งและครั้งนี้ก็แข็งกระด้างขึ้นกว่าเดิมก็ทำให้เธอแกล้งทำเป็นละเลยเจ้าของเสียงไม่ได้อีกต่อไป รัตน์วลีหมุนตัวกลับไปมองเจ้าของเสียง และทันทีที่ทำอย่างนั้นนัยน์ตาหวานล้ำที่โตอยู่แล้วยิ่งโตขึ้นอีกเมื่อเจ้าตัวเบิกมันกว้างขณะที่จับจ้องไปยังร่างสูงใหญ่ของคนที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำ

ร่างสูงใหญ่กำยำมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันท่อนล่างไว้อย่างหมิ่นเหม ปล่อยให้มัดกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยบนหน้าท้องปะทะกับสายตาของเธอโดยที่เขาไม่รู้สึกรู้สาใดๆ หยาดน้ำเกาะพราวอยู่บนกล้ามเนื้อที่แน่นตึงทุกสัดส่วนทำให้เรือนร่างสูงใหญ่เซ็กซี่ขึ้นอีกเท่าตัว

ใบหน้าของเธอร้อนวูบวาบ ร่างกายแข็งทื่อ หญิงสาวกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอขณะที่หลุบตาลงต่ำ พยายามไม่มองภาพแสนเร้าใจนั้น

“จะเป็นใบ้อีกนานไหม”

“รัตน์...” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอไม่รู้จะตอบเขากลับไปยังไง หรือเป็นเพราะภาพที่เห็นตรงหน้ากันแน่ที่ทำให้สมองของเธออื้ออึงเกินกว่าจะคิดอะไรออก

“รัตน์อะไร”

“น้องสาวจะเข้ามาห้องพี่ชายมันผิดด้วยเหรอคะ” ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างถือดี เธอลากเสียงคำว่า พี่ชาย คำที่เขาไม่ชอบให้เธอเรียกมาตั้งแต่เด็กๆ ด้วยน้ำเสียงลากยาว พยายามไม่ละสายตาจากนัยน์ตาคมที่ฉายประกายกร้าวราวกับสัตว์ป่าดุร้ายที่กำลังสบกับเธอ แต่เป็นเพราะจูบนั้นล่ะมั้ง ที่ทำให้เธอต้องใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อสบตากับเขา

เดี๋ยวเกมดึกๆ เหมยมาประกาศชื่อคนได้รางวัลนะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,083 ความคิดเห็น

  1. #1063 ฉันทนา ศัทโธ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 16:27
    คนน้อง...ตายๆๆๆๆๆสถานเดียว
    #1,063
    0
  2. #280 aemly (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:29
    อิน้ามันร้ายยยยน
    #280
    0
  3. #254 jirantan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:01
    รอซื้อเล่มเลยค่ะ. ลุ้นๆๆๆ. 
    #254
    0
  4. #244 pookpook502 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:15
    เกิดอะไรขึ้น รอลุ้นๆๆ
    #244
    0
  5. #243 หนอนหนังสือนิยาย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:56
    รอลุ้นว่าจะเกิดอะไรขึ้น
    #243
    0
  6. #242 LuckyTarot (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:38
    ลุ้นต่อจ้า คุณน้าทำไมทำอย่างนี้กะหนูคะ เอ๊ย!กะรัตน์คะ ^___^
    #242
    0
  7. #241 Bee_ver (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:05
    อ้าวน้า อยู่ๆจะทำให้เค้ายิ่งเกลียดทำไม
    #241
    0
  8. #240 dokao (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:02
    รอเลยคร้าาาา
    #240
    0
  9. #239 snowlala (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:44
    พูดไม่ออกบอกไม่ถูกว่าน้าทำอย่างนี้ทำไม...รออ่านนะค่ะ
    #239
    0
  10. #238 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:21
    โอ้ย....มาแบบนี้เค้าค้างงงงงง
    #238
    0
  11. #237 pumpui (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:58
    เสียใจด้วยค่ะ
    #237
    0
  12. #236 eye1980 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:52
    เสียใจด้วยค่ะ สู้ๆ
    #236
    0
  13. #233 yui-oi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:10
    เสียใจด้วยค่ะเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #233
    0
  14. #232 LuckyTarot (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 22:48
    เสียใจด้วยนะคะ เรื่องอัพอย่าซีเรียส ยังไงก็รอซื้อเล่มอยู่แล้วจ้า
    #232
    0
  15. #231 Mam Somkeaw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 21:23
    เสียใจด้วยนะค่ะ...ยังมีลมหายใจสู้กันต่อไปค่าาาา✌✌
    #231
    0
  16. #230 Kully (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 21:19
    โอ้ยลุ้น มาอัพเร็วๆนะคะ
    #230
    0
  17. #227 kanokradaparima (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 16:19
    คุณน้าต้องการอะไรกันแน่
    #227
    0
  18. #223 กุลสินี (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 09:36
    น้าจะทำอะไรนะ
    #223
    0
  19. #216 สมสุข (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 02:40
    จะเกิดอะไรจึ้นน้าร้ายมาก
    #216
    0
  20. #208 Narisara Nokkaew (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 21:41
    จะเกิดอะไรขึ้นกับหนูรัตน์ละเนี่ย
    #208
    0
  21. #207 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 21:38
    น้านาง..ก่อเรื่องแล้ว..
    #207
    0