คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF] [KyuxMin] Promises : St.Nana

โดย St.Nana

เพื่อนชอบคู่นี้ เลยแต่งอวยให้ซะหน่อย

ยอดวิวรวม

52

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


52

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 มิ.ย. 56 / 09:37 น.
นิยาย [SF] [KyuxMin] Promises : St.Nana [SF] [KyuxMin] Promises : St.Nana | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
หลายครั้ง เราก็ทำความเข้าใจกับความต้องการของตัวเองได้อย่างยากลำบาก

เพราะฉะนั้น ฉันจึงสนุบสนุนให้ซื่อสัตย์กับความรู้สึกของหัวใจ

เพราะโอกาสที่เราจะได้ทำสิ่งที่ใจปรารถนา

อาจมีแค่ครั้งเดียว

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 มิ.ย. 56 / 09:37


Promises

[Kyu x Min]

St.Nana

 

 

ผมเคยคิดว่า...เวลาของเรา มีเหลือเฝือ...

 

“คยู...เด็กน้อยสุดหล่อของฉัน!!!”

ชายหนุ่มหันตามเสียงเรียก ยิ้มกว้างอย่างอ่อนโยนให้คนที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามากอดตน

“กลับมาแล้ว?” เขาถามคนตัวเล็กที่ออดอ้อนด้วยการจุ๊บแก้มร่างสูง

“ฮื่อ...กลับมาแล้ว ทำงานเหนื่อยจังเลยคยู”

คนตัวเล็กคลอเคลีย เพิ่งทำงานเสร็จ เข้าบ้านมาก็ดิ่งมาที่ห้องนั่งเล่นเลย ไม่ทันได้ถอดโค้ทด้วยซ้ำ

“ขี้อ้อนจริง ๆ ไม่เห็นหน้าแค่ไม่กี่ชั่วโมง ซองมินคิดถึงผมขนาดนั้นเลยหรอครับ”

ชายหนุ่มล้อเลียนคนรักที่หน้าแดงถึงหูแต่ทำปากแข็ง

“คิดถึงหรอ?? บ้าแล้ว ฉันแค่...คิดถึงน้อง...”

“แล้ว...” เขายังไม่ทันถาม ร่างบางก็กระโดดไปเสียไกล

“ไปอาบน้ำนะ!!” ซองมินวิ่งเข้าห้องอาบน้ำไปแบบไม่คิดชีวิต น่ารักน่าใคร่จนคนบนโซฟาที่กำลังทำงานกับโน็ตบุ๊คอดหัวเราะไม่ได้

แต่...แววตาคมกลับอ่อนแสงลงอย่างไม่มีใครทันสังเกต ถึงจะย้ายมาอยู่ด้วยกัน แต่อีกฝ่ายก็ยืนยันเสียงแข็งว่าแค่แชร์ห้อง ลดค่าใช้จ่ายเท่านั้น...

...แค่อยู่ด้วยกัน เหมือนตอนที่ยังเด็ก ๆ...พี่ชายซองมินที่อยู่ข้างบ้านเด็กชายคยูฮยอน...

“แล้ว...” คยูฮยอนพึมพำคำถามที่อีกฝ่ายไม่มีโอกาสได้ฟังอยู่คนเดียว....

 

 

ผมเคยคิดว่า...การกระทำ สามารถบอกเล่าได้ทุกอย่าง...

 

 

“ซองมินครับ เราย้ายมาอยู่ด้วยกันครบสามเดือนแล้วนะ...ไปเที่ยวไหนฉลองกันหน่อยดีมั้ย?”

คนน่ารักเอียงคองง ๆ ท่าทางน่ารักนั่นยิ่งน่าดูเข้าไปใหญ่เมื่อร่างบางคาดผมด้วยที่คาดรูปหูกระต่ายสีชมพูที่พี่ชาย(พี่สาว)ลีทึกซื้อมาฝาก มือเล็กตักข้าวเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ

“อื้อ...ย้ายบ้านครบสามเดือน แล้วทำไมถึงอยากฉลองด้วยการไปเที่ยวนอกบ้านล่ะ??” นั่นสินะ...

มือใหญ่เช็ดมุมปากที่ข้าวเม็ดเป้งติดอยู่แล้วส่งเข้าปากตัวเองหน้าตาเฉย การกระทำนั้นจะไม่ทำให้ซองมินเขินอายเลยถ้าดวงตาคมคู่นั้นไม่จ้องเขาอยู่

“ผมอยากไปเที่ยวเงียบ ๆ ดูบ้าง...นะ...ไปทะเล เช้าเย็นกลับ...ไม่ไกลหรอก...”

หาได้หมายถึงไปเที่ยวกันโดยสงบอย่างที่พูดไม่ คยูแค่อยากจะไปไหนมาไหนกับซองมินสองคนเท่านั้น...

หมดปัญญาจะคัดค้านขันขืน ใครจะกล้าปฏิเสธดวงตาอ้อน ๆ นั่นได้...ทำได้ยังไง มาบอกซองมินที

“ไปก็ได้ เดี๋ยวคยูจะเหงา ไปเป็นเพื่อนซักหน่อยก็ได้” หลุบตาลงต่ำ เสตัดนู้นตักนี่เข้าปากโดยไม่สนใจ รีบ ๆ กินแล้วก็ชิ่งเข้าห้อง ไม่อยากจะอยู่ใกล้ร่างสูงด้วยกลัวอีกฝ่ายจะรู้....

...ว่าหัวใจด้วงน้อยมันเต้นเร็วและแรงขนาดไหนเมื่อได้สบตา...

“งั้น...พรุ่งนี้ผมจะปลุกซองมินละกันนะ” เขาตะโกนบอกตามหลังเล็ก ๆ ที่ผลุบหายเข้าไปในห้องของเข้าตัว เรียวปากอิ่มคลี่ยิ้มเอ็นดู ต่างกับสายตา...

...มันรวดร้าวยามที่ได้แต่มองตามแผ่นหลังบาง ๆ นั่นอยู่เสมอ...

 

 

ผมเคยคิดว่า...ผมคือคนที่โชคดีที่สุดที่มีเขาอยู่ข้างๆไม่ห่างไปไหน...

 

 

“นี่...ทำไมซองมินถึงเดินหนีผมล่ะ??” คนตัวใหญ่เดินไปคว้าข้อมือบาง บังคับให้ร่างเล็กหันมาเผชิญหน้ากับเขา

“ก็เห็นนายมีธุระ ไม่อยากกวน...” เปล่าเลยคยูฮยอน นั่นเป็นแค่คำแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ เท่านั้นเอง...

“เขามาถามทางเท่านั้นเอง...เชื่อผมนะ” คยูวอนขอเสียงแผ่ว เขาไม่อยากให้วันนี้ต้องมีบรรยากาศขุ่นมัว...

...วันที่เขาได้มาเที่ยวด้วยกันสองคน...

ซองมินเหลือบมองน้องชายข้างบ้าน ทำหน้าเหมือนลูกหมาถูกทิ้งอย่างนั้น ใครจะโกรธได้ลงเล่า...

“เออ...ความจริงแล้วนายจะคุยกับใคร...”

ร่างสูงตัวชา...มือใหญ่คล้ายจะหมดเรี่ยวแรงจับรั้งมือขาว...

...ได้โปรด...อย่า...

“...มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันซักหน่อย!”

...คำนั้นที่เขาไม่อาจทนฟังได้...

“คยู...??” ซองมินยอมหันมาเมื่อมือตนเป็นอิสระ เร็วพอทันเห็นความเจ็บปวดในดวงตาคมคู่นั้นให้ต้องปวดหัวใจแปล๊บ ๆ

“ซื้อของเสร็จแล้ว...ไปเล่นน้ำทะเลกันเถอะครับ...” เขาเปลี่ยนเรื่องคุยกันที

ร่างบางปล่อยให้คยูฉวยข้าวของที่ซื้อฝากเพื่อนๆไปถือแล้วได้แต่มองตามมือใหญ่คู่นั้น...

ปกติมือข้างหนึ่งของอีกฝ่ายจะจับจูงมือเขาไว้...แล้วถือของกันคนละครึ่ง...

...วันนี้...ไม่ใช่...

 

 

“เหนื่อยมั้ยวันนี้ ซองมินเล่นน้ำทั้งวันจนตัวดำหมดแล้วนี่?”

ซองมินมองคนข้างกายที่กำลังขับรถกลับบ้าน ทั้งที่ควรจะรู้สึกคุ้นเคย แต่คนที่อยู่ในหน่วยตาตอนนี้...

...ราวกับเป็นคนอื่น...ไม่ใช่คยูฮยอน น้องชายข้างบ้านของซองมินคนเดิม...

มีอะไรเปลี่ยนไปจากเดิม ซองมินรู้สึกได้...มือใหญ่นั้นกุมพวงมาลัยรถ ไม่ใช่มือเขา...ดวงตาคมมีสเสน่ห์คู่นั้นมองแต่ถนน ไม่เหลือบมาทางเขาสักนิด...ไม่สิ...ไม่สบตาเขาเลยตลอดทั้งวันต่างหาก...

แล้วเพราะอะไร สิ่งเหล่านั้นถึงได้ทำให้ปวดที่หัวใจอย่างนี้??

“หลับหรอ...” คนชวนคุยพูดเบาลงเพราะนึกว่าคนแกล้งหลับหลับจริง ก่อนจะผ่อนความเร็วรถ ขับให้นิ่มที่สุดด้วยกลัวซองมินจะตื่น

คยูฮยอนไม่รู้เหตุผลที่ซองมินแกล้งหลับ...เหมือนที่ซองมินไม่รู้ว่าเมื่อเขาหลับตา...คยูฮยอนเป็นอย่างไรบ้าง...

อีกคนซ่อนน้ำตาเอาไว้เพราะนึกว่าตนไม่เป็นที่สนใจ ในขณะที่อีกคนเฝ้ามองอย่างห่วงใย...

...เมื่อไหร่ความรู้สึกนี้จะส่งถึงกันเสียที...

 

 

 

รถจอดนิ่งอยู่ในโรงรถแต่คนข้างกายก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น คยูส่ายศีรษะยิ้มๆ ลองให้ได้หลับแล้วซองมินปลุกยากอย่าบอกใครเชียว...

ชายหนุ่มลงจากรถแล้วอ้อมไปอุ้มร่างบอบบางที่หลับสนิทจริงๆไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ อาศัยยามที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว เฝ้ามองใบหน้าหวานไม่รู้เบื่อ

รัก รัก...คยูฮยอนรักซองมิน...

รักจนไม่รู้จะเอ่ยออกไปอย่างไร เพราะว่าความรักของเขาอาจทำให้อีกฝ่ายอึดอัดได้...

แต่...แล้วเมื่อไหร่จะได้บอกออกไป...ต้องทนอยู่อย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน...

“...รัก...”

“ผมรักซองมิน...”

ขออาศัยช่วงเวลานี้ ทำสิ่งที่เห็นแก่ตัวบ้าง...

คำรักที่ไม่อาจเอ่ย...ขอเพียงได้พูดมันออกมา ระบายมันออกมา...

จนถึงตอนนี้ เขาไม่กล้าหวังให้ซองมินได้ฟังมันแล้ว ในเมื่อร่างเล็กย้ำนักหนาว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่อาจสานไปไกลถึงฐานะ คนรัก...ตำแหน่งที่เขายกมันให้ซองมินมาเนินนาน...

คยูแนบริมฝีปากแผ่วเบา มอบจุมพิตที่อีกฝ่ายไม่ทันได้เต็มใจรับ...

...ดวงตาโตเบิกกว้างขึ้นมา...จ้องมองชายหนุ่มอย่างไม่เชื่อสายตา...

“นายพูดอะไรออกมาน่ะ?...”

 

 

ผมเคยคิด...ว่าเรื่องระหว่างเราจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง...ตลอดไป...

 

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาเริ่มหลบหน้าคยูฮยอน...จากวันที่ไปทะเลก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว...

จากวันที่คยูบอกว่ารักเขา...เวลาแค่อาทิตย์กว่าๆ ทำไมถึงเชื่องช้าเหมือนนานเป็นปี...

ซองมินกลับบ้านดึกทุกวันเพื่อหลบหน้า ทานข้าวนอกบ้านเพราะจะได้ไม่ต้องร่วมโต๊ะกับคยู...

ทำไมต้องทำแบบนั้น เขาเองก็ไม่เข้าใจ...

 

“เฮ้อ......” ร่างบางถอนหายใจ หน้าหวานหงิกงอไม่ร่าเริงเหมือนเก่าจนเพื่อนๆทัก แต่ซองมินก็ไม่อาจเล่าให้ฟังถึงที่มาที่ไปได้...

เรื่องของคยูฮยอน เขาไม่เคยบอกให้เพื่อนๆฟังซักนิด ไม่ใช่รังเกียจที่จะให้ทั้งสองฝ่ายทำความรู้จักกัน...แค่กลัว...

กลัวว่าถ้าใครก็ตามที่รู้จักคยูฮยอน...จะมาแย่น้องชายสุดที่รักของเขาไป...

มือบางจับหลอดวนไปมาในแก้วมิล์คเชคที่ละลายเป็นน้ำ ใจลอยนึกถึงเรื่องวันนั้น...คำๆนั้น...

‘ผมรักซองมิน...รักมานานแล้ว...’

ใบหน้าและดวงตาที่มองเขาอย่างอ้อนวอนเจือความอึดอัดในคำพูด...ภาพนั้นติดตาซองมินอยู่ตลอดเวลา...

ใบหน้าหล่อเหลาไม่มีแววล้อเล่น น้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนกระซิบก็จริงจังมั่นคง...คยูฮยอนจ้องเข้ามาในตาเขาตลอดเวลา...

...แต่กลายเป็นซองมินเสียเองที่เบือนหน้าหนี...ก้าวถอยออกห่างร่างสูงที่โอบอุ้มเขาอยู่...

‘ฉัน...ขอเวลาซักนิด...’

พูดไปแบบนั้นทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาต้องใช้เวลาในการทำอะไร...ไม่เข้าใจตัวเองซักอย่าง...เข้าหน้าคยูไม่ติดด้วย...

เขารักคยูไหมนะ?? คำตอบคือ รัก

แล้ว...เขารักคยูแบบไหนล่ะ????

 

 

นาฬิกาบนโต๊ะข้างเตียงบอกเวลาตีสี่กว่า ซองมินควานมือหาโทรศัพท์มือถือที่ส่งเสียงดังหนวกหูมากดรับ

[พี่ซองมินรึเปล่าครับ...คือว่า..ผมเป็นเพื่อนคยูฮยอนน่ะฮะ...]

ได้ยินแค่นั้นซองมินก็ตื่นเต็มตาแล้ว ร่างเล็กผุดลุกขึ้นนั่ง รวดเร็วจนหน้ามืดตาลาย

“คยูทำไม? เกิดอะไรขึ้น?!” เป็นห่วงเหลือเกินตอนนี้

[คือว่า...พวกผมจะพามันกลับบ้านน่ะฮะ พี่ช่วยบอกทาง...]

ไม่ต้องให้พูดจบซองมินก็รีบตอบคำถาม ซ้ำยังเกือบจะเผลอเร่งให้อีกฝ่ายขับรถมาเร็ว ๆ แต่ยังยั้งปากทันด้วยกลัวจะเกิดอุบัติเหตุ

ครึ่งชั่วโมงเหมือนครึ่งปี ซองมินกระชากประตูเปิดออกตั้งแต่ได้ยินเสียงโครมครามดังมาจากทางเดินคอนโด

“ขอบคุณที่พาเขามาส่ง เดี๋ยวที่เหลือผมจัดการเอง” ร่างบอบบางรับคนตัวใหญ่กว่าเอาไว้แล้วปิดประตูห้อง ปฏิเสธคำช่วยเหลือของเพื่อน ๆ ที่อาสาจะพาร่างใหญ่ไปส่งให้ถึงห้องนอน

ถึงจะเป็นช่วงเวลาจำเป็น แต่เขาก็ไม่อยากให้ใครเข้ามาในโลกที่มีเพียงแค่เขากับคยู...

“...อื้อ...ร้อน...” ชายหนุ่มดิ้นถีบผ้าห่มกระจัดกระจายเมื่อซองมินแทบจะโยนร่างนั้นลงกับเตียงใหญ่ กว่าจะเดินมาถึงห้องนอนได้ เล่นเอาชนนู้นชนนี้จนได้แผลเขียวช้ำไปหมด คนขี้เมาไม่ยอมให้ความร่วมมือในการพยุงตัวเอาเสียเลย

“ไปหัดกินเหล้าเมายาแบบนี้มาจากไหนกันนะ!!” ปากบางบ่นอุบแต่ก็หาผ้ามาเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อย่างดี ดูแลจนคยูเริ่มรู้สึกตัว

“ซองมิน...ซองมินหรอ??...” ดวงตาคมหวานเชื้อมอย่างที่ร่างเล็กทึกทักเอาว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เสียงทุ้มอู้อี้ยามเรียกชื่อเขา...ฟังแล้วแปลกหู...

“ไม่ต้องมาเรียกเลย...ทำกินเหล้าเมาจนต้องให้คนอื่นลากมาส่งแบบนี้ใช่ได้ที่ไหน!!” เขาขึ้นเสียงใส่ แต่กลับถูกดึงล้มลงไปนอนทับเสียอย่างนั้น

“นี่!!...”

“ยอมให้ผมเห็นหน้าแล้ว...”

ซองมินพูดไปออกเมื่อสบตาเศร้าลึกคู่นั้น และดูเหมือนความเจ็บปวดของร่างใหญ่จะสื่อถึงเขาผ่านร่างกายที่เบียดชิดนี่

“..หายโกรธผมนะซองมิน...ผมแค่รักพี่...แต่ถ้ามันทำให้ซองมินลำบากใจ...ผมจะเก็บมันไว้คนเดียว...”

“..แค่อย่าหนีหน้า...อย่าจากผมไปไหนเลยนะ...ซองมิน...”

ไม่นับเมื่อครั้งยังเป็นเด็กไม่ประสีประสา นี้เป็นน้ำตาหยดแรกของคยูที่เขาเห็น...ยามที่มันเอ่อคลอดวงตาสวย เขาก็ปวดใจพอแล้ว...เมื่อหยดน้ำรินซึมลงหมอนนุ่มซองมินจึงไม่แปลกใจเลยที่เขาจะร้องไห้ไปด้วย...

 

เขาเจ็บเมื่อคยูเจ็บ...

 

แล้วก็เจ็บมากขึ้นเมื่อรู้ว่าสาเหตุของน้ำตานั้น...เป็นเพราะเขา...

“ฉันไม่ไปไหนแล้วคยู...ฉันจะอยู่ตรงนี้...ฉันสัญญา...”

ซองมินยิ้มทั้งน้ำตาให้ชายหนุ่มที่กลายเป็นเด็กขี้อ้อนแทนเขา...เขาเพิ่งรู้ว่ามันดีเพียงไรเมื่อคยูอ้อนขอความรักจากเขา...

 

...เวลาที่เคยขอให้รอ...หมดลงแล้ว...

ซองมินสัญญากับตัวเองว่าพรุ่งนี้ เขาจะไม่ทำให้คยูต้องเสียใจเพราะเขาอีก...

 

“หลับซะนะ...ฉันจะอยู่กับนายตรงนี้...ไม่ไปไหน...”

มือเล็กที่อบอุ่น...คยูรับรู้ว่าเขาสามารถคว้ามันได้อีกครั้ง...ชายหนุ่มยอมหลับตาลงอย่างว่าง่าย...

ก็ซองมินไม่เคยผิดสัญญา...ซองมินบอกเขาแล้วว่าจะอยู่กับเขาตรงนี้ ไม่ไปไหน...

 

น้อยครั้งนักที่ซองมินจะตื่นสาย...กว่าจะลุกจากเตียงได้ก็กินเวลาไปอีกครึ่งชั่วโมง...

เหตุผลน่ะหรอ...เขานอนมองหน้าคยูอยู่น่ะสิ...

พอจัดการกิจวัตรประจำวันเสร็จแล้วเตรียมเข้าครัว ของที่จะทำมื้อเช้าเอาไว้ทานกันสองคนก็ไม่มีเหลือในตู้เย็น...

“เดี๋ยวฉันมานะ” แอบเข้าห้องไปจุ๊บอรุณสวัสดิ์คนที่ยังนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียง พอเห็นใบหน้ายามหลับที่แลดูมีความสุขก็ชักอยากฝากท้องกับพิซซ่าเดลิเวอร์รี่ขี้นมาซะงั้น

แต่ไม่ได้หรอก...นี่เป็นวันพิเศษ...ซองมินจะลงมือทำอาหารฝีมือตัวเองให้คยูทานเอง...

“แล้วฉันจะกลับมา...” ร่างเล็กจูบเบาๆที่ริมฝีปากอย่างที่คยูแอบทำเมื่อคราวนั้น...แล้วออกจากห้องไป...

 

 

“ซองมิน...ซองมินครับ??...”

ไม่นานหลังจากนั้นร่างสูงก็ตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เรียกหาคือคนที่เขาจำได้ลางเลือนนักว่านอนกอดเขาอยู่เมื่อคืน

พอลุกเดินรอบบ้านก็พบหม้อที่ตั้งเตาเอาไว้ในครัว มีดหั่นผักที่ยังไม่ทันได้ล้าง...ซองมินคงออกไปซื้อของแน่ๆ...

คยูฮยอนรีบอาบน้ำแต่งตัว นั่งรอคนตัวเล็กกลับมาทำอาหารให้เขาทาน...

ถ้าซองมินกลับมา...เขาจะขอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูดอีกครั้ง จะโดนโกรธเพราะเขินก็ไม่เป็นไร คราวนี้จะไม่ยอมให้หนีหน้าหายไปไหรอีกแลว

ซองมินเองก็บอกเขาแล้วว่าจะไม่ทิ้งเขาไปไหน...

 

“ซองมินไปซื้อของนานจัง?” คยูกดโทรศัพท์หาแต่ก็พบว่าร่างบางวางมือถือไว้ในห้องนั่งเล่น เป็นชั่วโมงแล้วซองมินก็ยังไม่มา ฝนก็ตกปรอยๆเสียด้วย

ไม่ทันไรโทรศัพท์ก็ดังลั่น...เสียงดังจนคยูสะดุ้ง...ตกใจจนแอบกลัว...

“ครับ...” เขารีบรับโทรศัพท์ อาจเป็นซองมินที่โทรมาบอกให้เขาไปรับที่ซุปเปอร์

[เอ่อ...ที่นั่น...ใช่ไหมครับ?...คือว่า คุณซองมิน...]

โทรศัพท์หลุดจากมือ หัวใจหลุดลอยหายไป...

 

 

“ฉันไม่ไปไหนแล้วคยู...ฉันจะอยู่ตรงนี้...ฉันสัญญา...”

 

 

 

“หลับซะนะ...ฉันจะอยู่กับนายตรงนี้...ไม่ไปไหน...”

 

 

 

ทั้งที่สัญญาเอาไว้แล้ว...ทำไมกันล่ะ??...

 

ทำไมถึงทิ้งผมเอาไว้...โดยที่ยังไม่ทันได้ฟังคำว่ารักจากคุณ...

 

“คนที่อยู่แถวนั้นบอกว่าเพราะถนนมันลื่น มอเตอร์ไซค์ก็เลยเสียหลักล้ม พอดีกับที่มีรถยนต์ขับสวนมาแล้วหักหลบ...แล้วคุณซองมินที่กำลังข้ามถนน...”

 

คยูไม่ทันได้สนใจฟัง...เขาได้แต่ยืนมองประตูบานหนึ่งที่มีคนบอกว่าซองมินอยู่ในนั้น...

 

แต่สำหรับเขา...ซองมินไม่ได้อยู่ที่ไหนทั้งนั้น...

 

 

ไม่ได้อยู่กับเขาอีกต่อไป...

 

ซองมินหนีผมไปแล้ว....

 

 

...................................................................

......................................................................................................

......................................................................................................................................

...............................................................................................................................................................

................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

ร่างบอบบางในชุดขาวสะอาดยืนอยู่ข้าง ๆ คยูโดยที่ไม่มีใครเห็น...

มือเล็กอยากจะจับมือใหญ่...ก็ได้แต่ทะลุผ่านไป...

เขาร้องเรียกคยูเสียงดัง...ก็ไม่มีใครได้ยิน...

 

“คยู...ฉันรักนาย...”

“ฉันรักนาย คยูฮยอน...ฉันไม่ได้ทิ้งนายไปไหนเลย...”

“ฉันอยู่ตรงนี้ไง...แค่นายหันมา...คยู...”

 

“ฉันรักนาย...”

 

หมดแรงจะเอ่ย...ซองมินได้แต่ทรุดลงกับพื้น...เขาร้องไห้ต่อหน้าคยู...แต่ไม่มีแล้ว...คนที่จะปลอบ...

 

ถ้าเขาบอกว่ารัก...

เพียงแค่ได้มีโอกาสบอกว่ารัก...

 

แต่มันสายไปแล้วใช่ไหม?...

 

 

ฝนตกหนักขึ้น...กระนั้น ชายหนุ่มร่างสูงก็ยังคงเดินช้า ๆ ไปตามทาง...

ทางที่เขาเคยเดินจูงมือเล็ก ๆ นั่น...

ผ่านสวนกุหลาบที่เขาไปเด็ดให้ซองมินที่บอกว่าอยากได้...

ผ่านร้านเค้กร้านโปรดของคนตัวเล็กที่เขาจะซื้อให้ทุกครั้งที่ออกนอกบ้าน...

 

 

ทุกอย่าง...ผ่านไป...

 

เป็นแค่อดีตไปหมดแล้ว...

 

 

“ทำไมถึงทิ้งผมไปล่ะ...”

“ไหนล่ะ...คำว่ารัก...”

เขาเฝ้าถามกับสายฝน...

 

 

“...ฉันรักนาย...คยูฮยอน...”

 

 

ร่างสูงหยุดยืนนิ่ง...เสียงนั้น...

 

“ฉันไม่ได้ทิ้งนายไปไหน...ฉันรักนายนะ...”

 

อีกฝากของถนน...ร่างบางยืนอยู่ตรงนั้น...

 

 

 

“ซองมิน!!!”

 

 

 

 

 

เอี๊ยดดดดดดดดด...โครมมมม!!!!!!!!

 

 

 

 

 

ทุกสิ่งซ้อนกันเหมือนเรื่องเมื่อเช้า...ราวกับเป็นเรื่องราวที่ต่อเนื่อง...

 

ชายหนุ่มร่างสูงที่บัดนี้นอนอยู่บนพื้นถนน...อาบไปด้วยเลือดที่ไหลไปตามทางเมื่อฝนละลายความเข้มของมัน...

 

 

อีกฝากของถนน...ชายหนุ่มวิ่งเข้าไปหาร่างเล็ก...สวมกอดเอาไว้ทั้งตัว...

พวกเขาหัวเราะให้กันอย่างมีความสุข...

 

“ฉันไม่ไปไหนแล้วคยู...ฉันจะอยู่ตรงนี้...ฉันสัญญา...ฉันรักนาย”

 

“ขอบคุณ ซองมิน...ขอบคุณที่ไม่ทิ้งผมไปไหน...ขอบคุณที่รักผม...”

 

 

 

 

 

END.

 

By...

St.Nana

coo-kei-akame@hotmail.co.th


ผลงานอื่นๆ ของ St.Nana

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 19:21
    หวานมากๆ <3
    #1
    0