สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 60 : ตอนที่ 59 พูดจริงๆนะทำไมถึงไม่เชื่อ !!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,543
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 807 ครั้ง
    6 มี.ค. 62

ตอนที่ 59


หลังจากสตีฟอ้วกจนหมดใส้หมดพุงก็หันหน้ามาถามโรนัลด์ทันที


“นี่ตั้งแต่คุณติดอยู่ในนี้ก็กินอย่างนี้มาตลอดเลยอย่างนั้นเหรอ” สตีฟถาม


“ใช่จะให้ไปกินอะไรล่ะ นักวิจัยอย่างผมที่ไม่มีสกิลเกี่ยวกับการต่อสู้ พอควบคุมสัตว์กลายพันธ์ไม่ได้ก็ไม่ต่างอะไรไปจากคนธรรมดา แถมสี่คนนี้ก็หมดสติอยู่ชั้นนี้ก็ไม่มีอาหารอะไรนอกจากต้นไม้พวกนี้ แถมยังไม่ใช่ต้นไม้ที่ออกผลไม้กินได้ด้วย พวกมันเป็นแค่ไม้ประดับเท่านั้น แรกๆผมก็กินไม่ลงหรอกแต่เพื่อความอยู่รอดมันจำเป็น” โรนัลด์พูดออกมา


“คุณสุดยอดจริงๆที่กินมันได้แต่คุณไม่ต้องกินมันอีกแล้วผมมีอาหารติดตัวอยู่ของสดผมก็มีจะให้ผมปรุงตรงนี้เลยยังได้” สตีฟพูดพลางหยิบน้ำดื่มออกมาจากกระเป๋ามิติ


“นั่นน้ำดื่ม” โรนัลด์อุทานออกมาหลังจากเห็นสตีฟหยิบของออกมา


“เอาไปเถอะครับผมยังมีอีกเยอะ ว่าแต่ลูกน้องคุณสี่คนนี่ถ้าถึงมือหมอจะฟื้นมั้ย” สตีฟถาม


“ฟื้นๆ ถึงแม้พิษละทำให้สมองพวกเขาตายแต่ด้วยวิทยาการทางการแพทย์สมัยนี้รักษาได้ไม่ยาก” โรนัลด์พูดเพราะสมัยนี้อาการทางสมองนั้นรักษาได้ง่ายมากเมื่อถึงมือหมอ


“อย่างนั้นก็ดีผมจะทำอาหารอ่อนๆให้กินแล้วกันเพราะคุณและลูกน้องที่กินแต่เปลือกไม้มาหลายวันกระเพาะคงปรับตัวให้ชินกับมันไปแล้ว ไม่น่าจะกินอาหารอย่างอื่นได้นอกจากพวกข้าวต้มเละๆ” สตีฟพูดก่อนจะหยิบชุดครัวที่หยิบติดมือมาจากที่คอนโดออกมา


ตึง !! ตึง !! สตีฟตั้งโต๊ะและเตาแก๊สลงในห้องเล็กๆแห่งนี้


“นี่ถึงกับมีชุดเครื่องครัวติดกระเป๋ามาด้วยนี่คุณเป็นใครกันแน่ !!!” โรนัลด์พูดอย่างตกใจ


“ผมน่ะเหรอก็สุดยอดพ่อบ้านยังไงล่ะ !!” สตีฟยิ้มพลางหันหน้ามาตอบโรนัลด์อย่างภูมิใจ


“สุดยอดพ่อบ้าน !!” โรนัลด์พูดพลางมองสตีฟและคิดในใจ


หมอนี่ไม่ได้บ้าใช่มั้ยเนี่ย สุดยอดพ่อบ้านเนี่ยนะ โรนัลด์คิดพลางยกขวดน้ำขึ้นและดื่มมันไปหลายอึก


อีกด้านหนึ่ง


แฮ่ก !! แฮ่ก !! แฮ่ก !! แบล็คกำลังวิ่งตามหาคนอื่นๆในฐานลับแห่งนี้


“อยู่ไหนกัน คนอื่นๆไปไหนกันหมด” แบล็คพูดเขานั้นวิ่งหาคนอื่นๆอยู่หลายห้องแต่ยังไม่เจอใครเลยจริงๆแล้วทุกคนนั้นไปรวมตัวกันที่ห้องเสบียงพวกเขากำลังดีใจกับเสบียงที่สตีฟเอาออกมาให้อยู่ พวกนั้นกำลังจัดสรรค์ว่าจะกินพวกมันอย่างไรให้มีชีวิตรอดได้นานที่สุด


ระหว่างที่แบล็คกำลังวิ่งหาอยู่นั่นเองก็ได้ยินเสียงคนคุยกันดังมาจากทางห้องเสบียง


“ฉันว่าเราควรแบ่งออกมาส่วนหนึ่งให้ทุกคนได้กินกันเต็มอิ่มก่อนนะ คุณสตีฟบอกว่ายังมีอีกเยอะไม่ใช่เหรอแสดงว่าพวกนี้เรายังขอเขาใหม่ได้” เสียงของฮีโร่คนหนึ่งพูด


“เขาอาจจะพูดไปอย่างนั้นก็ได้ทางที่ดีเราควรประหยัดไว้ดีกว่านะ” เสียงคามิล่าตอบกลับ


“ฉันเห็นด้วยกับคามิล่านะ อย่าลืมสิเราต้องวางแผนหาทางขึ้นไปด้านบนเพื่อส่งคุณสตีฟไปติดต่อกับเพื่อนร่วมทีมเขาอีก จะใช้เวลากี่วันก็ไม่รู้เลย” เสียงฮีโร่อีกคนเห็นด้วยกับคามิล่า ตอนนั้นเองแบล็คก็รู้แล้วว่าทุกคนมาอยู่ที่นี่กันหมดเขารีบวิ่งไปทางห้องนั้นทันที


“ทุกคนอยู่นี่กันเองงั้นเหรอ เกิดเรื่องแล้ว !!” แบล็ควิ่งไปถึงหน้าห้องรีบแจ้งกับทุกคนทันที


“อ้าวแบล็คเองเหรอนายไปไหนมาดูนี่สิเนื้อเต็มไปหมดเลยสตีฟเอามาให้พวกเราน่ะ พวกเราไม่ต้องทนกินอาหารกระป๋องสมัยสงครามโลกอีกแล้วนะ” คามิล่าพูดออกมาพลางฉีกยิ้มจนแก้มฉีกจนแทบถึงใบหู


“แบล็คเหรอนายมาก็ดีแล้วช่วยกันออกความเห็นหน่อยสิ พวกเรายังตกลงกันไม่ได้ว่าจะทำยังไงกับมันดี จะให้กินคนละกี่กรัมดีช่วยเราคิดหน่อย เนื้อหมูป่าลาวาพวกนี้มีตั้งหลายตัวตัวนึงหนักกว่าสองร้อยกิโล ถ้าเราแบ่งกันดีๆให้กินคนละร้อยกรัม วันละมื้อน่าจะกินได้เป็นสัปดาห์อยู่” ฮีโร่คนหนึ่งถามแบล็ค


“ห้าสิบกรัมก็พอแล้ว ถ้าเกิดการหาทางขึ้นไปด้านบนมันยากกว่าที่คิดจะแย่เอา” ฮีโร่อีกคนพูดจากนั้นทุกคนก็เริ่มเถียงกันใหญ่


แบล็คได้ยินดังนั้นก็อึ้งทันทีนี่เถียงกันตั้งนานเพื่อเรื่องห้าสิบกรัม กับร้อยกรัมเนี่ยนะ


“ทุกคนฟังก่อนเกิดเรื่องใหญ่แล้ว” แบล็ครีบหยุดทุกคนเพราะตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเถียงกันเรื่องนี้


“เรื่องอะไรของนายแบล็ค” คามิล่าถามอย่างหงุดหงิดเพราะยังหาข้อสรุปไม่ได้สักที


“คุณสตีฟไปแล้ว !!” แบล็คพูด


“ไป ?? ไปไหนอย่าบอกนะว่าไปสู้กับตุ๊กแกนั่น” คามิล่าถามอย่างสงสัยแน่นอนแบล็คส่ายหน้า


“ไม่ใช่งั้นเหรอแล้วไปไหนล่ะอย่าบอกนะว่าหนี ก็ไม่น่าใช่ทางออกมีแค่ทางเดียวนี่นา” คามิล่าพูด


“เขาบุกไปที่เขตทดลองน่ะสิ” แบล็คพูดออกมาทุกคนได้ยินดังนั้นก็เงียบไปก่อนวินาทีต่อมาทุกคนจะหัวเราะลั่น


ฮ่าๆๆๆๆ เสียงหัวเราะของทุกคนดังลั่นห้องไปหมด


“โอ๊ยปวดท้องไม่ไหวแล้ว แบล็คมุขโคตรฝืดนายเอาอะไรมาหลอกพวกเราเนี่ย บุกไปเขตทดลองเนี่ยนะ มันมีประตูเหล็กนั่นกั้นเอาไว้อยู่นะตอนพวกเราช่วยกันปิดประตูนั่นทุกคนก็อยู่ด้วยกันนี่นา ถึงแม้เจ้าตุ๊กแกนั่นจะหลุดไปได้ แต่โชคดีที่พวกเราหลบทันทำให้รอดมาได้” คามิล่าหัวเราะจนตัวงอก่อนจะพูดกับแบล็ค


“ฉันพูดจริงๆนะ คุณสตีฟพังประตูและบุกเข้าไปในเขตทดลองนั่นแล้ว !!!” แบล็คพูดออกมาพลางคิดว่าทำไมไม่มีใครเชื่อเขาเลย


“เลิกล้อเล่นเถอะน่าแบล็คนี่จะหัดเล่นมุขหรือไง ประตูนั่นต่อให้เอามิสไซส์มาถล่มยังทำให้มันบุบไม่ได้เลยมั้ง จะเป็นไปได้ไงถ้าคุณสตีฟพังประตูนั่นได้คงจัดการเจ้าตุ๊กแกนั่นง่ายๆไปแล้วจะหนีทำไมเล่า” ฮีโร่คนหนึ่งพูด


“โธ่เว้ย !! ถ้าอย่างนั้นคามิล่าเธอมานี่” แบล็คเริ่มหงุดหงิดเพราะไม่มีใครเชื่อเขาเลยเขาจึงดึงมือคามิล่าและลากเธอไปดูให้เห็นกับตาทันที


“เฮ่แบล็คนายจะพาคามิล่าไปไหนพวกเรายังตกลงกันไม่ได้เลยนะเรื่องเนื้อหมูนี่ !!!” เสียงตะโกนของฮีโร่คนหนึ่งถามแบล็คที่กำลังวิ่งออกไปพร้อมคามิล่า


“เดี๋ยวฉันมา !!” แบล็คตะโกนตอบกลับไปก่อนจะวิ่งต่อไปทันที


“นี่แบล็คเดี๋ยวก่อนสินี่มันอะไรกันจะพาฉันไปไหน” คามิล่าพยายามดิ้นให้หลุดแต่เมื่อเจอสกิลมือปลาหมึกของแบล็คเข้าเธอก็ทำอะไรไม่ได้เลย เพราะสกิลของแบล็คนั้นสามารถจับเธอได้จนเธอไม่สามารถดิ้นให้หลุดได้เลย นี่คือที่มือของฉายามือปลาหมึกของแบล็ค


ตึก !! ตึก !! ตึก !! ตึก !! แบล็คไม่ตอบอะไรคามิล่าแต่ลากเธอมาจนถึงเขตทดลองของห้องทดลองลับแห่งนี้


และในที่สุดแบล็คก็หยุดและปล่อยมือของคามิล่าในที่สุด


“แฮ่ก !! แฮ่ก !! หยุดได้ซักทีนายพาฉันมาที่นี่ทำไมกันไม่เห็นจะมี...........” คามิล่าหอบแฮ่กแต่พูดไม่ทันจบเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องอ้าปากค้างเพราะประตูขนาดยักษ์ที่เคยกันเขตทดลองอยู่ตอนนี้มันไม่มีแล้ว


“พาเธอมาดูนี่ยังไงล่ะเธอจะได้เชื่อฉันซักที ประตูน่ะถูกคุณสตีฟถีบพังไปแล้วและตอนนี้เขาก็บุกเข้าไปในนั้นแล้วฉันคิดว่าเขาน่าจะบุกลงไปที่ชั้นสิบเพื่อใช้งานลิฟท์นั่นและขึ้นไปด้านบนเพื่อขอความช่วยเหลือ” แบล็คพูดออกมา


“บ้าน่าเป็นไปได้ไงประตูนั่นต่อให้สัตว์กลายพันธ์เลเวลมากกว่าสองร้อยมาเองยังทำลายไม่ได้เลยมั้งและที่สำคัญสัตว์กลายพันธ์ในนั้นมันเลเลเวลเยอะกว่าเจ้าตุ๊กแกผีดิบนั่นอีกนะขนาดเจ้าตัวนั้นนายสตีฟนั่นยังวิ่งหนีจะเอาอะไรไปสู้กับข้างล่างนั่น !!!” คามิล่าพูด


“คิดว่าคุณสตีฟไม่น่าหนีเจ้าตุ๊กแกนั่นเพราะสู้ไม่ได้หรอกนะ ไม่แน่ว่าบางทีที่เขาหนีตุ๊กแกอาจจะเพราะเกลียดมันก็ได้ เพราะเสียงร้องตอนวิ่งหนีนั่นคิดไปคิดมามันเป็นเสียงที่กลัวจนสติแตกชัดๆ” แบล็คพูดพลางนึกถึงเสียงกรี๊ดของสตีฟที่ดังลั่นไปหมดตอนนั้น


“ต้องรีบไปบอกทุกคนนี่มันสถานการณ์ฉุกเฉินถ้าพวกมันหลุดมาจากในเขตทดลองได้ล่ะก็พวกเราตายหมดแน่ๆส่วนนายแบล็คเฝ้าเอาไว้ทำยังไงก็ได้ถ่วงเวลาให้ได้มากที่สุดก่อนพวกเราจะมาอย่าตายซะล่ะ” คามิล่าพูดก่อนจะวิ่งกลับไปตามทุกคนมาทันที


“ฉันว่าหวังว่าจะไม่ตายในการโจมตีเดียวนะเพราะฉันเลเวลแค่เจ็ดสิบเอง ตอนนี้คนที่เลเวลมากที่สุดในหมู่พวกเราก็คือคุณคาลอสที่โดนคุณสตีฟอัดจนซี่โครงหักไปหวังว่าเขาจะฟื้นตัวพอออกมาสู้ได้บ้างนะ” แบล็คพูดพลางปาดเหงื่อที่ไหลออกมาเต็มใบหน้า


กลับมาที่สตีฟ


หลังจากทำอาหารอ่อนๆให้โรนัลด์ได้กินแล้วสตีฟก็ช่วยป้อนมันให้พวกลูกน้องของโรนัลด์ด้วย


“ขอบคุณมากไม่ได้กินอาหารอร่อยๆอย่างนี้มานานมากแล้ว” โรนัลด์พูดพลางยกแขนขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเขาอดคิดไม่ได้ว่าตัวเขายังมีชีวิตอยู่จริงๆหลังจากผ่านมาหลายสัปดาห์


“ไม่เป็นไรครับว่าแต่พอจะเล่าเรื่องชั้นที่เก้าและชั้นที่สิบให้ผมฟังได้มั้ยครับ” สตีฟถาม


“ชั้นที่สิบนั้นไม่มีอะไรมากมันเป็นแค่ชั้นที่ติดตั้งลิฟท์ฉุกเฉินเอาไว้เท่านั้นแต่ปัญหานั้นคือชั้นที่เก้าที่ซึ่งเป็นชั้นที่มีสัตว์กลายพันธ์เลเวลสูงที่สุดอยู่ที่นั่นป้องกันแน่นหนามากๆ มันไม่สามารถหลุดขึ้นมาได้แน่นอน คุณคงจะไปชั้นที่สิบเพื่อจะใช้ลิฟท์สินะ” โรนัลด์ถามสตีฟ


“ใช่ผมต้องการใช้ลิฟท์เพื่อขึ้นไปด้านบนจะได้ติดต่อกับเพื่อนผมได้เพราะดูเหมือนใต้ดินนี้สัญญาณจะเข้าไม่ถึง” สตีฟพูด


“เฮ้อ....นั่นปัญหาใหญ่เลยนะถึงคุณจะเลเวลสูงก็เถอะ” โรนัลด์ถอนหายใจออกมา


“ปัญหาใหญ่ยังไง !!” สตีฟสงสัย


“การจะลงไปชั้นที่สิบนั้น ทางลงมันอยู่กลางห้องชั้นที่เก้าน่ะสิหรือก็คือคุณจะต้องผ่านเจ้าสัตว์กลายพันธ์ที่อยู่ชั้นที่เก้านั่นไป” โรนัลด์พูด


“ไม่น่าจะมีปัญหาหรอกครับเพราะเห็นผมอย่างนี้แต่ผมแข็งแกร่งมากๆเลยนะ” สตีฟพูด


“ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ความแข็งแกร่ง ผมพอจะเดาออกการที่คุณเลเวลแค่หนึ่งร้อยเจ็ดสิบแต่สามารถลงมาถึงนี่ได้ทั้งๆที่ด้านบนมีสัตว์กลายพันธ์เลเวลมากกว่าคุณมากมายแสดงว่าคุณคงมีสกิลอะไรสักอย่างที่ทำให้คุณสามารถจัดการพวกมันได้ทั้งหมด แต่กับเจ้าตัวที่อยู่ด้านล่างนั้นมันต่างกัน มันไม่สามารถจัดการได้ด้วยความแข็งแกร่ง” โรนัลด์พูด


“ไม่สามารถจัดการได้ด้วยความแข็งแกร่งงั้นเหรอ ??” สตีฟสงสัย


“ใช่เพราะร่างกายมันเป็นของเหลว ไม่ว่าจะทำลายหรือตัดมันเป็นส่วนมันก็จะกลับมารวมกันเสมอ” โรนัลด์พูดทำให้สตีฟรู้สึกคุ้นๆขึ้นมา


“เป็นของเหลวงั้นเหรอ แล้วลองอบให้มันระเหยหรือยัง หรือไม่ก็ใช้ไนโตรเจนเหลวทำให้มันกลายเป็นของแข็งแล้วค่อยทุบได้มั้ย” สตีฟถาม


“พวกเราลองมาหมดแล้วไฟอุณหภูมิกว่าสามพันองศาไม่สามารถทำให้มันระเหยได้ ขนาดเราลองโยนมันลงไปในถังไนโตรเจนเหลวมันยังแหวกว่ายในนั้นเล่นได้เลย ดูเหมือนสัตว์กลายพันธ์ตัวนั้นจะมีสกิลที่สามารถต้านทานได้ล่ะมั้งพวกเราเองก็ไม่แน่ใจ” โรนัลด์พูดออกมา


“มันเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย !!!” สตีฟตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่โรนัลด์บอก


“มันคือสัตว์กลายพันธ์ที่เลเวลมากที่สุดในห้องทดลองของเราชื่อของมันก็คือสไลม์ !!” โรนัลด์พูดออกมาทำให้สตีฟอ้าปากค้างทันทีเพราะถ้าจำไม่ผิดเจ้าสไลม์นี่เขาเจอตอนที่กำลังเดินลงมาจากชั้นหนึ่งนั่นเอง


จบ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 807 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,668 ความคิดเห็น

  1. #2269 Orz2 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 21:47
    สงสารผู้รอดชีวิต ไอสตีฟมันไม่ได้สนใจพวกคุณหรอก ถ้ามันสนใจมันคงไม่พังประตูแบบนั้นหรอก ถ้ามันไม่เจอคันโยกประตูกั้นระหว่างชั้นนะ เฮ้อ คงตายกันเกือบหมด พระเอกมันเลวจริง
    #2,269
    2
    • #2269-1 NameDomeni(จากตอนที่ 60)
      26 พฤศจิกายน 2562 / 15:03
      -นี่อินไปไหน เห็นเมนท์-แล้วหงุดหงิดว่ะ
      #2269-1
    • #2269-2 ATROCE(จากตอนที่ 60)
      5 มีนาคม 2563 / 20:07
      ประตูมันปิดตายไม่ใช่หรอครับหรือผมอ่านผิด
      #2269-2
  2. #1660 Shin Night (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 14:28
    ท่านริมุริมาเองเลยทีเดียว5555
    #1,660
    0
  3. #1546 stain2 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 10:04
    ริมุรุหรอ55555
    #1,546
    0
  4. #907 นักอ่านทะลุมิติ (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 18:39
    ของคุงงงงงงจ้าาาาา
    #907
    0