#ก็จะดื้อ (omegaverse)

ตอนที่ 9 : โกโกที่ 8 : คุณนุ่มเบอร์ห้า (R.I.P)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,343 ครั้ง
    19 พ.ค. 63

 

ก็จะดื้อ8

คุณนุ่มเบอร์ห้า (R.I.P)

 

 

ท้องฟ้าในตอนเช้านี่มันก็สวยดีเหมือนกัน

 

อัลฟ่าหนุ่มในสภาพใส่เพียงแต่กางเกงนอนตัวเดียวนั่งพิงหัวเตียงเหม่อมองวิวนอกหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าเริ่มส่องไล่เข้ามาจนถึงขอบเตียง ใบหน้าหล่อที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าได้แต่ถอนหายใจออกมาก่อนจะตวัดตามองร่างเล็กที่เกยอยู่บนตัว

 

กว่าจะสงบก็เช้าจนได้

 

ตะนิดอยู่ในสภาพชุดนอนลายกระต่ายครบเซท ไม่มีชิ้นไหนที่หลุดไปจากร่างกาย มีแต่เขานั่นแหละที่โดนมือเล็กจับถอดเสื้อแล้วไล่เอาหน้ามาถูไถ นิ้วเรียวจิกลากไปตามผิวหนังเขาจนเป็นรอยถลอก คมเขี้ยวเล็กๆ นั่นก็กัดระบายอารมณ์ตามเนินไหล่เขาไปทั่ว ถึงแม้จะเสื้อผ้าอยู่ครบแต่ภาสก็สัมผัสได้เลยว่าช่วงล่างของเจ้าแมวน่ะเปียกเลอะเทอะไปหมด

 

สุดท้ายเขาก็ไม่ได้จับตะนิดฉีดยาและไม่ได้แตะต้องอะไรเกินเลยไปมากกว่าเมื่อวาน

เขาทำเพียงนั่งนิ่งๆ ให้เจ้าแมวนัวเนียยันเช้า

 

แทบจะเป็นครั้งแรกที่ถูกโอเมก้ามานัวเนียแล้วเขาไม่ได้ทำอะไรเกินเลยและคงเป็นครั้งแรกที่เขาปล่อยให้ตัวเองถูกลวนลามโดยไม่มีแม้แต่การปกป้องตัวเองหรือสู้กลับ

 

ภาสกดจมูกลงกับกลุ่มผมนิ่มเพื่อสูดกลิ่นแป้งเด็กเข้าปอด เขาน่ะอยากลุกออกไปสูบบุหรี่มาสักพักแล้ว แต่เพราะเจ้าแมวน้อยบนตักบทจะคึกก็กระหน่ำสะโพกไม่หยุดบทจะหลับก็กรนน้ำลายยืดคาอก ไม่ปล่อยช่องว่างให้เขาได้ลุกไปไหน

 

ตะนิดน่าจะฮีทหนักอีกประมาณสามสี่วัน ถ้าเป็นแบบนี้ทุกวันไม่ดีแน่

เป็นแค่ลูกแมวบื้อแท้ๆ ไหงพอฮีทถึงกลายเป็นแมวยั่วขนาดนั้นไปได้

 

สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมือถือขึ้นไล่หาเบอร์ใครสักคนที่จะสามารถช่วยเขาในสถานการณ์นี้ได้

 

“วินเซนต์”

[เจ็ดโมงเช้า?] ยังไม่ทันได้พูดอะไรดี ปลายสายก็ถามกลับด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก[ประสาทหรอภาส]

“มีเรื่องจะขอให้ช่วย”

[ด่วนมากขนาดนั้น?]

“ด่วน แต่ไม่ได้ขอให้มึงช่วย”

[อะไรของมึง]

“มาหาที่คอนโดหน่อย พาลี่มาด้วย”

[ลามปามนะภาส] เสียงทุ้มกดต่ำด้วยความไม่พอใจกว่าเดิมเมื่อชื่อโอเมก้าคู่ชีวิตของตนถูกเอ่ยออกมาจากปากอัลฟ่าคนอื่น

“เออ ไม่ต้องหึง กูมีเรื่องจะรบกวน”

[เรื่องอะไร]

“แมว”

[ห๊ะ?]

“แมวดื้อมาก รับมือไม่ไหว”

[แมวเนี่ยนะ?] ภาสเหลือบตามองเจ้าแมวที่นอนกรนอยู่บนอก

“อืม แมว”

[... เออๆ เดี๋ยวเข้าไปสักทุ่มสองทุ่ม เมื่อวานลี่วิจัยกับเพื่อนจนดึก กูปล่อยให้น้องนอนก่อน]

“ไม่ได้”

[อะไรไม่ได้]

“สายขนาดนั้นไม่ได้ แมวกูดื้อมาก เดี๋ยวตื่นมาดื้อต่อ” กลิ่นแป้งที่ฟุ้งอยู่เป็นสัญญาณว่าเจ้าแมวน้อยยังไม่หายฮีท ซึ่งมีสิทธิ์สูงมากที่จะตื่นมาแล้วดื้อต่อทันที ด้วยวัยสามสิบกว่าของเขา ให้มารับมือกับเจ้าแมวดื้อแบบนี้เรื่อยๆ โดยไม่หลับไม่นอน เขาเองอาจจะฝ่ายสลบไปเสียก่อน

 

ไม่ได้หรอก เสียเชิงหมด

สมัยมหาลัยเขานี่ยันหว่างอยู่ตลอดนะ!

 

[เร็วสุดเที่ยง]

“เออ เที่ยงก็เที่ยง มึงซื้ออาหารเข้ามาด้วย พวกอาหารอิตาเลี่ยนก็ได้”

[อะไรของมึงเนี่ยภาส]

“แมวนอนอยู่บนตัว ไม่กล้าขยับ เดี๋ยวตื่นมาดื้อ”

[เออๆ แค่นี้]

 

เมื่อสายตัดไป ภาสก็วางมือถือลงกับโต๊ะข้างเตียง เขารู้สภาพเลยว่าการกึ่งนั่งกึ่งนอนแบบนี้โดยมีอะไรหนักๆ ทับ เดี๋ยวจะต้องปวดหลังแล้วก็ปวดเมื่อยตามตัวตามมาอย่างแน่นอน

 

ช่วยไม่ได้...

จะเหนื่อย จะลำบากร่างแค่ไหนแต่สุดท้ายเขาเองที่เป็นฝ่ายเต็มใจให้มันเกิด

 

มันน่าหงุดหงิดเมื่อแค่คิดว่าเจ้าแมวไปดื้อแบบนี้กับคนอื่น เขาก็รู้สึกหงุดหงิดจนร้อนหัว ไม่อยากให้ใครเห็น ไม่อยากให้ใครแตะ ไม่อยากให้หน้าไหนมาแย่งที่ตรงนี้ไป อยากให้แมวดื้อกับเขาแค่คนเดียว

 

ทั้งที่เพิ่งจะรู้จักกลับหวงได้ขนาดนี้

ไม่รู้ว่าเพราะเป็นคู่แห่งโชคชะตาอย่างเดียวหรือมีความรู้สึกอื่นผสม

 

“อือ คณิต... แพนเค้กกู ไอ้หน้าไข่ควาย” ลูกแมวขมวดคิ้วละเมอออกมา ภาสมองคิ้วที่ขมวดนั่นก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นแตะปมให้มันคลาย ขนาดนอนก็ยังจะขมวดคิ้วทำหน้าดื้อ

“เธอนอนอยู่บนตัวฉันแต่ละเมอถึงคนอื่น มันน่าหงุดหงิดนะ”

“อื้อ”

“ดื้อ” ภาสเลื่อนนิ้วชี้ลงมาจิ้มแก้มโมจิแต้มสีชมพูนั่นเบาๆ

“พี่ภาส”

“...!” นิ้วชี้ชะงักกึ้กเมื่อชื่อตัวเองถูกเอ่ยออกมา

 

ตื่นแล้ว?

 

“พี่ภาส... คณิตแกล้งนิด แพนเค้ก แจ๊บๆ” ปากเล็กขยับเคี้ยวน้ำลายพร้อมกับครางอืออาด้วยความหงุดหงิดแฝดพี่ในความฝัน ภาสที่ชะงักนิ่งไปยกยิ้มเบาๆ

“ฉันต่อยให้ไหม อยากทำมาสักพักแล้ว” พูดจบก็หัวเราะในลำคอออกมาเอง เขาไม่คิดว่าตัวเองจะเจ้าคิดเจ้าแค้นอะไรอัลฟ่าแฝดพี่นั่นนักหรอกแต่ให้บอกตรงๆ ก็เหม็นขี้หน้าอยู่พอสมควร

 

เวลาเห็นหน้าแมวดื้อในร่างหมีแถมทำหน้ากวนตีนตลอดเวลา มันก็พานทำให้หงุดหงิด อย่างน้อยๆ ก็ช่วยกวนตีนด้วยหน้าที่ไม่เหมือนกันหน่อยไม่ได้หรือไง อยากจะใส่หน้านั่นด้วยหมัดแค่ไหนก็ทำไม่ลง

 

จะว่าไปไอ้ชายนี่ยิ่งชอบหาโอกาสมาทำคะแนนกับแมวเจ้าแมวดื้ออยู่

ลองแกล้งๆ จับคู่กับแฝดพี่เสียดีไหม จะได้กำจัดตัววุ่นวายออกไปพร้อมกันทีเดียว

 

“พี่ภาส”

“...” อัลฟ่าหนุ่มชะงักตัวอีกรอบเมื่อโดนเรียกชื่อ

 

พอมองลงก็เห็นว่าเจ้าแมวน้อยปรือตามองอยู่ เขารีบยกมือขึ้นลูบหัวเจ้าแมวไปมากล่อมให้หลับ ตะนิดขมวดคิ้วเหมือนจะตื่นขึ้นมาดื้ออีกครั้ง แต่ด้วยความเหนื่อยสะสมกับการลูบหัวเบาๆ เป็นจังหวะ ตากลมจึงหลับลงอีกครั้ง พอมั่นใจว่าร่างเล็กหลับสนิทไปอีกรอบ ภาสก็ถอนหายใจออกมา

 

เที่ยงสักทีเถอะ ได้โปรด...

 

.

.

.

 

 

 

 

“กลิ่นโอเมก้าแรงอยู่นะภาส” เสียงทุ้มของแขกคนใหม่ของห้องเอ่ยขึ้นแทนคำทักทายทันทีที่อีกฝ่ายเห็นเขาเดินลงมาจากชั้นสอง ตอนเพื่อนเขากดกริ่งเทเลคอมนั่นถึงเสียงติ๊งจะไม่ดังมากแต่ก็ทำเอาเจ้าแมวขมวดคิ้วอยู่ ลำบากเขาต้องรีบกดเปิดเปิดประตูห้องพร้อมกับรีบย้ายตะนิดออกจากตัวไปนอนดีๆ ใช้เวลาอยู่นานในการแงะร่างเจ้าแมวออกโดยที่อีกฝ่ายไม่ตื่นขึ้น

“พี่ภาส สวัสดีครับ” โอเมก้าร่างสมส่วนคู่พันธะของวินเซนต์ยกมือขึ้นไหว้ ภาสหันไปพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเลี่ยงตัวเข้าไปที่ครัวเพื่อหยิบน้ำเปล่ามาดื่ม

“อา ปวดคอชะมัด” ภาสบิดคอไปมาไล่ความเมื่อยขบ

“แมวที่มึงว่านี่ไม่ใช่แมวที่เป็นสัตว์ใช่ไหม”

“เออ”

“อย่างมึงเนี่ยนะหิ้วโอเมก้าขึ้นห้อง” วินเซนต์ขมวดคิ้วงง

 

เขา ชายและภาสเป็นรูมเมทกันมาตั้งแต่สมัยเรียนที่อเมริกา อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปียังไม่เคยเห็นว่าไอ้แว่นหน้าดุนี่จะเคยหิ้วใครเข้าห้องมาก่อน อาจเพราะว่าภาสเป็นพวกหวงอาณาเขตและต้องการความเป็นส่วนตัวสูง ส่วนใหญ่ถ้าไม่กลับห้องคนเดียวก็ไม่กลับเลยเสียมากกว่า

 

“ไม่ได้หิ้ว”

“...”

“กูอุ้ม”

 

ภาสกระแทกตัวลงกับเก้าอี้พร้อมกับเกาหัวตัวเองด้วยความเครียด เขาเริ่มง่วงขึ้นมานิดหน่อยแต่ก็ยังนอนไม่ได้เพราะอีกสักพักเจ้าแมวดื้อก็น่าจะตื่น พอคิดได้ว่าเดี๋ยวเจ้าแมวจะตื่นมาวุ่นวายต่อ เขาก็ลุกไปหยิบยากันรัทอีกหลอดมาฉีดกันไว้

 

“แล้วนี่มึงให้ลี่มาด้วยทำไม” วินเซนต์เอ่ยถามงงๆ

“อยากให้ช่วยหน่อย”

“ห๊ะ”

“ลี่ทำพันธะแล้ว แถมยังไม่กระทบอะไรกับกลิ่นฟีโรโมนโอเมก้าด้วยกันเอง”

“แล้วเกี่ยวอะไร”

“กูไม่เคยดูแลโอเมก้าตอนฮีท ไม่รู้จะทำยังไง นี่กูนั่งสมาธิมาทั้งคืนแล้ววิน” ภาสยกมือขึ้นนวดขมับ

“นั่งสมาธิ? นี่มึงยัง...”

“เออ”

“ฮีทแรก?”

“ไม่ใช่นะ”

“อ้าว แล้วทำไม...”

“คู่โชคชะตาหรอพี่ภาส” โอเมก้าหนุ่มที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้น วินเซนต์ตวัดสายตามองคู่พันธะตัวเองก่อนจะหันกลับมาหาเพื่อนสนิทตนด้วยใบหน้าตกใจ

“มึงเจอคู่แห่งโชคชะตาหรอภาส!!”

“เออ” ภาสตอบอย่างเหนื่อยใจ “แล้วเรารู้ได้ยังไงลี่”

“ดะ เดาครับ ก็พี่ภาสดูไม่น่าใช่คนจะมาดูแลใครเลยอ่ะ จู่ๆ มาดูแลมาทนขนาดนี้ก็คงจะมีอะไรพิเศษ” ลี่เกาแก้มตัวแกร่กๆ

 

จริงๆ เขาก็อยากพูดอยู่หรอกว่าปกติพี่ภาสน่ะดุสุดๆ เป็นเพื่อนพี่วินที่เขาไม่อยากอยู่ด้วยมากที่สุดแล้ว พูดก็เสียงดุ มองก็สายตาดุ ขนาดหายใจยังดูดุเลย ไอ้ที่จะมาโอ๋หรือดูแลใครนี่คิดภาพไม่ออก แต่กระทืบหรือดุจนร้องไห้น่าจะเห็นภาพชัดกว่า

 

...ว่าแต่ครั้งแรกเลยเหมือนกัน

ที่เขาเห็นพี่ภาสในมุมโทรมขนาดนี้ ชักอยากจะเห็นหน้าโอเมก้าผู้โชคร้ายคนนั้นขึ้นมาแล้ว

 

“ก็ตามนั้นแหละ”

“ลี่ไปดูได้ไหมอ่ะ”

“ได้ จริงๆ อยากจะให้ช่วยเชคร่างกายเขาให้หน่อยด้วย” ภาสรู้ว่าไม่มีอะไรเสียหายหรอก แต่ไอ้จะให้เขาถอดหรือเปิดเสื้อผ้าอีกฝ่ายดูก็กลัวตัวเองจะเบรกไม่อยู่ ถามว่าหวงกับลี่ไหมเขาก็หวงนั่นแหละ แต่ก็น้อยกว่าหวงกับอัลฟ่าด้วยกันเยอะ อย่างน้อยมีโอเมก้าไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้าแมวคงจะใจเย็นลงมากขึ้น

“กูอยากเห็นบ้าง”

“มึงนั่งลงวินเซนต์”

“ว้าว หวงจัง ไม่เหมือนภาสที่เคยล้อกูตอนหวงลี่เลย” วินเซนต์กระตุกยิ้มล้อพร้อมกับทำท่าเดินไปแถวบันไดขึ้นชั้นสอง เขาฟุดฟิดจมูกกวนประสาทเพื่อนหน้าดุ เอาจริงๆ เขาได้กลิ่นโอเมก้าชัดเจนแบบที่ไม่ต้องตั้งใจดมหรอก ทำท่าให้หมามันหวงไปงั้น

“กูไม่ได้หวง”

“งั้น-”

“แต่ถ้ามึงกล้าเดินขึ้นบันไดนั่นเมื่อไหร่กูมั่นใจว่ากูเอามึงตายแน่วินเซนต์” ภาสตวัดตามองเพื่อนด้วยสายตาเอาจริง วินเซนต์รู้สึกเย็นวาบที่หลังเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นชูเป็นสัญญาณว่าเขายอมแพ้

 

ถึงจะเป็นอัลฟ่าเลือดแท้เหมือนกัน สรีระก็ใกล้เคียงกัน

แต่ถ้าเทียบเรื่องใช้กำลังแล้วเขาก็ห่างชั้นกับภาสอยู่หลายขุม

 

เขาเรียนการต่อสู้มาบ้างแต่ก็ไม่ใช่คนมีเรื่องบ่อย เรียกว่าเป็นพวกแน่นทฤษฏีมากกว่าปฏิบัติก็ว่าได้ ต่างจากภาสที่เรียนต่อสู้หลายรูปแบบแถมยังขยันใช้วิชาจนสมัยเรียนด้วยกัน ใบหน้าดุนั่นมักจะมีรอยช้ำรอยแตกอยู่บ่อยๆ

 

ถึงพออายุเยอะขึ้นจะห่างหายจากการมีเรื่องลงไปมาก แต่เขาก็เชื่อว่าฝีมือมันก็ยังไม่ตกไปจากเดิมสักเท่าไหร่หรอก

 

“หวงจริงแฮะ แล้วนี่ไอ้ชายรู้หรือยัง”

“แล้ว”

“อ้อ งั้นแสดงว่ามีคนกวนตีนนำไปก่อนแล้ว”

“งั้นลี่ไปนะพี่” โอเมก้าที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่พูดขึ้นขัด วินเซนต์ดึงร่างคู่พันธะของตนมาหอมหัวเล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้น้องเดินขึ้นชั้นสองไป

 

ลี่เดินขึ้นชั้นสองพร้อมกับถอนหายใจ อยู่กับพี่ภาสนี่บรรยากาศน่าอึดอัดอยู่ทุกรอบจริงๆ โอเมก้าหนุ่มชะงักหน้าประตูห้องนอนเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นฉุนฮีทลอยออกมาจากหลังบานประตู มือบางค่อยๆ เปิดประตูห้องเข้าไปก่อนจะเห็นว่าบนเตียงใหญ่นุ่มนิ่มสีขาวนั่นมีร่างเล็กๆ กำลังขดตัวอยู่

 

“ขออนุญาตนะครับ...”

“อื้อ” แมวน้อยบนเตียงเด้งหัวขึ้นมาจากกองผ้าห่ม ดวงตากลมปรือด้วยแรงอารมณ์พยายามหรี่มองว่าใครเข้ามา

 

ลี่ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าหวานจากกองผ้านั่นชัดๆ

 

น่ารัก

 

น่ารักเฉยเลย!!!

นี่่น่ะหรอโอเมก้าของพี่ภาส!!!

เขาคิดว่าโอเมก้าของพี่ภาสจะต้องเป็นโอเมก้ากลิ่นอายเซ็กซี่ไม่ก็โอเมก้าที่ดูเป็นผู้ใหญ่ ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะเจอโอเมก้าเด็ก เขาว่าเขาก็ตัวเล็กแล้วนะ เด็กบนเตียงนี่ตัวเล็กกว่าเขาอีก สูงแตะร้อยหกสิบหรือเปล่าก็ไม่รู้ นี่พ้นสิบแปดหรือยังเนี่ย ตำรวจ! ตำรวจเท่านั้น!!!!

 

“ใคร...” เสียงแหบแห้งเอ่ยถามพร้อมกับหยัดตัวขึ้นนั่ง เสื้อนอนที่ถูกปลดกระดุมไปเกือบครึ่งนั่นไหล่หลุดออกจากบ่าขาว

“เอ่อ พี่ชื่อลี่นะ เป็นโอเมก้าไม่ต้องกลัว”

“อื้อ” แมวน้อยขยี้ตาก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นชู ลี่กะพริบตาปริบๆ มองท่านั่น

 

ห๊ะ?

ให้อุ้มหรอ?

 

“เอ่อ...”

“มานี่” เสียงดื้อสั่งอย่างเอาแต่ใจลี่จึงเดินเข้าไปหาแบบงงๆ พอเข้าไปใกล้เตียงมือเล็กของแมวดื้อก็จับมือเขาก่อนจะดึงให้ลงไปนอนบนเตียง ลี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ยังไม่ทันได้ตั้งตัวดีเจ้าแมวน้อยก็ขยับตัวขึ้นนั่งทับเขา

 

“เอ่อ น้อง...”

“คุณนุ่ม”

“ครับ?” งงอีกไปอีกรอบ อะไรคือคุณนุ่ม?

“จุ๊บแบบเมื่อวานได้ไหม”

“ห๊ะ”

“นิดชอบนะพี่ภาส”

“เดี๋ยวๆ พี่ไม่ใช่พี่ภาส เห้ยๆ”

 

ลี่กำลังจะอ้าปากโวยวายแต่ก็ไม่ทัน เจ้าแมวดื้อก้มลงกัดปากล่างเขาก่อนจะสอดลิ้นเข้ามา ลี่จิกบ่าร่างบนตัวแน่นด้วยความตกใจแต่สักพักพอสติเข้าร่างเขาก็ขมวดคิ้ว

 

จูบห่วยมาก

จั๊กจี้เพดานปากไปหมดแล้ว

 

“อื้อ...” แมวดื้อขมวดคิ้วขัดใจเมื่อจูบไม่เห็นรู้สึกดีเหมือนเมื่อวาน

 

อยากได้จูบแบบเมื่อวาน

อยากได้นี่นา...

 

ระหว่างที่แมวน้อยกำลังขมวดคิ้วขัดใจ ตัดภาพไปที่ห้องนอนฝั่งตรงข้ามก็มีอัลฟ่าหนุ่มขมวดคิ้วขัดใจ ภาสกอดอกมองตุ๊กตาฉลามตัวใหญ่ที่นอนอยู่บนเตียงนุ่มนิ่ม ส่วนวินเซนต์ที่กอดอกพิงกรอบประตูก็มองภาพนั้นอีกทีด้วยความไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

 

“วินเซนต์”

“หืม?”

“มึงเคยรำคาญตุ๊กตาไหม”

 

ห๊ะ?

วินเซนต์อุทานลั่นในใจกับคำถามจากเพื่อน นอกจากคำถามจะแปลกโคตรๆ แล้วยังทวีความแปลกไปอีกเมื่อมันหลุดออกมาจากปากอัลฟ่าที่ขึ้นชื่อเรื่องจริงจัง ดุและน่ากลัวอันดับต้นๆ ของมหาลัย

 

“เอ่อ... ภาส มึงไหวป่ะ”

“...” ภาสไม่ตอบแต่คว้าตุ๊กตาฉลามโง่ๆ นั่นขึ้นมาฟาดกับเตียง ลากไปฟาดผนัง จับปาลงพื้นแล้วกระทืบไม่ยั้ง

 

น่าประทับใจที่ผ้าดีกว่าคิด กระทืบแทบตายไส้ยังไม่แตก แถมไอ้หน้าปลาฉลามนี่ยังแหกฟันยิ้มเหมือนกวนตีนเขาอีก ภาสหายใจหอบเหนื่อยก่อนจะหยิบฉลามโง่นั่นขึ้นมาดม

 

... กลิ่นแป้งเจือกลิ่นพีชชัดเจน

ถึงว่าสิถึงผ่านการคัดเลือกจากผู้ท้าชิงน้องนุ่มอีกร้อยตัวมาได้

 

วินเซนต์หรี่ตามองเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจถึงขีดสุด เดียวก็กระทืบฉลามเดี๋ยวก็คว้าขึ้นมาดมแล้วก็ยิ้ม อะไรของมันวะเนี่ย นี่เขาควรโทรหาไอ้ชายเพื่อปรึกษาเรื่องนี้หน่อยดีไหม ดูท่าทางจะอาการหนัก

 

“ถ้ากูเอามันไปฆ่า แมวจะโกรธไหมวะ”

“...”

“โยนลงตึกแม่งดีไหม ไม่ดิ เดี๋ยวแมวลงไปเอาแล้วกูต้องเอาไปซักอีก”

“...”

“ไส้แตกกูก็ต้องเอาไปเย็บสินะ”

“...”

“กูจะฆ่ามันยังไงดีวะวินเซนต์”

“เอ่อ...”

 

ฆ่า...

ใช้คำเสียน่ากลัว แต่ดันเสือกใช้กับตุ๊กตาปลาฉลามโง่ๆ เนี่ยนะ วินเซนต์เอียงคอมองเพื่อนพร้อมกับหยิกแขนตัวเองไปด้วยเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป

 

“พี่วินช่วยด้วย!!!!”

 

เสียงตะโกนลั่นดังมาจากฝั่งตรงข้าม วินเซนต์ถลึงตาก่อนจะรีบพุ่งตัวไปตามเสียงร้องของคู่พันธะ ภาสเองก็ขมวดคิ้วออกตัวตามไปทันทีด้วยความร้อนใจ เมื่อประตูถูกกระชากภาพตรงหน้าก็ปรากฏ

 

แมวน้อยตัวบางแสนจะดื้อของภาสกำลังยกตัวขย่มร่างของลี่อยู่ด้วยแรงอารมณ์ไม่ต่างจากเมื่อวาน แต่ด้วยความที่สรีระของลี่ที่เป็นโอเมก้านั่นบอบบางไม่ได้อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อเหมือนอัลฟ่า พอต้องมารับแรงและน้ำหนักจากคนที่ตัวขนาดใกล้เคียงกัน

 

... ผลถึงออกมาเป็น

 

โอเมก้าผู้น่าสงสารหน้าเขียวด้วยความจุกหน้าท้องและจุดซ่อนเร้น

 

“ตะนิด!!!” ภาสพุ่งตัวเข้าไปดึงเจ้าแมวออกมาทันที ส่วนวินเซนต์เองก็รีบวิ่งเข้าไปดูอาการของคู่พันธะ

“ลี่!!!”

“พี่ภาสสสสสส” ท่ามกลางความตึงเครียด แมวน้อยผู้ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรตวัดแขนขึ้นกอดคอเจ้าของกลิ่นลาเวนเดอร์ที่แสนจะคิดถึง จมูกเล็กจิ้มๆ ถูๆ ที่ลำคออัลฟ่าหนุ่มสูดดมกลิ่นเข้าปอดให้พอใจ

“ซี้ด...”

“ลุกไหวไหมลี่”

“มะ ไม่ไหว จุก จุกมาก น้องตัวหนัก” ลี่กุมหน้าท้องตัวเองพร้อมกับขดตัวงอ ใบหน้าสวยซีดเซียวแสดงอาการเจ็บออกมาชัดเจนจนวินเซนต์ลอบถอนหายใจ ถึงลี่จะไม่ใช่โอเมก้าตัวบางขนาดลูกแมวของภาสแต่ก็ไม่ได้กล้ามเนื้อเยอะพอที่จะรับน้ำหนักทั้งตัวของโอเมก้าได้

 

... แถมดันกระแทกลงเสียตรงจุดเสียด้วย

ลี่น้อยก็ยิ่งเล็กๆ อยู่

 

ตอนนั้นเองที่ลี่จู่ๆ ก็ตัวสั่นเมื่อได้กลิ่นฟีโรโมนข่มขู่บางๆ มาจากฝั่งปลายเตียง โอเมก้าหนุ่มขดตัวเข้าหาอ้อมอกอัลฟ่าคู่ชีวิตทันที

 

“ลี่ลุกไม่ได้ มึงแก้ปัญหาด้วยการไปห้องนู้นเองเลย ไม่ต้องมายืนแผ่ฟีโรโมนขู่” วินเซนต์ตวัดตามองภาสด้วยความไม่พอใจ

“...” ภาสดุ้นลิ้นกับกระพุ้งแก้มพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดคลายอารมณ์ขุ่นมัวในใจ

“ไม่ขู่นะ นิดตีนะ”

 

ผัวะ!!!

แก๊ก...

วินเซนต์สะดุ้งเฮือกมองโอเมก้าตัวน้อยในอ้อมกอดของภาสที่เพิ่งกระทำการอุกอาจตวัดมือฟาดหัวเพื่อนเขาโยกจนแว่นตกพื้น ภาสเองก็ได้แต่กะพริบตางง ตั้งตัวไม่ทันว่าจะโดนหมัดแมวฟาดเข้าให้แรงขนาดนี้ แมวน้อยยืดคอขึ้นงับคางกลิ่นลาเวนเดอร์เป็นการลงโทษเพิ่ม

 

ภาสถอนหายใจยาวก่อนจะกระชับก้นนิ่มในอุ้งมือให้แน่นแล้วพาก้อนดื้อกลับเข้าห้องตัวเอง พอเปิดประตูเข้าห้องมาเขาก็จัดการโยนก้อนดื้อลงบนเตียงที่เต็มไปด้วยน้องนุ่ม

 

ตะนิดที่หน้าปักเข้าให้น้องนุ่มครางอืออาขัดใจเล็กน้อย แขนเล็กยันตัวขึ้นนั่งสอดส่องสายตาไปมา สุดท้ายก็คว้าคุณนุ่มเบอร์ห้ามาวางก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งทับ ดวงตาฉ่ำปรือตวัดมองคุณนุ่มพร้อมกับขยับสะโพกเสียดสีตัวเองไปมาแบบที่เคยทำปกติเวลาฮีท

 

“...” ภาสถอนหายใจยาวเหยียด เขาลุกไปหยิบเก้าอี้มุมห้องมานั่งมองเจ้าแมวเล่นกับตัวเอง

 

ให้ตายเถอะ...

นี่เขาต้องมานั่งเฝ้าคนช่วยตัวเองเนี่ยนะ

 

“ภาสกูพาลี่กลับก่อนนะ” เสียงดังมาจากหน้าประตูเรียกภาสให้หันไปมอง

“อือ”

“พี่ภาส ถ้าจะไม่ทำอะไรก็ฉีดยาให้น้องเถอะครับ ไม่งั้นมันทรมานมากนะพี่”

“...”

“แล้วอย่าลืมให้น้องกินข้าวด้วยนะครับ”

“...”

“อ้อ... ซื้อปลอกคอแบบเหนียวกว่านี้ดีกว่านะครับ มันจะขาดแล้ว เดี๋ยวให้พี่วินส่งชื่อแบรนด์ให้ พี่วินก็ชอบกัดปลอกคอ”

“อืม”

 

ภาสตอบกลับไปสั้นๆ เขาได้ยินเสียงคนเดินลงบันไดไปก่อนจะตามด้วยเสียงสัญญาณปิดประตูห้อง เขาหันกลับมาดูเจ้าแมวดื้อที่ยังคงเสยสะโพกไม่ยั้งใส่คุณนุ่มเบอร์ห้า

 

พอลี่พูดถึงกินข้าวเขาก็เพิ่งนึกออกว่าตั้งแต่เช้าเจ้าแมวดื้อก็ยังไม่ได้แตะข้าวเล็กสักเม็ด ทั้งๆ ที่ดูจะเป็นพวกกินจุ แถมเมื่อวานดื้อหนักขนาดนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่หิว

 

อาการฮีทนี่มันดึงความสนใจทุกอย่างไปหมดแม้กระทั่งความหิวงั้นหรอ

ดูท่าทางจะอันตรายอยู่เหมือนกันนะ...

 

เขาสืบเท้าเข้าไปที่กระเป๋าลายคิตตี้บนโต๊ะข้างหัวเตียงเพื่อหยิบเข็มฉีดยาระงับฮีทออกมาก่อนจะเดินกลับมานั่งบนเก้าอี้เหมือนเดิม ดวงตาคมที่ไร้แว่นคู่ใจตวัดตามองก่อนแมวดื้อ

 

“ตะนิด”

“หื้อ”

“มานั่งนี่” ภาสตบตักตัวเองสองที เจ้าแมวน้อยก็ลุกขึ้นจากคุณนุ่มเบอร์ห้าเดินโซเซขึ้นมาปีนตักเขา ใบหน้าอ้อนเอนซบกับอกแกร่งจนแก้มเบียดเป็นก้อน

“พี่ภาส”

“แมวดื้อ”

“ไม่ดื้อ”

“กอดคอฉันไว้”

“อื้อ” แมวน้อยตวัดแขนเล็กๆ ขึ้นโอบคอแกร่ง จมูกเล็กๆ ซุกไปตามบ่าแกร่งสลับกับงับเล่นๆ

 

ภาสอาศัยโอกาสที่เจ้าแมวดื้อกำลังเคลิ้มๆ ใช้มือซ้ายกดหัวเล็กลงกับบ่าตัวเองพร้อมกับจิ้มเข็มไปเบาๆ ตรงสะโพกกลม แมวดื้อสะดุ้งเฮือกอ้าปากงับเขาเข้าให้อย่างแรงจนรู้สึกได้ว่าเข้าเนื้อและสงสัยจะได้เลือด ภาสมองตัวยาที่ค่อยๆ ลดลงจนหมดเข็ม แรงกัดบนบ่าถึงค่อยคลายลงจนในที่สุดหัวทุยนั่นก็ทิ้งตัวหมดแรง

 

หลับไปแล้ว...

 

อัลฟ่าหนุ่มถอนหายใจยาวพร้อมกับซุกจมูกลงกลุ่มผมฟู

 

จะคู่แห่งโชคชะตาหรือจะอะไรก็ตาม

แต่แมวดื้อนี่ ไม่ดีต่อหัวใจเขาเอาเสียเลย...

 

 

 

 

--- TALK

 

รางวัลพระอิฐพระปูนพระเอกดีเด่น goes to พี่ภาสสสสส

 

และผีในห้องน้องตะนิดตอนพี่ภาสเริ่มกระทืบคุณนุ่ม...

 

 

 

ผีในห้องน้องตะนิดงงเลย ตาแก่นี่ทำเป็นดุแต่แอบหอมหัวน้องเขา
 

ทุกคนรู้ แฟนคลับรู้ พี่ภาสเป็นคนจริง และคนจริงแปลว่าไม่ปลอม

พี่ภาสไม่ยอมตกเป็นทาร์ตคุณหรอกค่ะ

 

 

และนี่คือตะนิดตอนนอนซุกคุณนุ่มเบอร์ห้า อุ่ฟฟฟฟฟฟฟฟ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.343K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,307 ความคิดเห็น

  1. #5265 CallistoJpt (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 เมษายน 2564 / 15:45
    สงสารพี่ภาสเขานะคะ 55555555555555 แต่น่าสงสารสุดคงเป็นพี่วินกับลี่ ตะนิดนะตะนิด
    #5,265
    0
  2. #4877 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 14:08
    อุแง. อย่ามำร้ายคุณนุ่ม!!!!!
    #4,877
    0
  3. #4758 yourwarmhug (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 02:05
    สงสารลี่55555555555
    #4,758
    0
  4. #4566 YungYing0711 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 19:42
    น้องหลามน่าสงสารรร5555
    #4,566
    0
  5. #4311 เดือนหนาวเอง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 10:08
    รางวัลพระอิฐพระปูนดีเด่น555
    #4,311
    0
  6. #3633 Rose_GirL (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 23:56
    สงสารพี่วินกับลี่ โอ้ยยยย
    #3,633
    0
  7. #3062 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 00:21
    น้องเล่นปีนทุกคนเลยเหรอลูก555555
    #3,062
    0
  8. #2936 charoenchit (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 20:02
    สวดมนต์วนไปก่อนนะคุณพี่
    #2,936
    0
  9. #2835 AZaao9 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 10:07
    ไปอ่านฉาก ncมาแล้วค่ะทุกคนนนใครอยังไม่ได้ไปอ่านก็ไปหาอ่านน่ะค่ะ
    #2,835
    1
    • #2835-1 akinamomo(จากตอนที่ 9)
      27 กรกฎาคม 2563 / 14:12
      อ่านที่ไหนเหรอคะ
      #2835-1
  10. #2809 xวาuxวาu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 20:54
    พี่พลาดสุดยอดมากๆ
    #2,809
    0
  11. #2356 ก้อนดิน ปั้นดาว (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 12:09
    *มอบรางวัลให้เลย* เป็นแอลฟ่าที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เคยอ่านมา555
    #2,356
    0
  12. #2346 หมีไหมพรม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 00:09
    สงสารวินกะลี่กะ ฟีลโดนปลุกตอน7 โมงเช้า โดนบังคับซื้อข้าวมาให้ ละต้องมาเจอพี่ภาสฆ่าคุณนุ่ม กะน้องนิดเวอร์ชั่นรุนแรง ถึงสงสารแต่ขำไม่ไหวแล้ว 555555555
    #2,346
    0
  13. #2109 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 12:10

    อิพี่ก็คือพ่อพระกว่าที่คิด 55555555

    #2,109
    0
  14. #1948 5912000 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 18:55
    โอ้ยยยยน่ารักเรื่องนี้น่ารักมากอ่ะตะนิดคือแบบงื้ออออ(แต่เอาจริงแอบอยากให้พี่ชายกับคณิตคู่กันอ่ะ)
    #1,948
    0
  15. #1929 marshamallow (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 12:59
    ขนาดนี้แล้วบวชมั้ยพี่55555555555
    #1,929
    0
  16. #1925 ma_jung (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 01:57
    ตะนิดน่ารักอ่ะ
    สงสารพี่ภาสด้วย แต่ขำ 555
    ตกลงเพื่อนช่วยไม่ได้ แถมเห็นคุนพี่ตีกับตุ๊กตาอี้ก 555
    #1,925
    0
  17. #1904 Bongnahungg (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 08:58
    เกลียดมีมรุ่นพี่ทานากะมาก ทำร้าย55
    #1,904
    0
  18. #1899 sugarraeks (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 01:17
    5555ตะนิดน่ารักๆๆๆ
    ไม่ไหวแล้ว
    #1,899
    0
  19. #1895 pammyntk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 00:53
    พี่ภาสคือสุภาพบุรุษ แต่ถ้าน้องฮีทอีกก็ไม่แน่555
    #1,895
    0
  20. #1884 Sarinrat Lortongpanich (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 22:39
    พี่ภาสโคตรจะหลงน้องงง แต่ซีนลี่กับน้องนิดกือเบี้ยนมาก เห็นดูความตะโกนให้พี่วินช่วย555555
    #1,884
    0
  21. #1715 Kmmbs may (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 00:05
    อ่ยยยย แงงงง วงวารพี่ภาสส5555555555
    #1,715
    0
  22. #1652 POYBWX127 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 09:34
    คาราวะลุงภาสเลยอ่ะ โคตรยอดเจ้าเเห่งความอดทน
    #1,652
    0
  23. #1637 Sprite77 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 07:47
    ทานากะ5555555
    #1,637
    0
  24. #1434 salineefon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 01:06
    55555555555 โว้ยยยยย โคตรจะเอ็นดู
    #1,434
    0
  25. #1409 dalnimg (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 22:43
    นั่งทำสมาธิทั้งคืน พี่ภาส 555555555555555
    #1,409
    0