แหวนมิติ

ตอนที่ 57 : มูหลงวานและมู่หลงหยิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 307 ครั้ง
    11 ต.ค. 61



 หลางหลินกลับมาถึงเมืองหลี่หมิงแล้ว ก่อนจะกลับเข้าบ้านเขาแวะร้านไอศกรีม ซื้อไปฝากกระต่ายน้อยและเจ้ายักษ์จอมตะกละจางเปา

หลางหลินมองไอศกรีมในกล่องด้วยรอยยิ้ม กระต่ายน้อยมาจากแดนเยือกแข็ง ไอศกรีมเป็นของโปรดของมันที่สุด มันจะมีความสุขมากเมื่อได้กินไอศกรีม
ส่วนจางเปาน่ะเหรอ? เฮอะ รายนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตะกละขนาดไหน 

หลางหลินเก็บไอศกรีมไว้ในแหวนมิติ จากนั้นก็วิ่งกลับบ้านด้วยความเร็วสูง เพื่อเรียกเหงื่อ ไม่นานเขาก็มาถึงบ้าน เมื่อมาถึงเขาก็ต้องขมวดคิ้วแน่น เห็นผู้หญิงสองคนยืนอยู่ข้างนอก พวกเธอสวมชุดสีขาวและดำเหมือนกับฝาแฝดอย่างไงอย่างนั้น

"พวกเธอมาหาใครอย่างนั้นเหรอ?" หลางหลินถาม

เมื่อทั้งสองสาวได้ยิน พวกเธอก็หันมามองเขาเป็นสายตาเดียวกัน ใบหน้าของพวกเธอเหมือนกัน ดวงตาเรียวเล็กพร้อมกับรอยยิ้มลึกลับบนใบหน้า ผมของพวกเธอรวบเป็นหางม้าพาดมาด้านหน้า ใบหน้าของทั้งสองน่ารักเป็นอย่างมาก

"แล้วคุณล่ะเป็นใคร?" เมื่อพูดจบเธอก็ปรี่เข้ามาพร้อมกับเกร็งนิ้วจนเกิดเสียงกระดูกดัง กรึก กรึก
มันเหมือนกับกรงเล็บของเหยี่ยว เเหลมคมดั่งกระบี่ พุ่งมาที่คอของเขา

หลางหลินขมวดคิ้ว "นั่นเป็นคำถามของฉันนะ ถึงแม้พวกเธอจะเป็นผู้หญิงแต่...ฉันก็ไม่สนใจ" 

ด้วยบัพของแหวนมิติลดแรงโน้มถ่วง 5 เท่า ความเร็วของเธอไม่ต่างอะไรจากหอยทาก เมื่ออยู่ต่อหน้าหลางหลินแล้วความเร็วของหญิงสาวมันช่างกระจ้อยร่อยนัก 

หลางหลินเอี้ยวตัวหลบไปด้านข้าง มือขาวเนียนของเธอพาดลำคอของชายหนุ่ม กลับคว้าไปที่อากาศ ชายหนุ่มอาศัยจังหวะนั้นใช้มือของเขาล็อกข้อมือเธอ เธอขบริมฝีปากแน่น แรงที่หลางหลินบีบแรงเป็นอย่างมาก เพียงครู่เดียวข้อมือของเธอก็เป็นรอยช้ำ

"ปล่อยน้องสาวของฉันนะ" หญิงสาวอีกคนเมื่อเห็นว่าน้องสาวฝาแฝดพ่ายแพ้อย่างง่ายดาย เธอก็ไม่ลังเลเลยที่จะพุ่งเข้ามาช่วย

"อ่อนแอ" ความแข็งแกร่งจากการต่อสู้สัตว์อสูรระดับ 1 ช่วยให้หลางหลินเคลื่อนไหวร่างกายและโจมตีได้ดียิ่งขึ้น เมื่อต้องต่อสู้กับหญิงสาวทั้งสองที่อยู่ขั้นรวบรวมฉีระดับต่ำแล้ว มันเป็นอะไรที่ง่ายมาก 

หลางหลินบิดข้อมือของเธอก่อนจะโยนเธอลอยไปหาพี่สาว พี่สาวที่วิ่งเข้ามาช่วยไม่สามารถหลบร่างที่ลอยมาได้ ร่างกายของหญิงสาวทั้งสองปะทะกันจนล้มไปกองที่พื้น

"นี่แก!" หญิงสาวคนน้องขบเคี้ยวเขี้ยวฟันดังกรอดๆ มีเลือดไหลที่มุมปากของเธอ เธอลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากและพยายามที่จะโจมตีเข้ามาอีกครั้ง

"หยุดนะหมู่หลงวาน มู่หลงหยิง!" ขณะที่พวกเธอจะเข้ามาต่อยกที่สอง เสียงอันทรงพลังก็ดังมาจากในบ้าน เสียงนี้ทำให้พวกเธอสั่นไปทั้งร่างกายและจิตใจ ทั้งสองหยุดที่จะโจมตีหลางหลินและคุกเข่าอยู่กับพื้น

"คุณชาย" ทั้งสองพูดพร้อมกันเมื่อคนด้านในเดินออกมา เป็นชายร่างยักษ์ที่สูงถึง 2 เมตร! เขาสวมชุดจอมยุทธและหัวก็ล้านมันเงาวับ เขาเป็นจางเปา!

"บอสคุณกลับมาแล้วงั้นเหรอ?" จางเปาไม่นึกเลยว่าบอสจะกลับมาเร็วขนาดนี้ เขาจำได้ว่าหลางหลินบอกจะเข้าป่าหลายวัน แต่นี่ก็ยังไม่ถึงสัปดาห์เลยด้วยซ้ำ กลับมาไวไปมั้ย?

"พอดีฉันได้ประสบการณ์มาพอแล้วน่ะ ก็เลยกลับมาเร็วกว่าที่กำหนด" เขาเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะมองพวกเธอ "แล้วทั้งสองนี่คือ? เมียของนายงั้นเหรอแถมยังมีถึงสองคนอีก ไม่นึกเลยว่านายจะเป็นคนแบบนี้ ร้ายกาจ!" หลางหลินคิดว่าจางเปาแอบพาสาวๆ มาที่บ้านในช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่ แถมยังพามาตั้งสองคน เจ้ายักษ์นี่ดูเหมือนจะไม่ได้มีแต่กล้ามแฮะ คงจะดูถูกไม่ได้แล้วสิ

ทั้งสองสาวมีสีหน้าขวยเขินอย่างเห็นได้ชัดเมื่อหลางหลินพูดคำเหล่านั้น แต่คำที่จางเปาเรียกว่า'บอส'ก็ทำให้พวกเธอขมวดคิ้วแน่น

จางเปามีสีหน้ากระอักกระอ่วน  "ใช่ที่ไหนล่ะครับบอส พวกเธอเป็นเด็กที่คุณย่าจางเปารับมาเลี้ยงดู และก็เหมือนกับน้องๆ ของเปาเท่านั้นแหละ ไม่ได้เป็นเมียอย่างที่บอสคิดหรอก"

"อย่างนี้นี่เอง แต่เมื่อกี้พวกเธอโจมตีฉันนะ นายจะทำยังไงเมื่อฉันที่เป็นบอสถูกพวกเธอโจมตี" หลางหลินยิ้มกระหยิ่มเมื่อนึกอะไรสนุกๆ ขึ้นมาได้

"นี่แก..." ทั้งสองสาวหันมามองหลางหลินราวกับจะฆ่ากันให้ตายซะ 

"ฮึ่ม!" แต่เมื่อจางเปาส่งเสียงในลำคอ พวกเธอก็รีบเปลี่ยนสายตาและก้มหน้าอย่างรวดเร็ว

"บอสจะให้จางเปาทำโทษพวกเธอยังไง? บอสโปรดบอกเปามาได้เลย เพราะเรื่องนี้เป็นความผิดของจางเปาเอง ที่ปล่อยให้พวกเธอโจมตีบอส" จางเปาพูดด้วยความรู้สึกผิด

"ง่ายมาก" หลางหลินยิ้มเมื่อมองไปที่สองสาวงาม "ฉันต้องการตีก้นของพวกเธอแรงๆ แต่..." เขาหยุดชั่วครู่และมองก้นกลมกลึงของพวกเธอ 

"แต่อะไรงั้นเหรอครับ?" เจ้าร่างยักษ์ทำหน้าโง่ๆ

ทั้งสองสาวรู้ถึงสายตาที่หื่นกระหาย ใบหน้าของพวกเธอเขียวคล้ำ เมื่อรู้สึกว่าก้นกำลังถูกสายตาลวนลาม เหมือนกับว่าดวงตานั้นกำลังโลมเลียก้นของพวกเธออยู่

"ต้องถอดกางเกงให้ฉันได้ตี.... เท่านี้แหละ" หลางหลินหัวเราะด้วยความชั่วร้าย อีกทั้งยังมองก้นสองสาวอย่างไม่วางตา

"มันจะมากไปแล้วนะ!" มู่หลงวานคำรามพร้อมกับพุ่งเข้ามาหาหลางหลิน จางเปาขมวดคิ้วแน่น พละกำลังระเบิดออกจากร่างก่อนจะเข้ามาสกัดมู่หลงวาน 

"คุณชาย ทำไมถึงต้องมาขวางด้วยล่ะคะ" มู่หลงวางถอยหลังกลับด้วยสีหน้าซีดเผือด จางเปาสำหรับพวกเธอเป็นคนที่น่ากลัวเป็นอย่างมาก ถึงจะเห็นว่าเขาดูโง่ๆ แต่นั่นก็แค่เปลือกนอกเท่านั้น

"ไม่เห็นต้องถามก็เพราะเขาคือบอสไงละ" เขาตอบ "เอาล่ะตอนนี้พวกเธอก็ถอดกางเกงให้บอสตีก้นได้แล้ว" จางเปาตวาดลั่น ด้วยร่างกายที่ใหญ่โตและแฝงไปด้วยพลัง ทำให้เสียงของเขาราวกับราชสีห์ตัวหนึ่ง

"คุณชาย!!" ทั้งสองสาวขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน พลางจ้องมองหลางหลินราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ 

คุณชายจางเปาคือผู้สืบทอดของตระกูล พวกเธอเป็นแค่คนรับใช้ไม่อาจที่จะฝืนคำสั่งได้ จึงได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างโกรธเคืองเมื่อหลางหลินเป็นตัวต้นเรื่องคิดวิธีทำโทษอุบาทว์นี้
อีกทั้งตอนนี้เขาก็ดูอารมณ์ดีพร้อมกับหัวเราะร่า สองพี่น้องรู้สึกเกลียดใบหน้านั่น และอยากที่จะชกสักหมัดเพื่อระบายความโกรธ

มู่หลงวานมู่หลงหยิงไม่มีทางเลือก พวกเธอทำได้แค่ต้องฟังคำสั่งเท่านั้น นิ้วมือของทั้งสองสั่นเทาเมื่อจับขอบกางเกง ใบหน้าของพวกเธอเปลี่ยนป็นสีเข้ม และเขียวสลับไปสลับมาอย่างน่าประหลาด

หลางหลินรู้สึกว่ามันน่าขัน เขาคิดว่าแกล้งพวกเธอแค่นี้ก็พอแล้ว เพราะหากปล่อยไปมากกว่านี้ เขาก็จะไม่ต่างอะไรจากไอ้แก่โรคจิตคนหนึ่ง ที่ชอบลวนลามสาวๆ

 หลางหลินโบกมือ "หยุด! นั่นพวกเธอจะทำอะไร คิดว่าฉันอยากจะดูก้นของเด็กที่ยังไม่โตงั้นเหรอ?" เขาหัวเราะ "ไม่เห็นมีอะไรน่าดูเลย ดูรูปร่างของพวกเธอสิ ฉันนึกว่าเด็กประถมซะอีก" 

มู่หลงวานและมู่หลงหยิงต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "พวกเราอายุสิบเก้าปีแล้วนะ ไม่ใช่เด็กซักหน่อย!!"

หลางหลินยักไหล่และเลิกที่จะสนใจพวกเธอ เขามองไปที่จางเปาก่อนจะถาม "นายจะไปแล้วงั้นเหรอ?" 

"ครับบอส เนื่องจากเป็นเรื่องภายในตระกูลถึงแม้จางเปาจะไม่อยากไป แต่ก็ทำอย่างนั้นไม่ได้ เฮ้อ" จางเปาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย กับเรื่องภายในตระกูล

หลางหลินไม่ได้ถามต่อว่าเรื่องอะไร เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัว เขาเป็นแค่นายจ้างกับลูกจ้างเท่านั้น แต่ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันในบ้านหลังนี้ มันก็ทำให้เขารู้สึกผูกพันกับเจ้ายักษ์จางเปาอย่างน่าประหลาด ถึงแม้มันจะดูโง่ๆ แต่ก็ถือเป็นคนดีคนหนึ่ง

"งั้นเหรอ...ถ้างั้นเรามาตัดสินผลแพ้ชนะกันสักหน่อยเป็นไง ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่านายและฉันใครแข็งแกร่งกว่า บางทีนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้สู้กัน.."

"อย่างนายเนี่ยนะจะสู้กับคุณชาย..." 

"เงียบ!!" มู่หลงวานไม่ทันจะพูดจบ ก็ถูกจางเปาตวาดซะก่อน 

"ได้สิครับบอส แต่อย่าพูดว่านี่คือครั้งสุดท้ายที่เราจะได้สู้กันนะครับ จางเปารู้สึกไม่ดีเลย เหมือนกับว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก" น้ำเสียงของเจ้ายักษ์ฟังดูเหมือนเด็กกำลังจะร้องไห้ หลางหลินรู้สึกว่ามันน่าขำ

"ฮ่าฮ่า ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเองใครจะรู้ล่ะ...." เขาถอนหายใจครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของโชคชะตาของเราสองก็แล้วกัน...ตามฉันมาที่หลังบ้านสิ" หลางหลินเดินนำหน้าไปที่ลานหลังบ้าน

 มิ้ว!! กระต่ายน้อยโบกมือทักทายก่อนจะนั่งดูทีวีต่อ มู่หลงวานและมู่หลงหยิงเมื่อเห็นว่าทั้งสองจะสู้กัน ก็ยิ้มขึ้นมาอย่างมีเลศนัย ภาวนาให้หลางหลินถูกคุณชายอัดเละ เมื่อเป็นอย่างนั้นจะสมน้ำหน้าให้ท้องหงายเลยคอยดู

"มีเท่าไหร่ใส่มาให้หมดเลยนะ" ตอนนี้หลางหลินรู้สึกร่างกายกำลังเดือดพล่าน เลือดและฉีของเขาส่งเสียงผ่านกระดูกจนได้ยินเสียง กรึกๆ อย่างชัดเจน

"ได้เลยครับบอส!" จางเปาเก็งกรงเล็บเตรียมพร้อมจนเห็นเป็นเส้นเลือดปูดขึ้นมา ด้วยรูปร่างที่ใหญ่ยักษ์ของเขาและท่วงท่า ประหนึ่งเขาคือพยัคฆ์ร้ายตัวใหญ่ ราวกับมีเงามหึมาอยู่ด้านหน้าของหลางหลิน มันเหมือนกับสัตว์ร้าย!

"นี่เหรอคือพลังจริงๆ ของจางเปา!" หลางหลินขดริมฝีปาก จางเปาดูต่างจากทุกที เจ้ายักษ์ในตอนนี้เหมือนกับสัตว์อสูรระดับ 1!

บึ้ม!! เกิดการระเบิดเป็นรอยยุบที่เท้าเมื่อจางเปาเคลื่อนที่ เขาเคลื่อนไหวร่างกายด้วยขาและเท้า เหมือนกับสัตว์ตัวหนึ่ง
มือของจางเปาเหมือนกับอุ้งเท้าของพยัคฆ์ขนาดใหญ่ มันเหมือนกับมีกรงเล็บพุ่งออกมา!

หลางหลินบิดลำตัวจนได้ยินเสียงกระดูกเคลื่อน ร่างกายพริ้วไหวราวกับนักยิมนาสติก ปลายเท้าของเขาชี้ไปที่จางเปา ปะทะเข้ากับกรงเล็บจนเกิดเสียงเลืองลั่นขึ้นสี่ทิศ!....


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 307 ครั้ง

473 ความคิดเห็น

  1. #364 2470400017 (@2470400017) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:32
    ไส่ไม่ยั้ง
    #364
    0
  2. #117 amporn (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 13:01
    ขอบคุณค่ะ
    #117
    0
  3. #114 ปากกาเงาสายลม (@AK_HOTO-KASA) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 00:24
    .... เทพจุติ
    #114
    0