คัดลอกลิงก์เเล้ว

SF [2784] :The Boy in Raining Day…….

.ความรักของผม มันคงเริ่มตั้งแต่วันที่ฝนตกลงมาใส่ตัวผมในวันนั้นล่ะ....... ฝนอาจเป็นสิ่งไม่ดีในสายตาของใครๆ แต่สำหรับผม.....สายฝนคือสิ่งที่ทำให้ผมเชื่อมั่นในจุดยืนของตัวเอง

ยอดวิวรวม

747

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


747

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


19
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 พ.ย. 56 / 16:13 น.
นิยาย SF [2784] :The Boy in Raining Day…….

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

สวัสดีค้า~ นอกเรื่องสักนิดนะนี้เป็น SF เอาใจแม่ยก 2784 [สึนะxบาจิล] เพราะเนื่องจากมีเม้นบอกว่าสนคู่ 2784 เหมือน PR เลยขอจัดให้ #ในที่สุดก็มีผู้สนับสุนนเป็นแนวร่วมแล้วดีใจมากๆค่ะ ขอโทษที่ไม่สามารถแก้เนื้อหาให้ได้นะค่ะ



ขอลงเป็น
SF อย่านอยด์ PR เลย ขอฝากฟิคด้วยนะค่ะ ขอบคุณค่ะ!!!! และแน่นอนว่าถ้าใครปลื้มอยากให้แต่ง SF ให้ PR ก็จะจัดให้ค่ะ แบบว่าถือเป็นการตอบแทนที่ทุกคนกรุณาเข้ามาอ่านฟิคบ้าๆบอๆของ PR ซึ้งใจจริงๆนะ ที่มีคนอ่าน มีคนติดตาม มีคนเม้น ทุกคนล้วนแต่เป็นกำลังใจสำคัญสำหรับคนแต่งค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ

 

…….เรื่องราวของผมและเขายังคงดำเนินต่อไป..........

อย่างไม่มีวันสิ้นสุด.......ผมไม่เข้าใจว่า...ทำไมเราถึงรักกันได้?

บางทีอาจเป็นเพราะ ฝนละมั้ง

 

ขอบคุณธีมจาก

gminor!

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 พ.ย. 56 / 16:13


ร่างบางร่างหนึ่งกำลังนั่งเปิดสมุดภาพเล่มหนาอยู่ภายในห้องนอนขนาดใหญ่ มือบางยังคงบรรจงเปิดไปเรื่อยๆ ในสมุดภาพนี้มีรูปแห่งความทรงจำของเขากับคนรักเต็มไปหมด ไม่ว่าจะวันไหน เทศกาลใด ภาพทุกภาพก็ถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มของคนทั้งคู่ เขายังคงจำวันแรกตั้งแต่ผมรักกันได้เสมอและไม่เคยลืม แต่กับอีกฝ่ายเขาไม่รู้ว่าจะเหมือนกันไหม............ แม้กระทั่งวันสำคัญวันนี้ คนรักของเขาก็ยังคงทำงานไม่หยุด เขายอมรับได้อย่างไม่อายปากว่าบางครั้งเขาก็เหงา อยากให้คนรักเอาอกเอาใจ อยู่ด้วยกันตลอดเวลา ได้ใช้เวลาร่วมกันบ้าง และทุกครั้งๆที่เขารู้สึกแบบนั้น เขาก็มักจะกำแหวนที่คนรักให้มาเสมอ

ทำอะไรน่ะ? บาจิลคุงหนุ่มร่างสูงเจ้าของใบหน้าคมคาย เดินเข้ามาหาคนรักที่นั่งอยู่ในห้องนอน ก่อนจะสวมกอดเบาๆจากด้านหลัง

เปล่าครับ ผมไม่ได้ทำอะไรนะร่างบางยังคงตอบด้วยใบหน้าใสซื่อ ทั้งๆที่ในมือเรียวถึงหนังสือเล่มหนาอยู่

เธออ่านหนังสืออยู่หรอ? ชั้นกวนใจหรือเปล่า?”ร่างสูงยังคงถามไปเรื่อยเปื่อย เพราะช่วงนี้เขาไม่ค่อยมีเวลาได้อยู่กับคนรักสักเท่าไหร่... จึงไม่ค่อยรู้กิจวัตรประจำวันของคนตัวเล็ก(แต่กินจุ)คนนี้สักเท่าไหร่

ไม่กวนหรอกครับ ผมอ่านจบพอดี”…….และต่อจากนี้ผมจะไม่หยิบมันขึ้นมาดูอีกแล้ว.........เพราะคุณไม่เคยจำอะไรได้เลย สักนิด เพราฉะนั้น ต่อจากนี้ผมเองคงไม่จำเป็นต้องจำอีกแล้ว

งั้นเหรอ พอดีเลย ไปกินข้าวกับชั้นนะสึนะเริ่มอ้อนคนตัวเล็ก

ครับ งั้นไปกันเถอะ ร่างบางรับคำ ก่อนที่ร่างสูงจะฉุดข้อมือคนตัวเล็กให้ลุกตามไป

.

.

.

ทำไมถึงพาผมมาที่นี่ล่ะ ไหนบอกว่าจะพาผมไปกินข้าวไงครับร่างบางถามออกมา เมื่อร่างสูงจอดรถไว้ที่ย่านการค้าที่หนึ่ง ไม่ใช่ว่าเขาติดหรูถึงขนาดต้องกินระดับภัตตาคารทุกมื้อหรอกนะ แต่คนเจ้าเล่ห์ข้างๆเขานะตัวดี ตอนคบกันแรกๆก็ให้กินที่ย่านการค้านั่นแหล่ะ แต่พอนานๆไปฤทธิ์คุณชายดันออก ต้องกินห้าดาวเท่านั้น......

ก็พาเธอมาเดินเล่นไง บาจิลคุง จะได้เปลี่ยนบรรยากาศ...หรือว่าเขาจะจำได้นะ ว่าวันนี้เป็นวันอะไร... ร่างบางอมยิ้มออกมานิดๆกับคำพูดของร่างสูง

ไปกันเถอะตั้งแต่ลงจากรถร่างสูงก็เดินจับมือร่างบางไม่ปล่อย...

กินน้ำแข็งใสไหม?”ร่างสูงถาม ร่างบางได้แต่พยักหน้ารับ เพราะตอนนี้ อะไรๆก็ดีหมดแหล่ะ เว้นแต่ อากาศร้อนๆที่กำลังเผาพวกเขาอยู่

บลูฮาวายถ้วยหนึ่งครับร่างสูงสั่งไปในทันที โดยไม่รอให้ร่างบางเลือก

ได้แล้วจ้าร่างสูงรีบจัดการจ่ายเงินไป ก่อนจะยื่นให้ร่างบางและจับมือร่างบางพาไปยังม้านั่งข้างทาง เมื่อได้ที่นั่งร่างสูงก็ปล่อยให้ร่างบางจัดการน้ำแข็งใสคนเดียว

ไปต่อกันเถอะหลังจากที่ร่างบางกินเสร็จร่างสูงก็พาเดินต่อไปยังร้านขายเสื้อผ้า ซึ่งเป็นร้านธรรมดาๆไม่มีแบรนอะไรทั้งนั้น ร่างบางรีบกระโจนเข้าไปเลือก ใส่แบรนมานาน เขาเบื่อเป็นที่สุด ไม่นานนักร่างบางก็เลือกเสื้อผ้าเสร็จ และร่างสูงก็จัดการนำไปจ่ายเงิน ทั้งสองเดินเล่นด้วยกัน จนกระทั่งตกเย็นร่างสูงก็พาร่างบางไปทานข้าวในร้านอาหารอิตาเลี่ยนที่อยู่แถวนั้น

สปาเก็ตตี้คาร์โบนาร่า 2 ที่ครับการสั่งอาหารของร่างสูงในครั้งนี้กับสร้างความประหลาดใจให้ร่างบางเป็นอย่างมาก เพราะเขาไม่เคยสั่งแค่เมนูเดียวแบบนี้เลย

.

.

.

.

หลังจากที่ทั้งสองทานเสร็จพวกเขาก็ออกมาจากร้านด้วยกัน...ร่างสูงจูงมือร่างบางมายังสวนสาธารณะใกล้ๆ แล้วจับร่างบางให้นั่งบนชิงช้า แล้วไกวให้อย่างสบายอารมณ์

สึนะ...จำได้ไหม...ว่าวันนี้เป็นวันอะไร?” ในที่สุดร่างบางก็อดไม่ได้ ถามออกไป

หืม....วันนีน่ะเหรอ นั้นสิน้า?”ร่างสูงเริ่มทำหน้าวิตก

ไม่รู้จริงสินะ...ขอโทษนะที่มันไม่เคยน่าจดจำเลย!!! ไว้ผมพร้อมเราค่อยกลับมาคุยกันนะ....แล้วก็นี่ผมคืนให้!!!”ร่างบางยืนแหวนให้กับร่างสูงพร้อมน้ำตา.... ฝนที่ตอนแรกไม่มีท่าทีจะตก กลับตกลงมาอย่างง่ายดาย...

เดี๋ยวก่อน บาจิลคุง ทำไมถึง….?”ร่างสูงรับแหวนมาด้วยท่าทีแปลกใจเล็กน้อย ร่างบางเงยหน้ามองท้องฟ้าเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มออกตัววิ่งหนี แต่ก็ไม่ทันแขนยาวๆของร่างสูงอยู่ดี เขาดึงร่างบางให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด ก็จะอุ้มพาดบ่าแล้วพาไปหลบฝนที่ป้ายรถเมลล์ข้างทาง.... และเมื่อวางร่างบางลงแล้วเจ้าตัวก็พยายามส่งแหวนให้ร่างบางคืน แต่ก็ถูกขว้างคืนมา  ร่างสูงเก็บแหวนที่ตกอยู่ที่พื้น ก่อนจะมานั่งข้างๆร่างบางแทน

บอกหน่อยได้ไหม...ว่าเป็นอะไร?”

“……”ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากร่างบาง

เฮ้อ~~นี่คิดจะเลิกกันเลยเหรอ...

.........ยังคงไร้ซึ่งการตอบรับ

ชั้นแกล้งแรงไปเหรอ......ขอโทษนะร่างบางหันไปมองร่างสูงทันทีที่เจ้าตัวพูดจบประโยค

หมายความว่า......

ฟังนะ.....ชั้นไม่มีวันลืมหรอกว่าวันนี้เป็นวันครบรอบของเรา... เราเจอกันที่ป้ายรถเมลล์แห่งนี้ ตอนที่ฝนกำลังตก จู่ๆบาจิลคุงที่ตัวเปียกมากๆก็วิ่งมาหนีใครมาไม่รู้แล้วก็ล้มทับชั้น ดูเหมือนบาจิลคุงจะรู้จักกับรีบอร์น หมอนั่นเลยให้นายไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านของเรา(เมื่อก่อนมันเป็นของชั้น แต่ตอนนี้มันเป็นของเธอกับชั้นแล้วนะบาจิลคุง ^^) เพราะนายตัวเล็กมากๆเลยใส่เสื้อผ้าของชั้นไม่ได้ เราเลยออกมาซื้อเสื้อผ้าด้วยกันสองคนตอนที่ฝนหยุดและฟ้าเปิดแล้ว เราเดินไปที่ย่านการค้าด้วยกัน เพราะฝนพึ่งหยุดอากาศเลยร้อนอบอ้าวมากๆ ชั้นเลยสั่งน้ำแข็งใสมากกินกับบาจิลคุง ชั้นชอบกินรสส้ม ส่วนบาจิลคุงชอบรสครีมโซดา หลังจากที่เราคบกัน เลยสั่งรสบลูฮาวายที่เรากินได้ทั้งคู่ มากินด้วยกันแทน ในวันนั้นหลังจากกินเสร็จ เราก็ไปซื้อเสื้อผ้าด้วยกัน...ที่ร้านนั้น หลังจากนั้นบาจิลคุงก็เริ่มหิว...แต่เพราะบาจิลคุงมาจากอิตาลี ชั้นเลยพาเข้าร้านอิตาเลี่ยนแถวๆร้านขายเสื้อผ้า ชั้นไม่รู้จะสั่งอะไร เพราะชั้นไม่รู้เลยว่าเธอชอบอะไรเลยสั่งสปาเก็ตตี้คาร์โบนาร่าไป แล้วมันก็บังเอิญที่บาจิลคุงดันชอบมัน บาจิลคุงกินมันอย่างมีความสุขมากๆ หลังจากนั้นเราก็มาเล่นชิงช้าที่สวนสาธารณะด้วยกัน หลังจากนั้นในวันนี้ของเมื่อ 5 ปีก่อนชั้นก็สารภาพรักและขอเธอเป็นแฟน แล้วก็ให้แหวนกับเธอไว้.....แล้วเธอก็ยอมเรียกชั้นว่า สึนะเป็นครั้งแรกที่นี่ ร่างสูงพูดออกมาเรื่อยๆราวกับว่าความทรงจำทั้งหมดเพิ่งพามาได้ไม่กี่นาที ทำเอาร่างบางถึงกับพูดอะไรไม่ออก เขาไม่คิดว่าร่างสูงจะจำอะไรได้มากขนาดนั้นไม่คิดจริงๆ

ขอโทษ...ผมขอโทษนะ..ร่างบางขยับตัวเข้าหาร่างสูงที่นั่งอยู่ ก่อนจะค่อยๆเอนหัวพิงกับไหล่กว้าง แต่แล้วร่างสูงก็ลุกขึ้นยืน แล้วหันหน้ามาหาร่างบาง ก่อนที่มือหนาจะค่อยๆล้วงกล่องบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง...

เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ชั้นไม่โกรธเธอหรอก สิ่งเดียวที่ชั้นอยากให้เธอรู้ คือ...ไม่ว่าอะไรที่เป็นเธอชั้นจำได้หมดแล้วร่างสูงก็ลงไปนั่งชันเข่าที่พื้น ก่อนจะเปิดกล่องออก แล้วส่งยิ้มให้ร่างบาง ที่ตอนนี้หน้าแดงยิ่งกว่าลูกสตอเบอร์รี่ซะอีก

.

.

.

.

ชั้นรักเธอ บาจิลคุง....แต่งงานกับชั้นนะ
 

 

END


TalK………………………………………………………..

มาลง SF แล้วค่า~~ PR ขอโทษที่ไม่ได้อัพฟิคหลักตามสัญญาขอโทษนะค่ะ  อย่าได้โกรธ PR เลย >_<

ปล. อ่านฟิค เม้นฟิค สนับสนุนฟิค ของPR ด้วยน้า~~~ ขอบคุณมากๆค่า  (_ _)

ปล.2 นี่คือ Short fic For U ใครจะมาขออีกก็ได้นะ แบบแค่บอกคู่กับพล็อตคราวๆมาก็ได้จร้า ไว้เจอกันนะ ^^


ผลงานอื่นๆ ของ แป้งกลม ;)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 20:27
    ชอบคู่นี้อะน่ารักทั้งคู่เลย

    #4
    0
  2. #3 peung
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 23:44
    อร้ายยยยยยยย

    น่ารักมากกกกกกกก
    #3
    0
  3. วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 22:17
    ขอบคุณครับที่ลงฟิคเสริมให้^^
    #2
    0
  4. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 19:30
    ชอบคู่นี้มากเลยค่ะ. บาจิลน้ารักกกกกกกกมากกกกกกกก(^O^)
    #1
    0