นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย SF EXO : If maybe I Love you forever [TaoHan] <END>

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้







If maybe I Love you forever

 



 

ถ้าฉันจะรักนาย...ตลอดไป

 




 

… Is this the end of the moment?



If maybe…  You are all my ever dreamed






 

“ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมอยากจะอยู่กับเขาตลอดไป”



























Anywhere but...here








Zitao and Luhan.., Forever

























 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 พ.ค. 58 / 21:29









“พี่...”

 

 

“...”

 

 

 

“เราเลิกกันเถอะ”

 

 

 

 

            อีกครั้ง ที่ภาพในวันที่ผมเจ็บปวดที่สุดปรากฏขึ้นในความฝัน ความฝันที่ปลุกผมให้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลอาบใบหน้า มันเป็นแบบนี้ตลอดมาตั้งแต่ตอนนั้น

 

“ฮึก... เมื่อไหร่นายจะออกไปจากใจพี่ซักที... พี่ไม่อยากเป็นแบบนี้อีกแล้ว” ผมเอื้อมมือหยิบมือถือขึ้นมา ความเคยชินทำให้ผมเกือบจะกดโทรไปหาเขาเหมือนทุกครั้งที่ผมฝันร้าย

 

แต่ผมก็ต้องเตือนตัวเอง

 

 

มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

 

 

ผมทำได้เพียงแค่นั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นโดยที่ทำอะไรไม่ได้

 

เพราะผมมันอ่อนแอ อ่อนแอเสมอมา... และตลอดไป

 

 

 

 

- - - - - - - - - - - - -

 

 

 

 

“ลู่หาน...ลู่หาน!

 

“...” ผมสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเสียงของแบคฮยอนเพื่อนสนิทของผมเรียกดังขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆหันหน้าไปจากภาพของคนสองคนเบื้องหน้า...

 

“นายไม่เป็นอะไรนะ”

 

“ไม่.. ไม่รู้” ผมตอบไปแผ่วเบา ก่อนจะหันกลับมามองภาพของร่างสูงที่เดินจากไปพร้อมกับใครอีกคน... มองอยู่อย่างนั้น

 

“คนนั้น ใครเหรอ” ผมถามเพื่อนสนิท แม้ไม่แน่ใจว่าแบคฮยอนจะรู้จักหรือเปล่า แต่เพราะผมอยากรู้ ทุกๆเรื่องราวของคนที่ผมรัก

 

“คนตัวขาวๆที่เดินกับเด็กนั่นน่ะเหรอ ไม่รู้สิ เฮ้อ... นายเลิกสนใจเด็กนั่นได้แล้ว ตอนนี้ฉันว่านายน่าจะดูแลตัวเองได้แล้วนะลู่หาน ผอมจนจะเหลือแต่กระดูกแล้ว”

 

“...” ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าตอนนี้ผมเป็นอย่างไร แต่ว่า ผมไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น... เพราะภาพในวันวานของผมกับเขามันยังคงอยู่รอบๆตัวของผม

 

“วันนี้นายจะไปค้างกับฉันมั้ย” แบคฮยอนพยายามเบิกตาให้กว้าง ราวกับคำตอบของผมมันจะชี้เป็นชี้ตายในชะตาของเขา

 

“ก็ได้... เพราะยังไง ถ้าอยู่คนเดียว ฉันคงนอนไม่หลับแน่ๆ”

 

“อื้อ ดีแล้ว... งั้นเย็นนี้เราไปหาอะไรอร่อย...” เสียงของแบคฮยอนไม่ได้เข้าหัวผมเลย ราวกับโลกทั้งใบมันหยุดหมุนลง พร้อมๆกับที่ภาพเบื้องหน้าเริ่มมัว เพราะน้ำตาที่เอ่อคลอ

 

เพราะเขากำลังจูบกับคนๆนั้น...

 

ผมรีบหันหน้าออกไปจากภาพนั้นก่อนที่จะรีบเช็ดน้ำตาและพยายามอย่างยิ่งเพื่อที่จะไม่ร้องไห้ออกมา ผมไม่อยากให้แบคฮยอนเป็นห่วงมากไปกว่านี้

 

“แบค...กลับกันเถอะนะ”

 

“หือ...ได้สิ ไม่มีเรียนบ่ายอยู่แล้ว อ่า แต่ว่าความจริงฉันกะจะแอบส่องน้องจงอินอยู่อ่ะนะ แต่ว่ากลับเลยก็ได้ ไว้มาส่องวันหลัง ฮ่ะๆ” แบคฮยอนหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง

 

ผมก็เคยเป็นแบบนั้น... หัวเราะออกมาได้อย่างมีความสุข

 

 แบคฮยอนเดินนำออกไป ในขณะที่ผมก้มหน้าลงซ่อนน้ำตาที่มันไหลออกมาอีกครั้ง เมื่อคิดว่าตัวเองคงไม่มีวันมีความสุขได้อีกแล้ว

 

ผมก้าวเท้าออกไปจากเขาทีละก้าวอย่างช้าๆ...

 

 

 

ผมอยากจะมีความสุข

 

 

อยากจะอยู่ได้โดยที่ไม่มีเขา เหมือนตอนก่อนที่ผมจะได้รู้จักกับเขา

 

 

อยากจะยิ้มออกมาโดยที่ไม่ต้องซ่อนน้ำตาไว้ในใจ

 

 

เมื่อไหร่ผมจะทำได้เสียที... หรือวันนั้นมันจะไม่มีอีกแล้ว

 

 

 

- - - - - - - - - - - - -

 

 

 

            สองอาทิตย์แล้วที่ผมไม่ได้เจอเขา ผมไม่รู้ว่าเขาหลบหน้าผมหรือเปล่าแต่ช่วงที่ผ่านมา ผมพยายามที่จะเข้มแข็ง ผมคิดว่าผมทำได้ดี แต่ว่ามันก็ยังคงไม่ดีพอ

 

ขณะที่ผมกำลังจะลุกจากม้าหินเพื่อเตรียมไปหาแบคฮยอนที่ส่งไลน์มาหาผมก็ต้องชะงัก หนุ่มผิวขาวคนนั้นที่ผมเคยเห็นกำลังเดินผ่านมาทางนี้ ผมเกร็งตัวเมื่อเขาหันมามองหน้าผม แต่นั่นก็เพียงชั่วครู่ ผมไม่แน่ใจว่าสายตาที่เขามองผมคืออะไร ถ้าผมเข้าใจไม่ผิด

 

 

เหมือนว่าผมจะเห็นว่าดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับคนที่เพิ่งร้องไห้มา

 

 

หรือว่าพวกเขาจะทะเลาะกัน...

 

 

“...คิดถึงนาย” เสียงที่ถูกส่งมา หากแต่ผมฟังไม่ออกเพราะ เสียงของเขามันแหบพร่าราวกับคนป่วย ผมหันไปมองเขาเพราะคิดว่าเขาต้องการจะพูดอะไรกับผมหรือเปล่า หากแต่ผมคงคิดไปเอง เขาเดินจากไปโดยที่ไม่ได้หันมามองผมเลยสักนิด

 

 

 

            เวลาที่เขาหายไปจากชีวิตของผมก็ผ่านไปเรื่อยๆจากสองอาทิตย์... กลายเป็นหนึ่งเดือน...สองเดือน ผมค่อยๆที่จะปรับตัวให้อยู่คนเดียวให้ได้ หากแต่ก็คงมีบางครั้งที่ผมยังร้องไห้ออกมา ผมคิดถึงเขา...

 

 

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมคิดถึงเขา ผมไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ผมเอาแต่คิดเรื่องของเขาทั้งวันจนไม่เป็นอันเรียน แบคฮยอนคิดว่าผมไม่สบาย เขาเลยให้ผมกลับมาก่อน... ตอนนี้ผมย้ายมาอยู่กับเขาแล้ว ดังนั้นตอนนี้ ผมจึงนั่งร้องไห้อยู่บนเตียงในห้องของแบคฮยอน ตอนนั้นเอง ที่มือถือของผมมันเตือนว่ามีข้อความเข้า ผมปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ก่อนที่จะเพ่งมอง เบอร์ที่ไม่ได้เมมเอาไว้ปรากฏขึ้นทำให้น้ำตาของผมมันไหลออกมามากกว่าเดิม ผมไม่ได้เมมเบอร์ของเขาเอาไว้...เพราะว่าจำมันได้ขึ้นใจ...

 

 

พี่...ว่างมั้ย อยากคุยด้วย

 

 

ราวกับความเข้มแข็งที่ผ่านมามันหายไปในทันทีที่อ่านข้อความนั้นจบ ที่แท้ ผมก็ยังหวัง...หวังว่าเขาจะกลับมา... ผมรีบเปิดสไกป์ทันที ผมไม่สนว่าตอนนี้ผมจะดูแย่ขนาดไหน ขอแค่ให้ได้เห็นหน้า...

 

 

 

รอไม่นานนัก ผมก็เห็นเขา...

 

เขายังหล่อเหลาไม่เปลี่ยนแปลง... ต่างกับผม ที่ตอนนี้หน้าตาคงดูไม่ได้ ผมค่อยๆยิ้มออกไป ทั้งๆที่น้ำตายังคงไหลไม่หยุด

 

“พี่ ...ร้องไห้ทำไม”

 

“นายไม่รู้เหรอ”

 

“...”

 

“พี่คิดถึงนาย”

 

“...”

 

“พี่ไม่เห็นนายเลย นายไม่ได้เข้าคณะเหรอ”

 

“ผมลาออกไปแล้ว”  ผมหยุดหายใจเพราะคำตอบของเขา... ราวกับหัวใจหลุดหายไป

 

 

 

“ทำไม...” ผมถามเสียงเบา

 

“ตอนนี้ผมอยู่ที่จีน... ผมกลับมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว”

 

“...”

 

 

“ผมแค่อยากจะลาพี่...”

 

 

“...” ผมพูดอะไรไม่ออกเลยจริงๆ ทั้งๆที่ไม่กี่นาทีที่แล้ว ผมดีใจมากที่จะได้คุยกับเขา แต่ตอนนี้ เหมือนกับว่าความรู้สึกทั้งหมดของผมมันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว...มันถูกทำลายไปหมดแล้ว

 

น้ำตาที่คลออยู่ที่ดวงตาทำให้ผมไม่อาจมองเห็นหน้าของเขาได้ชัด หากแต่ว่าผมไม่ต้องการเห็นเขาอีกแล้ว

 

 

...ไม่ต้องการเลย

 

 

 

ตอนที่เขาบอกเลิก...ยังเจ็บไม่เท่ากับตอนที่เขาบอกลาผมแบบนี้

 

 

“พี่จะไมได้เจอผมอีกแล้ว...พี่มีอะไรจะพูดกับผมอีกมั้ย”

 

 

“รู้มั้ย ว่าพี่รักนายมาก”

 

“...”

 

“รู้หรือเปล่า” ผมถามย้ำไปอีกครั้ง เมื่อเขาไม่ตอบผม

 

“รู้”

 

“ถ้ารู้ แล้วทำไมนายต้องทำขนาดนี้”

 

“เพราะพี่... เพื่อตัวของพี่เอง”

 

“นายทำแบบนี้ พี่จะยิ่งเจ็บ แล้วมันจะเพื่อพี่ตรงไหน”

 

“ถ้าผมไม่ทำแบบนี้...พี่จะเจ็บมากกว่านี้อีก”

 

 

“งั้นนี่จะเป็นคำถามสุดท้าย...”

 

 

 

“นายเคยรักพี่บ้างหรือเปล่า”

 

 

 

 

“ไม่...” คำตอบของเขาชะงักไป และนั่น ทำให้ผมค่อยๆสะอื้นออกมา เขาหันไปข้างหลังเหมือนกับว่ามีคนเรียก ก่อนที่เขาจะหันกลับมาหาผม

 

“พี่... ผมต้องไปแล้ว”

 

“...” ผมเม้มปากแน่น... ความเข้มแข็งของผมมันไม่เหลืออีกต่อไปแล้ว ผมกำลังจะตาย

 

“ผมขออะไรพี่เป็นครั้งสุดท้ายได้มั้ย”

 

นายจะขออะไรอีก... พี่ไม่เหลืออะไรให้นายอีกแล้ว

 

“ยิ้มให้ผม”

 

“...”

 

 

ผมไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร... แต่ว่าผมไม่เคยขัดใจเขา... ผมรักเขา แม้ว่าตอนนี้เขาจะกำลังทำร้ายผมก็ตาม

 

ผมค่อยๆยิ้มออกไป...

 

ผมกำลังคิดถึงอดีต...อดีตที่ห่างไกล

 

 

พี่ชอบนาย

 

ถ้าชอบจริง...ผมคบกับพี่ก็ได้

 

 

รอยยิ้มของพี่...

 

หวังว่ามันจะตราตรึงอยู่ในความทรงจำของนายบ้างนะ

 

 

 

จื่อเทา...

 

 

 

- - - - - - - - - - - - -

 

 

 

 

            จดหมายงานวันเลี้ยงรุ่นถูกส่งมาตั้งแต่เมื่อวาน ผมอมยิ้มเมื่ออ่านข้อความจากแบคฮยอนที่ส่งมาถามว่าผมจะไปหรือเปล่าตั้งแต่เมื่อวาน หากแต่เพราะว่างานที่รัดตัวทำให้ยุ่งจนไม่มีเวลาเปิดอ่านข้อความ ผมตอบกลับไปว่าจะไป แต่ก็คงต้องลางานด้วย ดังนั้น ผมจึงเตรียมที่จะเขียนอีเมล์เพื่อส่งใบลาให้กับเจ้านายล่วงหน้า มีอินบอกซ์ที่ผมยังงไม่ได้อ่านหลายฉบับ แต่ตอนนี้ผมง่วงเต็มทนแล้ว ดังนั้นเมื่อเขียนใบลาเสร็จก็ไม่ได้อ่าน แต่กลิ้งตัวลงเตียงนุ่มก่อนจะหลับไปทันที

 

 

            หากแต่ว่าคืนนี้ ฝันร้ายที่เพิ่งหายไปจากผมมันกลับมาอีกครั้ง... ภาพของเขา...ภาพของจื่อเทาที่ค่อยๆเลือนหายไปจากใจของผมกลับเด่นชัดขึ้นมาอีก

 

ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาอีกครั้ง...

 

ผ่านมาสามปีแล้ว ตั้งแต่วันที่เขาหายไปจากชีวิตของผม ผมใช้เวลาหนึ่งปีเต็มเพื่อลืมเขา...แน่นอนว่าผมทำไม่ได้ ผมไม่ได้ลืมเขา... หากแต่ผมทำใจยอมรับ ว่าผมกับเขา คงไม่มีวันได้เจอกันอีกแล้ว และผมยังคงเก็บเขาไว้ในใจ ...ความหวังว่าจะได้เจอเขาริบหรี่ลงไปทุกวัน จนตอนนี้ ผมไม่ได้หวังอีกต่อไปแล้ว

 

 

งานเลี้ยงรุ่นถูกจัดขึ้นอย่างเรียบๆ หากแต่เต็มไปด้วยความสนุกสนาน และกลิ่นอายของวันวาน แบคฮยอนดูมีความสุขที่ได้คุยกับรุ่นน้องที่เขาเคยแอบชอบ ในขณะที่ผมยิ้มให้กับบรรยากาศที่คุ้ยเคย

 

“คุณ...ลู่หานใช่มั้ย” ผมหลุดออกจากภวังค์ก่อนที่จะหันไปหาคนที่เรียกผม

 

คนๆนั้น... คนตัวขาว ที่ผมรู้ชื่อทีหลังว่าเขาชื่อ จุนมยอน

 

“ใช่ครับ” ผมตอบไปเสียงเบา เราไม่ได้รู้จักกัน เพราะงั้นผมจึงไม่กล้าที่จะเอ่ยทักทายเขาอย่างเต็มเสียง

 

“คุณ กลับไปจีนบ้างหรือเปล่า” ผมขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินคำถาม

“ที่นั่น บ้านเกินของคุณไม่ใช่เหรอ”

 

“ก็ใช่...ครับ”

 

“แล้วคุณคิดจะกลับไปบ้างมั้ย” ผมไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร หากแต่ว่าในน้ำเสียงของเขา...มันแฝงบางอย่าง  บางอย่างที่ผมจับใจความไม่ได้

 

“...งานผมยุ่งจนไม่มีเวลากลับน่ะครับ” ความหมายตามที่พูดจริงๆ

 

“งั้น... ปีนี้ คุณจะกลับไปที่นั่นได้มั้ย”

 

“...”

 

“... มีคนอยากเจอคุณ”

 

 





 

- - - - - - - - - - - - -

 




 



 

 [Part II]









 

พี่ชอบนาย

 

 

 

ถ้าชอบจริง...ผมคบกับพี่ก็ได้

 

 

 

           

“เทา...จื่อเทา”  ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา แสงแดดยามสายส่องกระทบให้เห็บใบหน้าหวานของคนที่อยู่ในห้วงความคิดของผมเสมอ...

 

 

รอยยิ้มนั้นดูเจิดจ้ากว่าทุกสิ่ง... รอยยิ้มที่ผมเคยได้แต่แอบมองอยู่ห่างๆ

 

 

“ตื่นได้แล้ว นายมีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ วันนี้อ่ะ” ผมยิ้มกับคำพูดนั้น...

 

 

ลู่หานของผมนั้นน่ารัก...

 

 

ผมรักเขา... แต่ว่า

 

 

 

“พี่...”

 

 

 

“...”  ผมเงยขึ้นสบดวงตากลมโตที่มองมาพร้อมกับอดกลั้นบางอย่างไว้ในใจ ก่อนจะค่อยๆยกหัวขึ้นมาจากตักของเขา

 

“เราเลิกกันเถอะ”

 

 

 

 

 

ผมพูดออกไปแล้ว... และคำพูดนั้นก็เก็บคืนไม่ได้

 

ผมหันหลังเดินออกมาทันทีโดยที่ไม่ได้หันไปมองเขาอีก เพราะผมรู้ว่าเขากำลังร้องไห้...

 

เพราะผม

 

 

 

 

            ผมได้รับข้อความจากลู่ฮันหลายข้อความ... แต่ผมก็ลบมันทั้งหมดก่อนที่จะเปิดอ่านมัน

 

ผมกลัว...

 

 

กลัวว่าจะทำอย่างที่ตั้งใจไว้ไม่ได้

 

 

 

สองอาทิตย์หลังจากนั้น ข้อความที่จะถูกส่งมาวันละหลายๆข้อความ กลับเหลือเพียงวันละข้อความเดียว... และผมก็ไม่เคยได้อ่านมัน...

 

 

 

 

- - - - - - - - - - - - -

 

 

 

 

“แน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้”

 

“ครับ” พูดจบ รุ่นพี่ตัวเล็กก็เขย่งเท้าขึ้นมาจูบผม

 

แต่ไม่ได้จูบที่ปากตามที่ผมคิดไว้...

 

“จากนี้ไป ก็อดทนมากๆนะจื่อเทา พี่คงตามไปที่จีนไม่ได้”

 

 

“ฝากดูแลเขาด้วยนะครับ”

 

 

 

 

 

            ผมผละจากรุ่นพี่ตัวขาวเพื่อมองตามหลังลู่หานไปจนลับตา... นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมองดูเขาตรงๆแบบนี้หลังจากวันที่ผมบอกเลิกเขา...

 

 

เพราะผมมั่นใจแล้วว่า

 

 

เขาจะไม่หันกลับมามองผมอีก

 

 

พี่... อยู่อย่างมีความสุขเถอะนะ

 

อย่าร้องไห้เพราะผมอีกเลย

 

 

 

 

 

            เวลาที่เกาหลีของผมกำลังจะหมดลง... วันนี้ผมต้องกลับจีนแล้ว ผมมองไปรอบๆสนามบิน แม้จะรู้ดีว่าลู่หานไม่มีทางมาส่งผมได้ แต่เหมือนกับว่าลึกๆแล้ว ผมกำลังหวัง

 

“จุนมยอน ฝากบอกเขาได้มั้ย”

 

“...”

 

“ผมคิดถึงเขา”

 

 

 

- - - - - - - - - - - - -

 

 

 

 

วันเวลามันผ่านไปเรื่อยๆ... จนในที่สุด ผมก็เริ่มที่จะทนไม่ได้

 

เพราะความเจ็บปวด

 

 

เพราะความคิดถึง

 

 

ดังนั้น ผมที่ตอนนี้สภาพร่างกายกำลังทรุดโทรมไปมากกับสิ่งที่ผมเป็น... ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวมันทำให้ผมอยากจะร้องไห้

 

“แม่ครับ”

 

“จ้ะ?” ผู้หญิงที่ผมเรียกว่าแม่มาตั้งแต่ผมจำความได้ที่กำลังจัดดอกไม้อยู่ในแจกันหันมาหาอย่างเป็นห่วง

 

“ช่วยทำให้ผม...กลับไปเหมือนเดิมสักครึ่งชั่วโมงมั้ยครับ”

 

“...”

 

“ผมอยากคุยกับเขา...”

 

 

            สิ้นคำขอของผม แม่ก็ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ ก่อนที่จะโทรให้พี่ชายของผมเอาเครื่องสำอางมาให้ ...ก่อนที่แม่จะแต่งหน้าให้ผมกลับไปเหมือนคนเดิม...

 

 

ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ลู่หานกำลังทำอะไรอยู่ ไม่รู้ว่าเขาตัดใจไปจากผมได้แล้วหรือยัง... แต่ว่าผมจะเห็นแก่ตัวอีกสักครั้ง ขออีกแค่ครั้งเดียว

 

ผมอยากจะเห็นเขาอีกครั้ง

 

 

รอไม่นานนัก ผมก็เห็นเขา...

 

ลู่หานดูงดงามเหมือนเดิมในสายตาผม...แม้ว่าเขาจะดูผอมลงไปก็ตาม

 

“พี่ ...ร้องไห้ทำไม” ใช่... เพราะตาเขาบวมขนาดนั้น และนี่ก็ทำให้ผมเสียใจ...

 

เขายังไม่ลืมผม

 

 

“นายไม่รู้เหรอ”

 

“...” ผมได้แต่นิ่ง... ผมรู้

 

“พี่คิดถึงนาย”

 

“...” ผมก็คิดถึงพี่... คิดถึงมาก

 

“พี่ไม่เห็นนายเลย นายไม่ได้เข้าคณะเหรอ”

 

“ผมลาออกไปแล้ว”  ผมกลั้นใจพูดออกไปอย่างเตรียมใจ... พี่... อย่าร้องไห้ต่อหน้าผมนะ

 

“ทำไม...”

 

“ตอนนี้ผมอยู่ที่จีน... ผมกลับมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว” ผมกดความเสียใจลงไปเมื่อเห็นว่าลู่หานกำลังจะร้องไห้

 

“...”

 

“ผมแค่อยากจะลาพี่...” ผมเสียใจ ที่ผมเอง...ยังตัดใจจากพี่ไม่ได้  ไม่สิ...ผมจะไม่มีวันตัดใจ

 

“...” ผมได้แต่มองลู่หาน... มองอยู่อย่างนั้น

 

 

“พี่จะไมได้เจอผมอีกแล้ว...พี่มีอะไรจะพูดกับผมอีกมั้ย”

 

 

“รู้มั้ย ว่าพี่รักนายมาก”

 

“...” ผมก็รักพี่มาก...

 

“รู้หรือเปล่า”

 

“รู้”

 

“ถ้ารู้ แล้วทำไมนายต้องทำขนาดนี้”

 

“เพราะพี่... เพื่อตัวของพี่เอง” ผมไม่อยากเป็นภาระ...

 

“นายทำแบบนี้ พี่จะยิ่งเจ็บ แล้วมันจะเพื่อพี่ตรงไหน”

 

“ถ้าผมไม่ทำแบบนี้...พี่จะเจ็บมากกว่านี้อีก” ...เพราะถ้าเป็นผม คงทนไม่ได้ ที่ต้องเห็นพี่ทรมาน และพี่ก็คงเป็นแบบนั้น...

 

“งั้นนี่จะเป็นคำถามสุดท้าย...”

 

 

“นายเคยรักพี่บ้างหรือเปล่า”

 

 

 

 

“ไม่...” ...ไม่เคยไม่รัก ผมอยากจะตอบแบบนั้นออกไป แต่เพราะเสียงกุกกักที่หน้าประตูทำให้ผมหันไปมอง... พี่ชายผมดูรีบร้อน ท่าทางเขาเหมือนกับว่ามีบางอย่างจะบอกผม  ลู่หาน... ผมรักพี่

 

“พี่... ผมต้องไปแล้ว”

 

“...” ลู่หานเม้มปากแน่น และผม...กำลังจะขาดใจตาย เพราะน้ำตาของเขา

 

“ผมขออะไรพี่เป็นครั้งสุดท้ายได้มั้ย”

 

อย่าร้องไห้...เมื่อผมจากไป

 

“ยิ้มให้ผม” นั่นคือสิ่งสุดท้าย... ที่จะเป็นของขวัญที่พี่จะให้ผม...

 

“...”  ลู่หานยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่กำลังไหล เขานิ่งไป ก่อนที่จะค่อยๆยิ้ม...

 

รอยยิ้มที่ผมรัก

 

 

 

ของขวัญชิ้นแรกที่ผมเคยได้รับ

 

และสิ่งที่ผมได้เป็นครั้งสุดท้าย...

 

มันจะตราตรึงอยู่กับผมตลอดไป...   ทั้งความรัก และรอยยิ้มจากพี่

 

 

 

 

 

 

ลาก่อน...

 

 

 

 

 

ทันทีที่หน้าจอดับลง ความอดทนทั้งหมดก็พังทลายลง ผมร้องไห้ออกมาทันที และนั่นก็ทำให้พี่ชายของผมดึงผมเข้าไปกอดแน่น

 

“เข้มแข็งไว้...นายจะต้องหาย จื่อเทา”

 

“ผมไม่มั่นใจเลย ผมทำถูกแล้วใช่มั้ย เขาจะร้องไห้อีกมั้ย”

 

“นายทำถูกแล้วจื่อเทา”

 

“ผมคิดถึงเขา... ทั้งที่เมื่อกี้ผมเพิ่งเห็นเขา... พี่คริส ผมรักเขา...รักมาก”

 

“...”

 

 

ผมร้องไห้อยู่อย่างนั้น... ร้องไห้กับพี่ชายที่ดูแลผมมาตลอด ผมอาจจะเห็นแก่ตัวที่เป็นภาระให้กับเขาและแม่ของเขา แต่ว่าผมไม่อยากให้ลู่หานต้องมาลำบากดูแลผม

 

 

 

“พี่คริส”

 

“หืม?”

 

 

“บนฟ้านั่น... ผมจะยังเห็น จะยังได้ยินเสียงของลู่หานอยู่หรือเปล่าครับ”

 

“...”

 

“ผมจะจำเขาได้มั้ย...”

 

“...”

 

 

“แล้วผม จะรักเขาแบบนี้ได้หรือเปล่า”

 

 

 

“ได้สิ”

 

 

 

“นายจะเก็บความรักของนายไว้... เพื่อไปรักเขา ตอนที่นายได้เจอกับเขาอีกครั้ง...”

 

 

 

 

 

 

“แล้วถึงตอนนั้น... นายก็จะต้องบอกกับเขาว่า นายรักเขามากแค่ไหน”

 

 

 

 

 

 

 

สติที่ลางเลือนของผมนั้นหวนคิดไปถึงวันแรก...

 

 

 

วันแรกที่ทำให้ผมรู้ว่าหัวใจของผม...มันไม่ได้เป็นของผมอีกต่อไป

 

 

 

 

 

 

พี่ชอบนาย

 

 

ถ้าชอบจริง...ผมคบกับพี่ก็ได้

 

 

 

 

- - - - - - - - - - - - -












 

[Part III]

 

 

 
 

... Cause you are

 

You're beautiful inside

 

You're so lovely and I


Can't see why I'd do anything without you, you are


And when I'm not with you, I know that it's true


That I'd rather be anywhere but here without you...

 

 

 

 

 

            ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้หลังจากฟังรุ่นน้องบนเวทีร้องเพลงจบลง... มันเคยเป็นเพลงที่ใครบางคนเคยร้องให้ผมฟัง

 

 

จุนมยอน... เขาบอกให้ผมกลับจีน

 

ทำไมผมต้องกลับไปที่นั่นตามที่เขาบอก...

 

นี่ผมกำลังหวังอะไรอยู่...

 

หวังว่าคนนั้นจะเป็นจื่อเทาอย่างนั้นเหรอ...

 

ไม่หรอก สามปีที่เขาหายไป ผมก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเขาอีกเลย ไม่...แม่แต่นิดเดียว เพราะฉะนั้น คนที่คิดถึงผม

 

คงไม่ใช่เขา...

 

 

 

 

 

            นี่ผมกำลังบ้าอะไรอยู่! เอาล่ะ สารภาพเลย เมื่อคืนผมนอนไม่หลับ... ผมไม่ได้ฝันร้าย แต่ผมนอนคิด คิด แล้วก็คิด ก่อนที่จะส่งอีเมล์ไปลางานเพิ่มอีกสามวัน

 

เพื่อกลับบ้านที่ปักกิ่ง...

 

ดังนั้น ผมที่ไม่ได้นอนเลยทั้งคืนก็รีบลุกขึ้นมาจัดกระเป๋าตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น และตอนนี้

 

ผมก็อยู่ที่สนามบิน...

 

 “ครับแม่ ผมจะกลับวันนี้ คงถึงที่นู่นซักเที่ยงๆ... ครับ รักแม่นะครับ”

 

ผมรอจนอีกฝั่งวางสายไป ก่อนที่จะเตรียมตัวขึ้นเครื่อง

 

จะผิดไหม... ที่ผมจะคิด ว่านอกจากครอบครัวของผม... การกลับบ้านในครั้งนี้ ผมจะได้เจอกับเขา...

 

 

จื่อเทา

 

 

- - - - - - - - - - - - -

 

 

 

เสียงผู้คนดังจ้อกแจ้กจอแจจนผมต้องสะดุ้งตื่น คนขับแท็กซี่หันมาบอกกับผมว่าถึงที่หมายแล้ว ผมที่เพลียกับการนั่งเครื่องบินจนถึงกับหลับบนรถได้แต่ทำหน้ามึนงง เมื่อสติกลับมาครบ ผมถึงได้หยิบเงินค่ารถไปให้

 

บ้านผมยังคงเหมือนเดิม พ่อแม่ พี่ และน้องสาว พวกเขายังคงออกมาต้อนรับผมอย่างอบอุ่น ผมยิ้มให้พวกเขา

 

“พี่.. เมื่อวานซืนมีผู้ชายหล่อๆมาถามหาพี่ด้วย” ประโยคจากน้องสาวของผมทำให้หัวใจกระตุกวาบ...

“ฉันเลยบอกว่าพี่อยู่เกาหลี เขาก็เลยให้นามบัตรเอาไว้” ผมมองนามบัตรในมืออย่างไม่เข้าใจ

 

อู๋ อี้ฟาน?

 

ผมไม่ได้รู้จักเขา

 

“แล้วเขาบอกหรือเปล่า ว่ามาหาพี่ทำไม”

“เขาบอกแค่ว่าถ้าพี่มาแล้วก็ให้ไปหาตามที่อยู่ในนามบัตรนี่อ่ะ หรือไม่ก็โทรไปหาเขาก็ได้”

“...” ผมมองชื่อของเขาอย่างครุ่นคิด...

 

คนที่จุนมยอนบอก...จะใช่คนนี้หรือเปล่า  แต่เขาไม่ได้รู้จัก และไม่เคยรู้จักอย่างแน่นอน หากแต่ว่า ความรู้สึกบางอย่าง มันกำลังร้องตะโกน

 

และผมก็ตอบรับมัน...

 

 

 

 

 

บ้านไม้หลังเล็กหลังเนินหญ้าสีเขียวสด ทำให้ขาที่กำลังก้าวเดินอยู่หยุดชะงัก ป้ายเลขที่บ้านที่แขวนอยู่บนรั้วไม้สีน้ำตาลแดงที่ตรงกับเลขที่อยู่ในนามบัตรของ อู๋ อี้ฟาน ทำให้ ลู่ฮันเริ่มไม่มั่นใจ...

 

เขาควรที่จะโทรมาบอกก่อนว่าจะมา... มาแบบไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้ดูเสียมรรยาทไปมั้ยเนี่ย เจ้าบื้อลู่ฮันเอ๊ย!!

 

ขณะที่กำลังจะหันหลังเดินกลับไปที่รถที่ยืมพี่ชายมา ก็ต้องแทบหยุดหายใจเมื่อชนเข้ากับร่างของใครบางคน

 

“โอ๊ะ ขอโทษครับ” ผมเงยขึ้นไปมองหน้าคนตัวสูง

 

“ลู่..ฮัน?”

 

“ครับ คุณ..” ยังไม่ทันที่จะได้พูดชื่อของอีกคน ร่างสูงก็ตอบออกมาเสียก่อน

 

“อี้ฟาน”

 

“อ่า ขอโทษที่ไม่ได้โทรมาบอกก่อนจะมานนะครับ..เอ่อ ผมก็ไม่แน่ใจว่าจะมา พอดีลองขับรถมาเรื่อยๆ...”

 

“ช่างเถอะ เข้าไปคุยกันในบ้าน” อี้ฟานเอ่ยเสียงแข็ง ทำให้ลู่ฮันทำตัวไม่ถูก และนั่นก็ทำให้ร่างสูงชักสีหน้า

 

“ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก... มีเรื่องอยากจะคุยด้วย”

 

“คุยกันตรงนี้...”

 

“ไม่ได้” สิ้นคำพูด อี้ฟานก็เดินผ่านประตูรั้วเข้าไปยังบ้านไม้หลังเล็กทันที ทิ้งให้ลู่ฮันยืนเก้ๆกังๆอย่างคิดไม่ตก หากแต่ก็ก้าวตามเข้าไป

 

บรรยากาศภายในบ้าน สดใสไม่น้อยกว่าข้างนอก นั่นทำให้ลู่ฮันรู้สึกดีไม่น้อย ก่อนที่สายตาจะมาหยุดอยู่ที่หญิงวัยกลางคนที่กำลังนั่งถักนิตติ้งอยู่ที่เก้าอี้สีขาวอยู่ที่ริมหน้าต่าง เธอเงยหน้าขึ้นมามอง

 

“วันนี้กลับเร็วจังเลยนะคริส” เธอส่งยิ้มไปให้กับร่างสูง ก่อนที่จะมองเลยมาทางเขา

 

“อ้าว วันนี้พาเพื่อนมาด้วยเหรอลูก”

 

“เขา... ลู่ฮันไงครับแม่” ทันทีที่เยินชื่อของเขา หญิงคนนั้นก็นิ่งไป ก่อนที่ดวงตาสวยนั้นจะกวาดมองใบหน้าของเขา

 

“หนูเองเหรอ...ลู่ฮัน” แววตาใจดีที่มองมานั้นทำให้ใจของเขาสั่นไหวแปลกๆ

 

“คุณ รู้จักผมด้วยเหรอครับ”

 

“รู้จักสิจ๊ะ”

 

 

 

“ก็ลูกชายของแม่...เล่าถึงหนูทุกวันเลย” คิ้วเรียวเลิกขึ้นก่อนที่จะหันไปหาอี้ฟาน... หรือคนที่ผู้หญิงคนนี้เรียกว่าคริสทันทีที่ได้ยินคำตอบ

 

“จื่อเทา เขาพูดถึงหนูให้แม่ฟังตลอดเลยนะ เสียงของเขาที่แม่จำได้... เขาเรียกแต่ชื่อของหนู”

 

 

“ลู่ฮัน... ลู่ฮันของจื่อเทา”

 

 

เมื่อชื่อของใครบางคนถูกเอ่ยถึง ตรึงให้ลู่ฮันชาวาบไปทั่วร่าง...

 

“จื่อเทา เขาอยู่ที่นี่เหรอครับ” น้ำเสียงเบาหวิวถามอออกไป หากแต่ก็แฝงด้วยความหวัง...

 

“...”

“อยากเจอหรือเปล่า... จื่อเทาน่ะ” เสียงเข้มเอ่ยถาม เรียกให้ลู่ฮันหันไปหาต้นเสียง ก่อนที่จะหลุบตาลง

 

อยากเจอจริงๆหรือเปล่าลู่ฮัน... ถ้าตอบออกไปว่าอยาก

 

เขาจะได้เจอใช่มั้ย...

 

เขาค่อยๆพยักหน้าเบาๆ แลละเมื่ออี้ฟานเห็นดังนั้น ใบหน้าเย็นชาที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆก็หันออกไปมองผู้เป็นแม่ ก่อนที่จะพาลู่ฮันออกไปยังที่หลังบ้าน...

 

 

 

ผีเสื้อหลากหลายสีบินขึ้นจากทุ่งดอกไม้ เมื่อรั้วไม้บานเล็กๆเปิดออก   ลมเย็นๆพัดโกรกทำให้ลู่ฮันต้องยกมือขึ้นมาลูกแขนตัวเอง สายตากวาดมองบรรยากาศสวยงามนั่น ก่อนที่จะหยุดลงที่แผ่นหินสีขาวที่ตั้วอยู่ที่ใต้ร่มไม่ต้นใหญ่  คิ้วเรียวขมวดมุ่น

 

“เขา... อยู่ที่นั่น” เสียงของอี้ฟาน ดังขึ้น พร้อมกับหัวใจของลู่ฮันที่ค่อยๆเต้นแผ่วลงอย่างช้าๆ...

 

ขาบางก้าวเข้าไปหาแผ่นหินนั้นอย่างเหม่อลอย...

 

หวง... จื่อ.. 

 

น้ำสีใสไหลลงมาปิดกั้นทุกอย่างเบื้องหน้า ราวกับว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบออกไปพร้อมกับทรุดลงกับพื้นหญ้าอย่างแรง ลู่ฮันไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย... หากแต่น้ำตาที่ไหลออกมา พร้อมกับดวงตากลมโตที่กำลังสั่นไหวนั้น ทำให้อี้ฟานมองอย่างสะเทือนอารมณ์ หากแต่ว่า...

 

“ที่ฉันเรียกนายมากเพราะแบบนี้”

 

“...”

 

“จื่อเทาเขาไม่อยากให้นายรู้ เพราะเขาไม่อยากเป็นภาระของนาย... แต่ตอนนี้นายควรที่จะรู้ได้แล้ว เพื่อที่จะได้ตัดใจจากน้องชายของฉันซักที”

 

ทันทีที่ประโยคนั้นสิ้นสุด ลู่ฮันก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ก่อนจะค่อยๆหลับตาลง ภาพระหว่างเขาและคนที่ตราตรึงอยู่ในทุกความทรงจำก็โลดแล่นขึ้น

 

 

 

 

พี่ชอบนาย

 

 

 

ถ้าชอบจริง...ผมคบกับพี่ก็ได้

 

 

 

 

“ถ้าผมทำได้... ผมคงทำไปนานแล้ว ไม่ต้องรอให้ใครมาบอกให้ผมตัดใจหรอก... อีกอย่าง เขารักผม รักผมมากขนาดนั้น แล้วผมจะเลิกรักเขาได้ยังไง”

 

“...” คิ้วเข้มขมวดแน่นอย่างไม่พอใจ

 

 

“และถ้าหากผมจะรักเขาตลอดไป... มันก็คงไม่ผิดอะไร” เขายังคงหลับตาพูด พร้อมกับที่ในโสตประสาทยังฉายชัดถึงภาพในอดีต น้ำตาเม็ดใสค่อยๆไหลลงมาตามโครงหน้าได้รูปเมื่อภาพในห้วงความคิดหยุดลง ที่วันสุดท้าย...

 

 

 

“พี่...”

 

“...”

 

“เราเลิกกันเถอะ”

 

 

 

 

 

“แล้วนายจะเสียใจ” อี้ฟานพูดออกมา ก่อนที่ทุกอย่างรอบตัวจะเงียบไป...

 

“พี่! นี่พี่พูดแบบนั้นได้ยังไง”... คิ้วเรียวมุ่นลง เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคย... หากแต่ว่า นั่นคงจะเป็นเพียงแค่จินตนาการของเขา

 

“ผมไม่มีทางเสียใจอีกแล้ว... และพี่รู้ไว้เลย ผมไม่เคยเสียใจเพราะลู่ฮัน” เสียงเดิมพูดขึ้นอีกครั้ง ทำให้ลู่ฮันค่อยๆลืมตาขึ้นมา...

 

ก่อนที่จะมองเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังยืนอยู่เบื้องหน้า

 

 

 

 

 

 

“จื่อเทา”

 

 

 

 

 

“นี่นายยังไม่..”

 

“ลู่ฮัน อย่าบอกนะ ว่าพี่คิดว่านั่น...คือผม” ร่างสูงที่ดูจะเตี้ยกว่าอี้ฟานชี้ไปยังแผ่นหินสีขาวเบื้องหน้าร่างบาง

 

และนั่น ทำให้ลู่ฮันอ้าปากค้าง

 

 

 

 

“นั่น... คุณพ่อของผมเอง”

 

 

“ท่านเป็นลูคิเมีย และผมเอง... ก็เคยเป็น”

 

 

“แต่ตอนนี้... ผมหายดีแล้ว... พี่ ...ยังรอผมอยู่หรือเปล่า”

 

 

 

คำพูดของจื่อเทา ทำให้ลู่ฮันหันไปมองอี้ฟานอย่างไม่เข้าใจ หากแต่ร่างสูงก็เบือนสายตาออกไป ก่อนที่จะหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน

 

“เข้าบ้านไปซะ ข้างนอกนี่มันชื้น นายยังไม่หายดี จื่อเทา” อี้ฟานส่งคำพูดไปให้น้องชาย

 

“เดี๋ยวเราต้องคุยกันนะ พี่คริส...” ยังไม่ทันสิ้นคำ ร่างสูงก็เดินลับเข้าบ้านไปแล้ว

 

 

 

ลู่ฮันมองคนตรงหน้า ก่อนที่น้ำตาที่หยุดไป จะไหลทะลักออกมา และครั้งนี้ เขาสะอื้นจนตัวโยน และเป็นจื่อเทา ที่ทนกับภาพนั้นไม่ได้ เขาพยายามเดินเข้าไปหาลู่ฮันช้าๆ... ก่อนที่จะดึงตัวของร่างบางเข้ามาในอ้อมแขน

 

และอยู่อย่างนั้น... จนกระทั่งน้ำตาค่อยๆจางหายไปจากลู่ฮัน

 

 

 

 

“ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะบอกให้พี่มาอยู่กับผม แม้ว่าผม จะต้องเป็นภาระให้พี่ก็ตาม”

 

“...”

 

“เพราะเวลาที่ผมไม่มีพี่... มันทรมานยิ่งกว่าโรคที่ผมเป็นอีก”

 

“แต่นายก็ผ่านมาแล้วนี่... ผ่านมาโดยที่ไม่มีพี่” น้ำเสียงเครือ ราวกับจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง...

 

ใช่ เขาน้อยใจ...

 

“เพราะผมมีทางเลือกอยู่แค่สองทาง”

 

“...”

“ถ้าผมไม่ตาย ก็ต้องอยู่”

 

“แล้วถ้าผมตาย... ผมจะไม่มีวันได้เจอพี่อีก”

 

 

 

“แต่ถ้าผมอยู่ ผมรู้ว่าผม จะได้เจอพี่”

 

“ซึ่งผมคงทนไม่ได้หรอก ถ้าไม่มีพี่... เพราะงั้น ผมเลยทน จนกระทั่งมีคนบริจาคไขกระดูกให้ผม”

 

 

 

“และก็จริงๆด้วย...”

 

 

 

“ที่ผมได้เจอพี่”

 

 

 

“ลู่ฮัน”

 

 

“...”

 

“พี่ ตอนนี้ยังไม่ได้คบใครใช่มั้ย”

“อือ” ลู่ฮันตอบเสียงเบา และนั่น ก็ทำให้จื่อเทายิ้มออกมาจางๆ ก่อนที่ดวงตาคมจะค่อยๆหลับลง ซึมซับความรู้สึกทั้งหมดในตอนนี้เอาไว้

 

 

 

 

“ผม... ชอบพี่  ไม่สิ... ผม...”

 

 

“รักพี่... รักลู่ฮัน”

 

 

“แค่ไหนล่ะ”

 

 

“มาก มากที่สุดในชีวิตเลย”

 

 

 

 

 

 

“หึๆ ถ้ารักจริง.. พี่คบกับนายก็ได้” ลู่ฮันยิ้มก่อนที่เจ้าเด็กตัวสูงเดินเข้ามาดึงเขาเข้าไปกอด...

 

 

 

 

 

 

 

Fin.

 

 

 

 



 

จบแต่เพียงเท่านี้ 55555+



อาจจะบรรยายได้ป่วงมาก T^T

ความจริงชิปหลักโซ่ไม่ใช่คู่นี้นะ แต่เป็นเทาฮุน

แต่ตอนที่เรื่องนี้แล่นเข้าหัวมานี่ มันไม่ใช่ฟีลเทาฮุน -*-

มันคือฟีลของเทาลู่ อาจจะเพราะช่วงนั้นก็ฟินเทาลู่ไม่น้อย เลยจับคู่นี้มาแต่งเรื่องนี้



 

 

 

 

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้กันนะคะ ^^

 

 

 

 

 











 

จะมีคนฟินคู่นี้มั้ยหว่า TT^TT คู่แรร์มาก สำบัดสำนวนก็ไม่ดี แง้ TT[]TT กลับไปแต่งเรื่องยาวท่าจะรุ่ง(?)กว่าแหงมๆเลย เอาเป็นว่าแค่อารมณ์ชั่ววูบที่อยากแต่งคู่นี้สักเรื่องละกัน เพราะเรื่องยาวทั้งหลายที่แต่งมันไม่ใช่คู่นี้ เพราะงั้นขอพื้นที่ให้เทาลู่สักเรื่องนะคะ TTT_TTT

 
 

 

*เข้ามาเปลี่ยนธีม + แก้ไขลิ้งค์เพลงค่ะ










ผลงานอื่นๆ ของ so_x

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

20 ความคิดเห็น

  1. #20 kwa
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 08:25
    อ่านตอนแรกก็คิดไว้ว่า จื่อเทากำลังจะตายเลยบอกเลิก แต่สุดท้ายไม่ตายนี้ แล้วเราร้องทำเพื่อ
    #20
    0
  2. วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 18:58
    สงสารอาจื้อในตอนแรกนึกว่า
    อาจื่อจะตายที่ไหนได้
    ไม่ตาย สุดท้ายพี่ลู่คนแมนก็ได้รัก
    กับน้องเทา น่ารัก
    #19
    0
  3. วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 11:59
    บอกตามตรงไรต์แต่งเก่งมาก
    เล่นเอาร้องไห้ตามเลยอ่ะ
    แต่มันแลหักมุมมาก พอเทาไม่ตาย
    ถามตัวเองกลับว่า 'นี่ตรูร้องไห้ทำไม?'
    #18
    0
  4. #17 นํ้าหวาน
    วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 01:20
    อ่านตอน(เกือบ)สุดท้ายแล้วร้องไห้เลย

    ชอบคู่เทาลู่มากกก(หรือจะลู่เทาดี -.,-)

    ส่วนคริสเทา เทาฮุนเป็นคู่รองลงมา

    ช่วงนี้ตามล่าหาคู่เทาลู่
    #17
    0
  5. #16 kewi
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 17:36
    อพค. สมควรโดนทำร้าย

    เราก็จะร้องไห้ พอมาตอนท้าย ไม่ใช่อย่างที่คิด

    ดีจัง ในที่สุดก็ได้อยู่ด้วยกัน
    #16
    0
  6. วันที่ 1 กันยายน 2556 / 23:52
    คือ ขอตบ อพต ได้ไหมอ่ะ 
    อะ..อิดอก คุณหลอกดาว!!!!!!

    ทำไมพูดแบบนั้นย่ะ ฉันก็คิดว่าเทามันตายไปจริงๆ
    อิบ้า อยากจะถีบจริงๆ =___________=
    #15
    0
  7. #14 panda
    วันที่ 26 สิงหาคม 2556 / 06:56
    ไรเตอร์ชิปคล้ายๆเราเลยนะเนี้ยะ 555

    แต่หลักๆเราชิปเทาริสไง ส่วนเทาฮุน เทาลู่นี่รองลงมา เทาแบคอีกคู่

    ทีแรกนึกว่าจื่อเทาจะตายซะอีก คดีพลิกซะงั้น

    พี่คริสคิดจะกั๊กให้พี่ลู่ตัดใจล่ะสิ

    แต่งอีกนะคะ เป็นกำลังใจให้
    #14
    0
  8. วันที่ 13 สิงหาคม 2556 / 02:51
    ไรท์มาต่อเถอะTTATT
    เรารออยู่นะ^^
    #13
    0
  9. #12 ต้าร์
    วันที่ 8 สิงหาคม 2556 / 22:03
    น้องเทาเป็นอัลไลฮืออออ
    #12
    0
  10. วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 02:21
    งรือๆๆๆๆๆๆ เทาเทาป่วยจริงๆด้วยยยยยยยยยย
    สงสารทั้งเทาเทา ทั้งพี่ลู่เลยอ่ะTT^TT
    ขอให้เทาเทาหายนะ!

    รอไรท์มาต่อค่ะ><
    #11
    0
  11. #10 panda
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 21:24
    คิดไว้แล้วว่าเทาต้องป่วย ทำเพื่อพี่ลู่สิเนอะ เศร้าเลยยย

    อยากให้แบบมีปาฏิหาริย์ให้รักษาได้ แล้วกลับไปรักกันอีกอ่ะ

    ไรเตอร์สู้ๆนะ สกิลไรเตอร์ไม่ได้ต่ำเตี่ยเรี่ยดินในความรู้สึกเรานะ

    ค่อยๆขัด ค่อยๆเกลาไปเนอะ เรารออ่านอยู่

    หาคู่นี้อ่านยากเนอะ ได้อ่าน SF บ้างก็ยังดี
    #10
    0
  12. #9 bbm
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 20:45
    เทาเป็นโรคจริงด้วย ฮืออออออออ
    ร้องไห้ตามลู่แล้ว เทาอย่าเป็นอะไรนะㅜㅜ 

    #9
    0
  13. #8 bbm
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 00:37
    เทาลู่ชอบๆๆๆ
    เราว่าเทาเทาต้องเป็นอะไรซักอย่างอะแบบโรคร้าย
    หรือเปล่าเราเดา ค้างมากคะไรต์รออยู่นะ
    แต่งเทาลู่เยอะๆนะเราชอบ 5555

    #8
    0
  14. วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 23:41
    แงงงงงงง~ น้ำตาไหลพรากกกกก~ TTATT ทำไมมันช่างเศร้าได้อย่างนี้~ 
    ไรเตอร์ มาอัพไวๆน้าาา~ รอจ้าาาาาา

    #7
    0
  15. วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 17:15
    ในที่สุดก็หาคู่นี้เจออีกเรื่อง ㅠ ㅠ7 *ดีใจน้ำตาไหลพรากๆ*

    สงสารพี่ลู่TT^TT
    ที่เทาเทาขอเลิกกับพี่ลู่แล้วไปอยู่จีนเพราะป่วยใช่มั้ย?

    ไรท์รีบๆมาต่อนะคะ^^^
    #6
    0
  16. #5 panda
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 10:38
    มาต่ออีกนะไรเตอร์

    อยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไปอ่ะ

    ไม่ค่อยเห็นคนเขียนคู่นี้เลยเนอะ กบบ้ากับแพนด้าบ๊อง น่ารักดีออก

    #5
    0
  17. #4 arm-r
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 21:09
    พรุ่งนี้อัพน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา อยากอ่านมากกกก เค้าก็ชอบนะเทาลู่อ่ะ

    น่ารักดี แต่เรื่องนี้ทำไมดราม่าล่ะ ฮือออ เค้าว่าจื่อเทาต้องป่วยหรือไม่สบายแน่ๆ

    ใช่ป่ะ ถ้าพี่ลู่ไปเจอจื่อเทาก็ตายย ฮืออออ

    ไม่น้าาาาาา //ข้ามเค้าไปเถอะอินี่ขี้นโม 55555 อย่าดราม่าหนักนักนะ

    #4
    0
  18. #3 ย้า1
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 17:02
    ไรต์มต่ออีกน่ะ ชอบอ่า
    #3
    0
  19. #2 Snow
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 16:15
    สงสารเสี่ยวลู่มาก

    แต่ไปๆมาๆเหมือนจะมีปมบางอย่าง

    หวังว่าจะไม่จบแบบเศร้านะคะ
    #2
    0
  20. วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 15:25
    งื้ออออ~ เศร้าอ่ะ แอร๊><
    เหมือนจะมีต่อ ป่ะ?
    แต่สนุกมากเลยอ่ะ ไรต์~
    #1
    0