ไม่เคยจากไป

ตอนที่ 2 : ศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 ก.ย. 63

เสียงของสายลมค่อยๆเบาลงไปทีละน้อย  บรรยากาศเริ่มคลุมเคลือและเศร้าเหมือนกับความรู้สึกของฮารูตะ

-น…นี่มันอะไรกันเนี่ย ท…ทำไมผมต้องร้องไห้ด้วย.. ผู้หญิงคนนั้นคือใครกันนะ- ผมพูดในใจของตัวเองพร้อมเหม่อมองไปที่ศาลเจ้าตรงนั้น   

ต้นไม้เริ่มพริ้วไหว  ดอกไม้และใบหญ้าเริ่มขยับไปขยับมาอย่างช้าๆจากแรงลมที่พัดผ่าน จากนั้นเม็ดฝนก็เริ่มตกลงมาจากท้องฟ้าสีคราม   ชิมะโมริ ฮารูตะ ยืนช็อคกับเหตุการณ์ที่ทำให้เค้าตกใจแบบสุดๆ  ทันใดนั้นเองเค้าติดสินใจเดินไปที่ศาลเจ้านั้นเพื่อตรวจสอบเรื่องบางอย่าง  

-ผมกำลังเดินเข้าไปที่ศาลเจ้านั้น ผมรู้สึกได้ว่ามันมีอะไรบางอย่างกำลังดึงดูดผมอยู่- ฮารูตะพูดขึ้นในใจก่อนที่จะก้าวขาออกไป แต่ก็มีเสียงคนแก่ตะโกนเรียกหา

.

“ฮารูตะคุง!!  ทางนี้จ่ะ รีบเข้ามาหลบฝนเร็วเข้า” ยายอากิเรียกฮารูตะที่มีท่าทางตกใจให้เข้ามาหลบฝนด้วยความเป็นห่วง  จากนั้นยายอากิก็พูดขึ้นว่า ฮารูตะคุงเป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ”   “ผ…ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเค้าเรียกชื่อผม…แต่อยู่ๆเค้าก็หายไปครับ”  ยายอากิที่ได้ยินอย่างนั้นจึงมีสีหน้าประหลาดใจบางอย่างก่อนที่จะพูดขึ้นว่า  

“มันเกิดขึ้นอีกแล้วหรอเนี่ย..  คำสัญญาของอาคาซึกะ”  ชิมะโมริ อากิ พูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง  “อะไรหรอครับคุณยาย..  นี่มันเรื่องอะไรกัน” ฮารูตะถามคุณยายด้วยอาการตกใจและมึนงงกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

.

(เรื่องราวแห่งอาคาซึกะ)

นานมาแล้วมีองเมียวจิคนหนึ่ง นามว่า ชิมะโมริ อาคาซึกะ ต้นตระกูลชิมะโมริ ได้ทำสัญญากับเทพองค์หนึ่งนามว่า อิซานางิ เทพแห่งการสร้างและชีวิตไว้ว่า  

.

-เมื่อเราจากกัน อดีตจะส่งชีวิตนั้นกลับมาหาอีกครั้ง  และเมื่อถึงเวลา  อดีตจะมานำชีวิตนั้นกลับไปเช่นเดิม-  

.

คำสัญญานี้จะส่งชีวิตที่ได้แตกดับไปแล้วในเวลาปัจจุบัน ไปแลกกับ ชีวิตที่ยังคงมีลมหายใจในอดีตเพื่อให้คนสองคนได้พบกันอีกครั้ง และเมื่อถึงเวลา อดีตก็จะมาเอาชีวิตนั้นกลับไปเช่นเดิม  แต่สิ่งที่มิอาจพกกลับมาได้นั้นคือ ความทรงจำอันมีค่า  ทำให้มันเป็นเหมือนพรจากสวรรค์และบทลงโทษจากนรกในเวลาเดียวกัน  เมื่อยายอากิพูดจบก็เรียกฮารูตะไปคุยด้วยกันแค่สองคน  

“ฮารูตะคุง.. คำสัญญานี้อาจฟังดูงงๆ แต่จากนี้ต่อไป..ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น  ฮารูตะคุงต้องมีสตินะ…" ยายอากิพูดด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาจากนัยน์ตาอย่างช้าๆ  “ยายพูดเรื่องอะไร.. ผมไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น!" ฮารูตะพูดกับยายอากิด้วยสีหน้าตกใจและมึนงงอยากหนัก

“ฮารูตะคุงจะได้คำตอบนั้นในไม่ช้าแล้วล่ะจ่ะ…" ยายอากิพูดตอบฮารูตะด้วยสีหน้ากังวลและจูงมือฮารูตะไปที่ศาลเจ้าแห่งศักดิ์สิทธิ์ทันที

.

“ฮารูตะคุงมาขอพรเทพอินาซางิ สิ..บางทีฮารูตะคุงอาจจะได้คำตอบก็ได้นะจ๊ะ”  สิ้นเสียงยายอากิ  ฮารูตะคุงและยายอากิก็เริ่มภาวนา ขอพรเทพเจ้าอินาซางิอย่างตั้งใจ

-ได้โปรดล่ะ.. ผมต้องการคำตอบของเรื่องราวนี้…ได้โปรดช่วยตอบผมที- ฮารูตะคุงภาวนาอย่างตั้งใจก่อนจะหันมามองยายอากิที่กำลังก้มหน้าก้มตาภาวนาและเพ่งสมาธิอย่างแรงกล้า และอยู่ๆน้ำตาของยายอากิก็เริ่มไหลรินออกมาจาก  “ทำไมยายต้องร้องไห้ด้วยล่ะครับ?!" ฮารูตะคุงที่ได้เห็นน้ำตาของยายอากิไหลออกมา ก็ทำให้ยิ่งสงสัยกับเรื่องราวทั้งหมดมากขึ้นไปอีก  “ยายแค่ขอพรให้ฮารูตะคุงน่ะ  ไม่มีอะไรหรอกจ่ะ” ยายอากิตอบฮารูตะคุงด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขจนเหมือนกับเป็นรอยยิ้มที่สื่อถึงอะไรบางอย่าง -น่าสงสัยชะมัด  

 

 -ตอนนี้ในใจของ ชิมะโมริ ฮารูตะ มีแต่ความสงสัยเต็มไปหมด  

 

(คืนวันที่ 27-04-2008 ณ บ้าน ชิมะโมริ โทมะ)

ชิมะโมริ ฮารูตะ ที่เหนื่อยกับเหตุการณ์ทั้งหมดที่พบในศาลเจ้าอาคาซึกะ ล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างเหน็ดเหนื่อย

ผมครุ่นคิดและพยายามปะติปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดอยู่นาน จนผมเผลอหลับไปโดยไม่ตั้งใจ

-น…นี่มันศาลเจ้าอาคาซึกะนี่นา..-  ผมกลับมายังศาลเจ้าอาคาซึกะอีกครั้ง  แต่ครั้งนี้บรรยากาศมันเยือกเย็นไปหมด 

แสงจันทร์สาดส่องไปทั่วลานกว้าง  แต่มีสิ่งหนึ่งที่แตะตาและดึงดูดผมให้เข้าไปหานั่นก็คือ  ศาลเจ้าอิซานางิที่อยู่ท้ายสุดของศาลเจ้าอาคาซึกะ ที่ยายและผมได้ไปขอพรมาวันนี้ 

.

ผมจ้องมองที่ศาลเจ้าอิซานางิอยู่นานพอสมควร  จนผมได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง  “ฮารูตะคุง.. ได้โปรดล่ะ.. กลับมาหาชั้นทีเถอะ" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเรียกหาผมอย่างอดทน   

ผมรีบวิ่งไปตามต้นเสียงนั้น จนได้รู้ว่าเสียงนั้นมันมาจากศาลเจ้าอิซานางินั่นเอง    เสียงของผู้หญิงคนนั้นดังอยู่ระหว่างเสาโทริอิทั้งสอง   -คุณยายเคยเล่าเรื่องเสานี่ให้ฟังตอนที่ผมยังเป็นเด็กๆว่า  หลังเสาทั้งสองต้นนี่ จะเป็นอาณาเขตของเทพเจ้า-   ผมที่กำลังสงสัยและคิดพิเรนท์อยู่จึงก้าวผ่านเสาทั้งสองต้นไป 

!ทันใดนั้นเอง

มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่มีน้ำเสียงแตกต่างไปจากผู้หญิงคนนั้นก็พูดดังขึ้นว่า “คำสัญญาแห่งอาคาซึกะได้เริ่มต้นอีกครั้ง”

สิ้นเสียงของผู้หญิงคนนั้น ผมก็ตื่นขึ้นอีกครั้ง… 

“เฮ้อ..แค่ฝันหรอกหรอเนี่ย.. คิดว่าจะเป็นเรื่องจริงซะอีก”  ผมเผลอพูดขึ้นด้วยความโล่งใจ…   -ผมที่เพิ่งจะตื่นจากฝันก็รู้สึกถึงอะไรแปลกๆบางอย่างได้.. ผมมองไปรอบห้องที่ผมกำลังนอนอยู่..  แต่มันเป็นบ้านของผมที่เมืองอูเอนินี่… “ผ…ผมกลับมาอยู่ที่ได้ยังไงกัน"  ผมที่กำลังตกใจกับเรื่องประหลาดที่กำลังเกิดขึ้น  ก็รีบวิ่งไปที่ชั้นล่างทันที  

“ฮารูตะคุงตื่นแล้วหรอจ๊ะ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยดีพูดขึ้น  

ผมช็อคไปซักพักใหญ่เพราะไม่เคยคิดว่าจะได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนี้ในชีวิตอีกแล้ว  “ฮารูตะคุงได้ยินแม่มั้ยลูกรัก?" เสียงผู้หญิงคนนั้นที่อ้างว่าเป็นแม่ของ ชิมะโมริ ฮารูตะ ดังขึ้นอีกครั้ง 

-ผมที่ได้ยินอย่างนั้นก็น้ำตาไหลพรากออกมาจากดวงตา  ก่อนที่จะมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น-

“ม…แม่ครับบ" “ผมคิดถึงแม่มากๆครับ… ฮึก..ฮืออ” น้ำตาของฮารูตะไหลรินออกมาจากดวงตา เป็นน้ำตาแห่งความสุขที่มิอาจบรรยายได้

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น