金枝玉叶 อลวนรักร้ายแม่สื่อหมายรัก (จบแล้วค่ะ)

ตอนที่ 41 : ตอนพิเศษ สองพี่น้อง (อัพแล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    24 ส.ค. 62




ตอนพิเศษ
สองพี่น้อง


ณ เรือนหนังสือ จวนสกุลอวี้


ยามนี้มีผู้หนึ่งที่มักจะจับจองเป็นเจ้าของเรือนหนังสือแห่งนี้แทนท่านพ่อของตนเสียแล้ว


แน่นอนว่าผู้ที่จับจองอยู่ที่เรือนหนังสือแห่งนี้มากกว่าเรือนพักของตนเองไม่ใช่ใครที่ไหนแต่คือ อวี้เฟิงซาน คุณชายใหญ่แห่งจวนสกุลอวี้ในวัยสิบขวบนั่นเอง


เรื่องราวของคุณชายใหญ่ อวี้เฟิงซานที่ฉลาดเฉลียวโด่งดังไปทั่วทั้งเมือง น้อยคนนักที่จะไม่รู้ ส่วนทางด้านคุณหนูรอง อวี้ฉานอิ๋ง แน่นอนว่าในเมื่อเกิดเป็นสตรีรูปโฉมที่งดงามย่อมเป็นเรื่องราวให้พูดถึงได้เช่นกัน


เรียกได้ว่าสองพี่น้องสกุลอวี้ล้วนโดดเด่นเป็นอย่างมากในบรรดาเด็กๆรุ่นเดียวกัน


พี่ใหญ่ ข้าไม่อยากคัดอักษรพวกนี้แล้ว ท่านดูเอาเถอะแขนข้าล้าไปหมดแล้ว อวี้ฉานอิ๋งเอ่ยอย่างงอแง


ทั้งที่วันนี้นางตั้งใจจะมาชวนพี่ชายออกไปเดินเล่นข้างนอกด้วยกัน แต่กลับถูกปฏิเสธแถมยังบังคับให้นางอยู่คัดอักษรด้วยกันกับเขาอีก


เพราะเจ้าขาดการฝึกฝนถึงได้อ่อนล้าเช่นนี้ เขาเอ่ยตอบน้องสาวทั้งที่ไม่ละสายตาออกจากการคัดอักษรของตัวเองเลย


คล้ายกับว่าเสียงงอแงของน้องสาวตนไม่ได้มีผลอันใดต่อการคัดอักษรที่แสนจะสงบของเขา


พี่ใหญ่ข้ารู้ว่าท่านชอบฝึกฝนตัวเอง แต่พวกเรายังเด็กนักเพียงอายุสิบขวบเท่านั้น ท่านจะรีบฝึกฝนไปใย พวกเราควรออกไปเที่ยวเล่นให้สนุกถึงจะถูกต้อง ในเมื่อนางองแงใส่พี่ชายตนไม่ได้ผล จึงแกล้งหยิบยกเหตุผลขึ้นมาใช้หวังเพียงเพื่อจะให้พี่ชายของตนนั้นเห็นด้วยแม้สักเล็กน้อยก็ยังดี


ฝึกฝนตนเองก็คือฝึกฝน ไม่เกี่ยวอายุหรือเวลา เด็กชายวันห้าขวบเอ่ยเสียงเรียบ


สำหรับข้าเกี่ยว อายุเวลาล้วนเกี่ยวข้อง ข้ายังเล็กข้าต้องได้เที่ยวเล่นสนุก ไม่ใช่คัดอักษรทั้งวันเช่นดังพี่ใหญ่!!! นางเริ่มขึ้นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์


พี่ชายที่อายุมากกว่านางไม่ถึงครึ่งชั่วยามผู้นี้กล้าปิดกันความสนุกในชีวิตของนางได้อย่างไร  หากนางไม่นึกสงสารพี่ชายที่วันๆเอาแต่คัดอักษรอ่านตำราอยู่ทุกวัน จนอยากจะลากออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้าง ตอนนี้นางคงไม่ได้มานั่งอยู่ที่ห้องหนังสือเช่นนี้


เงียบเสียงของเจ้าลงซะ หากไม่อยากคัดอักษรก็เปลี่ยนเป็นอ่านตำราแทน


ถึงจะพูดกับน้องสาวแต่อวี้เฟิงซานก็ยังคงทำเช่นเดิม สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่กระดาษและก็การคัดอักษรของตนอยู่เช่นเดิม


เชิญพี่ใหญ่ตามสบายเถอะ ให้ข้าอยู่ที่เรือนหนังสือนี่เกินขึ้นชั่วยามก็มากพอแล้ว ข้าไม่ขออยู่ต่อทำสิ่งน่าเบื่อเช่นพี่ใหญ่หรอก นางเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งลุกขึ้นยืนเตรียมตัวเดินออกจากเรือนหนังสืออย่างไม่คิดสนใจพี่ชายตนอีกแล้ว


ไร้การรั้งเอาไว้แต่อย่างใด


สุดท้ายก่อนจะก้าวออกจากเรือนหนังสือ นางก็ต้องหันกับมามองที่พี่ใหญ่ของนางที่สนใจการคัดอักษรมากกว่าน้องสาวเช่นนางอีกครั้งหนึ่ง


อยู่ๆนางก็อยากจะพูดยั่วโมโหพี่ชายของนางทิ้งท้ายก่อนไปเสียหน่อยจึงไม่รอช้ารีบเอ่ยออกไปตามความคิดของตัวเองในทันที


ตอนนี้ท่านยังน่าเบื่อเช่นนี้ โตขึ้นคงเป็นบุรุษที่น่าเบื่อที่สุดอย่างอยากจะหาผู้ใดเปรียบ คงยากที่จะหาภรรยาแล้ว


จบคำพูดของนางดูเหมือนนางจะยั่วโมโหเขาได้สำเร็จอยู่ล่ะมั้ง ในเมื่อพี่ใหญ่นางถึงขั้นวางพู่กันในมืออีกทั้งยังหันมามองนางด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนที่คำพูดของเขาจะกลายเป็นทำให้นางโมโหแทน


ตัวข้าเป็นบุรุษเรื่องตบแต่งย่อมไม่ใช่ปัญหา ต่างจากเจ้าหากเป็นเช่นนี้คงจะแต่งไม่ออกไร้เงาผู้ใดมาสู่ขอแล้ว


พลาดแล้วนางไม่น่าพูดยั่วพี่ชายตัวเองเลย รู้ทั้งรู้ว่าทุกครั้งตัวนางจะต้องพ่ายแพ้ต่อฝีปากของเขาทุกที หากได้พูดแล้วคำพูดของเขาย่อมสามารถทิ่มแท้งคนให้ตายได้เลย


บุคลิกภายนอกภายนอกที่ดูเรียบเฉยเหมือนเป็นฉากปิดบังความร้ายกายของพี่ชายนางเอาไว้อย่างไรอย่างนัก เห็นได้ชัดว่าหากพี่ชายนางโตขึ้นเต็มตัวก็สามารถส่งไปสังหารคนให้ตายด้วยคำพูดได้อย่างไรกังวลเชียวแหละ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #59 0905595646 (@0905595646) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 23:13

    ขอบคุณค่ะ
    #59
    0