คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic Conan] ไฮบาระ ไอ(มินาโนะ ชิโฮะ)xเอโดงาวะ โคนัน(คุโด้ โคนัน)

โดย PR33

ยะ..ยัยนี้ พอโตขึ้นมาแล้วน่ารักชะมัด

ยอดวิวรวม

1,385

ยอดวิวเดือนนี้

17

ยอดวิวรวม


1,385

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


34
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 มี.ค. 63 / 15:40 น.
นิยาย [Fic Conan] κ (Թ )xⴧ ⤹ѹ( ⤹ѹ)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร
1.มิยาโนะ ชิโฮะ

2.คุโด้ โคนัน

3.คุโด้ ชินอิจิ

4.โมริ รัน

5.คุโด้ ยูซากุ/คุโด้ ยูกิโกะ

6.ฮัตโตริ เฮย์จิ/โทยามา คาซึฮะ

7.มิยาโนะ อาเคมิ

8.อากาอิ โชอิจิ


เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 มี.ค. 63 / 15:40


ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาวที่ส่องไสวเหมือนกับทุกทุกวันที่ผ่านมา แต่สิ่งที่ทำให้วันนี้แตกต่างกับวันอื่นๆก็คงจะเป็น ศึกตัดสินระหว่างพวกเรา FBI CIA และตำรวจแห่งความมั่นคง กับพวกองค์กรชุดดำ

"ปัง! ปัง! ปัง!"

"ปัง! ปัง! ปัง!" "ปัง! ปัง! ปัง!" เสียงปืนดังสนั่นของกระสุนปืน ที่ยิงปะทะกันไปมายามค่ำคืน

"คุโด้ มิยาโฮะ พวกเธอสองคนเข้าไปในฐานของพวกมันก่อนเลย เดี๋ยวพวกฉันจะะยิงสกัดเอาไว้ให้" อากาอิพูดพร้อมยิงเจ้าพวกชุดดำ

"แล้วคุณละครับ คุณอากาอิ"คุโด้ ชินอิจิถามอากาคิกลับไป

"ไปเถอะน่า!! ฉันดูแลตัวเองได้นายนะรีบเข้าไปจัดการกับตัวหัวหน้าพวกมันซะ ปัง! ปัง! ปัง!"อากาอิตะโกนบอกให้รีบไป

"ไปกันเถอะ คุโด้คุงเราไม่มีเวลาแล้วนะ" ชิโฮะ พูดให้ชินอิจิรีบตามเข้ามา

"ขะ..เข้าใจแล้ว" ชินอิจิรีบวิ่งเข้าไปสบทบกับชิโฮะทันที

"อย่าตายซะละ" ชิโฮะพูดขึ้นพร้อมหันกลับมองอากาอิผ่านไหล่

"ทางนั้นก็ด้วยละ องค์หญิง" อากาอิพูดตอบชิโฮะ

"หึ! ไม่ต้องให้คนอย่างนายบอกหรอกย่ะ" ชิโฮะพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่อากาอิก่อนจะวิ่งลับตาไป

"ทำตัวไม่น่ารักเอาซะเลยนะองค์หญิง เอาละพวกแกมาเล่นกับฉันดีกว่า" พูดจบอากาอิก็ได้เปิดฉากปะทะกับเหล่ากีกี้(จะมีคนเก็ตมุกนี้ไหมหน่อ)ขององค์กรชุดดำ

"ปัง! ปัง! ปัง!"

"ปัง! ปัง! ปัง!"

ใช่แล้วคืนนี้เป็นคืนที่มีเสียงปืนดังก้อง เป็นเสียงประกอบฉากของศึกตัดสินครั้งสุดท้าย

________________________________________________________________________________

"ไฮบาระ ทางนี้" ชินอิจิเรียกขณะวิ่งนำทางไปก่อน

ตึก! ตึก! ตึก! มีเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังออกมาจากทางที่พวกตนวิ่งเข้าไป

"ได้เจอกันสักทีนะ คุโด้คุง มิยาโฮะคุง" ชายปริศนาพูดขึ้น

"แกคือ คาราสึมะ เรนยะ อย่างนั้นเหรอ ถ้าเป็นอย่างงั้นละก็ฉันขอบอกแกเลยว่าให้ยอมจำนนจะดีกว่านะ" ชินอิจิพูดขึ้นเพื่อบอกให้แีกฝ่ายยอมจำนน

แต่มีเหรอที่บอสใหญ่ขององค์กรจะยอมแพ้ให้กับแค่คำพูดของเด็กมัธยมปลายนะ

"นั้นสินะ ฉันจะใช้ คาราสึใะ เรนยะ หรือเปล่าไม่ลองมานั่งคุยกันก่อนดูละ"

"ไม่ต้องพูดคุยกัน ฉันก็พอจะเข้าใจความคิดของคุณอยู่แล้วละ" ชิโฮะที่ฟังอยู่เงียบๆมาตลอดได้พูดขึ้นมา

"โฮ่! ฉันคิดอะไรยังงั้นเหรอ เชอรี่"

"ฉันก็เคยเป็นสามาชิกขององค์กรนะ การจะเข้าใจวิธีคิดขององค์กรนะก็ไม่แปลกหรอก"

"ทีแรกคุณคงจะพูดคุยกัยพวกเราในเรื่องทั่วๆเหมือนคนปกตินั้นแหละ จากนั้นคุณก็จะให้เกมส์พวกเรามาสินะเกมส์แห่งความตายที่หากไม่เคลียร์เกมส์ให้สำเร็จพวกเราทั้งหมดก็จะตาย" ชิโฮะพูดข้อสันนิษฐานขึ้นมา

ชินอิจิได้ฟังดังนั้นก็แสดงสีหน้าเหมือนไม่เข้าใจขึ้นมาที่ไฮบาระบอกว่าตายกันหมด ถ้าบอกว่าตายกันหมดก็จะแสดงว่าตัวหัวหน้าองค์กรชุดดำเองก็จะตายด้วย แต่เขามีเหตุผลอะไรละที่ต้องทำอย่างนั้นเพราะถ้าที่นี้คือฐานทัพของเขาเขาย่อมได้เปรียบเพราะรู้เส้นทางเป็นอย่างดี จะมีกับดักรอพวกตนอยู่เลยก็ไม่น่าตกใจนัก

 

เอะ!~?กับดักอย่างงั้นเหรอ จะว่าไปตัวเขาและไฮบาระก็เข้ามาที่นี้ได้ง่ายเกินไปจริงๆไม่มีกับดักหรือการลอบโจมตีใดๆเข้ามาเลย

ร...หรือว่า!!เจ้านั้นจงใจปล่อยให้เราเข้ามายังงั้นเหรอ

"ดูเหมือน จะคิดได้แล้วสินะคุณยอดนักสืบคุงเห็นทำหน้าแบบนั้นนึกว่าต้องให้ฉันอธิบายให้ยอดนักสืบ คุโด้ ชินอิจิฟังสะอีก" ชิโฮะพูดขึ้นพร้อมกับวาจาเหน็บแนมเขาเหมือนปกติ

"โฮ้ย นี้เธอถ้ารู้แบบนั้นก็น่าจะบอกกันบ้างสิ"

"นี้คุณยอดนักสืบ เธอนะสู้กับเจ้าพวกนั้นมาเยอะแล้วนะเรื่องแค่นี้ก็น่าจะรู้สิ"

แล้วอีกอย่าง...

"ต่อให้บอกเธอไป พวกเราก็ไม่มีทางเลือกนอกจากมุ่งตรงไปข้างหน้าอยู่ดี"

"อืม นั้นสินะต่อให้รู้ก็คงจะเหมือนเดิมอยู่ดีนั้นแหละ" พูดจบชินอิจิก็หันไปสบตากับชิโฮะและส่งยิ้มให้ จนเธอหน้าแดงขึ้นมา

"อืมๆ สรุปพวกเธอคงไม่อยากคุยกับฉันเพื่อเพิ่มความสนิทสนมกันสักหน่อยสินะ แมะเหงาๆจริงนะแบบนี้เนี้ย"ชายปริศนาพูดขึ้นมาด้วยเสียงที่เรียบเฉย

"งั้นมาเริ่มเกมส์กันเลยดีกว่า ขอให้สนุกกับเกมส์แห่งความตายนี้ละ พวกเธอมีเวลาแค่3 ชั่วโมงเท่านั้นนะ 'Silver bulletคุง/Sherryคุง'!"หลังจากที่ชายปริศนาพูดจบก็มีควันลอยออกมาจากขาของเขา

พอควันเหล่านั้นหายไป ก็ปรากฏว่าเขาหายไปจากตรงนั้นเสียแล้ว แต่กลับมีกระดาษปริศนาปรากฎขึ้นมาแทน

____________________________________________________________________________________

 

ไฮบาระ ไอ หรือ มิยาโนะ ชิโฮะ และ เอโดงาวะ โคนัน หรือ คุโด้ ชินอิจิ พวกเขาทั้งสองคนได้บุกเข้ามาในฐานของหัวหน้าองค์กรชุดดำ โดยมีความช่วยเหลือจาก FBI CIA และตำรวจความมั่นคงให้การช่วยเหลือและสนับสนุน

ตอนนี้พวกเขาทั้งสองได้ไขปริศนาที่ชายปริศนาที่น่าจะเป็นบอสของพวกมันหรือองค์กรชุดำนั้นได้แล้ว ซึ่งทั้งคู่กำลังมุ่งตรงไปทางนั้น

"นี้ ไฮบาระที่เจ้านั้นบอกว่ามีเวลา30นาทีนะหมายความว่ายังไง อย่าบอกนะว่า" ชินอิจิพูดขึ้นมาเพื่อถามชิโฮะเพื่อความแน่ใจ

"อืม ใช่แล้วละ ถ้าหากเราทำไม่สำเร็จละก็หมอนั้นคงจะระเบิดทีนี้ทิ้งไปพร้อมกับพวกเราแล้วตายไปด้วยกันนั้นแหละ"

"ถ้าเขาคือ คาราสึมะ เรนยะ จริงๆละก็คงเลือกที่จะตายมากกว่าถูกจับละนะ" ชิโฮะกล่าวขึ้นมาด้วยความมั่นใจว่าเขาต้องเลือกเส้นทางนั้นแน่ๆ

"ให้ตายสิ ไม่เข้าใจความคิดของพวกผู้ชายเลยจริงๆ ทำไมจะต้องมาเสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อทำเท่เอาไว้ก่อนด้วยนะ"

"เหมือนกับยอดนักสืบบางคนที่ตัวหดจนกลายเป็นเด็กประถมไปแล้ว ก็ยังชอบไปเสี่่ยงอันตรายจนเกือบตายมาหลายครั้งไม่มีผิด"

"โฮ้ยๆ นี้เธอนั้นนะหมายถึงฉันอย่างนั้นเหรอ" ชินอิจิพูดขึ้นมาแล้วหันไปมองหญิงสาวที่มาพร้อมกับตน ผมบรอนด์สีน้ำตาลแดง ที่ไม่ว่าสถานการณ์จะดีหรือร้ายเธอก็มักจะพูดเหน็บแนมเขาเสมอและทุกครั้งที่ตัวเขาตอบสนองกับคำเหน็บแนมของอีกฝ่าย เธอก็มักจะพูดว่า...

"ก็ไม่รู้สิ"

 

 

"เอาละดูเหมือนเราจะมาถึงแล้วนะ" ชิโฮะพูดขึ้น พร้อมสำรวจไปพื้นที่รอบๆ

แป๊ะๆ! แป๊ะๆ! เสียงตบมือดังขึ้นมาจากด้านในสุดของห้องมี่มืดสลัว

"ยอดเยี่ยมมากเลย พวกเธอทั้งสองคน"ชายปริศนากล่าวขึ้นมา พร้องเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างช้าๆ

"เอาละ ทีนี้แกก็ไม่มีที่ให้หนีแล้วยอมจำนนดีๆสะเถอะ" ชินอิจิพูดให้เขายอมแพ้อีกครั้ง

"หึหึ! ฮ่าๆๆ! นี้Silver Bulletคุง เธอก็น่าจะได้ฟังจากSherryแล้วนี้ คิดเหรอว่าฉันจะยอมแพ้นะ"เขาพูดขึ้นมาพร้อมกับยิ้มอย่างน่าขนลุก

"ฉันไม่มีทางเข้าใจหรอก ยอมแพ้ซะเถอะน่าจะเอาชีวิตของตัวเองเข้ามาเสี่ยงเพื่ออะไรกันเล่า"ชินอิจิตะโดนขึ้นมาเพราะไม่ว่ายังไงเข้าก็ไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงต้องเอาชีวิตเข้ามาเสี่ยงเพื่อเกมส์แบบนี้ด้วย

"คุโด้คุง พอเถอะ...แล้วอีกอย่าง" ชิโฮะพูดขึ้นพร้อมเว้นว่างไว้เล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง...

"เกมส์นะ ยังไม่จบสินะ คุณหัวหน้าองค์กร"เธอยิ้มพร้อมกับกล่าวต่อว่า

"ที่ผ่านมา ที่พวกเราตามคำใบ้ที่คุณทิ้งไว้ให้ก็จจริงอยู่ว่ามันเป็นเกมส์ที่เสี่ยงอันตรายถึงชีวิต แต่คุณคงคิดไว้อยู่แล้วสินะว่าถ้าเป็นฉันกับคุโด้คุง คงจะผ่านมาได้อย่างไม่มีปัญหา"

"ซึ่งแน่นอนเพราะฉันเองก็คิดแบบนั้นยังไงละว่าถ้าเป็นฉันกับคุโด้คุงไม่ว่าจะมีปริศนาหรือกับดักแบบไหนก็จะผ่านไปได้แน่นอน เพราะฉะนั้นฉันจึงมั่นใจว่าคุณก็คงจะคิดแบบนั้นเช่นกัน"

"ก็นะ ก็ความคิดพวกเราเหมือนกันซะจนน่ากลัวเลยนี้น่า"

"ใช่หรือเปล่าละ คุณหัวหน้า" เธอยิ้มพร้อมมองไปหาอีกฝ่าย

"หืม ต้องบอกว่าสมแล้วละที่เคยเป็นคนขององค์กรนะ Sherry"เขาพูดขึ้นมาเช่นนั้นพร้อมเดินลงไปนั่งบนเก้าอี้ที่ไม่รู้ว่ามาอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่

"งั้นก็เริ่มซะทีสิ เกมส์สุดท้ายของแกนะ" ชินอิจิบอกให้เริ่มเกมส์เพื่อที่จะได้ปิดคดีนี้ลงเพราะเวลาเหลือเพียง20นาทีเท่านั้น ระเบิดที่หัวหน้าองค์กรติดไว้ก็จะระเบิด

"ใจเย็นก่อนสิSilver Bulletคุง ฉันจะอธิบายกฏให้เธอฟังเดี๋ยวนี้ละ"

"กฏนั้นแสนง่าย เพียงแค่กำจัดฉันให้ได้เท่านั้น...แต่!"ก่อนที่หัวหน้าองค์กรชุดดำจะพูดจบประโยค ชิโฮะก็ได้พูดสวนขึนมา

"แต่...ผู้ที่รอดไปได้จะมีเพียงแค่คนเดียวสินะ" เธอมองเข้าไปในแววตาของคนที่เป็นหัวหน้าองค์กร

"เอะ!?รอดไปได้คนเดียวเหรอ หมายความว่ายังไงนะไฮบาระ?!"ชินอิจิยังไม่เข้าใจคำพูดที่คู่หูผมบลอนด์น้ำตาลแดงกล่าวออกมา

"ก็ตามนั้นแหละSilver Bulletคุง ถ้าหากจัดการฉันได้ประตูข้างหลังฉันก็จะเปิดออกข้างในมีกระสวยที่จะให้สารขึ้นไปได้"

"แต่โดยสารได้เพียงคนเดียวเท่านั้น เพราะอีกคนจะต้องอยู่เพื่อทำให้กระสวยนั้นทำงานโดยการสแกนลายนิ้วมือ"

"เห็นแท่นตรงหน้าประตูนั้นไหม มันจะจดจำลายนิ้วมือของคนแรกที่ไปแตะมัน และจะเริ่มกระบวนการยิงกระสวยไปได้หากถอนมือออกกลางคัน กระสวยก็จะ...บึ้ม!!..."

"นี่แกตั้งใจลากพวกเราไปตายด้วยตั้งแต่แรกแล้วสินะ ถึงงั้นก็เถอะแกไม่คิดถึงเวลาที่แกชนะเลยงั้นเหรอหากตัวเองชนะขึ้นมาจะหนีออกไปได้ยังไง คนที่เป็นถึงหัวหน้าองค์กรแบบแกคงจะไม่ได้ลืมคิดถึงวิธีหนีหรอกนะ" ชินอิจิพูดพร้อมสบถออกมา

"เพราะนี้คือเกมส์แห่งความตายยังไงละ ผู้ชนะมีเพียงหนึ่งเดียวและฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าพวกเธอจะเลือกเส้นทางไหน ระหว่างทิ้งใครคนใดคนหนึ่งเพื่อมีชีวิตรอดเพียงคนเดียวหรือว่าจะหลงใหลไปกับคำว่ามิตรภาพและเพื่อนพ้องจนยอมจายไปด้วยกัน ส่วนทางหนีของฉันนะไม่มีตั้งแต่แรกแล้วSherryก็บอกเธอไปแล้วไม่ใช่หรือไงว่าฉันนะไม่คิดจะถูกจับหรอกนะสิ่งเดียวที่ฉันปราถนาตอนนี้คือการชนะเกมส์นี้และเป็นผู้ที่ยิ้มอยู่เป็นคนสุดท้าย"

"แกนะ เสียสติไปแล้วรึไงจะบอกว่าแค่ชนะเกมส์ได้แล้วมีความสุขแค่เพียงเสี่ยววิ ต่อให้ต้องตายก็ไม่เสียดายงั้นเหรอ"

"อืม เป็นความคิดที่น่าสนใจดี เอาแบบนั้นก็แล้วกันนะSilver Bulletคุง"

"ตอนนี้เวลาเหลือ15นาทีแล้ว ลุยกันเถอะคุโด้คุง ทีเหลือค่อยไปคิดตอนจัดการเจ้านี้เสร็จแล้วก็ได้" หลังพูดจบชิโฮะก็พุ่งเขาไปประชิดตัวของหัวหน้าพร้อมกับใช้มีดฟันเข้าไป แน่นอนว่าเขาหลบได้

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนกับเสียงดาบดังสนั่น อาวุธที่หัวหน้าองค์กรใช้ คือดาบสั้นคู่คาตานะและปืนคู่Colt1911ที่มีโครงสร้างที่แข็งแกร่ง ทนทานและอำนาจการหยุดยั้งสูง นั้นทำให้ชินอิจิกับชิโฮะลำบากเป็นอย่างมาก เพราะต่อให้เข้าไประยะประชิดได้ก็ต้องเจอกับคาตานะพอถอยห่างก็จะเจอยิงสกัดด้วยปืนคู่

"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเราแย่แน่ เหลือเวลาอีกแค่7นาทีเท่านั้น" ชินอิจิพูดออกมาด้วยความร้อนใจ

"นั่นสินะ สงสัยคงต้องยอมเสี่ยงวสักหน่อยแล้วละ"ชิโฮะพูดตาม

"เสี่ยงงั้นเหรอ ยังไงละ"ชินอิจิถาม

คืองี้นะ ซุบซิบ..ซุบซิบ...ซุบซิบ!

"แบบนั้นมันไม่อันตรายไปเหรอไฮบาระ"

"นี้เป็นทางเดียวเท่านั้น คุโด้คุงเชื่อใจฉันสิ เราจะรอดไปด้วยกัน"ชิโฮะพูดขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มให้เขา

รอยยิ้มนั้นทำเอายอดนักสืบอย่างคุโด้ ชินอิจิ ถึงกับเปลี่ยนหน้าเป็นสีแดงทีเดียว เพราะมันเป็นรอยยิ้มที่น่ารักมากๆ

"เป็นอะไรไปนะคุโด้คุง หน้าแดงเชียวนะ น่ารักจริงๆเลยพ่อยอดนักสืบ "

"หยุดแซวฉันได้แล้วน่า ไฮบาระ"ชินอิจิรีบพูดขึ้นขัด เพราะความอาย

"โอเค งั้นลุยเลยยะ ไปได้!"

เมื่อสิ้นเสียงสัญาณ ชินอิจิก็ได้เตะลูกบอลจากเข็ดขัดไปทางหัวหน้าองค์กร เป็นลูกบอลที่ได้ ดร.อากาสะดัดแปลงมาให้เมื่อลูกบอลนี้ ลูกนี้แตกมันจะส่งแสงที่แสบตาออกมา

ชะวิ้ง!~~(เสียงเอฟเฟค์แสง)

ขณะเดียวกันชิโฮะก็รีบวิ่งเข้าไปประชิดตัวของหัวหน้าองค์กรทันที

"วิ่งเข้ามาตรงๆเลยงั้นเหรอ ดูถูกกันเกินไปแล้ว"

ใขขณะที่ชิโฮะวิ่งเข้าไปหาหัวหน้าองค์กร เธอก็ได้คิดเกี่ยวกับองค์ประกอบของปืนColt1911

ชิโฮะ{ปืนColt1911 ใช้กระสุน.45 หัวกระสุนหนัก230เกรน ความเร็ว860ฟุต/นาที แรงปะทะ375ฟุต/ปอนด์}`หึถึงไม่รู้ว่าตัวเองจะทำได้เหมือนพวกยอดมนุษย์ในหนังรึเปล่าแต่ก็มีแต่ต้องลองดูเท่านั้นละนะ

`ฟู่!...ตั้งสมาธิตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นในสมองออกให้หมด โฟกัสแค่ศตรูตรงหน้า ลับประสาทสัมผัสทั้งหมดอ่านเส้นทางกระสุนของชายตรงหน้า จากตาของเขา จำลองสถานการณ์ที่เป็นไปได้`..การจำลองภาพในหัว

"เสร็จสิ้น!!"

"จบกันแค่นี้ละSherry ฉันเป็นฝ่ายชนะ"

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

"ไฮบาาาระะะะะ" ชินอิจิตะโกนขึ้น

ต้นขาขวา เปี้ยง!
สะโพก เปี้ยง!
ต่อไปไหล่ขวา เปี้ยง!
และหัว เปี้ยง!

เสียงตัดกระสุนดังขึ้น ขึ้นเป็นรำดับ

หลังจากวิ่งฝ่าตัดกระสุนเข้ามาในที่สุนชิโฮะก็เข้ามาถึงตัวของชายตรงหน้าได้ในที่สุด

"จบกันแค่นี้ละ"

"ฉึก" ก่อนที่ดาบของชิโฮะจะถึงตัวของชายตรงหน้า ก็มีดาบสั้น1เล่มมาปักที่หลังของเธอ ดาบที่เข้าชักออกมาตอนไหนก็ไม่รู้ได้เสียบทะลุตัวของเธอออกมา

"ดูเหมือนคนที่จบจะเป็นเธอนะSherry" ชายตรงหน้าของชิโฮะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจว่าตนชนะ

"ไม่หรอก มันจบแล้วละหัวหน้า คุณนะลืมใครไปรึเปล่า"

"ร..หรือว่า" เขาหันหลังกับไปเมื่อตะหนักถึงตัวตนอีกตัวตนหนึ่ง แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ทันซะแล้ว

"ย้ากกกกกกก!!" ชินอิจิกู่ร้องพร้อม แทงมีดเข้าไปยังชายตรงหน้า มีดอาบยาสลบอย่างแรงเลยละ

"พวกเราเป็นฝ่ายชนะ...มัน..จบแล้วละ" ชินอิจิเอย ชัยชนะขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

"ย..ยอดเยี่ยม สมกับเป็นคู่หูโฮร์มและวอตสันแห่งยุคจริงๆ"

นั้นคือคำพูดสุดท้ายของหัวหน้าองค์กรของชายชุดดำ ซึ่งเขาคือคาราสึมะ เรนยะ หรือเปล่านั้นพวกชินอิจิที่สู้มาถึงตรงนี้ก็ยังไม่อาจทราบได้

"ไหวหรือเปล่าไฮบาระ ให้ตายสิถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไงทำไมไม่ให้ฉันทำแทนละตำแหน่งนี้นะ"ชินอิจิถามเหตุผลที่เธอไม่ยอมให้เขาเล่นบทนั้นแทนเธอเพราะมันอันตรายมากๆ

"บ้าหรือเปล่า นายใช่ดาบเป็นที่ไหน และ..ก็ฉันคงให้นายเสี่ยงอันตรายไม่ได้หรอกเพื่อเธอคนั้น"เสียงในช่วงท้ายเบาจนแถบจะไม่ได้ยิน

ชินอิจิ:"เอาละตอนนี้เหลือเวลาอยู่3นาทีถ้าเราไม่รีบละก็เสร็จแน่"

ชิโฮะ:"นั้นสินะไปที่กระสวยนั้นเถอะฉันมีแผน"

ชินอิจิ:"แผนเหรอ หวังว่ามันจะ..อ๊าาากกกกกก! "อยู่ๆชินอิจิก็ส่งเสียงร้องออกมา

ชิโฮะ:"ดูเหมือนยาจะหมดฤทธิ์แล้วสินะ"

ชินอิจิ:"หมดฤทธิ์เหรอ นี้เธอเอายาชั่วคราวให้ฉันกินงั้นเหรอ ทำไมละ"ชินอิจิถามด้วยเสียงสั่น

ชิโฮะ:"ไม่ต้องห่วงคุโด้คุงยาที่เสร็จสมบูรณ์นะ ฉันให้ไว้กับ ด็อกเตอร์แล้วละส่วนเหตุผลนั้นสินะคงเผื่อสถานการณ์แบบนี้ละมั้ง ฉันคำนวณฤทธิ์ยามาเรียบร้อยแล้วละถึงจะพลาดนิดหน่อยตรงที่หัวหน้ามันดื้อด้านกว่าที่คิดก็เถอะ เธอนะกลับขึ้นไปเถอะกลับไปยังแสงสว่างนั้นที่เธอจากมา กลับไปหาเธอคนนั้นที่รอคอยเธออยู่คุโด้คุง"

ชินอิจิ:"จะบ้าเหรอถ้าเราไม่รอดไปด้วยกันทั้งคู่มันก็ไม่มีความหมายนะเส้!!" ชินอิจิตะโกนขึ้นมา

เมื่อได้ยินดังนั้นชิโฮะก็ยิ้มออกมา พร้อมเอามือไปลูบที่แก้มของชินอิจิและจ้องกลับเข้าไปที่ดวงตาที่แน่วแน่นั้นก่อนที่จะจูบลงไปบนหน้าผากของเขา

"คุโด้คุง เธอจะผิดสัญญากับเธอคนนั้นอีกไม่ได้นะคนที่รออยู่นะมันทรมาณมากนะ และฉันเองก็ไม่อยากเป็นสาเหตุให้นายและเธอคนนั้นพรากจากกันอีกเป็นครั้งที่สองด้วย"

"ลาก่อนนะคุโด้คุงและฝากบอกลาด็อกเตอร์ด้วยละ"

สิ้นสุดคำพูดสติของชินอิจิก็ดับไปด้วยเข็มยาสลบและผลกระทบจากการหมดดฤทธิ์ของยาAPTX4869

ชิโฮะที่นำร่างของชินอิจิเข้าไปในกระสวย แล้วไปแสกนรายนิ้วมือเพื่อเตรียมปล่อยกระสวยออกไป

"หึ โฮร์มกับวอตสันงั้นเหรอ ฉันนะเป็นวอตสันไม่ได้หรอกนะวอตสันนะเป็นของเธอคนนั้นต่างหากละ"

"โฮร์มและวอตสันคนสองคนที่มีชะตากรรมที่ต้องจากกันแต่สุดท้ายก็จะกลับมาอยู่ด้วยกัน" ใช่แล้วละฉันนะเป็นวอตสันไม่ได้หรอก...

____________________________________________________________________________________

 

กระสวยหนึ่งลูกได้ถูกปล่อยมาไป ทางFBIที่นำโดย อากาอิ ชูอิจิ ที่ได้สังเกตุเห็นกระสวยที่ถูกปล่อยออกมาก็รีบวิ่งไปยังสถานที่ที่กนะสวยนั้นน่าจะตกลงไปทันที

พอกระสวยเปิดออกมาก็พบว่าเป็นคุโด้ ชินอิจิที่ตอนนี้กลายเป็นเอโดงาวะ โคนัน ไปเรียบร้อยแล้ว

"นี้.ชู การที่เด็กคนนี้อยู่ตรงนี้เพียงดนเดียวก็หมายความว่า" โจดี้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

"อ่า มิยาโนะคง..."ก่อนจะสิ้นสุดคำพูดของอากาอิ ฐานทัพขององค์กรชุดดำก็ได้ระเบิดออกมา

ความเงียบเข้าปกคลุกทุกคนในสถานที่นั้น ถึงแม้การต่อสู้ครั้งนี้พวกตนจะเป็นฝ่ายชนะ แต่สิ่งที่ต้องแรกด้วยชัยชนะนั้นช่างใหญ่หลวงนัก

เช้าวันรุ่งขึ้น อาจารย์โจดี้กับคุณอากาอิก็ไปให้ปากคำกับตำรวจหลังจากมาส่งผมที่บ้านของด็อกเตอร์เสร็จ

"ชินอิจิ" ด็อกเตอร์อากาสะเรียกด้วยความเป็นห่วง

"นี้ ด็อกเตอร์ทำไมถึงไม่บอกผมละครับ" คุโด้ ชินอิจิ ที่ตอนนี้อยู่ในร่างโคนันพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"โทษทีนะ หนูไอเข้าไม่ให้บอกนะ เธอบอกว่าบอสขององค์กรชุดดำมันต้องทำแบบนั้นแน่ๆถ้าบอกเธอไปเธอคงห้ามเขาเอาไว้"

"งั้นเหรอครับ" โคนันพึมพำออกมา

(ให้ตายสิ เธอเองก็เหมือนกันแหละน่าทำเท่โดยไม่วนชีวิตของตัวเองนะไฮบาระ)

"ชินอิจิแล้วเธอจะใช้ยานั้นหรือเปล่าละ" ดร.อากาสะถามเกี่ยวกับยาแก้พิษAPTX4869

"แน่นแนครับ เพราะถ้าไม่ทำอย่างนั้น วิญญาณของยัยนั้นคงมาเข้าฝันผมแล้วบอกว่า"

"ให้ตายสิ ฉันยอมสละชีวิตตัวเองเพื่อให้นายออกมาได้นะย่ะ ช่วยๆรีบเอายากนั้นไปแล้วกลับไปหาเธอคนนั้นได้แล้วจะมาทำหน้าบึ้งทำไมกันย่ะ"

"ถ้าเป็นไอคุง คงพูดอย่างนั้นจริงๆนั้นแหละนะ"ดร.อากาสะพูดเห็นด้วยกับความคิดของโคนัน

"ขอบคุณ สำหรับยานะครับด็อกเตอร์ คุโด้ ชินอิจิ ไม่สิ เอโดงาวะ โคนัน ไปละนะครับ"กล่าวสิ้นเสียงโคนันก็วิ่งกลับไปบ้านของตนเพื่อเตรียมตัวกลับมาเป็นชินอิจิอีกครั้ง

 

 

เอโดงาวะ โคนัน ได้กลับมาเป็น คุโด้ ชินอิจิ อีกครั้งหลังใช้เวลานานกว่า1ปี ตอนนี้เข้ากลับมาใช้ชีวิตอย่างที่ควรจะเป็นถึงตอนแรกจะลำบากเพราะปรับตัวยังไม่ได้ แต่ของแบบนั้นผ่านไปซักพักก็ได้เองนั้นแหละ

หลังจากกลับร่างเดิมอีก3ปี เขาก็ได้แต่งานกับโมริ รัน เพื่อนสมัยเด็กและคนรักของเขาทั้งคู่อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขเรื่อยมา...

____________________________________________________________________________________

"เซ็ต!! คัต! คัต! คาาาาาาาาาาาต!"

"เออ คือผู้กำกับครับ เราไม่ได้เล่นอเมริกันฟุตบอล เพราะฉะนั้นแค่ 'คัต'เฉยๆก็พอแล้วมั้งครับ"

"อ่า เหรอๆโทษทีๆ พอดัใส่จิตวิญญาณเยอะไปทีไรก็เผลอติดนิสัย สมัยเล่นอเมริกันฟุตบอลมานะ"

"โหยๆ ผู้กำกับคนนี้จะไปรอดไหมเนี้ย" โคนันคิดอยู่ในใจเกี่ยวกับผู้กำกับหนังตรงหน้า

สำหรับใครที่ยังสงสัยอยู่ ผมคุโด้ โคนัน เป็นลูกชายคนที่2ของนักเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวนชื่อดังคุโด้ ยูซากุและนักแสดงดัง ดุโด้ ยูกิโกะและเป็นน้องชายของนักสืบ ม.ปลาย คุโด้ ชินอิจิ

สิ่งที่คุณผู้ชมกำลังอ่านอยู่นั้นเป็นตอนสุดท้ายของนิยายของคุณพ่อซึ่งได้นำมาทำเป็นซีรี่ เรื่องนักสืบจิ๋ว โคนัน ซึ่งใช้ผมกับพี่ชินอิจิเป็นตัวเอก

เพราะว่าไม่ว่าจะออกมากี่ภาคก็ได้รับความนิยม อย่างล้นหลามทางผู้สนับสนุนจึงอยากให้สร้างภาคต่อมาเรื่อยๆแต่ก็นะเนื่องจากพี่ชินอิจิกำลังจะเรียนจบแล้วและคุณพ่อเองก็อยากเขียนเรื่องใหม่แล้วนี้จึงเป็นตอนสุดท้ายของเรื่องนักสืบจิ๋ว โคนันแล้วละ

ในระหว่างที่โคนันกำลังคิดอะไร เผลินๆอยู่นั้นก็มีคนแอบย่องเข้ามาที่ด้านหลัง

"อะนี่"

ชิโฮะนั้นเอง เธอแตะกระป๋องน้ำเย็นๆลงไปบนแก้มของโคนันเพื่อที่จะแกล้งเขาเล็กน้อย

"เย็นอะ! เธอเองเหรอ ชิโฮะให้ตายสิชอบทำแบบนี้จริงๆนะเธอเนี้ย"

"ทำไมย่ะ ไม่ชอบงั้นเหรอ"

"ก็ไม่ชอบนะสี่ ถึงได้บอกนี่ไงละ"

"แต่ฉันชอบนะ เพราะเวลาที่เห็นนายเป็นแบบนี้นะนายน่ารักมากเลยละ" พูดพร้อมกับส่งยิ้มให้

"น นะ..น่ารักอะไรกัน ฉ..ฉันเป็นผู้ชายนะ" โคนันพูดพร้อมหันหน้าหนีไปทางหนึ่งเพื่อซ่อนใบหน้าของตัวเองแล้วใช่สายตามองผ่านไหล่มาดูชิโฮะเท่านั้น

จะขอแนะนำให้ผู้ชมรู้จักนะครับ ยัยที่แกล้งผมเมื้อกี้นี้คือ มิยาโนะ ชิโฮะ ชื่อในวงการคือไฮบาระ ไอ ซึ่งจะพบชื่อเธอทั้งสองแบบจากนิยายของคุณพ่อเลยละ และเธอยังเป็นลูกของนักวิยาศาสตร์ชื่อดังอย่าง มิยาโนะ มิยาโนะ อัทสึชิและมิยาโนะ เอเล่นา มีพี่สาวชื่อมิยาโนะ อาเคมิซึ่งผมไม่รู้หรอกนะว่าเขาทำงานอะไรทั้งพี่สาวของเธอและแฟนพี่สาวเธออย่างคุณ อากาอิ ชูอิจิ

พวกเขาทั้งสองคนจะมาช่วยในการถ่ายทำเป็นบางครั้งหรือมาเฉพาะช่วงที่มีบทของตัวเท่านั้นจึงไม่ค่อยเขอกันมากนัก

ถึงชิโฮะจะชอบแกล้งและหยอกล้อผมบ่อยๆก็เถอะแต่ตัวผมเองก็ไม่ได้เกียจอะไรหรอกนะ เพราะรอยยิ้มตอนที่เธอทำสำเร็จนะมันน่ารักมากๆเลยละ และคงเป็นรอยยิ้มที่มีแต่ผมเท่านั้นที่เห็นเพราะยัยนี้นนะหน้านิ่งตลอดเลยนี้หน่า พอพูดไปแบบนี้ทุกคนจะคิดว่าผมหลงตัวเองไหมเนี้ย

"มาจีบอะไรกันอยู่ตรงนี้นะโคนัน"เสียงชายคนหนึ่งทักขึ้นมา

"พ..พี่ชินอิจิ ไม่มีอะไรหรอกครับ ฮ่าๆ"โคนันพูดกลบเกลื่อน

"เราจะกลับกันแล้วนะจ่ะ โคนันคุง คืนนี้มาค้างที่บ้านพี่ไหมจ่ะ"รันถามโคนันขึ้นเพื่อชวนให้มานอนค้างบ้านของตน

"เฮ้ ไม่รู้ฉันคิดไปเองหรือเปล่านะแต่ดูเหมือนเธอจะคิดไม่ดีไม่ร้ายกับน้องชายฉันยังไงไม่รู้แฮะ"ชินอิจิจ้องเขม็งไปที่รันแฟนสาวของตน

"จ จะ..เป็นแบบนั้นได้ไงกันเหล่าเธอคิดมากไปแล้วน่า ชินอิจิ"รันรีบแก้ตัวน้ำขุ่นๆกรอกสายตาไปมา แล้วจึงเดินตามชินอิจิลงไป

"ดูเหมือนฉันต้องไปแล้วละ ไว้เจอกันนะชิโฮะ" โคนันบอกลาชิโฮะก่อนจะเดินตามพวกรันลงไป

"อืม" เป็นคำตอบสั้นๆที่ได้มาจากหญิงสาว

"ชิโฮะจัง พวกเราเองก็กลับกันเถอะนะจ่ะ"อาเคมิตะโกนเรียกชิโฮะ

"ทราบแล้วคะ แล้วพี่อากาอิละคะ?"

"อ้อ เขาไปส่งเอกสารบางอย่างอยู่นะจ่ะเดี๋ยวเขาก็มารับเราแล้วละ"

"อะ พูดถึงก็มาเลยละ"

"รอนานไหมอาเคมิ แล้วก็ว่าไงองค์หญิงน้อยยังชอบทำหน้าเย็นชาใส่กันไม่เปลี่ยนเลยนะ"อากาอิพูดทักทายคู่หมั้นของตนแล้วหันไปพูดกวนๆใส่ชิโฮะ

"ไม่อยากได้ยินจากปากคนอย่างคุณหรอกคะ" พูดจบเธอก็เดินขึ้นไปรอบนรถทันที

"ทำตัวไม่น่ารักเอาสะเลยนะ องค์หญิงน้อย"

"ต้องขอโทษด้วยนะคะ"

"ไม่เป็นไรหรอก เด็กปากร้ายแบบนี้มันก็ไม่ได้แย่หรอกนะ"

____________________________________________________________________________________

 

หลังจากวันนั้ก็ผ่านมา5ปีแล้วตอนนี้ ผมคุโด้ โคนันอายุ12ขวบ อยู่ชั้นป.6 พี่ชินอิจิก็ไปเรียนมหาลัยอยู่หอกับพวกพี่รัน

หลังจากบอกลากับชิโฮะวันนั้น คุณพ่อ คุณแม่ก็มาบอกว่าครอบครัวของชิโฮะย้ายไปอยู่อเมริกาแล้ว ทีแรกเล่นเอาผมช็อคไปเลยละเพราะ ยัยนั้นไม่ยอมบอกอะไรเลยนี้หน่าอยู่ดีๆกฌไปอเมริกาโดยที่ไม่บอกลากันสักคำ

แต่คุณแม่บอกว่าพวกชิโฮะจะกลับมาเพราะฉะนั้นให้รอหน่อย คุณแม่พูดมาแบบนี้ละ

แต่นี้ก็ผ่านมา5ปี แล้วนะยัยนั้นคงลืมฉันไปแล้วละมั้งเนี้ย

"ฮุ้ฮุ้ๆ! โคนันจังวันนี้ลูกต้องตกใจมากแน่เลยละ"

"ตกใจอะไรงั้นเหรอครับ คุณแม่?"

"รอลุ้นเอาก็แล้วกันนะจ่ะะ ฮุ้ฮุ้"

คุณแม่ยิ้มอย่างมีเลนัยก่อนเดินกลับเข้าไปทำอาหารกลางวันต่อ

`ปิ๊งป่อง! ปิ๊งป่อง!`

"โคนันจัง ไปเปิดประตูให้หน่อยสิจ้ะ"

"เข้าใจแล้วคราฟ"

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ คุโด้คุง"

"ชิโฮะ"

"ชิโฮะ ชิโฮะ ชิโฮะ เป็นเธอจริงๆงั้นเหรอ" โคนันพแถบไม่เชื่อสานตาตัวเองเพราะหญิงสาวที่เข้ารอตลอด5ปีมายืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาแถบกลั่นน้ำตาไม่ให้ล้นออกมาไม่อยู่เลยละ

"บ๋อง จริงๆนะเธอเนี้ยก็ต้องเป็นฉันอยู่แล้วสิ"

"ล ละ..แล้วเธอมาทำอะไรที่นี้ยังงั้นเหรอ"

"จากวันนี้ไปฉันจะมาอยู่กับนายที่บ้านนี้ยังไงละ"ชิโฮะกระซิบขึ้นที่ข้างหูของโคนัน

"บ บะ..บ้านเดียวกัน หมายความว่ายังไงครับคุณแม่"

โคนันตะโกนถามคุณแม่ของตนก่อนที่เธอจะเดินมาบอกเขาว่า

"ตกใจไหมละจ่ะ โคนันจัง ฮุ้ฮุ้ แต่เรื่องที่ทำให้โคนันจังตกใจยังไม่หมดแค่นี้หรอกนะจ่ะ"

"ยังมีอีกเหยอ!!" โคนันทำหน้าตกใจ

"ฮาๆ ใช่แล้วละ"

ผู้ที่หัวเราะเดินออกมาจากในห้องคือ คุโด้ ยูซากุหรือคุณพ่อของผมนั้นเอง

"จากวันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ทางพ่อกับแม่จะออกเดินทางเพื่อไปรวบรวมข้อมูลในการเขียนนิยายเรื่องใหม่นะ"

"เพราะงั้นโคนัน ลูกต้องอยู่กับหนูชิโฮะกันสองคน พ่อหวังว่าลูกจะไม่หน้ามืดตามัวไปทำอะไรหนูชิโฮะเข้านะ"

"ไม่ทำอย่างนั้นหรอกน่า ใครมันจะ..ไป.."ก่อนจะพูดจบโคนันได้หันไปดูเด็กสาวซึ่งเป็นคนที่ตัวเองแอบชอบอยู่

{พ พะ..พอโตขึ้นมาแล้วทำไมยัยนี้ถึงได้น่ารักขึ้นมาขนาดนี้กันละ ผมบลอนด์น้ำตาลแดง ใบหน้าขาวใส ทรดทรงได้รูป ผิวขาวเนียนถ้าบอกว่าเป็นนางแบบที่ไหนไม่ว่าใครก็ต้องเชื่อแน่ แถม ย..ย..ยะ..ยังมีหน้าอกนั้นอีก มันจะใหญ่เกินเด็กอายุ12เกินไปรึเปล่าเนี้ย ช่วงไปอยู่อเมริกากินอะไรเข้าไปนะยัยชิโฮะ}

"โคนัน โคนัน โคนัน นี้ฟังอยู่หรือเปล่านะ"ยูซากุถามโคนันขึ้นเพราะรู้สึกว่าลูกของตนเหม่อแปลกๆ

"ฟังครับ"

"เพราะฉะนั้นแหละถ้าต้องการอะไรไปหา ดร.อากาสะนะ"

"เข้าใจแล้วครับ"

"เราก็ไปเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้เถอะ ยูกิโกะ แล้วพาหนูชิโฮะไปที่ห้องด้วยละโคนัน"

"คราฟฟฟ"

"มา ฉันช่วยถือของนะชิโฮะ"

"อืม ขอยใจนะ"

"?"ชิโฮะเอียงคอสงสัย เพราะอยู่ดีๆโคนันก็ยื่นมาอีกข้างมาหาตน

"จับมือ ฉันไว้สิจะได้ไม่หลงไง"โคนันกล่าวอย่างเขินๆ

"เธอนี้บ๋องหรือเปล่า อยู่ในบ้านจะหลงไ้ด้ยังไงกันเหล่า ฮิฮิ"ชิโฮะหัวเราะแบบขี้เล่นออกมาก่อนจะจ้องไปที่หน้าโคนันที่ตอนนี้หน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงจนเกือบจะหมดแล้ว

"ก็บ้านของฉันมันใหญ่นี้หน่า ถ้าไม่ขับมือกันไว้เดี๋ยวเธอก็หลงทางเอาหรอก"โคนันยังคงไม่ยอมแพ้ ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนีไปก็ตาม

"งั้นฝากนำทางด้วยนะคุโด้คุง"

ทั้งสองคนเดินจับมือกันไปจนถึงห้องที่คุณแม่ของโคนันเตรียมไว้ให้ชิโฮะ โดยที่ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าเดินคุณแม่ของโคนันแอบถ่ายรูปเก็บไว้

 

 

-----------------------------END--------------------------------------

 

 

มันมือไปหน่อยเลยเขียนมาซะเยอะ ทีแรกตั้งใจไว้ว่าจะเอาสัก10,000คำ เลยมาเยอะเลย หวังว่าจะไม่ขี้เกัยจอ่านกันไปก่อนนะครับ5555 อาจมีพิมพ์พิมพ์ตกกันไปบ้างนะครับอตนนี้ก็ใกล้ตี2เลี้ยววว55

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ขำๆไม่เกี่ยวกับเนื่อเรื่อง

หลังจากนั้น....ไม่กี่อาทิตย์เจ้าโคนันก็ทนความเป็นเหตุเป็นผลไม่ได้ จนบุกไปห้องหนูชิโฮะแม่มเลย

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ PR33

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 20:54

    ไรท์แต่งดีมั้กๆเลยอ่าา
    #5
    0
  2. #4 GGEZXD
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 16:07

    ชอบ คู่ชินรันก็สมหวัง โคไอก็ไปได้ดี

    #4
    0
  3. #3 Permo (@permo12) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 00:09
    ไรต์แต่งได้น่ารักอะ แบบชินอิจิก็คู่รันไปเลยจับโคนันมาเป็นน้องละคู่ไฮบาระ เริ่ดมาก
    #3
    0
  4. วันที่ 22 เมษายน 2563 / 01:10
    รอครับ
    #2
    0
  5. วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 00:01

    พล็อตเรื่องได้น่าสนใจดีครับ ทีแรกคิดว่าหนูชิโฮะจะตายแล้วจริงๆซะอีก แต่พิมพ์ผิดเยอะไปหน่อยครับ

    #1
    1
    • 19 มีนาคม 2563 / 05:25
      555ไม่ต้องแปลกใจเลยครับ พิมพ์ผิดเป็นประจำอยู่แล้วเพราะไม่ค่อนได้มองแป้นเท่าไหร่ แถมตอนเขียนมันก็ค่อนข้างดึกด้วยมันก็จะง่วงหน่อยๆ
      แต่ขอบคุณครับที่เข้ามาอ่านจะพยายามปรับปรุงงับ (^_^)
      #1-1