The secret scene

ตอนที่ 5 : โรมxพิท ตอนพิเศษ ความในใจของพิท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ธ.ค. 61


ตอนพิเศษ 

ความในใจของพิท


     แปรงสีฟันสองด้ามที่ตั้งอยู่ใกล้กัน

     เสื้อผ้าที่ปะปนกันในตู้

     หมอนอิงใบใหญ่ที่เพิ่มเข้ามา

     โน๊ตบุ๊ค กระเป๋า จานชาม สารพัด แม้กระทั่งของกินในตู้เย็นที่เพิ่มเข้ามาทั้งๆที่เมื่อก่อนมันแทบว่างเปล่า

     ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ความรู้สึกอึดอัดแปรเปลี่ยนเป็นความเคยชิน

 

     เคยชินกับความเป็นห่วงที่ก่อตัวขึ้น

     เคยชินกับการแตะจมูกลงไปบนกลุ่มผมชื้นเหงื่อหลังจาก กอดกัน ก่อนจะตื่นมาแล้วทำเหมือน ไม่มีอะไร

     แต่ความเคยชินมันน่ากลัว

     มันทำให้ผมรู้สึกไม่ชอบใจตอนที่เห็นเขาเข้าใกล้ใครหรือใครเข้าไปใกล้เขา

 

---------

 

     โรมเป็นคนมีเสน่ห์

     ผมพอจะรู้มาตั้งแต่ก่อนไอ้ความสัมพันธ์แปลกๆระหว่างเราจะเกิดขึ้น  เพราะงั้นผมถึงไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เห็นใครต่อใครหมุนอยู่รอบตัวเขา แม้ใครต่อใครที่ว่าจะรวมถึงบุคคลจำพวก แฟนเก่าเข้าไปด้วย

     "จะไม่อยู่ทานอาหารด้วยกันก่อนจริงๆหรอคะ”

     "ขอโทษจริงๆครับ ผมมีธุระด่วนต้องรีบไป"

     ผมบอกปัดอีกฝ่ายไป แสร้งทำเป็นไม่เห็นสายตาที่สื่อถึงความเสียดาย เพราะอยากรีบกลับไปหาคนป่วยที่ห้องไวๆ

     แต่ดูเหมือนจะไม่จำเป็น

     ... เพราะคนป่วยที่ว่ากำลังยืนอยู่หน้าโรงหนัง ข้างกายมีผู้ชายตัวสูงโย่งยืนด้วยกัน จำได้ว่าเป็นเพื่อนที่ชื่อ แนท

     แต่คนที่ยืนจับมือเขาอยู่ไม่ปล่อย คงจะไม่ใช่แค่เพื่อน

     แฟนเก่าน่ะ

     หึ

     โคตรหงุดหงิดเลย

 

     ผมเห็นโรมตั้งแต่เขาเดินเข้ามาในร้าน บอกเล่า พร้อมกับคนกลุ่มใหญ่ เห็นเขายิ้ม หัวเราะ พูดคุยกับคนอื่นๆในโต๊ะ เห็นแม้กระทั่งตอนที่เด็กหน้าตาค่อนข้างดีคนข้างๆยื่นใบหน้าไปชิดกับอีกฝ่าย

     "พิท มองอะไรอ่ะ"

     เพื่อนผู้หญิงที่นั่งข้างๆผมตบลงบนไหล่ผม ก่อนจะตะโกนถามเสียงดังแข่งกับเสียงเพลงในร้าน เธอมองตามสายตาผม

     "เอ สนใจกลุ่มนั้นเหรอ ก็ไม่มีสาวๆนี่นา"

     ส้มพูดต่อด้วยความสงสัย ในขณะที่ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดส่งข้อความไปหาโรม

     "อืม ก็ไม่ได้มองสาวๆ" แล้วรอสบตาอีกฝ่าย

     พรวด

      "แค่กๆๆ" เสียงสำลักดังติดๆกันดังมาจากเพื่อนของผม ก่อนไอ้ก้องจะทำหน้าพิลึก จะเหวอก็ไม่ใช่จะหัวเราะก็ไม่เชิง มองมาทางผม “มึง ไม่เจอกันแปปเดียว เปลี่ยนรสนิยมหรอวะ”

     “ผู้ชายเนี่ยนะ แค่ก” ตามด้วยไอ้คุณชายเมฆ

     “เออ”

     ผมมองโรมอยู่อีกสักพัก มั่นใจว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้เมาและไม่ได้ทำอะไรแปลกๆ ผมก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่ทว่าตอนที่จะเดินกลับออกมา เสียงบทสนทนาระหว่างไอ้เด็กที่มาวอแวโรมกับใครอีกคนที่คงจะเป็นรุ่นพี่ของมันก็ดังขึ้นมาซะก่อน  

     “ยังตามตื๊อน้องพี่อยู่อีกรึไง”

     “ก็น้องพี่น่าสนใจนี่ครับ”

     เป็นบทสนทนาที่ผมจะไม่สนใจเลย ถ้าไม่ใช่เพราะ

     “หึ อย่าพยายามเลยไอ้น้อง”

     “...”

     “‘โรมมันขี้เบื่อ จะให้มันหยุดอยู่ที่ใครนานๆ ยากว่ะ”

     ....

 

 

     แม้จะเคยสงสัยว่าทำไม แต่ผมไม่ได้ซีเรียสอะไรกับการที่โรมขอให้ปิดไฟทุกครั้งในตอนที่เรา 'กอดกัน'

     แต่วันนี้ ด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะปกติ

     ..ผมกลับอยากเห็นเขาชัดๆ

     และความเอาแต่ใจนั้นของผม มันก็ทำให้ความต้องการกับความรู้สึกบางอย่างมันล้นออกมาจนเก็บไว้ไม่อยู่

     'โรมมันเป็นคนขี้เบื่อ'

     อยากเป็นเจ้าของ

     'จะให้หยุดอยู่ที่ใครนานๆ

     อยากเป็นคนที่เขามอง

     ยากว่ะ'

     ...แค่คนเดียว

     .

     .

     "ผมกับคุณ เราหยุดความสัมพันธ์นี้กันไหม”


_________________ตัดฉับ____________________


นี่เอง สาเหตุที่พี่พิทเขาอารมณ์ไม่ดี ขี้หงุดหงิด ><


หลังจากตอนนี้ไรท์จะแก้ไขคำผิด นิยายอาจจะขึ้นแจ้งเตือนซ้ำ แต่เนื้อหาเหมือนเดิมจ้าา

แจ้งไว้ก่อนล่วงหน้าเน้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น