หวานใจเจ้าพ่อเถื่อน

ตอนที่ 48 : บทที่ 11 ‘ชอบ’ หรือ ‘ไม่ชอบ’ 20%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    6 ก.ค. 63




ชายหนุ่มวัยรุ่นรูปร่างสูงเพรียวในชุดสีฟ้าอ่อนของโรงพยาบาลถูกจับมานั่งบนเก้าอี้สีขาวสะอาดกลางห้องพักฟื้นในโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในลาสเวกัส ข้อมือทั้งสองข้างถูกจับไพล่หลังแล้วมัดติดกันไว้อย่างแน่นหนา ใบหน้าซีดเผือดปรากฏรอยฟกช้ำและรอยแตก ทั่วเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยกรีดเป็นแผลยาว เลือดที่ไหลออกมาไม่น้อยทำให้ร่างกายอ่อนแรงจนแทบไม่มีแรงทรงตัวนั่งบนเก้าอี้ ถ้าแขนไม่ได้ถูกรั้งไปมัดไพล่ไว้หลังพนักพิงเขาคงร่วงลงไปกองกับพื้นไปแล้ว

“ถ้าไม่อยากตายก็บอกมาว่าเจ้านายแกเป็นใคร” น้ำเสียงเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยอำนาจดังขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลทองแข็งกร้าว หากทว่าใบหน้าหล่อเหลายังคงราบเรียบเพราะเจ้าตัวคุ้นเคยกับการเก็บกักอารมณ์ไว้ภายใต้ใบหน้าสงบนิ่ง

เมื่อไม่มีเสียงตอบแถมคนที่ถูกถามยังทำท่าจะหลับไป ราฟาเอลก็พยักหน้าเบาๆ จนแทบมองไม่เห็นส่งสัญญาณให้คนของตัวเอง

ซ่า!!!

ทันทีที่ได้รับสัญญาณจากผู้มีอำนาจสูงสุด ถังน้ำที่ถูกเตรียมเอาไว้ก็ถูกสาดไปยังมือปืนผู้ถูกสอบสวน

“อ๊ากกกก!!!

ดวงตาที่ปรือเกือบปิดสนิทเบิกกว้างขึ้นทันที ตามด้วยเสียงร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดเมื่อน้ำที่ถูกสาดลงมาบนร่างไม่ใช่น้ำเปล่าแต่เป็นน้ำเกลือเข้มข้น

“ฉันสัญญาว่าจะไม่ฆ่าแก จะให้เงินสามเท่าจากที่แกได้จากผู้ว่าจ้างที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ด้วย” ราฟาเอลเอ่ยต่อทันทีโดยไม่สนใจเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของอีกฝ่าย

“ถึงบอกไป ก็ต้องถูกฆ่าตายอยู่ดี” เสียงระโหยปนแหบสะท้านเพราะความปวดแสบดังขึ้น

และนั่นดูเหมือนจะเป็นประโยคแรกและประโยคเดียวที่อีกฝ่ายยอมพูดออกมา ก่อนหน้านี้ไม่ว่าราฟาเอลจะถามอะไร จะข่มขู่ หรือแม้แต่จะทรมานด้วยวิธีไหนอีกฝ่ายก็ไม่ยอมปริปากพูดอะไร แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างแตกต่างไปจากเดิมนัก เพราะถึงจะยอมพูด ทว่าถ้อยคำพวกนั้นก็ไม่ได้ทำให้เขารู้อะไรมากขึ้นกว่าเดิมเลยสักนิด

“ตอนนี้แกควรกลัวฉันมากกว่ากลัวคนที่บงการแก อีกอย่างถึงแกไม่บอกก็ตายเหมือนกัน รู้ใช่ไหม ไม่ว่าใครก็ตามที่จ้างแกมาฆ่าฉัน คนๆ นั้นไม่เคยปล่อยให้คนที่ทำงานพลาดรอดชีวิต แต่ถ้ายอมสารภาพมาดีๆ ฉันสัญญาว่าแกจะไม่ตาย”

“...”

ไม่มีถ้อยคำใดหลุดออกมาอีก ราฟาเอลหรี่ตามองใบหน้าที่ยังซีดเผือดของอีกฝ่ายนิ่งนาน เขามองตรงเข้าไปในดวงตาสีฟ้าที่เริ่มหรี่ลงจนแทบจะปิดอีกครั้งเพื่อหาบางอย่างที่ซ่อนลึกอยู่ในจิตใจ

อีกฝ่ายมีท่าทางกลัวเขาอย่างชัดเจน กลัวจนแทบเสียสติด้วยซ้ำ แต่กลับไม่ยอมพูดอะไรเลย มันเพราะอะไรกัน

ราฟาเอลขมวดคิ้ว ในขณะที่สมองแล่นเร็วจี๋เพื่อประมวลผลข้อมูลทั้งหมด...

แม้จะไม่รู้ว่าหมาลอบกัดตัวนั้นเป็นใคร แต่ที่รู้แน่ๆ คือเงินที่ใช้ในการจ้างฆ่าคนที่ลอบกายเต็มไปด้วยบอดี้การ์ดและการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดอย่างเขาต้องไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แน่ และสามเท่าที่เขาเสนอไปก็คงเรียกได้ว่ามหาศาล แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมรับข้อเสนอ ดังนั้น ต้องไม่ใช่เรื่องเงินแน่ๆ

หรือแม้แต่กลัวตายก็คงไม่ใช่อีกเช่นกัน ไม่อย่างนั้นคงไม่รับงานที่มีความเสี่ยงจะตายสูงอย่างการลอบฆ่าเขา เลือดที่เปื้อนเกรอะกรังไปทั่วตัวนั่นก็การันตีได้อีกอย่าง แม้ไม่ใช่แผลที่อาจตายได้แต่ก็ทรมานไม่น้อย ถ้ากลัวตายก็คงสารภาพไปแล้ว ดังนั้นน่าจะเป็นเพราะ...

 “ฉันสัญญาว่าคนที่นายเป็นห่วงจะปลอดภัย”

ทันทีที่พูดจบ แววหวาดหวั่นพรั่นพรึงก็ฉายวับในนัยน์ตาคนตรงหน้าอย่างปิดไม่มิด และทั้งหมดนั้นก็แปลได้ว่า... เขาเดาถูก

“บอกมาว่าคนคนนั้นอยู่ที่ไหน ฉันจะส่งคนไปพาเขาไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัย” เขาเอ่ยสำทับทันทีเมื่อเห็นแววตาลังเลของเด็กหนุ่ม

“แต่พวกนั้นจับตามองที่บ้านตลอดเวลา”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคนอย่างฉัน”

“แน่ใจนะว่าน้องของฉันจะไม่เป็นอะไร”

“นายก็รู้ดีนี่ว่าฉันเป็นใคร บอกชื่อคนที่จ้างมา แล้วน้องนายจะปลอดภัย”

เด็กหนุ่มอายุน้อยที่ริทำงานผิดกฎหมายจ้องมองคนตรงหน้าอย่างครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุด “เพียร์ซ ไม่รู้นามสกุล”

“นายรู้อะไรอีก”

“รู้แค่ว่าคนชื่อเพียร์ซคงไม่ใช่นายใหญ่ เพราะเขาเคยพูดว่านายใหญ่ไม่ชอบให้ใครทำงานพลาด เขาให้ผมไปสมัครงานที่ร้านอาหารนั่น แล้วจะบอกมาอีกทีว่าเป้าหมายจะมาที่ร้านวันไหน”

เพียร์ซราเอลทวนชื่อที่เด็กหนุ่มเอ่ยออกมาในใจ ชื่อนี้ช่างคุ้นหู แต่เขาก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินหรือรู้จักคนๆ นี้ที่ไหน แต่ถ้าเอามาผนวกกับเรื่องที่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าเขาจะไปที่นั่นในวันนั้น มันก็ไม่ยากที่จะหาคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เจอ

“เคยเห็นหน้าไหม”

“เคยสองครั้ง เขาติดต่อผมโดยตรงเพราะกลัวว่าโทรศัพท์อาจถูกดักฟัง”

“พรุ่งนี้ฉันจะให้คนมาสเก็ตรูป”

“แล้วน้องชายผม ผมอยากเจอเขา”

“ฉันพาเขามาหานายตอนนี้ไม่ได้ เพราะมันอาจจะทำให้พวกนั้นรู้ว่านายยังไม่ตาย แล้วน้องนายจะตกอยู่อันตรายยิ่งขึ้น ส่วนนาย ไม่ว่าจะยังไงนายก็ทำผิด ถ้าหมดเรื่องฉันจะส่งนายให้ตำรวจ” ใบหน้าของราฟาเอลราบเรียบเหมือนฉาบด้วยน้ำแข็งตอนที่พูด แต่นั่นถือว่าปราณีมากแล้วสำหรับคนอย่างเขา

“เรียกหมอเข้ามา” ราฟาเอลสั่งบอดี้การ์ดหนึ่งในสี่คนที่ยืนนิ่งเหมือนรูปหล่อปูนอยู่คนละมุมห้อง แม้ว่าในห้องจะเกิดเหตุการณ์อะไร ใบหน้าของพวกเขาก็นิ่งสนิทเหมือนหุ่นยนต์มากกว่าจะเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจ

ราฟาเอลเกือบเดินออกจากห้องไปพักฟื้นแห่งนี้แล้ว ตอนที่หมุนตัวกลับมาอีกครั้ง แล้วเอ่ยคำถามที่เขาหวั่นใจกับคำตอบที่จะได้รับกลับมาที่สุด

“แล้วผู้หญิงคนนั้น”

อีกฝ่ายขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจในคำถาม ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยประโยคคำถามไม่ใช่ประโยคคำตอบอย่างที่ควรจะเป็น...

“ผู้หญิงคนไหน”

“มีคนอื่นอีกไหมที่ถูกจ้างมาฆ่าฉันในวันนั้น” ราฟาเอลเลี่ยงที่จะตอบคำถามของอีกฝ่ายเช่นกัน

ราฟาเอลมองเด็กหนุ่มตรงหน้านิ่งนานอย่างพินิจวิเคราะห์ จากภาพลักษณ์ที่เห็น ถือว่าคนที่จ้างเด็กคนนี้มาฆ่าเขาฉลาดมากเลยทีเดียว สำหรับคนที่ยังตายไม่ได้ถ้าหากยังไม่ได้ชำระแค้นที่อัดแน่นอยู่ในใจอย่างเขา ทุกย่างก้าวในชีวิตถูกล้อมรอบไปด้วยระบบการรักษาความปลอดภัยที่ยอดเยี่ยม แต่คงไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กวัยรุ่นที่รับจ้างทำงานเป็นบริกรในร้านอาหารเล็กๆ จะเป็นมือปืนที่ถูกส่งมาลอบฆ่า ราฟาเอล อัลเบิร์ต อัลฟองเซ่ นักธุรกิจเจ้าของกาสิโนชื่อดังที่รอบตัวเต็มไปด้วยบอดี้การ์ดฝีมือดี

แต่ถึงอย่างนั้นเด็กหนุ่มคนนี้คงเข้าใกล้เข้ามากขนาดนั้นโดยที่เขาไม่รู้ตัวไม่ได้ หากสายตา ความนึกคิด หรือแม้แต่ความรู้สึกทั้งหมดของเขาจะไม่จดจ่ออยู่กับภาพหญิงสาวที่ล้มคะมำอยู่ตรงปลายเท้า

“เท่าที่ผมรู้ ไม่มี”

คำตอบที่ได้รับราวกับการขว้างหินที่หนักอึ้งออกจากอก เพราะเมื่อเอาคำตอบของเด็กหนุ่มตรงหน้า บวกกับประวัติของมินลดา กับการที่ผ่านมาเธอไม่ได้ติดต่อกับใครเลย ก็ทำให้เขาได้ข้อสรุปที่แน่นอน...

ไม่รู้ว่ามินลดามาอยู่ผิดที่ผิดเวลาหรือว่าถูกที่ถูกเวลากันแน่ในวันนั้น เขารู้แต่เพียงว่าเขาโล่งใจเป็นบ้า ที่ผลมันออกมาเป็นตามที่เขาคิด และดีใจสุดซึ้งที่เขาเลือกเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองแล้วเก็บเธอไว้ข้างกายแทนที่จะปล่อยเธอไป หรือทรมานเธอเพื่อให้บอกในสิ่งที่เธอเองก็ไม่รู้


เริ่มอัพนิยายเรื่องหน้ากากซาตานค่ะ

ตามไปฟินกันได้  >>>คลิก<<<


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,018 ความคิดเห็น

  1. #961 dad100110 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 21:02

    รอเล่มคร่า
    #961
    0
  2. #960 dokao (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 19:24
    แอบกังวลเนอะเฮียเนอะ
    #960
    0