The secret scene

ตอนที่ 6 : โรมxพิท ตอนพิเศษ เมื่อใครบางคนเมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ธ.ค. 61

ตอนพิเศษ

 เมื่อใครบางคนเมา

     ครืน ครืน

     เสียงโทรศัพท์สั่นเรียกความสนใจผมให้มองชื่อของคนที่โทรเข้ามา ก่อนจะกดรับ

     [พิท พี่กินข้าวรึยัง]

     ...เป็นคนเดียวกับคนที่บอกผมว่าจะไปเลี้ยงวันเกิดเพื่อนในรุ่นที่ร้าน บอกเล่าร้านประจำ แต่จะอยู่ไม่นาน เพราะอยากกลับมากินข้าวมื้อเย็นกับผม

     “ยัง ผมรอคุณ”

     [เดี๋ยวผมรอพี่เยลโล่เป่าเทียนก่อนนะ อีกเดี๋ยวก็กลับแล้ว] ทั้งๆที่อีกฝ่ายบอกแบบนั้น แต่น้ำเสียงอู้อี้ๆที่ดังมาตามสาย ทำให้ผมรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ

     และไม่ผิดจากที่คิดไว้ เข็มสั้นของนาฬิกาล่วงเลยไปที่เลขเก้าแล้ว แต่คนที่บอกให้รอกลับไม่โผล่มาแม้แต่เงา ผมถอนหายใจ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเพื่อหยิบกุญแจรถยนต์

     ...

 

     “อ้าว ไอ้พิท ไหนตอนกูโทรไปชวนมึงบอกว่าไม่มาไง”

     เสียงไอก้องดังแข่งกับเสียงเพลงตะโกนมาจากโต๊ะไม่ไกลกับหน้าร้านทำให้ผมชะงัก นึกขึ้นได้ว่าทีแรกก็ถูกชวนมาสังสรรค์วันนี้เหมือนกัน แต่ก็นั่นละ ก็ปฎิเสธไปเพราะคนบางคนแล้วไง

     “มาก็ดีแล้ว นั่งๆ”

     ไอ้เมฆที่โผล่มาจากด้านหลังกอดคอผมก่อนจะเกี่ยวให้นั่งลงไปบนโซฟาตัวข้างกัน

     ผมกวาดสายตาไปรอบๆ ก่อนจะเจอตัวคนที่กำลังตามหา เห็นโรมกับเพื่อนห้าหกคนกำลังยืนคุยกับผู้หญิงร่างใหญ่ที่คงเป็นสาวประเภทสองใส่ชุดแววาวแสบตาในมือมีเค้กก้อนโต

     คงเป็นเจ้าของวันเกิด

     ผมวางใจขึ้นในระดับหนึ่ง จึงยอมละสายตาจากอีกฝ่ายแล้วนั่งคุยกับเพื่อน จิบน้ำสีใสในแก้วสีอำพันพอเป็นพิธีก็วางแก้วลง เพราะต้องขับรถกลับ

 

     หายไปไหน

     ผมขมวดคิ้วเมื่อมองไปตรงที่คิดว่าโรมจะอยู่ แต่ไม่มี...

     สวบ

     อยู่ๆพนักพิงแขนข้างๆโซฟาก็ยวบลงพร้อมกับเสียงอู้อี้ของคนบางคนที่ผมมองหาอยู่

     “มาเที่ยวหรอครับ”

     “ไม่ได้มาเที่ยว” ผมสบตาฉ่ำน้ำนิ่งๆ ไม่สนใจเสียงโห่แซวของเพื่อนๆที่ดังขึ้นเมื่อคนตรงหน้าก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบชนกัน

     “โกหก” น้ำเสียงตัดพ้อเล็กๆ กับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ปะปนมา ทำให้ผมขมวดคิ้ว

     แปลก...

     “ไม่ได้โกหกครับ” ผมถอนหายใจ ส่งสายตาไล่ไอ้เมฆที่นั่งข้างๆให้ขยับออกไป ก่อนจะดึงคนที่กึ่งนั่งกึ่งยืนลงมานั่งข้างๆกัน “ดื่มไปกี่แก้วแล้ว”

     “อ่อนโยนสัด”

     “ไอ้เหี้ยขนอ่อนกูลุกตั้งแต่เล็บขบยันหัว”

     “ใจบางเลยครับกู”

     “โธ่ ที่แท้ก็มาเฝ้าเมีย กูเหร๊อก็นึกว่าคิดถึงเพื่อน”

     ผมเมินเสียงที่ดังเป็นระยะ

     “แก้วเดียว”

     “...”

     “จริงๆ”

     “...”

     “พิท”

     “ครับๆ แก้วเดียวก็แก้วเดียว” ไม่เห็นจะต้องทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่ผมเลย

     หน้าโคตรดื้อ

     “พิท ทำไมมาเที่ยว ไม่เห็นบอกกันก่อนเลย”

     “ไม่ได้ตั้งใจมาเที่ยวจริงๆ”

     “ไม่ได้มาเที่ยว แล้วทำไมถึงมาอยู่นี่”

     “มาตามเด็กกลับบ้าน” ผมปัดเส้นผมที่ระต้นคออีกฝ่ายออก คิดนิดหน่อยว่าจะพูดมันออกไปดีหรือเปล่า “มีเด็กบอกว่าจะรีบกลับมากินข้าวเย็นกับผม แต่รอตั้งนานเขาก็ไม่มาสักที ถ้าผมไม่มานี่ก็คงรอกินข้าวเย็นเก้ออยู่ที่ห้องคนเดียว”

     คนที่ทำตัวเป็นเด็กดื้อไม่ตอบแต่กลับเอาหน้าซุกลงมาที่ไหล่ผม พึมพำอะไรคนเดียวอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพูดน้ำเสียงอู้อี้ว่า “อยากกลับบ้านแล้ว”

     แค่เพียงเท่านั้น สิ้นประโยคของอีกคน ผมก็บอกลาเพื่อนก่อนจะดึงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น จับจูงมือคนที่หน้าแดงก่ำเพราะแอลกอฮอล์ออกจากร้านทันที เมินเสียงล้อเลียนที่ดังไล่หลังมา เช่นว่า

     พ่อบ้านใจกล้านี่หว่า

     เขามาเที่ยวก็ตามมาเฝ้า พอเขาอยากกลับบ้านก็รีบเลยนะมึง

     ไปไหนไม่รอดแล้วเพื่อนกู

 

     หลังจากพาคนเมามาถึงห้องโดยสวัสดิภาพแล้ว ผมจัดการเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้โรม มองคนเมาที่ทำตาปรือ เหมือนพยายามจะลืมตาทั้งที่หนังตาจะปิดเต็มทีก่อนจะหลุดหัวเราะเบาๆ

     ...

     “คนโกหกต้องถูกทำโทษ”     

     ผมยิ้มบาง จัดการดึงอีกฝ่ายมากอดไว้ ก่อนจะกระซิบข้างหูของคนที่หลับสนิท

     ถ้ารู้ว่าเมาแล้วน่ารักขนาดนี้

     ...จะไม่ยอมให้ออกไปเมาที่ไหนอีก


------------------------END---------------------------------

คบกันแล้วก็จะมีคนอ่อนโยนขึ้น?

ที่แน่ๆคือพี่พิทเขาจับเด็กไม่ดีขี้โกหกได้ 1 ea 

555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น