ไม่เคยจากไป

ตอนที่ 1 : จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    12 ก.ย. 63

เสียงของลมและผู้คนรอบข้างพัดผ่านร่างของผม  เสียงฝีเท้าของผู้คนในโตเกียว เสียงเพลงเพลงเดิมที่ผมฟังซ้ำไปซ้ำมา  สิ่งเหล่านี้น่าเบื่อชะมัด- ผมพูดในใจนะขณะนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินกลับบ้าน

ผมนั่งเปลี่ยนเพลงอยู่นานพอสมควรกว่าจะเจอเพลงที่ผมชอบในเพลย์ลิสต์   “ยินดีต้อนรับสู่สถาณีอูเอนิ ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ” 

-แย่จัง… ต้องลงแล้วหรอเนี่ยน่ารำคาญชะมัด- ผมที่รู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตที่แสนจะธรรมดาพูดขึ้นในใจ

.

(ระหว่างทางเดินกลับบ้าน)

.

-ถ้าเลือกได้..ผมอยากจะไปอยู่ชนบทชะมัด…ถึงแม้การเดินทางและเทคโนโลยีที่นี่จะดีเกินคาด แต่คนโตเกียวนั้นสนใจแต่ตัวเอง…มีแต่คนเห็นแก่ตัวทั้งนั้น ทำไมชีวิตของผมมันถึงน่าเบื่อขนาดนี้… ได้โปรดล่ะ… ใครก็ได้ช่วยมอบความสดใสให้แก่ชีวิตของผมที… ขอร้องล่ะ-  ผมที่รู้สึกเหนื่อยกับชีวิตกำลังนั่งบ่นในใจกับตัวเอง

 

“อ่าว… ฮารูตะคุงกับมาแล้วหรอจ๊ะ  ยายทำอาหารเย็นไว้รอแล้ว ขึ้นไปอาบน้ำก่อนไป๊” ยายอากิของผมพูดขึ้น  “คร้าบบ”

ผมถอดเสื้อนักเรียนออกก่อนที่จ่ะอาบน้ำและเหลือบมองไปที่รอยแผลเป็นรูปดอกอุเมะรอยหนึ่งบนท้องของผม มันทำให้ผมสงสัยมาตลอดว่าผมได้รอยแผลเป็นนี้มาได้ยังไงกัน  ผมค่อยค่อยลงไปนอนในอ่างอาบน้ำและครุ่นคิดเกี่ยวกับชีวิตของตัวเอง  

-ห…หรือว่า เราควรจะหนีออกจากบ้านกันนะ…  บ้าเอ๊ย.. นี่แกกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ยฮารูตะ- ผมที่กำลังนอนแช่น้ำเถียงกับตัวเอง

 

 “ฮารูตะะะคุง  อาหารเย็นหมดแล้วนะ รีบมากินเร็วเข้า!!!" ยายอากิตะโกนเรียนฮารูตะไปกินข้าว  “ครับ! ผมตอบกลับยายอากิ” 

.

(โต๊ะทานข้าว)

.

“จะทานแล้วนะคร้าบบ…”  “หืออ… อร่อยมากๆเลยครับ” ฮารูตะพูดขึ้นพร้อมทานอาหารด้วยท่าทางอร่อย   “หรอจ๊ะ ยายจะทำให้ไปอีกสองเดือนเลยละกัน”   ยายอากิพูดตอบกลับ   “เฮือก… ไม่เป็นไรครับคุณยาย”   ผมตอบคุณยายด้วยสีหน้ามึนเมา  “ยายหยอกเล่นจ่ะ… โตเกียวน่าเบื่อจะตายอยู่แล้ว ยายจะมาทำอาหารซ้ำให้น่าเบื่ออีกทำไม”      “น..นี่คุณยายคิดว่าโตเกียวน่าเบื่อเหมือนกันหรอครับ?" ฮารูตะถามยายอากิอย่างจริงจัง 

“โตเกียวเป็นเมืองที่น่าเบื่อมากเลยล่ะ.. ยายอยากจะกลับไปที่บ้านคุณลุงโทมะของหลานที่ชนบทจัง" ยายอากิตอบหลานด้วยสีหน้านึกถึงความหลัง  “ทำไมเราไม่ลองไปเที่ยวที่นั่นซักสองสามวันดูล่ะครับ?” ผมแอบหวังนิดๆว่าคุณยายอากิจะเห็นด้วยกับความคิดผม

“โฮ… เป็นความคิดที่ดีนะไอ้หลาน.. งั้นอาทิตย์หน้ายายจะพาไปที่บ้านลุงโทมะนะจ๊ะ” “บ้านลุงโทมะอยู่ใกล้ๆศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์ด้วยนี่นา.. ศาลเจ้าอาคาศากิ..อาคาซาวะ อะไรซักอย่างนี่ล่ะ ฮารูตะคุงต้องไปซักครั้งนะจ๊ะ จะได้มีชีวิตที่ดี” ยายอากิพูดด้วยความตื่นเต้น 

 -ที่ผมอยากไปก็เพราะเบื่อโตเกียวตะหากล่ะ..ผมไม่เชื่อหรอกศาลเจ้าบ้าอะไรนั่น- ผมพูดในใจ

ผมแค่หวังว่ามันจะทำให้ชีวิตมีอะไรน่าตื่นเต้นเพิ่มขึ้นเท่านั้นเอง อีกอย่างบ้านของลุงโทมะ ผมก็เคยไปตั้งแต่เด็กจนตอนนี้โตแล้วก็ยังไปที่เดิมอีก ผมเลยรู้สึกไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่

.

คืนนั้นผมหลับตาลงและล้มลงนอนที่เตียงเหมือนที่เคยทำ… แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปจนผมตกใจคือ ความฝันของผมนั่นเอง

ผมฝันถึงผู้หญิงที่น่าจะเด็กกว่าผมที่ศาลเจ้าแห่งหนึ่ง  ผมรู้สึกคุ้นเคยกับศาลเจ้านี้มาก   แต่อยู่ๆผู้หญิงคนนั้นก็หันหน้ามามองผม และพูดกับผมว่า  “ฮารูตะคุง.. ได้โปรดอย่าลืมชั้น” สิ้นเสียงของผู้หญิงคนนั้นผมก็ตื่นขึ้นจากความฝัน แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือ ผมน้ำตาไหลออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ  ผมสงสัยกับความฝันนี้มากๆเลยล่ะ

(วันเดินทาง)

.

“พี่ฮารูตะ!!  แต่งตัวเสร็จรึยังเนี่ยย!”  อาซึกะตะโกนเรียกผม  “เสร็จแล้วล่ะ…อีกแป๊ปนะ” ผมตอบกลับไประหว่างที่กำลังใส่เสื้อ  “อะไรกันเนี่ย.. เป็นผู้ชายทำไมแต่งตัวนานจัง” อาซึกะพูดกับฮารูตะ  “โทษทีนะ…” ผมตอบกลับน้องสาวไปเดี๋ยวสีหน้าเขิล  

“เอาล่ะๆ ได้เวลาไปแล้ว รถไฟจะออกแล้ว” ยายอากิพูดขึ้นกลางคัน

.

(บนรถไฟ)

 -ระหว่างทางไปชนบทนั้น ผมเห็นธรรมชาติมากมาย  ป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้ เมืองเล็กๆที่เต็มไปด้วยผู้คนที่ดูมีเมตตาและใจดู  มันอบอุ่นหัวใจของผมมากเลยล่ะ-   “สถานีถัดไปโคคาคุขอให้ผู้โดยสารทุกท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพค่ะ"

“เอาล่ะฮารูตะกับอาซึกะจับมือยายไว้นะ เดี๋ยวจะหลงเอา” ยายอากิพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง  “อะไรกันเนี่ยครับ… ผมอายุ16แล้วนะครับ คุณยายไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก” ผมพูดกับยายด้วยความมั่นใจ  “ไม่ได้ อายุ16เนี่ยนะโตแล้ว  มานี่เลยมา!” ยายอากิดึงมือผมกับน้องสาวตรงไปที่ลุงโคมะโทมะที่กำลังรออยู่ 

.

พวกเราแวะกินข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารแถวๆนั้นอยู่ซักพัก หลังจากนั้นก็ตรงไปที่บ้านลุงโทมะทันที

.

(บ้านลุงโทมะ)

“โทมะคุง ชั้นจะพาหลานๆไปที่ศาลเจ้าอาคาซึเกะซักหน่อยน่ะ" ยายอากิพูดขึ้น  “อาคาซึเกะอะไรกันล่ะ มันคือศาลเจ้าอาคาซึกะตะหาก  เธอนี่แก่แล้วหลงลืมง่ายจริงๆ” ลุงโทมะตอบด้วยสีหน้าขำขัน  

ฮารูตะและอาซึกะหัวเราะกันอย่างตลกขบขัน  “นี่พวกเธอหัวเราะเยาะยายหรอ ไอ้เด็กพวกนี้ อย่างนี้ต้องทำข้าวผัดให้กินไปอีกสามเดือนแล้วสิ”  ยายอากิพูดหยอกพวกเราสองคน *“ไม่เอานะคุณยายย”* ฮารูตะและอาซึกะพูดพร้อมกันโดยบังเอิญ   “ฮ่าๆ ยายแค่หยอกเล่นเฉยๆ ไปที่ศาลเจ้ากันเถอะจ่ะ” 

.

(ณ ศาลเจ้าอาคาซึกะ)

.

ศาลเจ้าแห่งนี้ผมรู้สึกคุ้นเคยกับมันมาก ต…แต่ว่ามันนึกไม่ออกว่าคุ้นเคยเพราะอะไร  ผมจำองค์ประกอบทุกอย่างของศาลเจ้าแห่งนี้ได้แม้จะไม่เคยมาที่ศาลเจ้านี้มาก่อน

-รู้สึกสงบมาก.. ทำไมมันเงียบอย่างนี้ล่ะ.. รู้สึกสบายใจสุดๆไปเลยล่ะ- ผมพูดขึ้นในใจ   “ฮารูตะคุงรอนี่แป๊ปนะ เดี๋ยวยายกับอาซึกะมา ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะจ๊ะ ไม่ไหวแล้ววว” ยายอากิกับอาซึกะที่ท่าทางดูปวดปัสสาวะมากรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว 

.

สายลมพัดผ่านร่างกายของผมและมีเสียง เสียง หนึ่งกำลังเรียกผมให้ไปหา  

“ฮารูตะคุง… ฮารูตะคุง…”

ผมเดินตามเสียงนั้นไป  จนผมพบกับผู้หญิงคนนั้น

คนที่ผมฝันถึงเมื่อคืน..   เธอกำลังยืนภาวนาบางอย่างอยู่ที่ศาลเจ้าเหมือนที่ผมเห็นในฝัน แต่คราวนี้มันชีวิตจริงน่ะสิ 

ผมตะโกนขึ้นว่า “เธอ!!  กำลังทำอะไรงั้นหรอ!"   

ผู้หญิงคนนั้นหันมามองผมและทำสีหน้าตกใจ…  และรีบวิ่งมาที่ผมอย่างรวดเร็ว  “ฮารูตะค..คุ-ง!!" ผู้หญิงคนนั้นได้กลายไปเป็นหมอกอีกครั้งพร้อมภาพที่ผมเห็นเธอมีน้ำตาออกมาก่อนที่จะกลายเป็นหนึ่งเดียวกับอากาศไปโดยสมบูรณ์

-น… นี่มันอะไรกันเนี่ย..- ผมที่กำลังตกใจพูดกับตัวเอง  

อยู่ๆขาผมก็เริ่มอ่อนแรงและน้ำตามันก็ไหลออกมาอีกครั้งโดยที่ผมไม่ได้ตั้งใจเลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 BlackenAiden (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 10:48
    "Adventure Tales เรื่องเล่าการผจญภัย"
    #1
    0