นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Always, always. ( Thomas x Newt ) translated fiction.

ในคืนธรรมดาคืนหนึ่ง โทมัสสารภาพกับมินโฮ เพื่อนซี้ของเขาว่า "นิวท์ กับฉัน...จูบกัน" --- Always, always. ฟิคแปลจากไรเตอร์ traceylane

ยอดวิวรวม

1,076

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,076

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


54
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 ส.ค. 58 / 01:01 น.
นิยาย Always, always. ( Thomas x Newt ) translated fiction.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

images by free.in.th

Always, always.
Thomas & Newt
(c) Traceylane
Thai Translated by Cloudwd

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


quote.
- "x i kissed my best friend and booked it" au -
And that was it. Lips on his.



note.
ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคแปลจากภาษาอังกฤษที่แต่งโดย traceylane ค่ะ
อาจจะมีคำแปลกๆ แหม่งๆ หลุดออกมาพอสมควร เพราะเป็นการแปลเรื่องแรกในชีวิต ฮ่าาาาาา
เหตุการณ์ในเรื่องไม่ได้อิงจากหนังหรือหนังสือ อิงมาแค่ตัวละคร บุคลิก นิสัย (AU)
และเราอ่านแล้วรู้สึกว่ามันน่ารักดี เลยแปลมาเผยแพร่บอกต่อให้ฟินกัน เงิ้ว
แนะนำติชมได้นะ และขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านค่ะ =.,=

เรือโทมัสนิวท์ช่างหายาก นี่คือเหตุผลที่แปลคู่นี้ออกมาตีตลาด 55555
แต่ก็ชอบคู่อื่นอย่างมินโฮโทมัสด้วยเหมือนกันจ้า สรุปว่ายังหาเรือหลักไม่ได้นั่นแหล่ะ
ผู้ชายสามคนนี้อยู่ด้วยกันแล้วมันเจริญหูเจริญตาค่ะ เลือกไม่ถวก เงิ้กกก<33'


ขอบคุณธีม sqweez

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 ส.ค. 58 / 01:01



“มินโฮ ฉันมีอะไรจะบอก” 


มันเป็นเรื่องปกติในคืนวันเสาร์ที่มินโฮกับโทมัสจะเล่นเกม PS3 ด้วยกัน


ห้องนั่งเล่นของพวกเขาอยู่ในสภาพที่รกเป็นกองขยะเท่าที่รูมเมทวัยรุ่นสองคนจะทำได้  

ที่พื้นห้องเต็มไปด้วยเศษขนมกรุบกรอบ กล่องพิซซ่าที่ว่างเปล่า เศษซากอารยธรรมของฟอยล์ห่อขนมบนพรมที่เป็นรอยด่างดวงของคราบโซดา


ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่มินโฮบอกว่าจะจัดการกับมันไม่ช้าก็เร็ว เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น แค่สักเมื่อ

และแม้ว่าพื้นห้องจะสกปรกจนถึงขีดสุดก็ตาม แต่มินโฮก็บังคับให้โทมัสถอดรองเท้าก่อนเข้าห้องทุกครั้ง



มินโฮยังคงเพ่งสมาธิไปที่หน้าจอเกม  “ถ้าสิ่งที่นายพูดมันคือการเล่นมุกห่วยๆล่ะก็ ฉันจะฆ่านาย”


โทมัสเตะเบาๆที่ตัวของมินโฮ  “ไม่เอาน่า”


มินโฮจิบโค้กและสำลักออกมาเมื่อตัวละครในเกมของตัวเองถูกฆ่า เขาถามโทมัสต่อ


“เออ มันคืออะไร”  ถามทั้งที่ยังสำลักนิดๆ


“ก็…ไม่ใช่เรื่องแย่นักหรอก”


“โอเค จะอะไรก็ช่าง ว่ามา” 


แต่โทมัสไม่ยอมพูดอะไร


มินโฮหันขวับไปมอง  “อะไรวะ? ก็แค่พูดมา”


ลูกระเบิดนับสิบกรูกันออกมาในขณะที่มินโฮหันมาหาโทมัสพอดี มันระเบิดและฆ่าตัวละครในเกมของเขาให้นอนตายจมกองเลือดอีกครั้ง


“โอ้ย! เวร! โทมัส”  มินโฮกด pause เกมก่อนที่ตัวละครของเขาจะคืนชีพแล้วหันไปหาเพื่อนตัวเอง


“เอาจริงมั้ย นายรู้นี่ ไม่ว่าจะยังไงฉันก็อยู่ข้างนาย แต่ถ้านายไปฆ่าใคร แค่พูดออกมา ฉันจะไปหาถุงกระสอบกับจอบมาให้ แล้วเราจะฝังไอ้แผละนั่นด้วยกัน” 


“ฉันไม่ได้ฆ่าใครทั้งนั้นล่ะ!”


มินโฮเบิกตากว้าง  “รึไม่ก็แย่กว่านั้น?”


“ไม่โว้ย!”


มินโฮถอนหายใจ  “แล้วมันเรื่องอะไร?”


โทมัสก้มหน้า มือดึงเศษด้ายที่หลุดรุ่ยออกมาจากกางเกงของตนขณะพึมพำบางอย่างที่มินโฮไม่ได้ยิน ท่าทางดูเขินผิดปกติ


“อะไรนะ?”


โทมัสกลืนน้ำลายก่อนจะพูดอีกครั้งให้ชัดเจนมากขึ้น


“นิวท์กับฉัน...จูบกัน”


มินโฮปล่อยจอยสติ๊กร่วงลงพื้น


“ไหนแกว่าไม่ใช่เรื่องแย่ไงวะ!?”


“ก็ไม่ใช่ไง!”


“แน่ใจเหรอพวก นี่เรากำลังพูดถึงนิวท์ เพื่อนซี้ของเราตั้งแต่อนุบาล...นิวท์น่ะ”


“เออ…”


“นายมัน ไอ้หน้าปลวก”


“ฉันรู้”


มินโฮเอามือขยุ้มผมตัวเอง  “ตั้งแต่เมื่อไหร่?”


“เมื่อคืน”


“บ้าเอ๊ย ยังไง?”


“ฉันอยู่ต่อหลังปาร์ตี้ของเบรนด้า และฉัน...ไม่รู้ เราแค่คุยกันเฉยๆ”


โทมัสไม่ได้อยากจะยอมรับว่ามันคือการ ‘คุยกัน’ จริงๆ

เขาข้ามประเด็นเรื่องที่พวกเขานอนเคียงข้างกันบนเตียงของนิวท์ โดยที่ต่างฝ่ายต่างเอาขาพาดก่ายกัน

เขาไม่ได้บอกเรื่องที่ว่า จริงๆแล้วมันช่างเหมือนกับอยู่ในห้วงของความฝัน ตอนที่เขากับนิวท์ต่างมองกันและกันโดยไม่ละสายตา หรือแม้กระทั่งตอนที่ทั้งเขากับนิวท์ต่างทำตัวเองให้รู้สึกว่าเมา ทั้งที่ความจริงแล้วไม่ได้เมาถึงขนาดนั้น


มันเป็นแค่ขออ้างเพื่อให้มือของพวกเขาสามารถลูบไล้ไปบนตัวของอีกฝ่ายได้ราวกับมันเป็นเรื่องปกติ  และโทมัสก็ไม่แน่ใจอีกว่าเขาได้โอบเอวของนิวท์ด้วยหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆคือโทมัสรู้ดีว่าเขาจะไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้กับมินโฮ


มินโฮเลิกคิ้วขึ้น  “แค่คุยงั้นเรอะ? เพราะถ้านายพูดแบบนั้นก็หมายความว่านายจะจูบทุกคนที่นายแค่คุยด้วย 

โอเค…แล้วนายจะจูบฉันมั้ย”


“เงียบน่ะ”  โทมัสขัด  “โอเค นั่นมันต่างกัน”


“ต่างยังไง?”


โทมัสกลืนน้ำลายลงคอ พยายามนึกถึงตอนที่มันเกิดขึ้น


———



“ไม่รู้สิ ทอมมี่ บางทีฉันก็รู้สึก---เหมือนกับว่าทุกอย่างมันว่างเปล่าน่ะ เข้าใจที่พูดมั้ย?”


ยังไง?”


นิวท์พลิกตัวหันมามองโทมัส 


“บางอย่างขาดหายไป คิดว่านะ”  นิวท์ตอบ “รู้สึกเหมือนตัวคนเดียว”  


โทมัสขมวดคิ้ว  “ยังไงก็เถอะ นายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว” 


“คงอย่างที่นายว่า"


“ก็แหง---”  โทมัสพูด ใช้ศอกยันตัวขึ้นและจ้องมองนิวท์  “—เพราะว่าฉันอยู่นี่”


“นายอยู่ตลอดล่ะ”


ใช่เลย อยู่ตลอด...ตลอดไป”


นิวท์ยิ้มกับสิ่งที่ได้ยิน ส่ายหัวนิดๆ 


“อืม ตลอดไป” 



จากนั้น เรื่องมันก็เกิดขึ้น 

เรื่องที่โทมัสกับนิวท์จูบกัน



———




“มันก็แค่ ต่าง“ 


มินโฮสูดหายใจเข้าในขณะที่มือยังปิดอยู่ครึ่งใบหน้า  “โอเค นายบอกว่านายจูบหมอนั่น แล้วไงต่อ?”


“แล้วฉัน..ก็หนีออกมา” โทมัสก้มมองไปที่หน้าตัก พยายามนึกว่าเขาผละออกมาจากเตียงนั้นยังไงก่อนที่จะหยิบสัมภาระแล้วออกจากบ้านของนิวท์


“ไอ้หัวขวด”


“ฉันรู้!”  โทมัสนอนเหยียดแขนขาเต็มเตียง  “ให้ตายเถอะ ถ้านายได้เห็นหน้าของหมอนั่นตอนที่ฉันออกมา นั่นน่ะส่วนที่แย่ที่สุดเลยรู้มั้ย”


“อือ นึกภาพออกเลย” 


“ไม่ นายไม่เข้าใจหรอก---บ้าชิบ ฉันไม่เคยเห็นหมอนั่นเป็นถึงขนาดนี้ เพราะงั้นช่วยพูดอะไรซักอย่างเถอะ”


มินโฮผงกหัว เขาเข้าใจทุกอย่างดี


โทมัสเอามือปิดหน้า  “หมอนั่นคงเกลียดฉันโคตรๆ ปลวกเอ๊ย ฉันปลวกแล้ว มินโฮ”


ความเงียบที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาอันสั้นนี้ทำให้สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นไปอีก โทมัสแทบจะกรีดร้องออกมา ส่วนมินโฮก็นั่งกัดเล็บในขณะที่ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง



“ฟังนะโทมัส” 


“อือ ว่าไง?”


“ฉันกำลังจะบอกบางอย่างที่กัลลี่เคยพูด เกี่ยวกับนิวท์...แล้วก็นาย”


โทมัสคร่ำครวญ  “กัลลี่เรอะ? ไอ้หมอนั่นจะมารู้อะไรกับเรื่องนี้ด้วย ฮะ?”


“ฉันแน่ใจว่ารู้มากกว่าที่นายคิด”


“หมอนั่นรู้อะไร”


มินโฮกระแอม  “หมอนั่นบอกว่า นายสองคนคงได้ทำเรื่องอย่างว่ากัน---ไม่วันใดก็วันนึง”


โทมัสถลึงตาอย่างไม่สบอารมณ์นัก เขามองไปที่มินโฮ  “อืม ฟังดูเป็นกัลลี่ดีนี่”


“ช่าย แต่อาจจะถูกของหมอนั่นนะ ไอ้ปลวกนั่นมันเซ็นส์ดีจะตายไป” 





นั่นทำให้โทมัสนึกถึงตอนที่เบรนด้ากับเทเรซ่าออกมาประกาศตัวกับกลุ่มเพื่อนเมื่ออาทิตย์ก่อน 

เรื่องที่ทั้งคู่แอบคบหากันอย่างลับๆมาหกเดือนแล้ว  และแน่นอน ไม่มีใครรู้เรื่องนี้มาก่อนนอกจากกัลลี่ ผู้ที่พอได้ฟังคำประกาศนั่นแล้วก็กลอกตาและพูดออกมาทันทีว่า  หกเรอะ? เกือบจะเข้าเดือนที่แปดแล้วก็บอกมาเถอะ’






“อืม เซ็นส์ดีจริงๆ”


“และจากที่กัลลี่พูดก็ตีความได้ว่านิวท์...ชอบนาย ซึ่งมันก็ฟังดูสมเหตุสมผลดี”


โทมัสหันไปมองมินโฮเป็นเชิงถาม  “อ้อ งั้นเรอะ?”


“ล้อเล่นรึไง ขนาดฉันยังคิดเลย เพราะนายกับนิวท์ทำตัวอย่างกับพ่อแง่ แม่ งอน”


“ว่าไงนะ? เราเปล่า!”


“แถมหมอนั่นยังวางแผนงานวันเกิดนายล่วงหน้าตั้งสองเดือน”


“ก็—เรื่องปกติที่เพื่อนทำกัน---"


“และก็เป็นรายละเอียดยิบย่อยเกี่ยวกับ ทอมมี่ ล้วนๆเลย”


“นั่นมันชื่อเล่น!”


“ชื่อหมาใช่มั้ย ที่นายกำลังพูดถึง”  มินโฮแทรก และอีกฝ่ายก็หมดหนทางที่จะเถียง เขาทิ้งตัวลงบนเตียง



“นิวท์ชอบฉันจริงๆเหรอ?”  โทมัสถามตัวเอง 


และมินโฮตอบแทบจะในทันที  “มากทีเดียว”


โทมัสถอนหายใจ  “พระเจ้า ฆ่าฉันเถอะ”


“แล้วนายล่ะ ชอบหมอนั่นมั้ย?”



แล้วโทมัสก็นึก...


นึกถึงเรื่องที่เขาชอบสะสมกระดาษโน้ตต่างๆที่นิวท์จดแลกเชอร์ให้ในวันที่เขาป่วยและขาดเรียน

เรื่องที่เขาชอบไปช่วยนิวท์ถือของเป็นประจำ และสุดท้ายจบที่นิวท์เป็นฝ่ายหอบหิ้วสัมภาระที่มีน้ำหนักเบาหวิวของโทมัสให้แทน


นึกถึงเวลาที่เขาอยู่กับนิวท์ตลอดในวันที่อีกฝ่ายดูเงียบผิดปกติและคอยไถ่ถามจนกว่านิวท์จะรู้สึกดีขึ้น

นึกถึงความรู้สึกที่ว่า หัวใจของตัวเองถูกบีบรัดแค่ไหนตอนนี้นิวท์ส่งยิ้มฝืดๆมาให้และบอกเขาว่า ไม่เป็นไร


นึกถึงตอนที่เขาอยู่กับนิวท์ตลอดแปดชั่วโมงแต่ไม่ได้พูดอะไรกัน จนกระทั่งพวกเขาจูบกัน

โดยที่หลังจากนั้นก็ไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ ไม่มีข้อความที่ส่งหากันสักฉบับตั้งแต่ตอนนั้น


และมันคือความรู้สึกว่างเปล่า ที่เหมือนอะไรบางอย่างขาดหายไป




“โอ้ เวร”


“ช่าย”  มินโฮพูด  “นั่นล่ะสิ่งที่ฉันคิดเลย”



———





นิวท์ไม่ได้ออกจากบ้านเลย ตลอดทั้งวัน

เขานอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาเป็นชั่วโมงจนพระอาทิตย์ขึ้น มองเพดานห้องด้วยความสิ้นหวัง


นี่เขาเป็นอะไรไป?



โทมัส---เป็นเพื่อนของเขา เพื่อนที่ดีที่สุด ทั้งหล่อเหลาและโง่เง่าในเวลาเดียวกัน

แต่ก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขาตลอดมา 

นิวท์รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับโทมัสช่างแน่นแฟ้น แต่นี่ก็ยังไม่ใช่ในแบบที่เขาต้องการ



เมื่อนิวท์ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขาหยิบโทรศัพท์มือถือดูเป็นสิ่งแรก เผื่อว่าจะมีสายที่ไม่ได้รับสักสาย หรือข้อความสักฉบับ แต่ไม่เลย


ในช่วงแรก เขาเช็คมันทุกสามสิบวินาที จากนั้นขยับไปเป็นทุกนาที และเป็นทุกชั่วโมง

จนกระทั่งสี่ทุ่ม นิวท์เขวี้ยงโทรศัพท์มือถือออกไปตรงพื้นนอกห้อง

และเมื่อเที่ยงคืนห้าสิบสามนาที เขาได้ยินเสียงสั่นครืดๆดังมาจากพื้นไม้นอกห้อง



[THOMAS] : เราต้องคุยกันนะ.



เครื่องหมาย (.) เรอะ? ปกติโทมัสจะไม่ใช้มัน แต่ครั้งนี้กลับใช้ แถมข้อความนี้ยังทำให้นิวท์หลอนผิดปกติ 

แน่นอน ตอนนี้อะไรก็ตามที่เกี่ยวกับโทมัสนั้นตามหลอกหลอนเขาทั้งสิ้น



[NEWT] : ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย



มันเป็นเพราะนิวท์ต้องการหลีกเลี่ยงบทสนทนาประเภทที่ 

“ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปหรอก เรายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม” 

เพราะเขารู้ว่ามันไม่จริงเลย


หรือแม้กระทั่ง “จูบนั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลย”


นิวท์พยักหน้า ฝืนยิ้มออกมาและทำเป็นว่าเขาสามารถรับมือกับมันได้




[THOMAS] : งั้นก็เตรียมตัวซะ เพราะฉันอยู่หน้าบ้านนาย



ว่าไงนะ???



นิวท์มองออกไปนอกหน้าต่างและเห็นว่าโทมัสกำลังยืนโบกไม้โบกมือให้เขา วางจักรยานของตัวเองไว้ที่สนามหน้าบ้าน  ทันทีที่รู้ว่าความฉิบหายกำลังมาเยือน นิวท์เอามือสองข้างจิกทึ้งผมตัวเอง น้ำตาแทบจะไหลในขณะเดินย่ำไปย่ำมาในห้อง กระโดดขึ้นบนเตียงและกระซิบสบถกับตัวเอง


“เวร เวร ซวยแล้ว ซวยแน่ ปลวกจริงๆด้วย” ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง และว่าเห็นโทมัสเดินผ่านสนามเข้ามาแล้ว



นิวท์ย่องลงมาชั้นล่าง ระวังไม่ให้คนในบ้านตื่น เขาเปิดไฟ เปิดประตู และโทมัสยืนอยู่หน้าประตูพอดี


"นิวท์" เสียงของโทมัสฟังดูหอบ ส่วนนิวท์ทำตัวไม่ถูก


"พ่อแม่ฉันกำลังนอน และฉันก็เพลียมาก---นอนไม่เต็มอิ่มน่ะ---“


โทมัสเบิกตากว้างที่ได้ยินอย่างนั้น รู้สึกผิดและรีบพูดต่อทันที  "นิวท์ คือฉัน---"


แต่ถูกนิวท์ที่กำลังหน้าแดงตัดบทเสียก่อน

“ไม่---ไม่ใช่เพราะนายด้วยซ้ำ เอ่อ—ฉันหมายถึง---ฉันมีเรื่องต้องคิด”


และนิวท์แทบจะกัดลิ้นตัวเองที่พูดออกไปแบบนั้น เขาหลับตาและสูดหายใจเข้าช้าๆ


“ก็แค่---ขอเวลาหน่อยได้มั้ย เอาไว้หลังจากนี้"


หลังจากนี้อีกเยอะๆเลย หรือไม่ก็ ไม่ต้องอีกเลย...ตลอดกาล



"ทำแบบนั้นไม่ได้"  โทมัสพูดและจับแขนของนิวท์ไว้ก่อนที่เขาจะหันกลับหลังและปิดประตูใส่หน้าโทมัส


"นิวท์ ฉันหยุดคิดถึงมันไม่ได้เลย...บ้าชะมัด ฉันขอโทษ ฉันไม่น่าวิ่งออกมาเลยเพื่อน ฉันแค่...มันก็แค่..."


"ความผิดพลาด"  นิวท์ต่อท้ายสิ่งที่โทมัสพูดไม่ออก และนั่นทำให้โทมัสบีบแขนนิวท์แน่นขึ้น


“โอ้—ไม่—ไม่ใช่อย่างนั้นเลย บางทีฉันอาจจะ...สับสน? ไม่ก็กำลังแปลกใจที่ทำแบบนั้น---”


“…..”


“---และฉันขอโทษจริงๆ"


แต่ว่านิวท์ไม่พูดอะไร โทมัสจึงเลื่อนมือลงมาจับมือที่เย็นเยียบทั้งสองข้างของนิวท์ เหมือนกับทุกครั้งที่เขาทำเสมอเวลาอีกฝ่ายเงียบแบบนี้


นิวท์คิดประโยคที่ควรจะพูดออกไป และเพราะมันไม่ใช่สิ่งที่ตรงกับความรู้สึกของเขาจริงๆ นิวท์จึงระวัง และพูดอย่างใจเย็นเท่าที่เขาจะทำได้


"ฉันยังอยากให้เราเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม"


"อะไรนะ?"


"ฉันไม่อยากให้มันเกิดขึ้นกับเราเลย โอเค? ฉันไม่อยากให้เราทำตัวแปลกๆใส่กันแค่เพราะ--จูบบ้าๆที่เกิดขึ้นจากการเมางี่เง่านั่น"  


นิวท์ก้มลงมองเท้าตัวเอง  "ก็แค่ลืมมันซะ ขอร้อง" 


โทมัสจ้องมองนิวท์แล้วรีบพูดทันที


"ไม่ นิวท์ นายไม่ได้ต้องการแบบนั้น แล้วฉันก็ไม่อยากลืมมันด้วย ฉันยังนึกถึงมัน...บ่อยๆเลยล่ะ  และฉันแน่ใจว่านี่ไม่ใช่เรื่องผิดพลาด---"


“—อย่างเดียวที่ผิดพลาดคือฉันไม่ทำอะไรสักอย่างให้เร็วกว่านี้ ปลวกเอ๊ย ฉันขอโทษ"


"โอ้"  นิวท์เงยหน้ามองโทมัส


"นายคิดว่ามันเป็นเรื่องผิดพลาดเหรอ"


"ไม่!"  นิวท์พูดเสียงดังอย่างลืมตัว เขารีบเอามือขึ้นมาปิดปากตัวเองทันทีแล้วรอซักพักให้แน่ใจว่าพ่อแม่ของเขาจะไม่ตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะได้ยินพวกเขาคุยกัน หรือไม่ก็เข้ามาร่วมในวงสนทนาด้วย


ทั้งคู่เงียบไปจนแน่ใจแล้วว่าพวกเขาอยู่กันตามลำพังจริงๆ


โทมัสก้าวเข้าไปใกล้นิวท์มากขึ้นจนปลายเท้าของทั้งคู่แตะกัน ใกล้จนเขาแทบจะสามารถนับเส้นผมสีบลอนด์ทีละเส้นบนหัวของนิวท์ได้


"นิวท์ นายชอบฉันมั้ย"


นิวท์สวนกลับอย่างตะกุกตะกักทันที  “ฉัน—เดี๋ยวนะ---นายกำลังถามคำถามปลวกอะไรอยู่น่ะ ฉันไม่---"


จมูกของนิวท์แดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และโทมัสก็ไม่ยอมปล่อยมือหรือก้าวถอยไปเลย


นิวท์ถอนหายใจ  


"เออ---ใช่ ฉันชอบนาย และก็แคร์นายมากๆด้วย โอเคมั้ย" นิวท์กลืนน้ำลายลงคอและมองเข้าไปในดวงตาของโทมัส เป็นแววตาที่นิวท์อ่านไม่ออก



"กำลังมีความสุขเหรอ"


แล้วโทมัสก็ถอนหายใจ เลื่อนแขนขึ้นมาโอบรอบไหล่ของนิวท์ก่อนจะซุกใบหน้าลงไปบนลำคอของอีกฝ่ายและพึมพำ



"ที่สุด"




และมันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง


โทมัสกำลังจูบนิวท์



———






มินโฮส่งข้อความคุยกับกัลลี่ในสองสามวันถัดมา


[GALLY] : โทมัส กับ นิวท์


[GALLY] : อึ๊บกันแล้ว ใช่ หรือ ไม่


[MINHO] : คิดว่าใช่


[MINHO] : แต่ไม่รู้สิ อาจจะไม่ก็ได้


[GALLY] : หรืออาจจะยังอยู่แค่ขั้นที่ ควงแขนกัน ไม่รู้ว่ะ 


[GALLY] : แบบที่พวกตุ๊ดชอบทำ


[MINHO] : 55555555555


[GALLY] : นายติดหนี้ฉัน 20เหรียญ


[MINHO] : ชดเชยด้วยการเลี้ยงมื้อเย็น ฟังดูเป็นไง <3


[GALLY] : อะไรนะ?


[GALLY] : มันดูว่าเหมือนนายกำลังเจ๊าะแจ๊ะฉันเลย ไอ้หัวขวด


[MINHO] : ก็เป็นการเริ่มต้นที่ดีนะ


[MINHO] : มั้ง


[GALLY] : นี่แก...?


[MINHO] : เจอกันทุ่มนึง


[GALLY] : ฮะ??!


[MINHO] : ก็ทุ่มนึงไง







end.


ผลงานอื่นๆ ของ คิ้วกางร่ม

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. #10 Bonussiessss (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 19:18
    น่ารักอ่าาาา ชอบๆ
    #10
    0
  2. #9 Kamisama (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 22:20
    ฮืออออออน่ารักมากกกก
    #9
    0
  3. วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 22:54
    อุฮิ..........กรี็ดดดดดดดดดดดด จิกหมอน จิกหมอน จิกหมอนรัวๆๆเลยค่ะ!!!
    #8
    0
  4. วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 14:40
    แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ฟิคน่ารักง่า เขินนนนนนนนนน ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านนะคะ 
    #7
    0
  5. #6 Keiharu
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 15:55
    โอ้ยยย.. น่ารักมากเลย ขำ ทำฮาทั้งพีค ค่อยๆ ใจตุ้มๆต่อมๆ

    ทึ้งหัวตัวเองไปด้วย ยิ้มไปด้วย ~ >,
    รักแกลลี่มากกกก โฮ ToT มะ มากอดที 5555 เป็นตัวสำคัญเลยนะเรื่องนี้เนี่ย..



    ชอบวิธีการเล่าเรื่อง แล้วก็มุขตลก ของคนแต่งมากๆ เลยค่ะ

    แล้วก็แปลได้ดีมากๆ เราชอบมากเลยนะคะ!!
    #6
    0
  6. #5 Jellyza (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 15:55
    พีคตรงมินโฮกับกัลลี่นี่ล่ะ55555555555555555 โอ๊ยยยยเรื่องสั้นน่ารักมาก ล่องลอยเลยข่าาาาาาา กว่าจะรู้ใจตัวเองต้องจูบกันก่อน ชอบบบบบบ
    #5
    0
  7. วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 14:07
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    นั้นอะไร???? มินโฮจะรุกแกลลี่เหรอคะ ๕๕๕๕๕๕
    #4
    0
  8. วันที่ 19 กันยายน 2558 / 03:32
    โอ้ยยยยยยยยย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ฟินมากกกกกกกก น่ารักมากกกกกกกกกกกกกก
    ยิ้มจนแก้มจะแตกอยู่แล้วข่าาา
    แปลได้ดีมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วสนุกมากๆ 
    ชอบทุกอย่างเลย ฮรอือออ ฟินนนน 
    #3
    0
  9. วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 23:35
    น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก<3
     นิวท์แบบ...ฮื้อออออออ น่ารัก น่าบีบอ่าาา >/////<
    ทอมมี่ของนิวท์นี่มึนสุดๆ ไปเลย ชอบมากตอนที่บอกว่า "ที่สุด" มันแบบ...ฟิน T///////T
    ชอบฉากเล่นเกมด้วยกันด้วยค่ะ มึนๆ ตลกๆ ดีทั้งคู่เลย 55555555
    #2
    0
  10. #1 Kitsu
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2558 / 22:09
    มินโฮนี้เนียนมาก... /เหล่มองมินโฮแจ๊ะกัลลี่----

    แล้วคู่มัสนิวท์ที่แสนน่ารักมุ้งมิ้งนั้นมันอะไร(?) อ๊าก ยอมใจ นั้นดราม่ากันแล้วใช่ไหม ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันน่ารักเกินไป ใจจะวาย------
    #1
    0