ตอนที่ 86 : Ch.78 Final Chapter - [Afterlife] - “New Life” Tie-in

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.พ. 60


Crystalfall: Awakened!

คริสตัลฟอร์: อเวกเกน!

Ch.78 Final Chapter - [Afterlife]

New Life Tie-in

[หนึ่งเดือนหกวันหลังเหตุการณ์เกาะดิไวน์]

[01/07/2055 11:24 UTC+7]

[Area TH-7, Safe-Zone, สำนักงานใหญ่ MLA สาขา Area TH]

“ค่ะ! ท่านผู้บังคับการ!

เสียงที่แปลกไม่คุ้นหูทำให้สาวผมน้ำตาลสวมแว่นนัยน์ตาสีดำที่นั่งทำเอกสารรายงานคดีเกือบเสร็จที่โต๊ะใกล้ๆ เงยหน้าขึ้นมาหันตามต้นเสียงพบว่ามีผู้หญิงอายุราวๆ สามสิบคนหนึ่งผมแดงมัดรวบสวมหมวกแก๊ปดำลุกขึ้นยืนทำท่าวันยาหัตถ์ให้กับชายวัยกลางคนที่เคร่งครึมรอบตาซ้ายมีรอยบากเป็นที่เคารพและยำเกรงแก่เจ้าหน้าที่ทุกคนในที่นี้เพราะเขาเป็นถึงผู้บังคับการสืบสวนสอบสวน  MLA ประจำ Area TH ทั้ง 7 เขตแห่งภูมิภาคนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีสารวัตรสืบสวนสาขา TH-7 แห่งนี้ที่เป็นผู้ชายร่างท้วมอายุเกือบสี่สิบยืนอยู่ข้างๆ ผบ. ด้วย

เมื่อผู้หญิงคนนั้นยกมือลงก็เดินออกจากออฟฟิศไป คนที่ละจากการทำรายงานคดีอยู่พยายามจะเงี่ยหูฟังสองคนที่มีตำแหน่งคุยกัน

“กุนโซ นายคิดว่าไง”

ผบ. ถามอย่างเคร่งเครียดโดยที่ตาคู่เล็กของเขายังคงจ้องแผ่นหลังของผู้หญิงหัวแก๊ปคนนั้นที่กำลังจะเดินหายลับตาไป สารวัตรสืบสวนที่ถูกเรียกชื่อตกใจเล็กน้อยกับการถูกถาม

“เออะเออคือ...ท่านหมายความว่ายังไงครับ?”

“ก็บอกแล้วไม่ใช่หรือไง? ผู้หญิงคนนั้นที่สำนักงานใหญ่ส่งตัวมาไม่ได้บอกเหตุผลที่แน่ชัดแต่กลับมีคำสั่งกำชับมาว่าให้ปกป้องและมอบอิสระแก่เธอ”

“เอ่อ...ไม่รู้เหมือนกันครับ มันแปลกตรงไหนหรือครับท่าน”

“เรื่องแค่นี้นายยังคิดไม่ได้อีกเหรอกุนโซ!

“ขะ...ขออภัยด้วยครับ!

“แต่พอมาคิดดูแล้วนายเองก็ไม่น่าจะเคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน เพราะฉะนั้นเรียนรู้ไว้ด้วยเวลาเลื่อนขั้นรับตำแหน่งที่มีความรับผิดชอบจะต้องหูไวตาไวเห็นความผิดปกติแม้แต่คนในองค์กรก็ตาม”

“ครับท่าน...แล้วผิดปกติที่ว่านี่—”

“นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สำนักงานใหญ่ส่งคนมาให้อยู่เฉยกินตำแหน่งเล่นๆ...แต่ครั้งนี้คนที่ส่งมานั้นดูเหมือนจะไม่ใช่คนใหญ่คนโตอะไรแถมยังกระตือรือร้นอีก”

“กินตำแหน่งเล่นๆ? จะมีคนแบบนั้นใน MLA ด้วยหรอครับ?”

“นายยังอ่อนหัด...ลองไปอยู่ Area บ้านนอกดูสิ มีพวกการงานไม่ทำนอนเรียงเป็นแถว”

“งั้นผมขออยู่ที่นี้ดีกว่าครับ ชินแล้ว” กุนโซเกาหัว “แล้ว...จะให้ผมทำยังไงกับเธอดีครับเพราะเธอต้องมาอีกพรุ่งนี้มาเป็นลูกน้องผมแล้ว”

“ก็ทำตามระเบียบหน้าที่ปกติ ฉันต้องไปรีบประชุมสรุปเรื่องความเสียหายจลาจลจากเรื่องที่เกาะดิไวน์แล้ว”

ผู้บังคับการณ์ลุกขึ้น คนที่เงี่ยหูฟังมาตลอดรู้สึกหงุดหงิดที่ยังไม่รู้ในสิ่งที่อยากจะรู้เลยเผลอถามไม่รู้ตัว

“แล้วตกลงผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไรละคะ—อุ้ย!!!

เจ้าตัวผวาเพราะโดนสายตาดุราวกับนักรบพันปีที่เป็นผู้บังคับการณ์จ้องใส่จนขวัญฟ่อ

ซะๆๆๆ ซวยแล้ว!

“เธอ...” ผบ. เรียก “รู้สึกว่าจะเป็นผู้หมวดซีเอ็มใช่ไหม? (ZM)”

“ผู้หมวดเจียวมี่ค่ะท่าน”

เจ้าตัวที่ถูกเรียกอีกชื่อไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไหร่แต่ก็ต้องปั้นหน้าว่าไม่เป็นอะไรเข้าใจเพราะตอนนี้คอเธอขึ้นเคียงอยู่ในฐานะเสือกเรื่องชาวบ้าน ผบ. จ้องเธอสักพักก็เข้ามาตบไหล่

“กุนโซ ให้ลูกน้องนายสักคนไม่ก็คนนี้เป็นพี่เลี้ยงฝึกงานให้ผู้หญิงคน...เด็กใหม่มันก็ต้องให้รุ่นพี่ในที่ทำงานสอนให้ถูกต้องไหม”

“ถูกครับ...ท่าน?”

สารวัตรกุนโซตอบอย่างงงๆ ผบ. ผละตัวเดินไปทางออกแล้วพูดเรื่องสุดท้าย

“ไว้ค่ำๆ จะโทรเรียกนายไปเล่นไพ่สักหน่อย ทำตัวให้ว่างๆ เข้าไว้ล่ะ”

“ครับท่าน!

กุนโซรับคำสั่งอย่างเต็มใจ ส่วนเจียวมี่รู้สึกเหมือนเฉียดตาย

เกือบไม่รอดแล้วเรา...

“ซีเอ็ม” สารวัตรเอ่ย

“เรียกชื่อฉันเต็มๆ เถอะค่ะ”

“พรุ่งนี้รู้หน้าที่ของเธอดีแล้วใช่ไหม”

“หน้าที่!? ห๊ะ? ให้ฉันเป็นพี่เลี้ยงจริงหรอคะ?”

“ผบ. พูดขนาดนั้นออกมาแล้วยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ?”

“มะๆๆ ไม่ค่ะ!!” เจียวมี่ตะเบ๊ะท่า “แล้ว...ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครมาจากไหนหรอคะ?”

สารวัตรกุนโซถอนหายใจแล้วหยิบลูกอมในกล่องเล็กขึ้นมาอมก่อนที่จะบอก

“เป็นคนที่สำนักใหญ่ MLA...ไม่ใช่สิ...เป็นคนจากเวิลด์เจเนอรัลส่งมาให้ประจำที่นี่ในฐานะเจ้าหน้าที่พนักงานสืบสวน...เฟลิกซ์ ดิฟเฟอร์”

[01/07/205512:29 UTC+7]

[Area TH-7, Safe-Zone, โรงพยาบาลเอกชน “Life Division]

“เฮ้อ...”

เฟลิกซ์พ่นหายใจเป็นไอควันซิการ์ที่เพิ่งสูบในห้องสูบบุหรี่ของทางโรงพยาบาลแห่งนี้ ก่อนที่จะเอนหลังทิ้งตัวกับโซฟาอย่างเต็มที่แล้วเงยมองเพดานอย่างเหม่อลอย

เงียบ...ทำไมรู้สึกว่ามันสงบสุขเงียบมากไป?

ที่คิดแบบนั้นเพราะเธอยังไม่ชินกับการที่ต้องกลับมาใช้ชีวิตคล้ายๆ แบบเดิมที่เคยทำก็คือเป็นเจ้าหน้าที่ของ MLA เพียงแต่ถูกให้ย้ายประจำการจากเมืองลอยฟ้าชินโคเซ็นเป็น Area TH-7 เพื่ออยู่ภายใต้การดูแลของไฮเทคอัพเปอร์ พวกเขาเลือกที่จะใช้ Area TH-7 เมืองแห่งการทดลองนี้เพราะเมืองนี้ไฮเทคอัพเปอร์มีสิทธิขาดในอำนาจมากกว่าที่เมืองลอยฟ้าชินโคเซ็นเลยทำให้ทำอะไรต่อมิอะไรได้โดยไม่ยุ่งยาก

เดิมทีลูกสาวของเธออย่างเฟียน่าและทอมมี่ก็อาศัยเรียนอยู่ที่นี่อยู่แล้วสองคนนั้นไม่ค่อยจะมีปัญหาอะไร เว้นซะแต่ตัวเฟียน่าที่ต้องย้ายบ้านไปอยู่กับสถาบันวิจัยพีทูตามข้อแลกเปลี่ยนเท่านั้น ส่วนเฟลิกซ์ ทอมมี่...ทั้งสองคนถูกบังคับให้ย้ายไปบ้านแห่งหนึ่งเพื่อจะใช้เป็นเซฟเฮ้าท์และตัวเช็คผลกระทบจากการที่อยู่ในแคปซูลรักษาชีวิตราวๆ เดือนสองเดือน ซึ่งเท่าที่ทำกายภาพที่ยานแม่มอชชินนี่เกือบตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาก็ดีขึ้นมากแล้ว

แต่ทางไฮเทคอัพเปอร์ยังคงยืนยันว่าต้องหาสาเหตุกันอย่างรายละเอียดโดยจะให้อยู่บ้านที่ว่าด้วยกันกับทอมมี่ฟรีๆ ไม่ต้องเสียค่าอะไรทั้งนั้น ซึ่งนับว่าดีอยู่...ยังไงก็ตามบ้านที่จะไปอยู่นั้นไม่ได้มีกันแค่สองคน ยังมีเดซี่ที่ถูกย้ายสังกัดมายังไฮเทคอัพเปอร์อย่างสมบูรณ์แบบแล้วมาอาศัยด้วยเช่นกันและยังมีอีกคนที่เป็นเรพลอยด์ด้วยซึ่งเรื่องนี้เธอยังไม่ค่อยรู้มากเท่าไหร่แต่เห็นว่าจะย้ายเข้าบ้านมาวันนี้เช่นกัน

เฮ้อ ไอ้เราก็ย้ายเข้าบ้านนั้นมาสองวันละ ยังไม่ได้เก็บของเข้าที่เลย...แถมเจ้าทอมมี่ก็ย้ายเข้ามาวันนี้อีกเหมือนกัน

เฟลิกซ์สูบซิการ์อีกที

ส่วนอีกคน—

“มารอนานหรือยัง”

มีแพทย์สาวคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทาย เธอไว้ผมย้อมสีชมพูยาวถึงบ่านัยน์ตาสีเหลืองอายุราวๆ ยี่สิบห้าเหมือนเด็กแพทย์ที่เพิ่งจบใหม่ยังไงอย่างงั้น เฟลิกซ์ส่ายหัว...แพทย์สาวพยักหน้า

“ถ้าอย่างงั้นตามฉันมาเลย”

[ไม่กี่นาทีต่อมา ห้องคนไข้ VIP 705]

เรย์ลี่...

ใบหน้าของเธอยังคงแน่นิ่งไม่ต่างจากที่เกาะดิไวน์ เธอยังคงต้องอยู่ในแคปซูลรักษาชีวิตที่จนบัดนี้ แคปซูลที่มีน้ำทั้งตู้ถูกจับตั้งขึ้นโดยมีอุปกรณ์เชื่อมต่อกับมอนิเตอร์อีกสองสามตัวที่มีอินเตอร์เฟสมากมาย เฟลิกซ์เอาฝ่ามือขวาลูบที่แคปซูล

“เมื่อไรจะตื่นขึ้นมาสักทีนะ...เรย์ลี่”

“ต้องขอโทษด้วยที่ทางนี้ทำอะไรได้ไม่มาก”

แพทย์สาวที่พามายังห้องนี้พูดอย่างหนักใจ เฟลิกซ์ไม่คิดเช่นนั้น

“ไม่หรอก แค่นี้ก็ช่วยได้มากแล้วคุณหมอเมย์...ทางนี้ซะอีกที่ไม่รู้ว่าเป็นการเพิ่มภาระให้ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำงานอยู่กับเวิลด์เจเนอรัล”

ที่เธอพูดนั้นหมายถึงเรื่องที่หมอเมย์คนนี้เป็นลูกสาวของหมอเจสันที่เป็นหมอมือดีประจำเวิลด์เจเนอรัลที่เคยได้ยินว่าเธอตัดขาดกับหมอเจสันในพ่อของเธอแล้วย้ายมาเป็นแพทย์ธรรมดาๆ คนหนึ่ง แต่เนื่องจากเรื่องที่ย้ายมา Area TH-7 ต้องมีคนที่ไว้ใจได้หมอเจสันเลยไหว้วานให้หมอเมย์ดูแลให้...ซึ่งเฟลิกซ์ก็เคยเจอเธอมาก่อนแล้วที่นอนโทรมโรงพยาบาลเพราะรู้ว่าอากิตะได้ตายไปเลยได้เจอกับหมอคนนี้

“เอ๋!? ทราบเรื่องนั้นด้วย? คุณคงเป็นคนรู้จักของพ่อของฉันแต่ก็ไม่นับว่าเคสนี้เป็นของเวิลด์เจเนอรัลหรอกเพราะคนที่ส่งเรื่องมาจริงๆ เป็นไฮเทคอัพเปอร์นี่...”

“นั่นสิ...”

เฟลิกซ์พยักหน้าเนิบๆ เพื่อย้ำเตือนตัวเองว่าตอนนี้อยู่ภายใต้การดูแลของไฮเทคอัพเปอร์ที่มีมิซากะ เมงุมิ เด็กที่อายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปีพอๆ กับเฟียน่าที่เก่งเกินวัยเป็นคนรับรองแล้ว เธอจ้องใบหน้าเรย์ลี่ที่สงบนิ่งยังไม่ตื่นจากฝันด้วยความเจ็บปวด

เรย์ลี่...ฉันจะรอจนกว่าเธอจะตื่นขึ้นนะ

“แล้ว...เป็นยังไงบ้าง ของที่พ่อฉันทำให้คุณมันเข้ากันดีหรือมีปัญหาตรงไหนไหม จะได้จูนใหม่”

“เข้ากันดี?”

เมย์ชี้ที่แขนซ้ายของเธอที่ดูเหมือนแขนคนปกติทุกประการ เฟลิกซ์กำมือซ้ายแล้วแบออกอยู่หลายครั้ง

“คิดว่าไม่นะ”

[01/07/205514:12 UTC+7]

[Area TH-7, Safe-Zone, บ้านพักที่ย้ายเข้าใหม่]

แขนนี่...

เฟลิกซ์ยกแขนซ้ายชูขึ้นจากอ่างน้ำที่เธอแช่อยู่แล้วพลิกดูไปมาหาจุดแตกต่าง

เหมือนแขนของคนจริง...สัมผัสก็เหมือน เหมือนมากไปจนน่าขนลุก

แขนซ้ายเทียมที่ได้มาจากหมอเจสันนั้นมีคุณสมบัติที่เสมือนเป็นแขนจริงๆ นับเป็นการพัฒนาเทคโนโลยีที่น่าทึ่งสำหรับเธอ

นอกจากจะเหมือนแล้ว...ก็ยัง—

เฟลิกซ์เพ่งสมาธิอย่างแนวแน่ทำให้ตรงช่วงระหว่างข้อศอกกับมือมีโล่เหล็กอย่างดีขนาดเท่าโล่ปราบจลาจลและยังเปลี่ยนให้เป็นโล่แบบใช้คลื่นพลังงานเป็นบาเรียแทนได้อีกด้วย ที่แขนเทียมมีความสามารถข้างนี้เป็นเพราะเธอขอร้องให้หมอเจสันและทีมเชียวชาญเพิ่มคุณสมบัติของมันแท้ที่จะเป็นแขนเทียมธรรมดาเพราะเธอรู้สึกว่าถ้ามันสามารถทำได้คล้ายๆ ในโลกเสมือนน่าจะได้ใช้ประโยชน์ได้มาก รวมกระทั่งมือซ้ายที่ยิงออกไปเป็นสลิงยึดติดได้ด้วยแต่เธอไม่คิดจะลองใช้ในห้องอาบน้ำนี่เด็ดขาด

“สนุกใหญ่เชียวเลยนะ”

นานามิที่อยู่ในจอภาพโฮโลแกรมจากฉายออกมาจากมือถือของเฟลิกซ์ที่วางไว้บนเก้าอี้ใกล้ๆ อ่างน้ำแซวเล่น ทั้งสองคนวิดีโอคอลคุยกันมาสักพักหนึ่งแล้ว

“หน้าฉันมันบอกอย่างงั้นหรือไง?” เฟลิกซ์ถามด้วยน้ำเสียงดุๆ

“โธ่! เธอนี่อย่างกับคนละคนเลยนะ!” นานามิโวยนิดๆ “ตั้งแต่เกิดเรื่องเกาะดิไวน์...เด็กน้อยในตัวเธอหายไปไหนหมด?”

“ตายไปพร้อมเกาะนั่นแล้ว”

“เฮ้อ...เอาเถอะ ถึงจะดูสมเป็นผู้ใหญ่ดีแต่ก็อย่าได้เคร่งครึมกับเพื่อนฝูงมากนักสิ...แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะดูถูกเธอกับเรื่องเลวร้ายนั่น”

“ฉันรู้จักเธอดี...เพราะงั้นไม่ต้องกลัวฉันโกรธหรอก”

“อือ...” นานามิพยักหน้า “แล้วงานที่นั่นเป็นไงบ้าง”

“เริ่มงานพรุ่งนี้ก็คงจะรู้เอง...แต่ที่เมืองการทดลองนี่ทำไมมันมีของบางอย่างที่เมืองลอยฟ้าแห่งอนาคตชินโคเซ็นที่ฉันเคยอยู่ที่ไม่มีนะ?”

“ก็เพราะมันเป็นเมืองแห่งการทดลองไงเล่า ถึงได้มีของเด็ดๆ ก่อนชาวบ้านเขา...ยกเว้นรถลอยฟ้าที่แถวนั้นไม่คิดที่จะทำละนะ”

“นานามิ...”

“ว่า?”

“เธอคิดว่าฉันในฐานะแม่คน...เป็นยังไงบ้าง”

คำถามที่เต็มไปด้วยความกังวลนั้นทำให้บรรยากาศสนทนาของทั้งคู่เปลี่ยนไปทันที นานามิหลับตาลงอย่างอ่อนแรง

“ให้ว่ากันตามตรง...ห่วยแตก”

“นั่นสินะ”

“ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะ ต้องไปลาดตระเวนที่ชั้น F2 ก่อน” นานามิเตรียมจะลาก็ส่งสายตาเป็นห่วง “เฟลิกซ์....อดทนหน่อยนะ ผ่านช่วงนี้ไปเธอก็จะดีขึ้นแล้ว”

“งั้นหรอ...”

“แต่ถ้ามีอะไรไม่สบายใจโทรหาฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ”

“อือ...”

“เฟลิกซ์! ถ้าเธอ—”

“นานามิ”

เฟลิกซ์ทำเสียงดุให้เพื่อนรู้ตัว

“เฮ้อ...ไปละ”

เมื่อเพื่อนสนิทวางสายทำให้ภาพโฮโลแกรมดับไป เฟลิกซ์ก็เอื้อมมือไปเปิดก็อกน้ำเพื่อเพิ่มระดับน้ำอีกแล้วคิดไปพลาง

ต่อไปนี้...ฉันจะใช้ชีวิตยังไงดีนะ...

ก่อนอื่นเรื่องเฟียน่าสำคัญที่สุด ถึงจะไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันแต่ก็ไม่ได้ไกลจากนี่นักแถมยังเรียนต่อโรงเรียนเดิมอีก ยังไปมาหาสู่และปกป้องเธอเพื่อไม่ให้มันซ้ำรอยกับอันนาอย่างเด็ดขาด

แล้วทอมมี่...ใช่ ทอมมี่...บางทีฉันควรจะน่าอยู่ห่างๆ เขาไว้ เพราะฉันมันตัวซวยจะพาคนอื่นตายอยู่เรื่อย

ถึงจะปวดใจที่ต้องทำแบบนั้นก็เถอะ...

แต่ปัญหาก็คือเขาดันต้องมาอยู่บ้านเดียวกันอีกเพราะเรื่องที่ต้องให้ไฮเทคอัพเปอร์จับตาดูผลกระทบของแคปซูลนั่น

ถ้าหมดช่วงนั้นเมื่อไร ฉันคงจะย้ายออก...ทอมมี่ไม่ควรจะมาใช้ชีวิตอยู่กับแม่ม่ายแก่ๆ นี่

ใช่...เขามีชีวิตที่ดีกว่านี้แน่นอน ยังมีเวลาอีกมากสำหรับเขา

ชีวิตใหม่ครั้งนี้ทำไมมันทรมานหัวใจเหลือเกิน...

น้ำตาเฟลิกซ์ซึมออกมาเลยควักน้ำมาลูบหน้า

คงมีแต่ต้องทนมันต่อไป

เฟลิกซ์ลุกขึ้นจากอ่างน้ำแล้วเปิดฝักบัวเพื่อล้างคราบเหงื่ออีกครั้งเพื่อเตรียมลงแช่ใหม่

ก่อนอื่นหลังอาบเสร็จคงต้องรีบจัดของที่ยังกองอยู่ตรงห้องโถงทางเข้าบ้านซะก่อนที่เจ้าทอมมี่จะย้ายเข้ามาตอนเย็นนี้

แก๊ะ...

เสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออก เฟลิกซ์ตกใจรีบหันควับมองเห็นเด็กผู้ชายอายุราวๆ สิบห้าปีกำลังทำหน้าบอกบุญไม่รับ ผมสีขาวยาวเล็กน้อยนัยน์ตาสีแดง มองแวบๆ นึกว่าอันนาแต่เมื่อเห็นสีผิวที่เข้มกับท่าทางทะมัดทะแมงแล้วทำให้เริ่มดูต่างจากอันนาโดยสิ้นเชิงยิ่งใส่ชุดนักเรียนสีเขียวโรงเรียนเดียวกันกับเฟียน่ายิ่งแล้วใหญ่ เจ้าตัวที่เหมือนไม่คาดฝันว่าเปิดเข้ามาเจอสาวแม่ม่ายแก้ผ้าอาบน้ำอยู่ยกมือทัก

เฮ! หวัดดี! ผมแอลเจียร์...ว่าแต่คุณเป็นใคร?”

แอลเจียร์...คนของเดซี่ที่ว่าจะมาอยู่บ้านหลังนี้ด้วยงั้นหรอ???

เฟลิกซ์ไม่แน่ใจกับเรื่องนั้นจนอยากจะถามกลับแต่ทว่ามันมีเรื่องที่ต้องจัดการตามอับดับซะก่อน

ใช่...เห็นผู้หญิงแก้ผ้าแล้วยังจะทักทายได้หน้าตาเฉยอีก!!!


  

พบเรื่องราวของพวกเขาหลังจากนี้ได้ที่...

[Crystalfall Ex] New Life - นายหุ่นยนต์ลูกเบี้ยเดซี่!

53 ความคิดเห็น

  1. #49 ILani (@chikachika) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 10:01
    อ่านมาจนถึงตอนนี้ตามเพราะอยากรู้เนื้อเรื่อง แต่ที่อ่านทีไรก็ขัดลูกตาคือความเหลาะแหละ หาความเป็นตัวตนของเฟลิก ไม่ได้เลย ความชอบที่บอกเดี๋ยวชอบคนนู้น คนนี้ แล้วทั้งที่มีสถานะแต่งงาน มีลูกนั่นอีก การเลี้ยงลูกนั่นความห่วยแตกให้ผ่านกับบท แต่ความรู้สึกนี่ ไม่มีความชัดเจนเกินไป เหมือนไหลไปเรื่อยไ ไม่มีหลักแหล่งเลย ยิ่ง ทอมมี่ๆ ไรนี่อีกรู้สึกรำคาญทุกครั้งที่พูดถึงเลย เรย์ลี่นี่ยังไม่ฟื้นเลยไม่ค่อยเท่าไหร่แต่ตามเวลาที่ผ่านของเหตุการณ์นี่ไม่คิดจะเลือกอะไรเลยรึไง สรุปจากที่อ่านคือ เป็นคนเหลาะแหละ ไม่คิดจริงจังอะไรกับใคร(รวมทั้งครอบครัว) เป็นห่วงคนอื่นไปเรื่อยๆเป็นรายคนว่างั้น ส่วนความสัมพันธ์นี่มีอะไรกับใครก็ได้ที่มาสนใจตัวเอง ถ้าไม่ใช่ก็ช่วยเพิ่มบทความชัดเจนทางความรู้สึกทีเหอะ ไม่งั้นมันจะน่ารำคาญมากกว่าจะสนุกอ่ะ /สุดท้าย แม่ม่าย หม่ายมันเสียงต่ำ
    #49
    1
    • #49-1 ::Spy:: (@spy-spy-spy) (จากตอนที่ 86)
      22 มกราคม 2560 / 11:22
      โอ้วววว ขอบคุณมากๆ เลยจ้าที่อ่านจนจบ T_T
      /// แต่ก็อย่างว่าเราพยายามเขียนให้ตัวนางเป็นอย่างงั้นเอง เป็นตัวเอกที่รู้สึกรำคาญมากกว่าสนุกเลยไม่สนุกไปด้วย (ก็เน้นดราม่าละนะ) แต่อาจจะเขียนไม่ชัดเจนมากกว่าว่าจะเหลาะแหละแบบไหน กลายเป็นเหลาะแหละผสมปนเปกันไปหมดและกว่าไรท์เดอร์จะรู้ตัวก็จะเขียนจบ Vol.2 ไปแล้วจะแก้ใหม่ทั้งหมดก็ขอเป็นลมแปบ...เลยต้องขออภัยด้วย T_T
      /// เรื่องต่อไปที่จะเป็นตัวเอกอื่นที่มีความชัดเจนโดยมีเฟลิกซ์เป็นตัวประกอบ อาจจะทำให้มองภาพรวมชัดๆ ของนางขึ้นก็ได้ (ไรท์เตอร์ก็เหนื่อยใจกับตัวเอง ฮ่าๆ)
      /// ต้องขอขอบคุณอีกครั้งที่ตามอ่านจนจบเลย T_T
      /// ตาทอมมี่โคตรรำคาญของจริง เขียนเองยังรู้สึกรำคาญโคตรๆ
      #49-1