[Fic Creepypasta x OC] Smile Dead สาวน้อยอยากตายกับรอยยิ้มของเธอ

ตอนที่ 2 : Smile Dead (1) : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    18 พ.ค. 63

Smile Dead (1)
บทนำ



      ณ ที่แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ตรงหุบเขาที่อยู่ไกลจากตัวเมือง มีบ้านคฤหาสน์หลังเล็กหลังหนึ่งที่ถูกจัดตกแต่งสไตล์โมเดิร์น บริเวณที่เงียบสงัดราวกับไร้ผู้คน...

      หากแต่ทว่า...

      มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ในห้องนอนของตัวเอง เธอมีเรือนผมสีดำยาวสลวยสวยดูรุงรังเล็กน้อยและยาวจนถึงหัวเข่า ดวงตาสีฟ้าหม่นแต่กลับซ่อนความว่างเปล่าเอาไว้ ผิวขาวนวลเนียนสีออกซีดๆเล็กน้อย สวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์คล้ายๆกับชุดของยุควิกตอเรียแต่เป็นชุดเปิดไหล่โชว์เนียนอกหน่อย ริมฝีปากอวบอิ่มสีเชอร์รี่สวยดูน่าลิ้มลองแต่กลับดูซีดนิดๆ ใบหน้าสวยแต่กลับแฝงไปด้วยความเศร้าหมองที่เก็บซ่อนอยู่...

      หากแต่ว่าใบหน้าของเธอยังคงประดับรอยยิ้มเหมือนเช่นเคย...

      รอยยิ้มที่ไม่อาจคาดเดาอารมณ์ของเธอได้...

      "ฮึๆ~"เสียงหัวเราะที่ดูมีเสน่ห์อันลึกลับเปล่งขึ้นมา ร่างอรชรของหญิงสาวค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปที่ห้องแต่งตัว เพราะวันนี้เธอจะต้องออกไปซื้อของมาทำอาหารสำหรับมื้อคํ่าในคืนนี้ และคืนนี้จะเป็นมื้ออันแสน 'วิเศษ' ของเธอ...

      ชุดที่เธอเลือกสวมใส่นั้น เป็นชุดเดรสกระโปรงยาวคลุมเข่า เสื้อสีดำโชว์ไหล่ข้างขวาพร้อมสายเดี่ยวทั้งสองอันส่วนกระโปรงนั้นจะเป็นกระโปรงสีขาวลวดลายดอกกุหลาบสีแดงสวยงาม รองเท้าที่เธอสวมใส่เป็นรองเท้า Ballerina Flats สีดำและมีดอกไม้ประดับอยู่ตรงกลางเป็นสีออกโทนเนื้อสวย ผมของหญิงสาวที่บัดนี้ได้ถูกมัดรวบสูงหางม้ากับปล่อยผมหน้าปลายๆ ขับให้ใบหน้าของเธอดูสวยและอ่อนโยนมากขึ้น เธอเปรียบเสมือนคุณแม่วัยสาวก็ไม่ปาน




      หญิงสาวเมื่อเห็นว่าตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้วเธอจึงเดินลงไปข้างล่างแล้วเข้าไปในห้องครัว เธอหยิบถุงผ้าที่ถูกแขวนอยู่บนผนังแล้วจากนั้นจึงเดินออกจากบ้านโดยที่ไม่ลืมล็อกประตูหน้าบ้านให้ดี วันนี้เธอจะต้องออกไปซื้อของจ่ายตลอดเพื่อเตรียมมื้อคํ่าให้กับ 'แขกพิเศษ' ของเธอ นั่นจึงทำให้เธอรู้สึกอารมณ์ดีกว่าปกตินิดหน่อย

      ในการเดินทางของหญิงสาวนั้น เธอจะต้องไปด้วยยานพาหนะหรือก็คือรถยนต์ รถของเธอนั้นจะเป็นรถรุ่นเฟอร์รารี่สีแดงสวยหรู เธอขับรถออกจากบ้านแล้วลงจากเขาตามเส้นทางของถนนที่กำหนดไว้ เธอร้องฮัมเพลงขณะขับรถไปด้วยรอยยิ้มที่ดูมีความสุข ใบหน้าสวยดูอ่อนโยนไหนจะการแต่งกายของเธอทำให้ดูเป็นเหมือนหญิงสาวที่บริสุทธิ์ก็ไม่ปาน...






      เมื่อเธอขับเข้าไปถึงในเมืองแล้ว ระยะทางตั้งแต่บ้านของเธอมาจนถึงเมืองนั้นก็เป็น 10 กิโลฯ ซึ่งถือว่าห่างไกลมาก แต่เธอก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรในเรื่องการเดินทางหรอก....

      เธอขับรถแล้วได้มาจอดในสถานที่จอดรถของห้างแห่งหนึ่งพร้อมทั้งเดินออกจากรถโดยไม่ลืมที่จะล็อครถด้วยเพื่อกันขโมย เธอเดินเข้าไปในห้างพร้อมกับถุงผ้าในมือเพราะเธอไม่อยากจะสร้างขยะเพื่อให้โลกร้อน(?)สักเท่าไหร่ วันนี้เธอกะว่าจะซื้อพวกผักพวกผลไม้และข้าวของเครื่องใช้ต่างๆอย่างพวกเครื่องสำอางและเสื้อผ้ากับรองเท้า...

      ถามว่าเธอเอาเงินมาจากไหนน่ะหรอ...

      หึๆๆ เดี๋ยวก็รู้เองค่ะ

      ในโซนพวกผักกับผลไม้นั้น หญิงสาวใช้เวลาในการเลือกอยู่สักพักเพราะมื้อคํ่าของวันนี้จะต้อง 'พิเศษ' เนื่องจากจะมีเพื่อนมาร่วมทานอาหารด้วย ดังนั้นจะต้องเลือกวัตถุดิบที่สดใหม่และต้องสะอาดสุขอนามัยที่ดีด้วย...
      ในระหว่างที่เธอกำลังเลือกวัตถุดิบอยู่นั้น ก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกชื่อของหญิงสาว "โรส!!" เสียงนั้นมันทำให้หญิงสาวที่กำลังจดจ่ออยู่กับพวกผักนั้นต้องเลื่อนสายตาหันไปมองตามต้นเสียงก็พบกับพวกสองที่อยู่ในวัยเดียวกันกับเธอเข้า คนหนึ่งเป็นหญิงสาวเรือนผมสีทองอมนํ้าตาลนิดๆมัดรวบดูลอนๆ ผิวขาวอมแทน ริมฝีปากบางสีชมพูพีช ดวงตาสีนํ้าตาลอ่อน ใบหน้าสวยสมเป็นฝรั่ง

      ส่วนอีกคนเป็นผู้หญิงที่มีเรือนผมสีทองบลอนด์อมเข้มลอนๆ ผมหน้าปัดข้าง ผิวขาวอมชมพูนิดๆ ดวงตาคู่สวยสีนํ้าตาลช็อกโกแลต ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนซีดนิดหน่อย ใบหน้าสวย

      "สวัสดีค่ะคุณอแมนด้า สวัสดีค่ะคุณนาเดีย พวกเธอสองคนก็มาซื้อของเหมือนกันหรอคะ"หญิงสาวเอ่ยทักทายตามปกติด้วยรอยยิ้มหวานอ่อนโยนเหมือนปกติ
      "ใช่แล้วล่ะ ช่วงนี้ไม่ได้คุยกันนานเลยนะเป็นไงบ้างล่ะ"หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีนํ้าตาลนามว่า 'อแมนด้า' กล่าวทักทายกับเพื่อนเก่าด้วยรอยยิ้มสดใสตามประสาเพื่อนสนิท
      "ก็ปกติดีค่ะ แถมฉันยิ่งรู้สึกดีใจและยินดีมากๆที่พวกเธอจะมาทานข้าวที่บ้านฉันด้วยน่ะค่ะ และจะดียิ่งมากถ้าหากพวกเธอมาค้างที่บ้านฉันด้วยค่ะ ^^"หญิงสาวพูดด้วยรอยยิ้มเหมือนปกติ
      "อืม ก็ดีเหมือนกันนะ ไว้ฉันจะลองไปขอพ่อกับแม่ดูละกัน วันนี้มีเรื่องเล่าอยากจะเล่าให้เธอฟังด้วยล่ะ"หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์นามว่า 'นาเดีย' กล่าวกับเพื่อนสาว...

      'อแมนด้า โรเจอร์' เธอเป็นชาวอเมริกัน เธอทำงานเป็นเจ้าของร้านคาเฟ่ชื่อดังแห่งหนึ่งจึงค่อนข้างมีฐานะดีมาก อแมนด้าจะเป็นคนที่มีอารมณ์ร้อนนิดๆหน่อยๆ รักพวกพ้องมากและก็รักความท้าทาย กล้าหาญ ชื่นชอบพวกแฟชั่นในหลายสไตล์โดยส่วนมากจะเป็นแนวพั้งค์ หรือไม่ก็พวกแนวสายดาร์คและแนวสดใสบ้าง บางครั้งก็กวนๆ ร่าเริง ขี้เล่น รักความยุติธรรมไม่ชอบพวกที่รังแกคนอื่นหรือบูลลี่คนอื่น เป็นเพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้างหญิงสาวเสมอ

      'นาเดีย เฮ็นเดอร์สัน' เธอเป็นหญิงสาวชาวฝรั่งเศส เธอเปิดร้านอาหารฝรั่งเศสในที่แห่งหนึ่ง ครอบครัวของเธอค่อนข้างมีฐานะที่ดีมากคนหนึ่ง แต่เธอก็ค่อนข้างมีปัญหากับครอบครัวอยู่บ้าง นาเดียมีอุปนิสัยที่ชื่นชอบสิ่งลึกลับ หรือพวกแนวสยองขวัญจึงมักนำมาเล่าให้เพื่อนในกลุ่มฟังบ่อยๆเพื่อให้ขนลุกเล่น โดยเฉพาะเรื่อง Creepypasta ที่เธอชื่นชอบมากเป็นพิเศษ เธอเป็นคนขี้อายนิดๆแต่ก็รักเพื่อน กล้าหาญ ร่าเริงสดใส ขี้เล่น กวนๆ ชอบแกล้งอแมนด้าด้วยเรื่องสยองขวัญเพราะอแมนด้าค่อนข้างกลัวผีมาก เป็นคนที่ชอบทำอาหารและก็ชอบฟังเพลง เธอค่อนข้างเก็บตัวนิดๆ และบางครั้งก็ขี้อ้อนด้วย...

      และคนสุดท้ายที่เราจะมาพูดถึง...

      'โรซามันด์ มิลเลอร์' เธอเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่เกิดในประเทศฝรั่งเศสและเธอเป็นลูกครึ่งฝรั่งเศสครึ่งอังกฤษ เธอทำงานเป็นยูทูบเบอร์ด้านการรีวิวอาหารและการทำอาหารและขนมมากมายเลยค่อนข้างมีชื่อเสียง เพราะเธอรักการทำอาหารมากๆ แต่เธอก็ไม่ได้ทำแค่อาหารอย่างเดียว เธอยังมีความสามารถงานบ้านงานเรือนหลายๆอย่างอย่างพวกการเย็บปักถักร้อย การเย็นผ้า งานฝีมือต่างๆ เธอเป็นผู้หญิงที่มีรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนและอบอุ่นเสมอ สุภาพ มีความสดใสร่าเริงและไร้เดียงสาบริสุทธิ์ เธอเป็นคนสวยมากคนหนึ่ง และอีกอย่างเธอยังเป็นเพื่อนกับอแมนด้าและนาเดียอีกด้วย...

      "ถ้าอย่างงั้นฉันจะรอนะคะ แล้ววันนี้พวกเธอจะไปซื้อของด้วยกันมั้ยคะ อย่างน้อยๆพวกเราจะได้เดินไปด้วยคุยไปด้วยแล้วก็ซื้อของไปด้วยนะคะ"โรซามันด์กล่าวพร้อมกับรอยยิ้มสดใสที่ดูมีความสุข
      "เอาสิ! พวกเราจะได้คุยกันยาวๆเลยล่ะ"อแมนด้าเอ่ยอย่างเห็นด้วยเช่นเดียวกับนาเดีย...

      และแล้วทั้งสามคนก็ได้เดินเที่ยวในห้างซื้อของมากมาย ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า วัตถุดิบ เครื่องสำอาง และอื่นๆอีกมากมาย ส่วนมากแล้วโรซามันด์จะซื้อเยอะกว่า จนเพื่อนๆนี่ต้องช่วยกันถือเลยล่ะ...
      "อ้าวๆนึกว่าใคร ที่แท้ก็'โรซามันด์ มิลเลอร์' ตัวประหลาดของสังคมนี่เอง~"เสียงที่ดูแหลมและดัดจริตของหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยดังขึ้น แต่โชคยังดีที่อยู่ในโซนที่ยังไม่มีใครผ่านมามากนัก เมื่อทั้งสามหันไปก็พบกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่รุ่นราวคราวเดียวกัน เธอมีเรือนผมสีบลอนด์ทองหยักโศกนิดหน่อย ผิวขาวน่ารัก ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูอ่อนอมพีชเล็กน้อย ดวงตาคู่สวย คิ้วสวยเข้มนิดๆ ใบหน้าสวยสมเป็นเน็ไอดอล ดูรวมๆแล้วเธอเป็นผู้หญิงที่สวยคนนึงเลยก็ว่าได้

      "ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรอคเวโรนิก้า"อแมนด้าที่ไม่ค่อยถูกกับเวโรนิก้าอยู่แล้วก็เอ่ยขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่ไม่ค่อยสบอารมณ์นิดหน่อย เพราะทั้งคู่ต่างเป็นคู่อริกัน...

      'เวโรนิก้า จอร์นสัน' เธอเป็นลูกคุณหนูคนหนึ่งชาวอเมริกัน เป็นเน็ตไอดอลในโซเชียลและเธอเป็นคนสวยคนหนึ่ง ครอบครัวเธอนั้นทำงานเป็นธุรกิจด้านการผลิตเครื่องสำอางและเสื้อผ้าแบรนเนมสวยๆที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงมาก แต่กลับเป็นคนที่เอาแต่ใจและชอบริษยาคนอื่น ไหนจะยังชอบบูลลี่คนอื่นอีกด้วย ซึ่งแน่นอนว่าโรซามันด์ก็ตกเป็นเหยื่อเพียงแต่ว่าก็โดนโรซามันด์ตอกกลับไปหลายรอบมากเลยเพราะว่าใครๆต่างรู้ดีว่าโรซามันด์เป็นคนที่มีความสามารถและงานบ้านงานเรือนเก่งบวกกับเป็นถึงขวัญใจของคนหลายๆคน ไม่ใช่แค่กับในอเมริกาเพียงเท่านั้น แต่ยังมีอีกหลายประเทศเลยด้วย...

      แถมทั้งอแมนด้าและนาเดียต่างรู้ดีว่าเวโรนิก้านั้นมีประวัติที่ไม่ดีเรื่องผู้ชายมาเยอะ เพราะเวโรนิก้ามักจะชอบยั่วยวนและอ่อยผู้ชายหรือไม่ก็พาผู้ชายเข้าโรงแรมบ่อยๆด้วย

      "ก็แค่อยากจะมาทักทายเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนานเพียงแค่นั้นเอง ไม่เห็นจะต้องทำท่าทางแบบนั้นเลยนินา~"เวโรนิก้าเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่เหยียดหยัน
      "ใครอยากนับเป็นเพื่อนกับอีแร้งแถวนี้กัน"
      "นี่แก"
      "พอก่อนเถอะค่ะทั้งสองคน ฉันคิดว่าพวกเราควรซื้อของกันต่อดีกว่านะคะ พวกเรายังมีของที่อยากซื้ออีกเยอะเลย~"ดูเหมือนว่าโรซามันด์จะไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอยังคงยิ้มและจับมือของอแมนด้าเอาไว้ราวกับว่าจะปลอบเธอยังไงยังงั้น แต่ก็พอทำให้อแมนด้าใจเย็นลงได้บ้างแหล่ะ
      "แหม~ ยังดีที่เพื่อนของพวกแกยังมีสามัญสำนึกซะบ้าง"
      "ก็ไม่เหมือนคนบางคนหรอกที่ชอบระรานแล้วก็ตอแหลไม่มีสามัญสำนึกหรอกนะ"
      "แก!!"
      "ไปกันเถอะอแมนด้า โรส อย่าไปเสวนากับหมาข้างถนนแถวนี้เลยจ้ะ อยู่ไปก็รกหูรกตาจริงๆ"นาเดียพูดพร้อมกับเข้ามาจับแขนของทั้งสองคนแล้วพาเดินออกจากเหตุการณ์ ทิ้งให้เวโรนิก้ายืนหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธแค้นและเสียหน้า...






      "ให้ตายสิยัยนั่นมันมาที่นี่ได้ยังไงกัน"หลังจากที่พ้นจากเวโรนิก้ามาได้แล้ว อแมนด้าก็เริ่มพูดขึ้นด้วยความหัวเสียนิดหน่อย เพราะเธอก็ไม่ค่อยชอบเวโรนิก้าตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
      "ช่างเถอะค่ะ เธอคงมาซื้อของเหมือนกันนั่นแหล่ะค่ะ อย่าไปสนใจเลยนะคะ"โรซามันด์เอ่ยห้ามปรามเพื่อนของตนเพื่อให้ใจเย็นลงพร้อมกับรอยยิ้มแห้งๆพร้อมกุมมืออแมนด้าเหมือนเป็นการปลอบประโลมไปพลางๆด้วย "ฉันว่าพวกเรารีบไปซื้อของกันเถอะนะคะ เดี๋ยวฟ้าจะมืดซะก่อนนะคะ"
      "อื้ม งั้นเรารีบไปซื้อของกันเถอะ เสร็จแล้วพวกเราจะได้ไปที่บ้านของโรสทันที"นาเดียพูดพร้อมกับอแมนด้าที่พยักหน้าเป็นคำตอบ จากนั้นทั้งสามจึงรีบไปซื้อของกัน....






      หลังจากที่ซื้อของกันเสร็จแล้ว ทางอแมนด้าและนาเดียเมื่อได้โทรไปถามผู้ปกครองปรากฎว่าทางนั้นอนุญาตให้มาค้างที่บ้านของโรซามันด์ได้ ซึ่งแน่นอนว่าพวกเธอจะต้องไปจัดของเตรียมสำหรับการไปค้างบ้านของหญิงสาว ซึ่งไม่นานพวกเธอก็จัดของกันเสร็จเพราะไปค้างกันเพียงแค่คืนเดียวจึงไม่จำเป็นต้องเตรียมอะไรมากมาย แค่เตรียมพวกอุปกรณ์สำหรับอาบนํ้าหรือพวกของใช้ส่วนตัวแล้วก็เสื้อผ้าบางชิ้นที่จะใส่ไปค้างคืนแค่คืนเดียว หลังจากนั้นจึงออกจากบ้านแล้วมุ่งหน้าไปที่บ้านของโรซามันด์ด้วยกันทันที...

      หลังจากที่มาถึงที่บ้านของโรซามันด์แล้ว โรซามันด์ก็ได้นำรถของตัวเองไปเก็บเข้าที่แล้วค่อยนำทางเพื่อนๆทั้งสองของเธอเข้าไปในบ้านเพื่อพาไปยังห้องนอนของเธอ แล้วช่วยกันจัดของให้เป็นระเบียบ...
      "เดี๋ยวคืนนี้ดิฉันจะทำอาหารให้สุดฝีมือเลยนะคะ"โรซามันด์กล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม
      "ให้พวกฉันช่วยด้วยมั้ย อย่างน้อยๆพวกเราก็ว่างนะ"อแมนด้ากล่าว
      "ได้สิคะ งั้นคุณอแมนด้าช่วยไปล้างผักหน่อยนะคะ ส่วนคุณนาเดียก็ช่วยไปหยิบอุปกรณ์ตรงนั้นมาให้ด้วยนะคะ"โรซามันด์เอ่ยซึ่งทั้งอแมนด้าและนาเดียเองก็ไม่ขัด แต่ก็ช่วยกันเป็นลูกมือทำอาหารให้กับโรซามันด์...

      ในการทำอาหารในครั้งนี้ดูๆแล้วเป็นไปอย่างราบรื่น ทั้งสามต่างทำอาหารกันด้วยความสุข มีทั้งเสียงหัวเราะและมีการหยอกล้อกันตามประสาเพื่อนสนิท โดยเฉพาะนาเดียที่มักจะชอบแกล้งอแมนด้าเป็นประจำซึ่งโรซามันด์เองก็ไม่ได้ถือสาหรือว่าอะไรแต่อย่างใด...จนในที่สุด อาหารก็เสร็จพอดี...
      "โห!! น่ากินจังเลยเนี่ย"ทั้งสองอแมนด้าและนาเดียเอ่ยออกมาอย่างทึ่งนิดๆและมีรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจกับผลงาน อาหารมื้อนี้เป็นสเต็กเนื้อสันคอพริกไทยดำ พร้อมกับของหวานอย่างแพนเค้กโปะด้วยไอศกรีมช็อกโกแลต
      "มาลองทานกันเถอะจ้ะ"โรซามันด์พูดแล้วเลื่อนเก้าอี้พร้อมกับนั่งลงตามด้วยเพื่อนอีกสองคนพร้อมกับเริ่มตัดเนื้อสเต็กแล้วเริ่มทานมัน...
      "อื้อหือ!! อร่อยจังเลย"
      "ไม่น่าเชื่อว่าเนื้อหมูจะมีรสชาติแปลกๆแต่กลับอร่อยมากๆเลย"
      ทั้งสองสาวต่างเอ่ยชื่นชมกับอาหารมื้อนี้แล้วเริ่มทานกันอย่างเอร็ดอร่อย หญิงสาวมองเพื่อนสาวทั้งสองของตนที่ทานกันอย่างเอร็ดอร่อยก็เผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขและอ่อนโยน "อาหารที่ทำด้วยมือของพวกเราอร่อยที่สุดแล้วค่ะ" เธอพูด
      "นั่นสิ แต่พวกเราก็สู้อาหารฝีมือเธอไม่ได้หรอกนะโรส"นาเดียพูด
      "ฮะๆ ถ้าฝึกไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็เก่งเท่าฉันแล้วค่ะ แค่ให้นึกถึงคนที่เรารักแค่นี้ก็อร่อยขึ้นแล้วค่ะ"โรซามันด์ตอบด้วยรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นจนเพื่อนๆทั้งสองยังรับรู้ได้ถึงออร่าแห่งความเป็นแม่ทันที
      "โหยยย คุณแม่ พวกหนูเข้าใจแล้วค่ะคุณแม่ขาาาา"อแมนด้าเอ่ยพร้อมกับยิ้มแซวๆปนหยอกนิดหน่อยและเสียงพูดคุยก็เริ่มดังขึ้น อาหารมื้อคํ่าในคืนนี้ช่างอร่อยกว่าปกติและเต็มไปด้วยความสุขเสียจริงๆ...






      คืนหนึ่ง หลังจากที่ทานอาหารเสร็จแล้วทั้งสามก็ได้ทำกิจวัตรประจำวันอย่างเช่นการดูหนัง แล้วก็อาบนํ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าสำหรับใส่นอน คืนนี้สามสาวก็ได้มานั่งพูดคุยและเริ่มเล่าเรื่องราวบางอย่างโดยนาเดียคือคนที่เปิดเรื่อง
      "นี่ๆพวกเธอรู้จัก 'Creepypasta' หรือเปล่า?"นาเดียเอ่ยเปิดประเด็นขึ้น เมื่อทั้งสองได้ยินแบบนั้นจึงได้ตอบกลับไปว่า...
      "ก็รู้จักบ้างนิดหน่อยค่ะ / ไม่อ่ะ ไม่อยากรู้เลย"ทั้งสองตอบออกมาพร้อมกันแต่คนละคำตอบกัน แน่นอนว่าอแมนด้าเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบเรื่องผีเท่าไหร่เพราะเธอกลัวผีต่างจากโรซามันด์ที่ดูเหมือนว่าเธอจะรู้จัก แต่ก็ไม่มาก
      "เห! รู้จักหรอ งั้นเธอก็ต้องรู้จัก 'Slenderman' ด้วยสินะ!!"
      "หมายถึงผู้ชายร่างสูงโปร่งสวมชุดสูทและก็ไร้หน้าด้วยใช่มั้ยคะ ^^"โรซามันด์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม
      "ใช่! ใช่แล้วล่ะ! ดีใจจังที่เธอรู้จักนะ!"
      "ฟังกันหน่อยเซ่~ T_T"
      แต่ก็ไม่มีใครฟังอแมนด้าเลย ตอนนี้นาเดียได้เล่าเรื่องประวัติของตัวละครหลักในครีปปี้พาสต้าอย่างสเลนเดอร์แมนให้ฟัง จนเล่นเอาอแมนด้าแทบอยากจะมุดเข้าไปในผ้าห่มให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย...
      "เรื่องราวของคุณสเลนเดอร์แมนบางทีก็น่ากลัวนะคะ แต่หลายๆเรื่องราวพวกเขาก็แต่งออกมาแตกต่างกันไปนะคะ"โรซามันด์กล่าวยิ้มๆพลางหัวเราะเบาๆ
      "ใช่มั้ยล่ะ แถม..."แล้วนาเดียก็เริ่มเล่าเรื่องครีปปี้พาสต้าอีกครั้ง แถมยังมีการใส่เอฟเฟกอารมณ์เข้าไปด้วย ซึ่งการกระทำนี้หญิงสาวรู้ดีว่าจงใจแกล้งให้อแมนด้ากลัวเล่นๆ ซึ่งเป็นไปตามคาด อแมนด้าถึงกับต้องรีบห้ามปรามให้นาเดียหยุดเล่าเลย
      "หยุดเล่าเหอะ!! เล่ามาตั้งแต่เรื่องสเลนเดอร์แมน เจฟฟ์เดอะคิลเลอร์ยันจนถึงอายเลสแจ็คแล้วนะเฮ้ย!!! T[]T"อแมนด้าพูดออกมาจนทั้งสองสาวต่างยิ้มขำๆแล้วหัวเราะเบาๆกับท่าทางของอแมนด้า แต่นาเดียกลับยิ้มหัวเราะออกมาชัดเจน
      "แหมๆๆอย่ากลัวเลยเพื่อนรัก~ มันก็แค่เรื่องแต่งน่า~~"
      "เรื่องแต่งก็น่ากลัวว้อย!!! T[]T"
      "อะฮึๆๆ"
      หญิงสาวหัวเราะกับท่าทางของเพื่อนเธอ ทั้งเอ็นดูทั้งขำกับท่าทางนั้นในเวลาเดียวกัน ก็นะ...ตามประสาวัยรุ่นนี่เนอะก็ไปห้ามอะไรไม่ได้หรอก จนกระทั่งเธอก็พึ่งนึกอะไรขึ้นมาได้
      "ขอโทษนะคะ เดี๋ยวฉันขอนำขยะไปทิ้งก่อนนะคะ ตอนนี้ขยะน่าจะเต็มแล้ว"โรซามันด์พูดพรางลุกขึ้นออกจากเตียง
      "ให้พวกฉันช่วยมั้ยโรส? ตอนกลางคืนมันน่ากลัวนะ"นาเดียเอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นห่วง แต่โรซามันด์กลับส่ายหน้าและยิ้มให้
      "ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ใกล้แค่นี้เอง อีกอย่างบ้านฉันอยู่ห่างไกลจากผู้คนมากๆขนาดนั้นไม่มีใครมาที่นี่ได้หรอกจ้ะ พวกเธอสองคนก็นั่งคุยกันไปก่อนนะจ้ะ"โรซามันด์ตอบพร้อมกับเดินออกจากห้องไป...

      เธอเดินลงไปชั้นล่างสุด แต่เดินเข้าไปในห้องลับห้องหนึ่งที่เธอซ่อนเอาไว้ในห้องครัว มือเรียวสวยได้จับที่ด้ามมีดจากนั้นจึงทำการกดมีดเลื่อนลงมาคล้ายๆกับสวิตซ์ กระทั่งก็มีห้องลับได้ถูกเปิดออกทางด้านซ้ายของหญิงสาว...มันค่อยๆเปิดออกและนั่น...เราจะเห็นว่ามันมีบันไดสำหรับการเดินลงไปยังชั้นล่างอีกที...
      หญิงสาวค่อยๆเดินลงไปยังชั้นล่างแล้วค่อยปิดประตูเพื่อกันไม่ให้คนเข้ามา ชั้นล่างนั้นทางยาวของบันไดก็ไม่ได้ยาวมากนัก แต่สิ่งที่ทำให้น่าตกใจก็คงจะเป็นห้องที่ดูว่างเปล่าแต่กลับมีรอยคราบเลือดตามพื้น..และผนังกำแพงพร้อมกับอุปกรณ์อย่างพวกกรรไกร มีด และเลื่อยที่อยู่บนโต๊ะ...

      และที่น่าตกใจกว่านั้นนั่นก็คือ...

      มีร่างของผู้ชายคนหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยและถูกตรึงมัดด้วยโซ่อย่างแน่นหนา สภาพของชายคนนั้นบริเวณท้องถูกผ่าตัดออกมาด้วยมีด อวัยวะเครื่องในของเขาถูกนำออกมาทั้งหมด ดวงตาข้างขวาของชายคนนั้นถูกควักออก ลิ้นของชายคนนั้นก็ถูกตัดออกเช่นกัน ดูจากสภาพแล้วคงจะเสียเลือดมากจนตายไปในที่สุด....

      และส่วนขาของชายคนนั้นก็ดันถูกตัดออกด้วย...

      หญิงสาวมองสภาพศพของชายคนนั้นด้วยใบหน้าที่ยังคงประดับด้วยรอยยิ้มเหมือนดั่งเช่นเดิม เธอเริ่มปลดโซ่นั่นออกทั้งหมดแล้วลากชายคนนั้นลงมานอนกับพื้นจากนั้นจึงไปหยิบมีดแล่เนื้อนั้นตัดทุกส่วนของร่างกายออกเป็นชิ้นๆเพื่อให้ง่ายต่อการใส่ถุงขยะแล้วจะได้นำไปเผา พอเห็นว่าชิ้นส่วนนั้นถูกตัดจนหมดทุกส่วนพอดีแล้วจึงนำทุกชิ้นส่วนใส่ลงในถุงดำที่เตรียมมาสองถุง แม้จะเปื้อนเลือดแต่เธอก็ไม่ค่อยใส่ใจมากนัก เธอแค่พยายามไม่ให้เลือดนั่นเปื้อนตัวมากเกินไปแค่นั้น...





      หลังจากที่นำชิ้นส่วนทั้งหมดใส่ในถุงดำหมดแล้ว เธอจึงได้ไปหยิบถุงดำอีกสองถุงเพื่อใส่แบบซ้อนทับกันไม่ให้เลือดนั่นซึมออกมาจากนั้นจึงได้ทำยกถุงดำขึ้นมาพร้อมเดินออกมาจากห้องใต้ดิน เธอกดสวิทซ์เพื่อเปิดประตูแล้วเมื่อประตูถูกเปิดออกเธอจึงเดินออกมาโดยที่ไม่ลืมปิดประตูให้กลับไปเป็นผนังกำแพงแบบปกติธรรมดาเหมือนเดิม...

      ไม่มีใครรู้กลไกในการทำห้องลับของเธอ..นอกจากตัวเธอเอง...

      แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นกลไกลับซะมากกว่า...

      ในทางด้านของหญิงสาวเมื่อเธอเดินออกมาจากบ้าน เธอก็ได้เดินไปยังสวนหลังบ้านเพื่อที่จะนำ 'ขยะ' ไปทิ้งในเตาเผาขยะเพื่อที่จะได้ไม่ถูกสงสัย ในสวนหลังบ้านของเธอนั้นมันติดกับป่าแต่สวนหลังบ้านของเธอนั้นเป็นสวนที่สวยงาม อุดมไปด้วยธรรมชาติมากมาย ทั้งสวนดอกไม้ ต้นไม้ โต๊ะนํ้าชา และนํ้าพุ ในยามกลางคืนก็จะมีแสงไฟเล็กๆที่ประดับตามพื้นทำให้ดูสวยงาม...
      เธอเดินมาจนถึงเตาเผาขยะ จึงได้เปิดฝาแล้วโยนใส่ในเตาเผาทั้งสองถุงพร้อมทั้งปิดฝาแล้วเริ่มตั้งอุณหภูมิสำหรับการเผา เธอจึงตั้งในอุณหภูมิที่สูงมากเพื่อที่จะทำให้ขยะนั้น...ไหม้เป็นผงธุลี...

      "ไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะว่าคุณจะมาที่นี่...ไม่สิ...ฉันควรพูดว่าไม่นึกเลยว่าคุณจะมีตัวตนจริงๆนะคะคุณ 'สเลนเดอร์แมน' ..."เสียงหวานนํ้าผึ้งได้เอ่ยออกมาท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงของหิ่งห้อย ใบหน้าของเธอที่ไร้ความกลัวหากแต่มีเพียงรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าได้หันไปด้านหลังของเธอ....ก็ได้พบกับชายคนนั้น...

      ชายคนนั้น...มีลักษณ์เป็นชายร่างสูงผอมประมาณ 2 เมตร แขนและขายาว ไม่มีผม ไม่มีหูตาจมูกปาก ผิวของเขาเหมือนสีกระดาษสีขาว สวมใส่ชุดสูทสีดำข้างในเป็นเสื้อเชิ้ทสีขาว ผูกเนคไทสีดำ แต่หญิงสาวรู้ดีว่าสเลนเดอร์แมนนั้นมีร่างกายที่ยืดหยุ่นมากๆจนสามารถปรับเปลี่ยนความสูงได้....
      หญิงสาวยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มบางๆและอ่อนโยนก่อนจะกล่าวว่า "มาฆ่าฉันใช่มั้ยคะ?" เธอพูด
      "ไม่..."นํ้าเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมานั้นเป็นนํ้าเสียงที่ดูทุ้มหนักแน่นแต่กลับแฝงไปด้วยเสน่ห์อันลึกลับ จนหญิงสาวแอบรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขาไม่ได้มาฆ่าเธองั้นหรอ??
      "แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่หรอคะ? หากคุณไม่ได้มาเพื่อฆ่าดิฉัน แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่หรอคะคุณสเลนเดอร์แมน"รอยยิ้มของหญิงสาวได้หายไปเหลือเพียงแค่ความแปลกใจที่เขาไม่คิดจะฆ่าเธอ...

      อา...น่าเสียดายจังนะคะ

      ทั้งคู่ต่างจ้องมองและสบตากัน ความเงียบได้เข้าปกคลุมทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงของหิ่งห้อย...และสายลมที่พัดผ่าน ความหนาวเย็นในยามกลางคืนนั้นไหนจะบ้านของหญิงสาวมันอยู่ที่หุบเขามันจึงหนาวกว่าปกติ....

      สเลนเดอร์แมนมองมาทางหญิงสาวสักพัก แล้วเอ่ยคำพูดที่ทำให้หญิงสาวนั้นยิ่งประหลาดใจ...

      "ฉันมาเพื่อมารับตัวเธอ..."


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #3 Homicidal liu. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 21:23

    รออ่านอยู่นะคะแค่บทนำยังขนาดนี่แล้วเนื้อเรื่องต่อไปจะขนาดไหนนิ!! อมก เป็นกำลังใจให้นะคะ💓

    #3
    0
  2. #2 Go-die (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 02:16
    รออ่านค่ะ!!
    #2
    0
  3. #1 Praewa Praerin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 18:20

    หูยยยยย เเค่บทนำก็ดีจัดๆเเล้วค่าาาา รออ่านอยู่นะคะ!!
    #1
    1
    • #1-1 smile-Nemeros(จากตอนที่ 2)
      27 เมษายน 2563 / 18:27
      เย้~~~
      #1-1