FROM TIME TO TIME [Draco x OC] [End]

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 | เปลือกกล้วยและข้อเสนอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 336 ครั้ง
    29 มี.ค. 60

บทที่ 1 | เปลือกกล้วยและข้อเสนอ



          สถานีรถไฟคิงส์ครอสในวันที่ 1 กันยายน คึกคักไปด้วยมักเกิ้ลและผู้วิเศษ ยิ่งเวลาใกล้สิบเอ็ดโมงมากเท่าไหร่ ก็จะมีคนเข็นรถที่เต็มไปด้วยหีบและสัตว์ซักตัว บ้างก็นกฮูก บ้างก็แมว หรือแม้แต่คางคก เร่งรีบเข็นรถเข็นไปที่ชานชาลาที่ 9 แต่เมื่อหันกลับมามองอีกที พวกเขาก็หายไปอย่างไม่เคยมีตัวตนมาก่อน

          "คริสติน เร็วเข้าสิลูก อย่ามัวแต่ห่วงกิน"

          "โทษทีค่ะแม่ วันนี้แถวยาวมาก ทุกทีแค่สิบนาทีก็ได้แล้วแท้ๆ" ฉันบ่นกับการที่ต้องไปยืนต่อแถวซื้อแฮมเบอร์เกอร์ยี่ห้อดังของมักเกิ้ลตั้งยี่สิบนาที

          "แล้วไอ้ขนมปังยัดไส้นี่ก็กินอยู่ได้ มันอร่อยตรงไหนกัน"

          "มันเรียกว่าแฮมเบอร์เกอร์ค่ะแม่ แล้วมันก็อร่อยทุกตรง" ฉันกับแม่รีบวิ่งฝ่ากำแพงไปชานชาลาที่ 9 3/4 และพบว่าอีกห้านาทีรถไฟจะออก

          "เก็บเงินไว้เรียบร้อยแล้วใช่มั้ย"

          "ค่ะ"

          "ปากกาขนนกกับหหมึกล่ะ เอามารึยัง"

          "เรียบร้อยค่ะแม่"

          "แล้วผ้าพัน..."

          "แม่คะ! ทุกอย่างเรียบร้อยค่ะ โอเคนะคะ"

          "โอเคจ้ะลูกรัก เขียนจดหมายมาด้วยนะลูก" แม่กอดฉันอย่างรักใคร่ ก่อนจะปล่อยให้ฉันขึ้นรถไฟไป และเฝ้ามองจนขบวนรถไฟลับสายตา เธอเป็นห่วงคริสติน จะไม่ให้ห่วงได้ยังไงล่ะ ลูกสาวเธอทั้งคน แถมยังป้ำๆ เป๋อๆ อีก

          
          ฉันล่ะไม่เข้าใจแม่จริงๆ พูดไดอะลอกเดิมทุกปี นี่ฉันอยู่ปี 6 แล้วนะ ตอนนี้ฉันกำลังเดินอยู่ในรถไฟเพื่อหาที่นั่ง มือนึงถือถุงแฮมเบอร์เกอร์ไว้ สายตาก็มองหาเพื่อนๆ ของฉันไปด้วย อ๊ะ! นั่นลูน่า ฉันรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาลูน่า เมื่อถึงระยะพอสมควรฉันก็เรียกเธอ

          "ลูน่า ลูน.... อ้อก!" โอยยยย เจ็บตูดอ้ะะ ใครมันมาทิ้งเปลือกกล้วยไว้ตรงนี้เนี่ย! ดีนะแฮมเบอร์เกอร์ฉันไม่เป็นอะไร ฉันรีบลุกด้วยความอับอายและหันไปเห็นรุ่นพี่สริธีรินปี 7 คนนึงยืนทำหน้าเหวอๆอยู่ หมอนี่เองหรอ

          "นี่เปลือกกล้วยนายใช่มั้ย" ฉันถามเขา

          "คือฉัน เอ่อ...จะว่าไงดี คือฉันแพ้เกมน่ะ เลยต้องเอาขยะมาทิ้ง สาบานได้ว่าฉันกำลังจะเดินมาเก็บนะ แต่ยังไม่ไรเธอก็ นั่นแหละ" ฉันถอนหายใจให้กับความดวงซวยของตัวเอง นี่พวกนาเกิ้ลส์จะไม่ปล่อยเธอไปซักปีเลยหรอ

          "โอเค ไม่เป็นไร ฉันอยากจะสาปเพื่อนนายคนที่กินกล้วยจริงๆเลย"

          "เกิดอะไรขึ้นธีโอ?"

          "อ้าวเบลส พอดีฉันทำเธอคนนี้ล้มน่ะ แต่ดีที่เธอไม่เป็นอะไร เอ่อ มั้งนะ" เสียงบุคคลที่ 3 พูดขึ้นมา และเมื่อเขาเดินมาใกล้ ฉันก็เห็นว่าเขาเป็นใคร

          "เธอเองหรอ ยัยหนูคริสติน"

          "ไงเบลส แล้วก็เรียกว่ายัยหนูสักที" ให้ตายสิ เรียกฉันยัยหนูตั้งแต่ฉันอยู่ปี 1 ตอนนั้นก็เข้าใจนะว่าเด็กแล้วก็ตัวเล็ก แต่นี่ก็โตแล้วป้ะ

          "เรียกยัยหนูและดีแล้ว เธอเหยียบเปลือกกล้วยสินะ ของไอ้เดรโกมัน เดี๋ยวฉันไปเฉ่งมันให้" โอ๊ะ ของพี่เดรโกหรอ โกรธไม่ลงเลยแหะ (ลำเอียงมาก -.-)

          "เฉ่งจนทำให้เลิกกินกล้วยไปเลยนะ เดี๋ยวฉันไปหาเพื่อนก่อน เจอกัน" ฉันโบกมือลาเบลสและผู้ชายที่เขาเรียกว่าธีโอ ก่อนจะเดินไปหาลูน่าที่ทำหน้าสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น


          "เดี๋ยวเบสล นั่นน่ะหรอคริสตินที่เขาลือกันว่าเป็นเด็กไอ้เดรโก" ธีโอดอร์ นอตต์ถาม

          "ใช่ คนนั้นแหละ" เบลสยิ้ม จะไม่ให้ลือได้ไง ก็เขาเป็นคนวางแผนปล่อยข่าวเองกับมือ แถมยังมีแพนซี่ที่คอยกระจายข่าวให้พวกสาวๆ ช่างเม้าท์อีก ไม่นานก็คงจะรู้กันทั้งรถไฟก่อนถึงฮอกวอตส์เนี่ยแหละ

          "น่ารักดีนะ เดรโกจะฆ่าฉันมั้ยเนี่ย ทำเธอล้มหัวคะมำซะขนาดนั้น"

          "ใครล้มหัวคะมำหรอ?" เดรโก มัลฟอย บุคคลตายยากแห่งปี

          "คริสตินน่ะ เธอเหยียบเปลือกกล้วย" ธีโอดอร์ตอบ

          "เหอะ ไม่แปลกใจเลย ตะหงิดๆ อยู่แล้วเชียวว่าจะกินกล้วยหรือแอปเปิ้ลดี แล้วเธอเป็นอะไรมั้ย?"

          "ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก" เบลสตอบ "แต่มือนี่กำถุงของกินแน่นเชียวล่ะ แถมยังบอกอีกว่า..."

          "ว่าอะไร"

          "แค่ฝากความคิดถึงให้นายน่ะ ไม่มีอะไรหรอก" เบสลพูดจบก็เหลือบตามองธีโอดอร์ที่งงเป็นไก่ตาแตก เขาว่าเขาได้ยินเธอบอกว่าฝากเฉ่งนะ แต่เมื่อเห็นเบลสขยิบตาก็เริ่มเออออห่อหมกตามไปด้วย

          "ยัยนั่นเนี่ยนะฝากความคิดถึง"

          "ใช่สิ แล้วนี่นายจะไปไหน"

          "อ้อ มักกอนนากัลเรียกน่ะ"

          "หรอ งั้นเจอกันเพื่อน"

          "อืม" เบลสเดินจากไปพร้อมกับธีโอดอร์ที่คอยถามว่าทำไมถึงบอกเดรโกไปแบบนั้น แต่เบลสก็ตอบแค่ว่า รอดูไปเถอะ เท่านั้น

          ตอนนี้ในหัวของเดรโกมีแต่คำพูดของเบลส ฝากความคิดถึงหรอ หรือจะฝากไปให้แม่ของเขา ฝากไปให้แม่ของเขามั้ง แล้วก็เริ่มพยักหน้าสนับสนุนความคิดของตัวเอง


          "นี่เธอสะดุดเปลือกกล้วยล้มเนี่ยนะ!"

          "เบาๆ หน่อยสิจินนี่ ฉันอายจะตายอยู่แล้ว" เมื่อลูน่าพาฉันมาตู้ที่มีจินนี่กับแฮร์รี่นั่งอยู่ ฉันก็เล่าเรื่องที่ไปสะดุดล้มให้ฟัง

          "มันไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่หรอก ถ้าเป็นเธอน่ะคริสติน น่าเสียดายที่อุส่าห์เสกคาถาผู้พิทักษ์ได้เป็นคนแรกของ กด."

          "แหม แฮร์รี่ เลือกได้ฉันก็ไม่อยากล้มม้ะ"

          "บอกแล้วว่าพวกนาเกิ้ลส์น่ะ จ้องเธออยู่" ลูน่าบอกขำๆ

          "ว่าแต่รอนกับเฮอร์ไมโอนี่ไปไหนล่ะ"

          "รอนไปที่ตู้พรีเฟ็กต์ ส่วนเฮอร์ไมโอนี่มักกอนนากัลเรียกน่ะ" แฮร์รี่ตอบ

          "งั้นหรอ เฮอร์ไมโอนี่ได้เป็นประธานนักเรียนแหงเลย" ฉันเดา

          "คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ นี่เธอกินอะไรมารึยัง" จินนี่ถามฉัน แหม ไม่รู้อะไรซะแล้ว ยี่สิบนาทีที่ฉันต้องสูญเสียไปวันนี้

          "นี่ไง!" ฉันโชว์ถุงแฮมเบอร์เกอร์ให้จินนี่ดู

          "เมื่อเช้าฉันก็กะจะซื้ออยู่ แต่เห็นแถวแล้วถอดใจดีกว่า"

          "ใช่เลยแฮร์รี่ ฉันต่อแถวตั้งยี่สิบนาทีกว่าจะได้มา" จากนั้นฉันก็จัดการเจ้าแฮมเบอร์เกอร์ใส่ท้อง และเริ่มฟังเพื่อนๆ เล่าเกีี่ยวกับฤดูร้อนที่ผ่านมาว่าทำอะไรกันบ้าง ไม่นานก็ถึงฮอกวอตส์ พวกฉันลงมาที่ชานชาลาก็พบว่ารอนและเฮอร์ไมโอนี่ได้รออยู่ก่อนแล้ว และเป็นไปตามคาดเฮอร์ไมโอนี่ได้เป็นประธานนักเรียน

          "พวกนายต้องอยากรู้แน่ ว่าใครเป็นประธานนักเรียนชาย เดรโก มัลฟอยไงล่ะ" รอนพูดด้วยเสียงสงสารเฮอร์ไมโอนี่อย่างสุดซึ้ง

          "เขาอาจจะไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นก็ได้ เปิดใจกว้างๆ สิโรนัลด์" เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้น

          "ใช่ ลองถามคริสตินสิ น่าจะรู้ดีกว่าใคร"

          "จินนี่! อีกแล้วนะ" ฉันกระซิบลอดไรฟัน ยัยนี่ก็พูดอะไรไม่รู้ทุกที

          "นี่คริสติน ถามจริงเถอะ เธออยู่กับคนที่มีหมาสักสองโหลอยู่ในปากได้ยังไง" รอนหันมาถาม

          "พี่นี่ไม่รู้อะไร เขาคบกันด้วยใจย่ะ นิสัยน่ะช่างมันเถอะ ใช่มั้ยคริส"

          "จินนี่!" ทุกคนหัวเราะให้กับท่าทางขัดเขินของคริสตินที่โดนจินนี่แกล้ง ท่าทางปีนี้คงจะเห็นแก้มแดงๆ ของคริสตินบ่อยๆ


          ทุกคนขึ้นรถม้ามาที่ปราสาทและเดินเข้าห้องโถงใหญ่เพื่อนั่งประจำโต๊ะแต่ละบ้าน ฉันนั่งข้างๆ ลูน่าที่อยู่บ้านเดียวกัน การคัดสรรเด็กปี 1 เริ่มขึ้น ทำให้ฉันนึกถึงวันที่หมวกคัดสรรคัดฉันไปอยู่เรเวนคลอ ศาสตราจารย์มักกอนนากัลขึ้นเป็นอาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์ เธอกล่าวต้อนรับนักเรียน และกล่าวเริ่มงานเลี้ยง อาหารมากมายฝีมือเอลฟ์ประจำฮอกวอตส์ก็ปรากฏขึ้น ทุกคนดื่มด่ำกับมื้ออาหารนี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เหมือนได้กลับบ้านอีกครั้ง

          "นี่ คริสติน" ฟีโอน่า ลอยด์ เพื่อร่วมบ้านของฉันเรียก

          "หืม? ว่างไง"

          "คือ...เอ่อ เธอกับมัลฟอยคบกันหรอ"

          พรวดดด!!! โอยยย แค่กๆ

          "แค่กๆๆ ขอน้ำหน่อยๆ" ฉันสำลักทาร์ตน้ำตาลข้นที่เพิ่งกินเข้าไป ฟีโอน่ายื่นแก้วน้ำฟักทองให้ฉัน ฉันรีบคว้ามาแล้วดื่มจนหมดแก้ว

          "เธอไปเอามาจากไหนเนี่ย เราไม่ได้คบกัน" ถึงฉันจะอยากก็เถอะ โอยตายๆ นี่เขารู้รึยังเนี่ย

          "อ้าว งั้นหรอ นี่เขาลือกันให้แซดเลยนะว่าพวกเธอไปเดินกุ๊กกิ๊กกันที่ตรอกไดแอกอนตอนปิดเทอมน่ะ"

          "ห้ะ แค่นั้นน่ะนะ ไม่ได้มีอะไรเลย แม่ฉันกับแม่เขาไปทำธุระด้วยกัน ฉันเลยอยู่กับเขาเฉยๆ"

          "อ้อ งั้นหรอ กินต่อเถอะ" ฟีโอน่าไม่รบกวนการกินอาหารของฉันอีกต่อไป ฉันจึงหันไปถามความคิดเห็นกับลูน่า

          "นี่ลูน่า พวกนาเกิ้ลส์น่ะ มันปล่อยข่าวลือได้มั้ย"

          "ฉันว่าไม่นะคริสติน มันเก่งเรื่องทำให้รำคาญกับซ่อนมากกว่า" ลูน่าตอบ ถ้างั้นก็คงมีคนเห็นฉันกับเขาที่ตรอกไดแอกอนวันนั้น แต่วันนั้นก็ฉันก็เจอแค่จินนี่แล้วก็เฮอร์ไมโอนี่ สองคนนี้ไม่น่าจะหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาคุยกับใคร ถ้าอย่างนั้นก็อาจจะเป็นคนอื่น ฉันปัดความคิดนี้ทิ้งไป และเริ่มทานของหวานตรงหน้าต่อ


          "แผนไปได้ดีนะเบลส"

          "ต้องขอบใจเธอแพนซี่ที่กระจายข่าวได้รวดเร็วขนาดนี้"

          "ต่อไปก็แค่ให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันบ่อยๆ สินะ"

          "ใช่ แต่ต่อให้อยู่ด้วยกันก็คงไปไม่ถึงไหน ต้องจับยัยหนูคริสตินนั่นมาคุยกันแล้วแหละ" เบลสหันไปมองเดรโกที่กำลังคุยอยู่กับธีโอดอร์และเกรกอรี่ กอยล์ คราวนี้แหละหมอนี่จะได้รู้ใจตัวเองสักที


          เมื่อเบลสและแพนซี่ทานเสร็จ ก็มาดักรอคริสตินที่หน้าห้องโถง เธอกำลังเดินออกมาพร้อมกับลูน่าและฟีโอน่า

          "คริสติน ขอคุยอะไรด้วยหน่อย" เบลสเรียกฉันเอาไว้ คุยอะไรอ่ะ เรื่องเปลือกกล้วยหรอ

          "อ้อ ได้สิ" ฉันตอบเบลสไป และหันไปบอกลู่นากับฟีโอน่าว่าเจอกันที่หอนอน ฉันเดินตามพวกเขาไปจนห่างจากห้องโถงพอสมควร นี่หลอกฉันมาทำอะไรรึเปล่าเนี่ยยย

          "พวกนายมีอะไรรึเปล่า" ฉันถามออกไป

          "เรารู้หมดแล้ว" แพนซี่เริ่ม ห้ะ เดี๋ยวนะ รู้อะไร

         "เธอชอบเดรโก และชอบมานานแล้วด้วย" นี่พวกเขารู้งั้นหรอ เห้ยย ได้ไงอ่ะ เมื่อเบลสเห็นว่าฉันมัวแต่อ้าปากค้างไม่พูดอะไรจึงเอ่ยขึ้น

          "เอ้าๆ ไม่ต้องช็อคไป เราจะช่วยเธอเอง"

          "ห้ะ ช่วย!?" อะไรอ่ะ งง เขาจะช่วยอะไร

          "แต่ฉันขอถามก่อน เธอจะบอกเดรโกว่าเธอรู้สึกยังไงมั้ย" ทั้งเบลสและแพนซี่ต่างจ้องมาที่ฉันเพื่อเค้นเอาคำตอบ โอ้ยยย กดดันอ่ะ งืออออ ไอ้บอกก็อยากจะบอกอยู่หรอก แต่กลัวว่าถ้าบอกไปแล้วอะไรๆจะไม่เหมือนเดิม ใครๆก็กลัวผิดหวังกันทั้งนั้นแหละ

          "ก็...ว่าจะบอกนะ"

          "เมื่อไหร่" แพนซี่ยิงคำถามมาอีก

          "เอ่อ...วันจบการศึกษา"

          "นานไป" เบลสบอก ฮืออ ก็ฉันไม่กล้าอ่ะ

          "เอางี้ เราจะช่วยเธอ เราจะหาทางให้พวกเธอได้อยู่ด้วยกันบ่อยขึ้น แล้วเธอก็ต้องทำให้มันรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง" เบลสอธิบาย

          "ทำไมถึงจะช่วยล่ะ?" ทำไมพวกเขาถึงมาช่วยเด็กตาดำๆ อย่างฉันได้ จะดีใจก็ดีใจนะ แต่สงสัย

          "เพราะไม่มีใครเหมาะกับเดรโกเท่าเธอแล้วคริสติน ไม่ต้องกลัว เราคอยช่วยอยู่" แพนซี่ตอบ

          "แล้ว ถ้าเกิดเขาไม่ชอบฉันล่ะ?" ฉันบอกสิ่งที่ฉันเคยคิดมาตลอด ถ้าเกิดเขาไม่ชอบฉันแล้วฉันดันเด๋อไปบอกชอบเขา เราคงเข้าหน้ากันไม่ติด

          "เธอก็ต้องลองจีบแบบเนียนๆ ไม่มีทางที่หมอนั่นจะไม่ชอบเธอ ฉันพนันได้เลย"

          "เธอลองคิดดูดีๆ นะคริสติน ปีสุดท้ายแล้วที่เธอจะเจอเขา เดี๋ยวเขาก็ต้องอกไปแล้ว กล้าๆหน่อยสิ เธอยังไม่ได้ลองเลยนะ ถ้าเกิดผิดหวังขึ้นมาอย่างน้อยเธอก็พยายามแล้ว ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลยไม่ใช่หรอ" แพนซี่พยายามพูดเกลี้ยกล่อมฉัน เออ มันก็จริงของเจ้เขานะ ฉันชอบเขามาตั้งหลายปี เขาควรจะได้รู้บ้างสิ แถมยังมีพวกเขาคอยช่วยอีก อืม...เอาก็เอาวะ

          "ตกลงค่ะ" เบลสและแพนซี่มองหน้ากันและยิ้มออกมา

          "ดีมากสาวน้อย เราจะบอกแผนการเธออีกทีนะ" เบลสบอก

          "ต้องอย่างนี้แหละ ฉันไม่เห็นใครเหมาะสมเท่าเธอแล้วจริงๆ นะ" แพนซี่พูดและยกมือขึ้นมาบีบจมูกฉันอย่างเอ็นดู นี่ฉันไม่แปลกใจเลยนะ ว่าทำไมพวกเขาถึงอยู่สริธีริน เจ้าแผนการมากกกก (ก.ไก่ล้านตัว)

          เห้ออออ ให้ตายเถอะเคราเมอร์ลิน ดูท่าปีนี้ฉันคงหัวหมุนน่าดู

______________________________________

จะว่าไปเบลสกับแพนซี่นี่ก็เจ้าแผนการจริงๆนะ 555555555
บทที่ 1 มาล้าววววว เฮียเบสลกับเจ้แพนเริ่มแผนแล้วค่ะ
มาเอาใจช่วยคริสตินจีบว่าที่คุณหมอกันนนน

คอมเม้นท์ ติ ชมกันได้นาจาาาา
รักนักอ่านทุกคนเลยค่าาา เจอกันตอนหน้าเนอะ จุ้บ
jujuly


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 336 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #134 ขนม"โมจิ"🍵🍡 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 14:32

    ในหัวคริสต้องพูดคำนี้อยู่แน่ๆ"อิหยังว่ะ"555

    #134
    0
  2. #18 JACKAPPLE (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 16:23
    5555 น่ารัดดีค่ะ ชอบ
    #18
    0
  3. #8 Proud (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 08:32
    สนุกมากกกกกกค่ะ รออยู่นะ เดรโก ดูน่ารักมากเลย
    #8
    0
  4. #7 Nooooi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 03:57
    อร๊ายย ชอบบ เขินเเทนยังไงไม่รู้>?<
    #7
    0
  5. #6 NatchaSanjai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 20:21
    ชอบๆๆๆ รอตอนต่อไปอยู่นะค่ะ
    #6
    0
  6. #5 NN_RST (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 14:59
    แพนซี่เธอทำดีมากกก55555
    #5
    0