[Fic Naruto] Damn! แฟนของผมไม่มีทาง เป็น maid! หรอก

ตอนที่ 21 : Chapter 19 : บ้านเก่าของซาสึเกะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    9 พ.ย. 57

            ‘’ เอ่อ..คือว่าพรุ่งนี้ฉันขอทำงานครึ่งวันนะคะ!  ‘’

            ‘’……. ‘’

ทั้งโต๊ะอาหารเงียบลงทันทีที่ซากุระบอกว่าจะลาหยุดครึ่งวัน..เพราะพรุ่งนี้เธอต้องไปไหว้หลุมศพพ่อแม่เธอที่บ้านเก่า.. วันนี้เธอเลยตัดสินใจพูดขึ้นมาแน่นอนว่าต้องมีคนคัดค้านแน่นอน.. ทำไงได้ เธอจำเป็นจริงๆล่ะนะ

            ‘’ เอาสิ.. ‘’ เพนพูดแบบไม่คิดอะไร

            ‘’ เดี๋ยวสิ!! ลาหยุดเยอะเกินไปแล้วนะ เมดจัง!! L ‘’ เดอิดาระงอแงเล็กน้อย

            ‘’ จะไปไหนงั้นเหรอ? ‘’ กาอาระถาม

            ‘’ เอ่อคือว่าฉันนัดกับซาสึเกะไว้ว่าจะไปไหว้หลุมศพพ่อแม่น่ะค่ะ พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบวันตายของพ่อแม่และที่บ้านเก่า..เลยว่าจะไป..’’

            ‘’………’’

            ‘’ งั้นไปส่งนะ ‘’ กาอาระพูดนำ โดยที่คนอื่นก็แอบตกใจเล็กน้อย เดอิดาระทำหน้าบึ้งก่อนจะหันไปมองหน้าซาโซริที่ไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เมื่อกี้ ส่วนอิทาจิเองก็เงียบเช่นกัน..

            ‘’ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันตั้งใจว่าจะไปรับเขาที่สำนักงาน แล้วขึ้นรถไปด้วยกันน่ะค่ะ เกรงใจคุณกาอาระเปล่าๆ ‘’

            ‘’ ถ้างั้นให้มันไปส่งที่บริษัทแฟนเธอแล้วกัน อิทาจินายไปแล้วกัน ‘’ เพนพูด

            ‘’ ฮะ? ฉัน? ทำไมต้อง……..’’

เมื่ออิทาจิเห็นหน้าเพนแบบนั้นก็ต้องหยุดคำพูดไว้..ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลงอย่างหงุดหงิด และแน่นอนว่า เดอิดาระโวยวายแต่เพนก็ได้แต่ทำหน้าตาดุๆใส่จึงหยุด กาอาระเองเมื่อเห็นว่าตัวเองไม่ได้ไปส่งก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย..

           

            ทางด้านซาสึเกะที่กำลังเตรียมตัวนั่งเขียนใบลาหยุดครึ่งวันของพรุ่งนี้ ลากิจแล้วกันก่อนจะบรรจงเขียนลงไปเพื่อให้มันน่าเชื่อถือหน่อย..ถือโอกาสเที่ยวกับซากุระเลยก็แล้วกัน

            ‘’ เอ๊ะ? ซาสึเกะคะ? จะไปไหนเหรอคะ? ‘’คารินที่บังเอิญ?ผ่านมาเห็นพอดีก็หยุดถามอยู่หน้าโต๊ะ 

            ‘’ พรุ่งนี้ไปทำธุระน่ะ ‘’

            ‘’ อ่อ แย่จังเลยนะคะ งานช่วงนี้ยิ่งเยอะอยู่ ‘’

            ‘’ มันช่วยไม่ได้นิครับ ทำยังไงได้ J เพราะธุระนี้สำคัญกับผมมาก’’

            ‘’ อ่อค่ะ…’’ แล้วเธอก็เดินหายไปจากตรงนั้น เขายิ้มออกมานิดหน่อยเพราะพรุ่งนี้เขาก็ได้เจอเธอแล้ว หลังจากที่ไม่เจอมาหลายวัน..คิดถึงชะมัด อาทิตย์กว่าๆเจอกันทีเอง..ไหนๆได้อยู่ด้วยกันแล้วล่ะก็นะ..

 

ผ่านไปอีกวันหนึ่ง

            บรรยากาศในรถของอิทาจิกำลังมาคุสุดๆ เธอที่นั่งข้างๆเขาก็อมทุกข์ตามไปด้วย ตอนแรกเธอบอกว่าไปเองก็ได้แต่เขาก็รั้น หาว่าถ้าไม่ไปส่งเพนจะว่าเขาอีก สุดท้ายก็ต้องมาส่งแบบสีหน้าบึ้งตึง

            ‘’ เอ่อ…..’’

            ‘’ รีบกลับมาล่ะ!! เข้าใจมั้ย? ‘’

            ‘’ เอ่อ ค่ะ….’’ ก่อนที่เธอจะพูดอิทาจิก็พูดแทรกขึ้นมาทำเอาอีกฝ่ายตกใจใช่เล่น เขาเป็นคนยังไงกันแน่นะ..เหมือนจะใจดีก็มีบ้าง ใจร้ายปากร้ายก็มี

            ‘’ ที่นี่เหรอ? - - ที่แฟนเธอทำอยู่ ‘’

            ‘’ อ่าค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง ขอบคุณจริงๆค่ะ ‘’

            ‘’ เออเห็นว่าเป็นคนรับใช้พวกฉันหรอกนะ..ไปล่ะ ข้ามถนนระวังรถด้วยล่ะ ‘’

            ‘’.. เอ๊ะ!///’’

            ‘’ มะไม่มีอะไรหรอกน่า!! ปิดประตูไปซะ!!////’’

ปัง!! บรึ้น!!!! เมื่อเขาปล่อยเธอที่ฝั่งตรงข้ามกับบริษัทที่ซาสึเกะทำอยู่แล้ว จู่ๆเขาก็เผลอพูดอะไรออกมาจนทำให้เธอเขินเล็กน้อย..เมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปนั้น..เขาก็รีบไปอย่างไม่คิดชีวิต

            ‘’ ให้ตายสิ..เป็นคุณชายที่ซึนเดเระจังนะ - - ‘’

เธอเดินข้ามถนนมาฝั่งตรงข้ามก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาซาสึเกะ ที่จริงแล้วบริษัทนี้ให้คนภายนอกเข้ามาได้แต่ต้องเป็นบริเวณโถงสำหรับคนภายนอก ภายในตึกจะมีแยกเป็นหลายส่วน เธอเคยมาครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานนัก ซาสึเกะบอกว่าให้เธอตรงไปที่ร้านขายกาแฟตรงตึกทางขวา ตึกกลางและซ้ายจะเป็นสำหรับพนักงานคนนอกห้ามเข้า.. ส่วนทางตึกที่ซากุระไปรอเขาอยู่นั้นจะเป็นตึกไว้รับรองคนภายนอกที่มาติดต่อกับคนในบริษัทนั่นเอง

            ‘’ คนเยอะแฮะ..อ่านั่นสินะ อยู่ในช่วงพักเที่ยงนี่นา..’’

เมื่อเข้าร้านไปแล้วเธอก็ตรงไปซื้อกาแฟก่อนจะพึ่งสังเกตว่าคนในร้านเยอะใช่ย่อย ก่อนจะมองไปเห็นโต๊ะชดหนึ่งที่ว่าง..เธอจึงเดินไปก่อนจะวางแก้วกาแฟลง

            ปึก! กาแฟ 2 แก้วนั้นวางลงบนโต๊ะผมกันก่อนที่เจ้าของจะมองหน้ากัน อีกฝ่ายนั้นเป็นผู้หญิงเหมือนๆกับซากุระ ผมสีแดงปากสีแดงสดใสสวยเซ็กซี่ ต่างจากเธอที่ดูจืดชืดไปเลย

            ‘’ อ๊ะ? ขอโทษนะคะ เดี๋ยวฉันเปลี่ยนที่ ‘’ ผู้หญิงคนนั้นว่า

            ‘’ อ๊ะ! ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นั่งด้วยกันก็ได้ พอดีฉันนัดคนไว้ เดี๋ยวก็คงมา นั่งด้วยกันเถอะนะคะ ^^ ‘’

            ‘’ ค่า ขอบคุณค่ะ … ‘’

อีกฝ่ายยิ้มออกมาแต่ดูเหมือนจะเป็นรอยยิ้มจอมปลอม..แต่เนื่องจากซากุระไม่ได้คิดอะไรมากจึงนั่งกินรอซาสึเกะอยู่อย่างงั้น พรางคิดว่าอีกฝ่ายคงทำงานในนี้เช่นกัน ตั้งใจว่าจะถามแต่ไม่ถามดีกว่า

            ‘’ ว่าแต่รอใครอยู่เหรอคะ? พนักงานบริษัทนี้เหรอคะ? ‘’

            ‘’ ใช่ค่ะ J อ๊ะ! ฉันชื่อ ซากุระนะคะ ยินดีที่ได้รู้จัก ‘’

            ‘’ ค่า ฉันคารินค่ะ J ‘’

หลังจากนั้นพวกเธอก็เงียบกันต่อไป ไม่มีการพูดคุยใดๆอีกเลย

            ‘’ โทษที รอนานมั้ย? อ๊ะ… ‘’ เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นมา ทั้งคู่หันไปมองตามเสียง

            ‘’ ตัวเอง! / ซาสึเกะคุง ‘’

            ‘’ !!? ‘’

            ‘’ เอ๊ะ? เธอรู้จักกับซาสึเกะคุงด้วยเหรอคะ? ‘’ คารินแอบตกใจเล็กน้อยเพราะเห็นยัยคนตรงหน้าตัวเองเรียกว่า ตัวเอง

            ‘’ คาริน? ทำไมมาอยู่ด้วยกันได้ล่ะ โทษทีนะ ซากุระรอนานมั้ย? พึ่งเสร็จ เฮ้อ ‘’

ซาสึเกะถามอย่างงงๆก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งตรงกลางระหว่างคารินและซากุระ คารินมองหน้าสองคนสลับไปมาก่อนจะ

            ‘’ เอ๋?? หรือว่าแฟนของซาสึเกะคุงเหรอคะ? ‘’

            ‘’ อ่าใช่ ‘’

            ‘’ ตายจริง! ไม่รุ้เลย ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ ซากุระ.. ‘’

            ‘’ อ่า..ไม่เป็นไรค่ะ ‘’

            ‘’ แล้วทำไมมานั่งโต๊ะเดียวกันล่ะ ‘’ ซาสึเกะหันไปถามซากุระ

            ‘’ เอ่อที่จริงแล้ว..’’

            ‘’ อ๋อพวกเราพอดีโต๊ะเต็มก็เลยมาเจอกันน่ะค่ะ คุยกันนิดหน่อยๆ เลยสนิทกันไปแล้วน่ะค่ะ ‘’

            ‘’ สนิท? ‘’ เขาถามอย่างสังสัย

            ‘’ ก็นะ ‘’ ซากุระตอบอย่างงงๆ ตอนแรกเธอคนนี้ไม่ทำหน้าแบบนี้นี่นา ทำไมพอซาสึเกะมาถึงเธอถึงเปลี่ยนเป็นแบบนี้

            ‘’ ก็นะคะ คุยกันเยอะเลยล่ะ เนอะ ซากุระจัง! J ‘’

            ‘’ เอ๊ะ? เอ่อ ใช่ๆ..อ๊ะ..ว่าแต่กินน้ำมั้ย? เหนื่อยอะไรเหรอ? ‘’ เธอตอบคารินก่อนจะยื่นน่ำเปล่าที่ซื้อมาเตรียมไว้ให้ซาสึเกะไปดื่ม       

            ‘’ ก็นะ.. งานที่ค้างน่ะ จู่ๆวันนี้ก็โดนงานกองใส่เยอะเลย เอาล่ะ ได้เวลาแล้วมั้ง  ไปกันเถอะ แล้วเจอกันนะ คาริน ขอบใจที่ช่วยเป็นเพื่อนให้ยัยนี่ล่ะ ‘’

            ‘’ ค่า บาย บาย J ………เพื่อนเหรอ..ก็ดีนะคะ หุๆ ‘’

หลังจากซาสึเกะลากซากุระไปแล้วคารินก็นั่งดื่มกาแฟนไปพรางๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่ซ่อนไว้


            ส่วนทางซากุระนั้นตอนนี้ก็ได้เพื่อที่จะรอขึ้นรถกับแฟนหนุ่มของเขาโดยที่จะกลับคอนโดพาซาสึเกะไปเปลี่ยนเสื้อก่อน วันนี้เธอไม่ได้แต่งตัวอะไรมาก กระโปรงสีขาวยาวถึงเข่าเสื้อแขนตุ๊กตาสีขาวเหมาะแก่กับการไปไหว้หลุมศพ

            ‘’ ขออาบน้ำก่อนนะ ไม่รีบใช่มั้ย? ‘’ เมื่อกลับมาถึงคอนโดของเขา ซากุระได้มีโอกาสไปเยี่ยมลุงและพูดคุยกับลุงนิดหน่อย วันนี้ลุงของเธอไม่ได้ไปด้วยเพราะอยากให้เธอและเขาอยู่ด้วยกันบ้าง อีกอย่างลุงเขาก็ทำงานจึงไม่ว่างไปด้วย เมื่อขึ้นห้องมาเขาก็ปลีกตัวไปอาบน้ำและให้เธอรอเขาอยู่ข้างนอก

            ‘’ อากาศดีจังนะกลิ่นของซาสึเกะ//// หอมชะมัด’’ ซากุระกลายเป็นนักสำรวจโลกขึ้นมาทันที เธอเดินไปตามห้องของเขาที่ไม่ได้มานานซักพักหนึ่ง ทิ้งตัวลงบนเตียงเบาๆ มือทั้งสองลูบไปทั่วเตียงกลิ่นของซาสึเกะ หอมจังเลย อยากอยู่ด้วยกันตลอดเลย เธอนอนลูบที่นอนของเขาอยู่นานโดยไม่รู้ว่าเขาอาบเสร็จเเล้ว...

            ‘’ ทำอะไรอยู่บนเตียงคนอื่น หืม? ‘’

            ‘’ !? ‘’ เสียงของเขาดังขึ้นข้างหลัง เมื่อเธอหันไปก็เห็นเขาอยู่ในสภาพที่ผ้าเช็ดตัวนุ่งปิดส่วนล่างของเขาไว้เท่านั้น เมื่อเห็นแฟนสาวของตนหันหน้าหนีด้วยความอายก็เกิดอารมณ์อย่างแกล้งขึ้นมาทันใด มือทั้งสองของซาสึเกะเอื้อมไปกอดร่างเธอไว้ก่อนจะพานอนไปด้วยกัน

            ‘’ ซะ..ซาสึเกะ ทำอะไรน่ะ///// ‘’

            ‘’ คิดถึง กอดหน่อย..รู้มั้ยว่าเหนื่อยมาก ‘’

            ‘’ ใส่เสื้อผ้าก่อนซี่!! /////////’’

            ‘’ ไม่ใส่ ถ้าเธอดิ้นฉันจะถอดผ้าออกด้วยนะ ‘’

            ‘’ !!/////////// บ้าๆๆ ‘’

            ‘’ ชินซักทีสิ เห็นมาแล้วไม่ใช่เหรอ? J อย่าดิ้นสิ..เดี๋ยวมันก็หลุดจริงๆหรอก ถ้าหลุดนี่ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปไหนจนกว่าเธอจะยอมฉันนะ’’

            ‘’ ไม่นะ!! >< //// เราต้องรีบแล้วนะ ซาสึเกะล่ะก็ ‘’

            ‘’ ขอเวลาแปปหนึง..’’ เขาซบหน้าลงกับอกของเธออย่างแสนรักแสนหวง อยากจะอยู่ภายในอ้อมกอดของเธอแบบนี้ตลอดไป ไม่อยากห่างเลยซักนิดนิ้วมือเรียวของเขาเลื่อนไปตรงกระโปรงของเธอ ซากุระได้แต่สะดุ้งอย่างตกใจพรางขัดขืนแต่เหมือนเขาจะไม่ยอมง่ายๆ

            ‘’ ซาสึเกะ..ล่ะก็ งือ///////’’

            ‘’ ล้อเล่นน่า เวลายิ่งไม่มีอยู่ J เอาเป็นว่า ขอจูบหน่อยล่ะกัน ‘’

ซาสึเกะเลื่อนริมฝีปากไปทาบเบาๆ ก่อนจะสอดแทรกลิ้นเข้าไปอย่างโหยหาไม่นานนักก็เลื่อนริมฝีปากไล่ลงมาจนถึงคอและอก และผละออกไปใส่เสื้อผ้า ปล่อยให้ซากุระนอนหน้าแดงอยู่อย่างงั้น….

 

            ‘’ รอรอนี่ก็เกือบชั่วโมงเลยเนอะ L ‘’

ตอนนี้เธอและเขาได้ขึ้นรถแล้วไหนจะต้องไปต่อรถไปอีกรอบหนึ่งกว่าจะถึงบ้านบ้านเก่าของเธอนั้นตอนนี้ไม่มีอยู่แล้ว มีแต่ที่เปล่าๆที่ตกเป็นของซากุระโดนปริยาย แต่เธอไม่มีเงินจะสร้างบ้านขึ้นมาใหม่เลยปล่อยไว้ ส่วนหลุมศพพ่อแม่นั้นก็เอาไปไว้ในวัดแถวหมู่บ้านนั้น ส่วนซาสึเกะ..เขามีปัญหาทางบ้านเลยไม่ได้กลับบ้านมาหลายปีแล้ว

            ‘’ นี่ ฉันว่าจะซื้อรถแล้วนะ ‘’

            ‘’ เอ๊ะ? เอาเงินมาจากไหนน่ะ? ‘’

            ‘’ ผ่อนเอาก็ได้นี่ ที่จริงเงินเก็บมีอยู่ส่วนหนึ่งนะ แต่ว่ายังไม่เอามาใช้ ถ้าซื้อรถล่ะก็ง่ายนิดเดียวผ่อนไม่กี่เดือนก็เป็นของเราแล้ว ‘’

            ‘’ เหรอ? ดีแล้วเหรอ? ‘’

            ‘’ ดีสิ จะได้ไปรับเธอง่ายๆแล้วไม่ต้องให้เธอทนขึ้นรถแบบนี้ด้วย..เธออยู่กับพวกคนรวยแบบนั้น…’’

            ‘’ ซาสึเกะ! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่เลือกผู้ชายที่ฐานะหรอกนะ! ฉันคบกับนายมาหลายปีแล้วเพราะว่าฉันเลือกนายนะ!! หยุดคิดมากได้แล้ว…’’

            ‘’ รู้ๆครับ แค่บอกไว้ เกิดวันหนึ่งเธอเปลี่ยนใจ’’

            ‘’ ถ้าเกิดฉันเปลี่ยนใจจริงๆ นายจะให้ฉันไปง่ายๆเหรอ? ‘’

ซาสึเกะเงียบ..เขายิ้มและกุมมือเธอไว้เบาๆ ไม่มีทาง..ใครจะปล่อยให้เธอไปง่ายๆกันล่ะ เขาจะไม่ให้ใครหน้าไหนแตะต้องแฟนของเขาทั้งนั้น ที่จริงซาสึเกะมีบ้านอยู่ในหมู่บ้านเดียวกับซากุระ เขามีปัญหาทางบ้านนิดหน่อยจึงไม่เคยกลับบ้านเลย..พอเรียนจบเขามาหางานทำในเมือง เป็นจังหวะที่ซากุระย้ายออกไปกับลุงพอดี ซากุระรู้เรื่องนี้..เธอจังไม่ถามเรื่องทางบ้านเขาเท่าไหร่ เพราะเขาไม่ชอบและไม่อยากคุยเรื่องทางบ้านกลับใครแม้แต่เธอ

            ‘’ นี่ซาสึเกะ คารินนี่..เขาเป็นใครเหรอ?’’

            ‘’ เลขาใหม่ของประธานน่ะนะ’’

            ‘’ เหรอ? ดูเขาสนิทกับนายมากเลยนี่ ^^ ‘’

            ‘’ เหรอ? ไม่รู้สิ อย่าคิดมากล่ะพวกเราแค่รู้จักกัน ‘’

            ‘’ อื้อ ‘’

เธอเอียงคอเอนไปซบเขาเบาๆ ก็ไม่อยากคิดมากหรอกนะ แต่กลัวทางนู้นมากกว่าที่คิดไม่นานนักพวกเขาก็นั่งต่อไปพวกเขานั่งรถไฟไปเกือบชั่วโมงกว่าจะถึงเกือบ 4 โมง ซากุระจึงมีเวลาไปไหว้หลุมศพพ่อและแม่ของเธอเธอนั่งทำความสะอาดไปด้วยร่วมอยู่หลายนาที

            ‘’ ซากุระ? รีบกลับเลยมั้ย? อากาศมันหนาวๆเหมือนหิมะจะตกเลย’’

            ‘’ ฉันก็ว่างั้นนะ แต่กว่าจะไปถึงสถานีก็อีกครึ่งชั่วโมง..อ๊ะ! หิมะนี่ ซาสึเกะ’’

            ‘’ ว่าและ..เอาเป็นว่ารีบทำแล้วรีบไปที่สถานีกันเถอะ ก่อนจะไม่ทันหิมะอาจจะตกหนักจนออกไม่ได้นะ..ที่นี่ไม่มีโรงแรมด้วย..ฉันไม่อยาก..’’

            ‘’ เข้าใจแล้ว ‘’ เมื่อรู้ว่าซาสึเกะจะพูดอะไรเธอก็รีบจัดแจงของก่อนจะพากันเดินไปและหารถไปที่สถานีแต่ว่า..สายเกินไป พวกเขาและเธอลืมดูพยากรณ์อากาศทำให้หิมะตกหนักจนกลับไม่ได้..ซ้ำยีงมีพนายุหิมะมาอีก ซาสึเกะเม้มปากอย่างเหนื่อยใจ..เขาไม่น่าพลาดเลย..ไม่อย่างงั้นเขาและเธอก็ต้องไปค้างคืนที่บ้านนั้น!

            ตรู๊ดดด ตรู๊ดดด! เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นมาซาสึเกะมองหน้าเธออย่างสังสัย สุดท้ายเธอก็เลยต้องรับอย่างจำใจ..เพราะมันไม่ใช่ใคร ซาโซริ

            [ ซากุระ! ได้ข่าวว่าที่เธอไปหิมะตกน่ะ จริงเหรอ? ]

            ‘’ ใช่ค่ะ..ตกค่ะ คงได้นอนค้างที่นี่ ฝากลางานให้ด้วยนะคะ ‘’

            [ งั้นเหรอ? หมอนั่นอยู่ด้วยสินะ ดูแลตัวเองด้วยนะ J ]

            ‘’ ค่ะ ขอบคุณค่ะ../// ‘’

            [ เดอิดาระก็ฝากบอกว่า ดูแลตัวเองด้วยน่ะนะ หมอนั่นมันอยากคุยกับเธอนะ แต่ตอนนี้เหมือนจะนอนกลางวันอยู่น่ะ ฉันเลยลองโทร J ]

            ‘’ งั้นเหรอคะ? ฮ่าๆ ค่ะๆ ขอบคุณมากนะคะ ‘’

            [ งั้นแค่นี้ล่ะนะ ]

ซากุระกดวางสายไป พร้อมกับแหงนมองหน้าซาสึเกะที่รอคำตอบอยู่ว่า ใครโทรมาเธอเลยบอกเขาไปว่าซาโซริโทรมา เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเท่าไหร่ ตอนนี้ต้องหาที่นอนก่อน ไม่งั้นหนาวตายแน่ๆ เสื้อผ้าก็ไม่ได้เอามาเท่าไหร่ ช่วยไม่ได้ล่ะนะคงต้องกลับบ้านสถานเดียวเท่านั้น

            บ้านที่น่ารังเกียจนั่น….

 

ซากุระแหงนคอมองหน้าแฟนหนุ่มของตัวเองระหว่างที่กำลังเดินทางไปบ้านเขา..เขาคงไม่อยากไป..แต่ก็ไม่อยากให้เรามาลำบากหนาวอยู่ข้างนอกสินะ ดีที่หมู่บ้านนี้ถึงจะไม่เจริญแต่ก็มีพวกรถรับส่งสำหรับนักท่องเที่ยวอยู่

            ‘’ หนาวมั้ย? ‘’

            ‘’ หนาวมากเลยล่ะ ‘’

            ‘’ ทนอีกนิดนะ ใกล้จะถึงแล้ว…’’ เธอพยักหน้าและกุมมือเขาไว้แน่น..จนในที่สุดรถก็จอดหน้าบ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านไม้หลังใหญ่หลังหนึ่ง..ใหญ่ใกล้เคียงกับคฤหาสน์ของคุณชายด้วยซ้ำ!...นี่ซาสึเกะเป็นลูกคุณหนูขนาดไหนกันเนี่ย.. ทำไมถึงมีบ้านใหญ่แบบนี้ เธอพึ่งเคยมาบ้านเขาครั้งแรก ตั้งแต่คบกันจนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยพาเธอมาบ้านแม้แต่นิดเดียว มีแค่ก็เล่าให้ฟังบ้างแต่นานมาแล้ว..เขาบอกว่า บ้านมันน่าเบื่อ

            ‘’ คุณหนูซาสึเกะนี่!! เฮ้ย! คุณหนูซาสึเกะมา!! ‘’

            ‘’ ตายแล้ว คุณหนู เข้ามาก่อนค่ะ หิมะตกแบบนี้มายืนทำอะไรคะเนี่ย ‘’

            ‘’………’’

ผู้คนต่างวุ่นวายเมื่อรู้ว่าใครมา ซาสึเกะและซากุระได้รับการต้อนรับเข้าบ้านเป็นอย่างดีแต่ถึงแบบนั้น ซาสึเกะกลับทำหน้าเย็นชามากๆจนเธอไม่กล้าจะพูดอะไร

            ‘’ คุณหนูคะ..โตขึ้นแล้วสินะคะ คุณท่านเป็นห่วง…’’ คนใช้ท่าทางแก่ๆคนหนึ่งเดินมาพูดกับเขาด้วยท่าทีที่เหมือนจะร้องไห้

            ‘’ หุบปากไปซะ..ตาแก่นั่นไม่อยู่สินะ ‘’

            ‘’ !?..ใช่ค่ะ ตอนนี้เขาอยู่ต่างประเทศ ไม่ได้กลับมาหลายปีแล้วค่ะ มีติดต่อมาบ้าง แต่ว่า..เขาบอกว่า.’’

            ‘’ บอกว่า….’’

ฮัดชิ่ว!! อยู่ซากุระก็จามออกมาเล็กน้อย เขาหันมาหาเธอด้วยท่าทีตกใจ ก่อนจะรีบสั่งให้คนไปเตรียมน้ำอุ่นและเตรียมห้องไว้ให้เธอกับเขา  ก่อนจะพาเธอขึ้นห้องไปโดยไม่ได้ฟังเรื่องเมื่อกี้ต่อเลย..

            ‘’ ขอโทษนะ ที่ทำให้เป็นหวัด ‘’

            ‘’ ขอโทษทำไมคะ? J ยังไม่เป็นแค่จามเองนี่ หนาวชะมัด’’

            ‘’ ห่มผ้าซะนะ…’’ เขายกผ้าห่มมาคลุมร่างเธอไว้หลังจากที่ให้เธออาบน้ำแล้ว เขายังไม่ได้อาบตั้งใจว่าจะไปอาบแต่รอให้เธอนอนพักดีๆก่อน

            ‘’ นี่ห้องนายเหรอ?...ซาสึเกะ จะว่าไปฉันน่ะยังไม่เคยรู้เรื่องบ้านลึกซึ้งเลยนะ’’

            ‘’ มันไม่มีอะไรน่าฟังหรอกนะ! ‘’

            ‘’ ขอโทษนะ..แค่คิดว่า การรู้เรื่องนายมากกว่านี้ฉันอาจจะเข้าถึงความเหงาในตัวนายมากกว่านี้ก็ได้’’

            ‘’ ไร้สาระน่า..แค่มีเธอฉันก็ไม่เหงาแล้วล่ะ เอาล่ะนอนซะ เดี๋ยวตื่นมาจะให้คนเตรียมข้าวไว้นะ เด็กดี..’’ เขาจูบหน้าผากเบาๆ ปล่อยให้ซากุระหลับไปก่อนจะลุกไปอาบน้ำ


            อีกฟากหนึ่งมีแม่บ้านคนหนึ่งกำลังติดต่อไปเจ้าของบ้านหลังนี้เมื่อรู้ว่าลูกชายของตัวเองกลับบ้านมาพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่งเขาก็แสยะยิ้มออกมา

            ‘’ งั้นรึ? กลับมาแล้วรึ? ดีจริงๆที่ให้คนไปตามดู หึ! ใกล้ถึงเวลาแล้วสินะ ‘’

 

ซากุระตื่นขึ้นมาก็พบว่าซาสึเกะนอนกอดเธออยู่..เธอค่อยๆเดินไปเข้าห้องน้ำซักพักหนึ่งก็เดินออกมา..ห่มผ้าให้ซาสึเกะอีกผืน ดีที่มีชุดเปลี่ยน..ไม่รู้ว่าชุดของใคร..เธอได้ชุดเปลี่ยนพร้อมกับเสื้อกันหนาว ซากุระตัดสินใจเดินออกจากห้องไป

            ‘’ ตื่นแล้วเหรอคะ? ‘’ เมื่อออกจากห้องมามีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมา คนใช้นี่เองที่เป็นคนทักเธอ

            ‘’ ค่ะ! ‘’

            ‘’ คุณหนูซาสึเกะล่ะคะ? ‘’

            ‘’ นอนหลับอยู่ค่ะ’’

            ‘’ เอ่อ..ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ คุณเป็นแฟนกับคุณหนูเหรอคะ? ‘’

            ‘’ ค่ะ..เอ่อขอโทษนะคะ ถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ? พ่อแม่ของซาสึเกะไปไหนเหรอคะ..เอ่อ..ฉันแค่อยากรู้น่ะค่ะ เขาไม่ยอมบอกอะไรฉันเลย..’’

‘’ ได้ค่ะ มาทางนี้นะคะ ถ้าคุณหนูได้ยินเอา จะแย่..’’

เธอเดินตามคนใช้คนนั้นไปที่ห้องโถงก่อนจะร็เรื่องราวทั้งหมด แต่ก่อนนั้นซาสึเกะได้เป็นลูกภรรยาที่ไม่ถูกต้องตามกฏหมาย ตอนเด็กๆนั้นแม่ของเธอพึ่งรู้ว่าตัวเองเป็นภรรยาน้อยจึงได้มีปากเสียงกับพ่อของเขาเล็กน้อย ซาสึเกะเองก็แอบเห็น..แอบได้ยิน และวันต่อมาแม่ของซาสึเกะก็เสียชีวิตลงมีข่าวลือว่าสามีเธอเป็นคนฆ่า แต่ไม่มีหลักฐาน..เพราะแม่ของเธอตกบันไดทำให้เสียชีวิต เลยกลายเป็นว่าเป็นอุบัติเหตุไป จากนั้นหลายปีต่อมาเมื่อซาสึเกะเรียนจบเขาก็ออกจากบ้านไป และผู้เป็นสามีก็ทิ้งบ้านไว้ให้คนใช้ดูและสั่งว่าเมื่อซาสึเกะกลับมาให้รายงานเขา

            ‘’ เพราะงั้นคุณหนูเขาเลยไม่กลับบ้านเลยละค่ะคุณท่านเองก็คอยโอนเงินเข้าบัญชีของคุณหนูซาสึเกะทุกเดือนแต่ดูเหมือนจะไม่มีร่องรอยการกดออกไป..ไม่รู้ว่าวันนั้นคุณหนูซาสึเกะเห็นอะไรกันแน่ค่ะ.. ’’           

            ‘’ ………. “ ซากุระเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน มิน่าล่ะทำไมเขาถึง

ปึก!!! ‘’ หุบปากซะ!! ใครบอกให้เล่าให้ยัยนี่ฟังกัน! ‘’ เสียงทุบอะไรดังขึ้นมาเมื่อหันกลับไปซาสึเกะก็อยู่ในท่าทีโมโหมากจนเธอถอยหลังหนีไป

            ‘’ คุณหนู! ..ขะ..ขอโทษค่ะ ‘’

            ‘’ อย่ามายุ่งเรื่องของฉันได้มั้ยฮะ!! เธอไม่ควรเล่า อย่าเล่าอดีตที่มันน่าสมเพชให้ซากุระฟังแบบนี้!! ‘’ เขาตวาดใส่คนใช้ของเขาจนลั่นบ้าน คนอื่นๆพากันกลัวแม้แต่ซากุระ

            ‘’ ซาสึเกะพอทีฉันเป็นขอให้เขาเล่าเอง อย่าว่าเขาเลยนะ! ‘’ เธอรีบเข้าไปกั้นระหว่างเขาและคนใช้คนนั้น ไม่เหมือนซาสึเกะที่รู้จักเลย..ไม่เหมือนเลยซักนิด

            ‘’ ไม่ต้องเลยซากุระ!! ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ต้องอยากรู้น่ะ!!’’

            ‘’ ขอโทษขอโทษ..ขอโทษจริงๆ ‘’

เมื่อได้เห็นน้ำตาของแฟนสาวไหลลงมา..เขาจึงได้สติว่าตัวเองทำอะไรลงไป..ทั้งที่เขาจะหยุดทำตัวแบบพ่อเขาแท้ๆ..แต่ทำไมถึงทำแบบนี้ลงไปกัน..เขาไม่ได้อยากได้นิสัยแบบนั้น ..

            ‘’ ซากุระ..ฉันโทษนะ ตอนนี้ฉันอยากอยู่คนเดียว’’

            ‘’…ฮึก..ฮือ’’ เขาเดินผ่านเธอไปแล้วขึ้นห้องไปเพื่อทบทวนตัวเอง ทิ้งให้ซากุระยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้น เธอเองก็ผิดที่อยากรู้เกินไป ซาสึเกะอีกด้านหนึ่งที่เธอไม่เคยเห็นงั้นเหรอ น่ากลัวเกินไปเลยล่ะ



เม้นน้อยจังเรื่องนี้จะอัพแต่ล่ะตอนนี่คิดหนัก แต่ก็ไม่อยากดอง T^T เม้นให้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #307 jariyapasansaeng (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 05:20

    น่าสงสานเกะ

    #307
    0
  2. #285 SasuSakuFans (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 18:38
    เกะเอ๋ยเกะะ ;;-;;
    #285
    0
  3. #265 M'm (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 22:18
    คารินไม่น่ามาเลยนะเนี่ยยยไม่ชอบนางเลยให้ตายสิ ( อินจัดไปหน่อย 55555 )

    แต่ได้รู้ประวัติของเกะเเล้วแอบสงสาร TT ขึ้นมาเลยอ่า มาอัพต่อไวๆนะคะอยากรู้ว่าเรื่องราวจะดำเนินต่อไปยังไง

    สู้ๆนะคะไรท์เป็นกำลังใจให้ค่ะ ^^ แต่งเรื่องนี้ให้จบนะคะไรท์จะติดตามจ้า
    #265
    0
  4. #264 Zeero Cacoki (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 19:37
    ดีใจค่ะที่กลับมาอัพต่อ เป็นกำลังใจให้มาอัพต่อนะคะไรต์
    ซาสึเกะนิสัยร้ายมากกก แอบกลัวเลยค่ะ ยิ่งอ่านยิ่งไม่อยากให้คู่นี้เจออุปสรรคเท่าไรเลย
    หวังว่าพ่อของซาสึเกะคงไม่ใช่คนเดียวกับพ่อของพวกคุณชายหรอกนะ เดาเอา 5555
    #264
    0
  5. วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 09:48
    ซาสึเกะน่าสงสารจัง~
    #261
    0
  6. #260 Tamil Satan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 21:31
    จ้าจะเม้นให้นะ
    #260
    0
  7. #259 teepee (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 09:23
    ไล่อ่าทั้งหมดแล้ว ชอบตอนนี้ที่สุดเลยย

    มันดูมีเงื่อนงำ เบื้องหลังอะไรอยู่

    แบบทำให้น่าติดตาดีค่าาาาา

    ยังไงก็เป็นกำลังใจให้น้า จะรอติดตามต่อไป

    #259
    0
  8. #258 LAMONADE (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 22:11
    น น้ำตาแตกไปแล้วคะไรท์T..T เป็นงี้ทุกฟิคเลยง่า อินอะคะอิน
    #258
    0
  9. #257 sakura misaki (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 18:52
    อดีตของซาสึเกะ T^T อยากจะร้องไห้เลยอ่ะ ซากุระ เธออย่าไปกลัวซาสึเกะเด็ดขาดนะ เกะ ปลอบใจกุด้วยนะ
    #257
    0
  10. #256 Ned Ned -w- (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 20:04
    ไม่เจอกันนานเลยนะค่ะ^^ นึกว่าจะเปิดไหดองชะอีก ฮ่ะๆๆ
    ในที่สุดซากุระก็เจอคู่แข่งแล้วสินะ แม่นางคารินนางจะมาแบบไหนน้อ น่าลุ้นจริงๆ แต่..ยังไงเกะก็รักเดียวใจเดียวใช่ไหมเกะ
    แต่..ตั้งแต่อ่านมาจนถึงตอนนี้ ก็เพิ่งจะเผยประวัติของซาสึเกะให้รู้(นิดนึง)นะเนี่ย ซีวิตของเกะก็มีปมอยู่มิใช่น้อยเลย เกะไปเห็นและได้ยินอะไรมาถึงได้เกลียดบ้านเกลียดพ่อตัวเองขนาดนั้น น่าติดตามมากค่ะ(-w-)

    #256
    0