บัญชารักจอมเถื่อน

ตอนที่ 10 : บทที่ 3 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    19 ก.พ. 61



“น้องสาวจะเข้ามาห้องพี่ชายมันผิดด้วยเหรอคะ” ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างถือดี เธอลากเสียงคำว่า พี่ชาย คำที่เขาไม่ชอบให้เธอเรียกมาตั้งแต่เด็กๆ ด้วยน้ำเสียงลากยาว พยายามไม่ละสายตาจากนัยน์ตาคมที่ฉายประกายกร้าวราวกับสัตว์ป่าดุร้ายที่กำลังสบกับเธอ แต่เป็นเพราะจูบนั้นล่ะมั้ง ที่ทำให้เธอต้องใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อสบตากับเขา

“ตอนสองทุ่ม ด้วยสภาพแบบนี้เนี่ยนะ”

“แล้วยังไงคะ”

รัตน์วลีตอบโต้เขาไปด้วยวาจากวนประสาท แต่เธอกลับต้องขมวดคิ้วให้กับสายตาแปลกๆ ที่เหมือนจะเหยียดหยันและแรงกล้าไปด้วยอะไรบางอย่างที่ทำให้ขนของเธอลุกชันไปพร้อมๆ กันที่ชายหนุ่มใช้มองมาอย่างไม่เข้าใจ

เธอก็แต่งตัวเรียบร้อยดีนี่ แม้จะใส่ชุดนอน แต่ชุดที่ใส่ก็ไม่ได้โป้เปลือยน่าเกลียด ก็แค่...

ใบหน้าหวานแดงก่ำขึ้นมาฉับพลัน ดวงตากลมโตเบิกกว้าง สองแขนยกขึ้นมากอดอกไว้แน่น โอ้ย! บ้าชะมัดเพราะความตกใจที่ต้องเข้ามาอยู่ในห้องนี้ ตกใจที่เห็นเขาอยู่ในสภาพล่อแหลม เลยทำให้เธอลืมไปว่าตัวเองก็อยู่ในสภาพที่ไม่ต่างกัน

แม้ว่าเธอจะอยู่ในเสื้อเชิ้ต แต่ผ้าซาตินเรียบรื่นนั้นแม้ไม่ได้รัดรูป หรือโป้เปลือย แต่ความทิ้งตัวของก็ทำให้ทรวงอกที่ไร้ชั้นในดันขึ้นมาอวดโฉม ภาพที่เห็นทำให้จินตนาการดำมืดของเขาเตลิดไปไกลอย่างไม่อาจห้ามปราม ลมหายใจของเขาสะดุด ยิ่งเห็นเธอกอดอกแน่น นัยน์ตาสั่นระริกไปด้วยแววหวาดหวั่น ตัวสั่นเทิ้มไม่ต่างจากกับลูกนกตกน้ำ เลือดในกายหนุ่มร้อนฉ่าจนต้องเบนหน้าหนีเพื่อระงับอารมณ์

“ออกไปซะ” เสียงห้วนกร้าวตะคอกขึ้น

“ถ้าออกได้รัตน์ออกไปนานแล้วล่ะ”

“หมายความว่ายังไง”

“ก็หมายความว่าประตูมันเปิดไม่ได้ยังไงล่ะคะคุณพี่ชาย”

“ทำไมถึงจะเปิดไม่ได้”

เมื่อเห็นสีหน้าของเขาที่สื่อชัดว่าไม่เชื่อสิ่งที่ตัวเองพูด รัตน์วลีก็หันหลังไปเปิดประตูอีกครั้งด้วยอาการกระแทกกระทั้นพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน... “ก็มันเปิดไม่ได้ ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน”

เอริคขมวดคิ้วก่อนจะสาวเดินตรงไปที่ประตูห้อง แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อร่างแกร่งส่วนหน้าเกือบชิดกับแผ่นหลังบอบบางของเจ้าของร่างบางที่ยืนคั้นกลางระหว่างเขาและประตู กลิ่นอ่อนๆ ของดอกไม้ชนิดหนึ่งผสมกับกลิ่นสาบสาวโชยเข้าจมูก  ความร้อนที่สุ่มอยู่ในร่างทวีความร้อนแรงขึ้นอีก เขาอยากเบียดกายเข้าชิดกับเรือนร่างที่ส่งกลิ่นเย้ายวนแล้วบดขยี้เธอให้แหลกเหลวด้วยไฟราคะร้อนแรงที่โหมกระพือขึ้นในร่าง  

“จะ...จะทำอะไร” ทันทีที่หมุนตัวไปเผชิญหน้ากับคนตัวสูง ฉับพลันร่างกายก็แข็งทื่อ

แค่คืบเดียวเท่านั้น คืบเดียว นั่นคือระยะห่างระหว่างปลายจมูกของเขากับผิวเปล่าเปลือยตรงแผงออกที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม

“คิดว่าจะทำอะไรล่ะ ก็จะเปิดประตูน่ะสิ” ความคิดดำมืดที่เข้าควบคุมจนไม่อาจสลัดทิ้งไปได้ด้วยตัวเองถูกเสียงสั่นระริกของคนตรงหน้าที่พยายามทำตัวเล็กลีบติดชิดกับประตูช่วยขจัดมันทิ้งไป

“อ้อ”

“เข้าใจแล้วจะยื่นบื้ออยู่ทำไม หลบไปสิ”

“พูดดีๆ ก็ได้ยิน จะตะคอกทำไม” ร่างเล็กที่กอดอกตัวเองแน่นอย่างปกป้องตัวเองขยับตัวไปอีกฝั่งพร้อมกับบ่นงึมงำเบาๆ

กึก! กึก!

เมื่อไม่มีร่างบอบบางขวางอยู่ร่างสูงก็ขยับเข้าไปใกล้ประตู มือหนาหมุนลูกบิด ซึ่งมันก็หมุนได้ปกติ แต่พอดึงประตูให้เปิดออกกลับทำไม่ได้อย่างที่ควรเป็น เขาลองออกแรงมากขึ้นแต่ผลที่ได้มันก็ไม่ได้ต่างจากเดิม

“เห็นไหมล่ะ มันเปิดไม่ได้จริงๆ รัตน์ไม่ได้โกหกเสียหน่อย”

“แล้วเธอเข้ามาในห้องฉันทำไม” เอริคว่าพลางย่อตัวลงต่ำจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกับลูกบิด พร้อมกับบิดลูกบิดไปมา

“ก็...ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยเดินละเมอมั้ง” จะบอกได้ยังไงว่ากานต์สินีเป็นคนพาเธอมาที่นี่ เขาไม่ชอบหน้าเธอ นั่นเธอรู้ แต่เขาก็แค่ไม่ชอบหน้าเธอ แต่กับน้าของเธอเขาไม่ได้แค่ไม่ชอบ เขาเกลียด

ผู้เป็นน้าพยายามทำให้คนตรงหน้ายอมรับตัวเองมาโดยตลอด ถ้าเธอบอกความจริงไป สิ่งที่น้าของเธอทำก็จะไม่มีความหมาย ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าผู้เป็นน้าทำแบบนี้ไปทำไม การจับเธอมาอยู่ห้องเดียวกับเขา เหมือนจับเสือสองตัวมาขังไว้ในกรงเดียวกันอย่างไรอย่างนั้น

เธอคิดจะทำอะไรกันแน่เอริคนิ่วหน้าแล้วกัดฟันถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง หมุนตัวมาเผชิญหน้ากับหญิงสาว

“ปะ...เปล่า ไม่ได้คิดจะทำอะไรทั้งนั้น” รัตน์วลีตอบเขาก่อนจะถามขึ้นเมื่อสังเกตเหตุอากาศแปลกๆ ของชายหนุ่ม “พี่ไม่สบายหรือเปล่าคะ หน้าแดงๆ แล้วก็เหงื่อออกเต็มไปหมด” 

 

“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง”

“เปล่าเปลี่ยนเรื่องนะคะ ไม่ใช่แค่หน้านะที่แดง แต่มันแดงไปทั้งตัวเลย” หน้าของรัตน์วลีร้อนวูบวาบไปหมด เธอไม่ได้ตั้งใจจะมองส่วนอื่นของเขา แต่การต้องจดจ่ออยู่ที่ใบหน้าของเขา ต้องประสานสายตากับเขามันช่างเป็นอะไรที่ทำได้ยากจริงๆ ปกติเธอก็ไม่เคยหวั่นกับมันเลยสักครั้ง แต่ไม่รู้ทำไมตั้งแต่วันนั้นการสบตากับเขาเป็นอะไรที่ต้องใช้ความพยายามอย่างหนัก

“ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน เธอบอกว่าตัวเองละเมอ”

“ค่ะ”

“ฉันจำได้ว่าว่าตอนเข้ามาในห้องฉันล็อคประตูแล้ว จะให้ฉันเชื่อว่าเธอเดินละเมอไปหยิบกุญแจมาไข แล้วเปิดประตู เข้ามาในห้องฉันงั้นเหรอ” อาการร้อนวูบวาบที่คลายลงด้วยการอาบน้ำกลับเข้ามาสุ่มอยู่ในร่างพอๆ กับความกรุ่นโกรธที่สุ่มอยู่ในอก

“เอ่อ...ก็ประมาณนั้นมั้ง” พูดจบหญิงสาวก็กัดริมฝีปากล่างไว้ การโต้เถียงกับเขาอย่างไม่ลดละแบบเมื่อก่อนมันไม่ง่ายเลยสักนิดหลังจากที่เขาจูบเธอวันนั้น และยิ่งยากยิ่งขึ้นเมื่อเขาอยู่ในสภาพล่อแหลมแบบตอนนี้

 “ประมาณนั้นมั้งหมายความว่าไง”  เสียงของเอริคแหบพร่า ริมฝีปากที่ถูกกัดไว้ทำให้เขาแทบคลั่ง ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก กำมือแน่น เพื่อต่อสู้กับแรงกระตุ้นที่อยากจะกระชากเธอเข้ามาใกล้แล้วเป็นคนขบเม้มริมฝีปากนั้นเสียเอง

บ้าจริง! ทำไมเขาถึงมาคิดถึงเรื่องแบบนี้ตอนนี้นะ แถมยังหยุดคิดไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ส่วนล่างของเขาแข็งตัวไปหมด บ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าเขาไม่ได้ต้องการแค่จูบจากเธอ

“ก็...ละเมออยู่ ถ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างจะเรียกว่าละเมอได้ยังไง” นัยน์ตาคมที่จ้องมองมาทำให้เธอกอดอกตัวเองแน่นขึ้น

“โกหกไม่เนียนเท่าไรเลยนะ”

“รัตน์ไม่ได้โกหกนะ แค่จำไม่ได้ ก็คนมันละเมอนี่นา”

“แล้วเรื่องที่ประตูห้องฉันถูกล็อคจากด้านนอกเธอจะอธิบายว่ายังไง”

นัยน์ตาคมเข้มที่จ้องมองมาด้วยแววตาราวกับสัตว์ป่าชั่วร้ายทำให้เธอต้องก้าวถอยหลังตามสัญชาติญาณ หลายครั้งที่เธอโต้เถียงกับเขา หลายครั้งที่เธอทำให้เขาโกรธจัด แต่ไม่มีเลยสักครั้งที่เขาจะทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวได้มากเท่าครั้งนี้มาก่อน

“ลูกบิดมันอาจจะเสียก็ได้นี่คะ”

“ลูกบิดไม่ได้เสีย” เอริคว่าพลางสาวเท้าเข้าหาร่างบางช้าๆ ด้วยท่าทีการคุกคาม ไม่ได้สนใจท่าทีหวาดหวั่นและการถอยหนีอย่างหวาดระแวงของหญิงสาวตรงหน้าเลยสักนิด

ตอนที่เขาย่อตัวลงจนระดับสายตาอยู่ระดับเดียวกับลูกบิด สิ่งที่เขามองคือช่องว่างระหว่างประตู พอบิดลูกบิดทำให้เขารู้ว่าลูกบิดมันใช้งานได้ปกติ ซึ่งถ้าห้องถูกล็อคเพราะลูกบิดเสีย มันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่วิศวกรอย่างเขาจะเปิดประตูออก แต่ถ้ามันปิดไม่ออกเพราะมันถูกคล้องกุญแจจากภายนอก การออกจากห้องนี้ก็มีเพียงรอให้คนล็อคมาเปิดประตูเท่านั้น หรือไม่ก็ให้ใครสักคนสังเกตเห็นแล้วพังโซ่ที่ใช้ล็อคทิ้งซะ ประตูบ้านนี้หนาและแข็งแรงเกินกว่าจะพังลงด้วยการกระแทก แม้จะเป็นการกระแทกแรงๆ จากผู้ชายตัวโตและแข็งแรงจากเขาก็ตาม

“คุณรู้ได้ยังไงว่ามันไม่เสีย”

“บ้านหลังนี้ถูกออกแบบจากสถาปนิกที่ฝีมือดีที่สุด ควบคุมการสร้างด้วยวิศวกรที่เก่งที่สุด และสร้างด้วยทีมช่างที่เชื่อถือได้ ของที่ใช้สร้างบ้านหลังนี้เป็นของที่ดีที่สุดที่จะหาได้ในโลกนี้ ลูกบิดไม่พังง่ายๆ แน่ และที่สำคัญฉันจบวิศวกร แค่ลูกบิดเสียไม่เสียแค่นี้ทำไมจะไม่รู้ บอกมาว่าเธอกับน้าของเธอคิดจะทำอะไรกันแน่”

“ไม่เกี่ยวกับน้ากานต์”

“เหอะ” เสียงหยันดังขึ้นในลำคอ รอยยิ้มที่กระตุกขึ้นตรงริมฝีปากเป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาบ่งบอกว่าคนยิ้มไม่ได้มีความอภิรมย์ใดๆ “ยิ่งเธอปกป้อง ฉันก็ยิ่งรู้ว่าเกี่ยว”

เสียงที่ควรเต็มไปด้วยความฉุนจัดกลับสั่นเทาไม่มั่นคง ร่างกายของเขาร้อนฉ่าราวกับว่าเลือดทุกหยาดหยดในร่างกายกำลังเดือดปุดๆ เขาพยายามคิดหาคำตอบว่ารัตน์วลีกับน้าของเธอคิดจะทำอะไร แต่สมองของเขากลับถูกครอบงำด้วยแรงราคะจนยากเกินกว่าจะคิดอะไรออก และยิ่งจ้องมองคนตรงหน้ามากเท่าไร ยิ่งได้กลิ่นหอมที่ไม่เหมือนใครของเธอ เขายิ่งอยากเข้าใกล้เธอมากเท่านั้น

ไม่สิ! สิ่งที่เขาอยากทำคือการกระโจนเข้าหาเธอ แล้วจมลึกเข้าสู่ตัวเธอ

 



ผู้โชคดีอีก 1 ท่าน ส่งชื่อที่อยู่ให้เหมยด้วยนะคะ 



รายชื่อผู้โชคดีที่ได้รับพระจันทร์ไปคนละดวงจ้า


 aphinya24 

สุภา น้องเกรซน้องกราฟ 


ส่งชื่อที่อยู่ให้เหมยได้ที่ เพจ (สุนิตย์/ดอกเหมย)

หรือเมล์ (mhoey_writer@hotmail.com)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

1,083 ความคิดเห็น

  1. #1065 ฉันทนา ศัทโธ (@koo2507) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 16:33
    รึพี่โดนวางยา
    #1065
    0
  2. #1064 ฉันทนา ศัทโธ (@koo2507) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 16:32
    น้องปล่อยสารฟีโรโมนอีกแล้วน้าาา
    #1064
    0
  3. #281 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:33
    บอกอล้วว่านางร้ายยยย
    #281
    0
  4. #261 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:11
    รอเลยคร้าาาา
    #261
    0
  5. #260 kanokradaparima (@kanokradaparima) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:45
    ทำไมเรารู้สึกว่าคุณน้าจะร้ายกาจ
    #260
    0
  6. #259 K5599 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:43
    จะรอดไหมนะ
    #259
    0
  7. #258 snowlala (@snowlala) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:39
    หึหึหึ
    #258
    0
  8. #257 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:33
    จัดการเลย อย่าอดใจไว้ อิจฉาผู้โชคดี
    #257
    0
  9. #256 pumpui (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:15
    สงสัยจะไม่รอด
    #256
    0
  10. #255 LuckyTarot (@LuckyTarot) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:21
    ลุ้นๆว่าทำไมพี่ต้องหน้าแดงและเหงื่อแตก ... จะเป็นเหมือนที่แม่ยกคิดรึเปล่าน้อ ลุ้นๆจ้า
    #255
    0
  11. #253 aphinya24 (@aphinya24) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:38
    ขอบคุณมากค่ะ
    #253
    0
  12. #252 กระต่ายน้อย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:36
    หุหุ แล้วสิ่งที่คิดไว้ก็น่าจะเป็นจริง
    #252
    0
  13. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:19
    รอลุ้นทั้งสองอย่างไปพร้อมๆกัน
    #251
    0
  14. #250 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:12
    รอคร้า นางจารอดมั๋ย
    #250
    0
  15. #249 Kkaung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:51
    ลุ้นคะ รออ่านต่อนะ
    #249
    0
  16. #248 K5599 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:32
    ลุ้นๆต่อไปจ้า
    #248
    0
  17. #247 pookpook502 (@pookpook502) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:18
    ลุ้นๆๆๆไต่อค่ะ เขาจะทำอะไรกัน
    #247
    0
  18. #246 snowlala (@snowlala) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:01
    น่าลุ้นดีเนอะ
    #246
    0
  19. #245 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:54
    ลุ้นๆๆๆๆ เอริคจะอดใจไหวไหม
    #245
    0