คัดลอกลิงก์เเล้ว

Jeong Sewoon X You - 20 Something 20ปี ระหว่างฉันและเธอ

โดย shoisjah142

นี้ผ่านไป 20 แล้ว ฉันกับเธอยังคงไม่ลืมใช่มั้ย?

ยอดวิวรวม

127

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


127

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 ต.ค. 61 / 21:03 น.
นิยาย Jeong Sewoon X You - 20 Something 20 ҧѹ Jeong Sewoon X You - 20 Something 20ปี ระหว่างฉันและเธอ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
20 Something ความหมายคือ ช่วงอายุระหว่าง 20-29 ค่ะ ในเพลงก็มีความหมายประมาณว่าเล่าเรื่องในช่วงอายุ20ค่ะ ว่าต้องพบเจอกับอะไรบ้าง



คุณ "ฉันไม่รู้ว่านายคิดอะไรอยู่ แต่นายลืมเรื่องพวกนี้ไปซะ!"





จองเซอุน "(ชื่อคุณ)...จะไปไหน?"


สวัสดีค่ะ ไรท์แต่งฟิคสั้นเรื่องที่สองนะคะ ยังไงก็ฝากเรื่องนี้หน่อยนะ


แฮ็กแท็ก #20Something #20ปีระหว่างฉันและเธอ 


ฟิคเรื่องนี้ นางเอกคือคุณ
คนอ่านคือคุณ
นางเอกคือคนอ่าน


เปิดเรื่อง 12/09/2561


กฏการอ่าน

1.เรื่องนี้เป็นเกี่ยวกับ ชาย x หญิง เกี่ยวกับรักระหว่างนางเอกและจองเซอุน เมื่อตอนที่พวกเขาอยู่ในช่วงอายุ 20 -29 ปี

2.ไม่ชอบเรื่องนี้ กดปิดไปเลย

3.ช่วยเม้นเป็นกำลังใจหน่อยนะ งดเม้นคำหยาบ (เน้นข้อนี้)

4.อยากถามอะไรสามารถถามได้ที่

Facebook เพจ - นี่หรือบอยแบนด์

Twitter - @JungJungPhoenix หรือ @Boyband_L

6.คุยกับไรท์ได้นะ ช่วงนี้ไรท์งอนอยู่


ส่วน NC ไม่มีนะ ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องใสๆ


ย้ำว่า ฟิคเรื่องนี้ ห้ามลอกเลียนแบบ


1 เม้น = 1 กำลังใจจากผู้เขียน


ขอบคุณทีมสวยๆจาก double_B THEME V.2
double_b

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ต.ค. 61 / 21:03

















"นี้ผ่านไป 20 ปีแล้วนะ ฉันกับเธอยังคงไม่ลืมใช่มั้ย? ว่าระหว่างเราสองคนเป็นยังไง รู้ว่าตอนนี้ฉันและเธอก็อายุ 40 กว่าแล้วนะ ลูกของพวกเราก็จะเรียนจบมัธยมปลายแล้วนะ รู้ว่าตอนนั้นฉันอายุแค่ประมาณ 20 ปีเอง ฉันเพิ่งได้เธอเข้ามาในชีวิตของฉัน" เขาเอ่ยถึงเหตุการณ์เมื่อ 20 ปีก่อน เกี่ยวกับชีวิตเขาและคุณ ว่าตอนนี้พวกคุณเป็นยังไง อย่างไร


20 ปีก่อน





     ย้อนไปเมื่อ 20 ปีก่อน ตอนนั้นคุณเพิ่งได้รู้จักเขาคนนั้น 'จอง เซอุน' เขาคนนั้นที่เข้ามาในชีวิตคุณ เข้ามาในหัวใจของคุณ เข้ามาในชีวิตของคุณได้รู้สิ่งใหม่ๆ ทำให้รู้ว่าตอนนั้นตอนที่คุณอายุ 20 ปี เขาคนนี้เป็นคนที่มีความสามารถหลากหลาย ทั้งดนตรี การร้องเพลง การเดินทางต่างๆ มากมายที่เคยผ่านมา


ที่ชานชาลาแห่งหนึ่ง











     คุณกำลังจะขึ้นรถไฟ ซึ่งรถไฟคันที่คุณจะไป เป็นคันที่คุณและเขาไปสถานีเดียวกัน หลังจากที่คุณขึ้นรถไฟเสร็จเรียบร้อย คุณกำลังหาที่นั่งในรถไฟ แต่สิ่งที่เกิดขึ้น ไม่มีที่ไหนว่างซักที่แม้แต่ห้องนั่งก็ไม่มี จนคุณไปหาที่นั่งข้างนอก ขณะที่คุณหาที่นั่ง จู่ๆคุณก็ได้ยินเสียงกีต้าร์ที่เขากำลังเล่นอยู่ เหลือเพียงแค่ที่เดียวเป็นที่ตรงข้ามที่เขานั่ง เป็นที่ว่าง คุณเดินเข้าไปถามเขาเพื่อที่ต้องการจะนั่งตรงนี้ คุณเข้าไปถามเขาในขณะที่เขากำลังเล่นกีต้าร์อยู่ 


"คุณคะ!...ที่ตรงนี้มีคนนั่งมั้ยคะ?" หลังจากที่เขาได้ยินเสียงคำพูดของคุณ เขาหยุดเล่นกีต้าร์ทันที

"อ่อ...ไม่มีครับ!" เขาบอกกับคุณ

"อ่อ...คัมซาค่ะ!" คุณขอบคุณเขาแล้วคุณก็มานั่งที่ว่างที่ตรงข้ามที่เขานั่ง ลมพัดที่ตรงข้ามหน้าต่างก็พัดมา ทำให้คุณรู้สึกหนาวเมื่อลมพัดมา คุณหยิบกระเป๋าเป้เล็กๆสีดำใบหนึ่งมาวางไว้ที่ตักของคุณ คุณรูดซิบกระเป๋าแล้วคุณล้วงหยิบเอาไดอารี่และปากกาของคุณออกมาจากกระเป๋าแล้วรูดซิบกระเป๋าแล้วนำมาวางไว้ที่ข้างหลังที่คุณนั่ง คุณลงมือจับปากกาแล้วเขียนลงไดอารี่


     '20 Something หรือ 20 บางสิ่งบางอย่าง หรือคนที่อยู่ในช่วงอายุระหว่าง 20-29 ในช่วงอายุ20 ว่าต้องพบเจอกับอะไรบ้าง ซึ่งตอนนี้ฉันอายุ 24 ปี รู้ว่าตอนนี้เคยทำอะไรบ้าง ถึงฉันจะเรียนจบ มีงานมีการแล้วก็จริง แต่การที่เราได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่นั้น มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เกิดขึ้นกับเรา เป็นช่วงที่เราต้องคาดหวังกับมัน ว่าเราควรจะตัดสินใจอะไรได้เองแล้ว ว่าเราควรจะทำยังไงเกี่ยวกับช่วงนี้ เพื่อไม่ให้ตัวเองเครียด ฉันเลยคิดที่จะเดินทางไปที่ต่างๆ หางานหาการเพื่อเก็บเงินมาเลี้ยงครอบครัวที่ตนเองรัก'


     หลังจากที่คุณเขียนไดอารี่เสร็จเรียบร้อย คุณหยิบกระเป๋าจากข้างหลังที่คุณนั่ง คุณรูดซิบกระเป๋าแล้วนำไดอารี่และปากกาใส่ในกระเป๋าเหมือนเดิมแล้วรูดซิบกระเป๋าแล้ววางไว้ที่เดิม หลังจากนั้นคุณก็ได้ยินเสียงกีต้าร์จากเขาคนนั้น เขาก็เล่นกีต้าร์ด้วยเพลงถัดไป ในขณะที่เขาบรรเลงเพลง เขาก็ร้องเพลงนี้ออกมา


     'ทุกๆครั้งที่ผมมองขึ้นไปบนฟ้า
หัวใจมันก็สั่นรัว
เป็นความรู้สึกที่ตื่นเต้นและกังวล
เหมือนว่าผมอาจทำให้ความฝันป็นจริง
แต่แล้วทุกอย่างก็ดูห่างไกล
ในคำ่คืนอันสีจางๆ
ผมอยู่ที่ไหนกันนะ

ใครจะสนใจล่ะ หากมันไม่เป็นไปตามที่ผมคาดไว้
I know แต่ผมก็ชอบที่ไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร

ตอนนี้คุณกำลังคิดอะไรอยู่
มีอะไรที่ดูน่าเครียดงั้นหรอ
ไม่ว่าใครจะพูดว่า twenty something
I’m twenty something
ไม่ต้องรอผมหรอก ผมจะเป็นคนไปหาเอง

ตอนนี้คุณกำลังคิดอะไร
มีอะไรที่ดูน่าเครียดงั้นหรอ
ไม่ว่าใครจะพูดว่า twenty something
I’m twenty something
นี้เป็นเพียงแค่เริ่มต้น ผมจะเป็นคนทำมันเอง

เป็นสายลมที่พัดมาหรือเป็นผมเองที่กำลังสั่น
ผมยังคงหลงไหลอยู่ในคำ่คืนแห่งนี้
คุณไม่รู้จริงๆหรอ หรือคุณแกล้งทำเป็นไม่สนใจ
ผมเคยมีดวงตาอันสดใสแต่ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน


ใครจะสนใจล่ะ หากมันไม่เป็นไปตามที่ผมคาดไว้
I know แต่ผมก็ชอบที่ไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร
ตอนนี้คุณกำลังคิดอะไรอยู่
มีอะไรที่ดูน่าเครียดงั้นหรอ
ไม่ว่าใครจะพูดว่า twenty something
I’m twenty something
ไม่ต้องรอผมหรอก ผมจะเป็นคนไปหาเอง

ตอนนี้คุณกำลังคิดอะไร
มีอะไรที่ดูน่าเครียดงั้นหรอ
ไม่ว่าใครจะพูดว่า twenty something
I’m twenty something
นี้เป็นเพียงแค่เริ่มต้น ผมจะเป็นคนทำมันเอง

หากคุณคิดเหมือนกันกับผม
หากคุณเป็นหมือนกับผม
พวกเราทั้งหมดต่างก็ twenty something
ทั้งหมด twenty something
twenty something
ไม่ต้องหยุดมันเพราะมันล้วนเป็นสิ่งที่คุณควรทำ'

ขอบคุณเนื้อเพลงภาษาไทย ขออนุญาติเครดิตนะคะ Cr.

แปลเพลง 20 SOMETHING | Jeong Sewoon ความหมาย 20 SOMETHING ของ Jeong Sewoon เพลงเกาหลี


     หลังจากที่เขาร้องเพลงนี้เสร็จเรียบร้อย รถไฟก็มาจอดถึงที่ซานชาลา ที่คุณกำลังจะไป คุณถือกระเป๋าด้วยใบหนึ่งที่หนักมาก อีกใบหนักพอสมควร ส่วนกระเป๋าเป้คุณก็สะพาย ในขนาดที่คุณถือกระเป๋าใบที่หนักๆอยู่ เขาคนนั้นก็เดินมาหาคุณ


"คุณครับ! ให้ผมช่วยถือมั้ยครับ?" เขาถามคุณในขนาดที่คุณกำลังถือกระเป๋าหนักๆอยู่

"อ่อ...คัมซาค่ะ! ว่าแต่คุณจะให้ฉันช่วยถือกีต้าร์ให้มั้ยคะ?" คุณส่งกระเป๋าใบหนักให้เขาถือให้ แล้วคุณถามเขาในขนาดที่เขาสะพายกระเป๋าหนักๆของเขา มือหนึ่งถือกีต้าร์ อีกมือถือกระเป๋าหนักๆของคุณ

"ครับ! ระวังหน่อยนะครับ! ของพึ่งซื้อใหม่...ว่าแต่คุณจะไปที่ไหนครับ?" เขาส่งกีต้าร์ของเขาให้คุณอย่างระมัดระวัง เขากับเดินก็เดินไปถามคุณไป

"อ่อ...กำลังจะไปที่หอพักที่ฉันต้องการพักค่ะ" คุณบอกกับเขาที่กำลังจะไปรอรถแท็กซี่

"ว่าแต่บ้านคุณอยู่แถวไหนหรอครับ?" เขาถามคุณ

"อยู่ที่แดกูค่ะ...แล้วคุณล่ะ" คุณบอกกับเขา แล้วคุณลองถามเขาบ้าง

"บ้านผมอยู่ที่นี้ครับ" เขาบอกกับคุณ ในขณะนั้นแท็กซี่ก็มาถึงที่

"อ้าว! บ้านคุณอยู่ปูซานเอง...แท็กซี่มาถึงแล้ว!" คุณเปิดประตูรถแท็กซี่ คุณนำกระเป๋าเข้าไปในรถ

"กระเป๋าของคุณครับ!" เขาส่งกระเป๋าหนักๆเข้ามาในรถแท็กซี่ที่คุณนั่ง คุณส่งกีต้าร์ให้เขา

"โชคดีนะคะคุณ!" คุณโบกมือแล้วยิ้มให้เขา เขาก็โบกมือแล้วยิ้มมาให้คุณเหมือนกัน คุณขึ้นรถแล้วไปที่หอพักเพื่อนของคุณ


ที่หอพัก ในห้องพักของคุณ


     ภายในห้องพักที่ดูโล่ง มีพวกเฟอร์นิเจอร์ เตียงนอน ตู้เสื้อผ้า โต๊ะทำงาน และโน๊ตบุ๊คที่อยู่ในช่วงสมัยนั้น หลังจากที่คุณมาถึงหอพักเสร็จ คุณก็นำสัมภาระที่คุณนำมาจัดวางไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย หลังจากที่คุณจัดห้องเสร็จ คุณก็มาเปิดทีวีดู ซึ่งที่คุณเปิดตอนนี้เป็นรายการเพลงรายการหนึ่งที่เคยฉายในช่วงยุคที่เป็น 90s ที่มีรวบรวมศิลปินมากมายอย่างเช่น h.o.t , baby vox , s.e.s , sechskies , fin.k.l หรือจะวงอะไรก็ตาม ซึ่งวงที่คุณกำลังดูอยู่ตอนนี้คือวง sechskies ซึ่งเป็นวงที่คุณรักมากในสมัยตอนที่คุณอายุ 22 ปี และเพลงที่กำลังร้องอยู่ชื่อเพลง couple ซึ่งทำให้คุณรู้สึกฟินมากแค่ไหน จนมาถึงท่อนฮุคที่คุณร้อง


     'Oh~ LOVE
ทำไมถึงเพิ่งมาหาฉันที่เหงาหงอยจับใจเอาป่านนี้
Oh~ LOVE
ฉันรักเธอนะ
ตอนนี้ ฉันจะใช้ทุกเวลาของฉันด้วยกันกับเธอ'

ขอบคุณเนื้อเพลงภาษาไทย ขออนุญาติเครดิตนะคะ Cr. ` ☆ SOME Korean Music Translations :)


เวลา 17:30 น.ที่สวนสาธารณะ





     เวลานี้เป็นเวลาที่อากาศดี คุณก็มาออกกำลังกายเพื่อให้คุณหายเหนื่อยกับการเดินทาง ขณะที่คุณกำลังวิ่ง สายตาของคุณก็มองไปที่เขาคนเดิมที่คุณเจอบนรถไฟ คุณเห็นเขากำลังขับจักรยานเล่นอยู่ ทำให้คุณจำได้ว่าเขาเป็นคนร่าเริงแจ่มใส หน้าตาดูอารมณ์ดี น่ารัก ขณะที่คุณกำลังวิ่ง ขาของคุณก็เริ่มเจ็บที่ข้อเท้าข้างขวา ทำให้คุณหยุดวิ่งทันที คุณก้มลงนั่งยองๆแล้วเอามือทั้งสองจับที่ข้อเท้าขวาของคุณ เขาคนนั้นก็มาเห็นคุณจับที่ข้อเท้าขวา เขาขับจักรยานไปหาคุณทันที เมื่อเขามาหาคุณอยู่ เขาจอดรถ แล้วเดินไปหาคุณที่กำลังเจ็บข้อเท้าอยู่


"คุณเจ็บตรงไหนมั้ยครับ?" เขานั่งยองแล้วมองที่ข้อเท้าที่เจ็บของคุณ

"อ้าว! นี่คุณเอง...เจ็บนิดหน่อยค่ะ" คุณตกใจเมื่อคุณหันไปมองเขาคนนั้นที่มาขึ้นรถไฟด้วยกันกับคุณ

"คุณจำผมได้ด้วยหรอ...ผมขอดูหน่อยนะ" เขาเอ่ยออกมา คุณก็ให้ดูข้อเท้าของคุณ

"อ่อ! อีกสักพักก็หาย...ที่พักของคุณอยู่ไหน เดี่๋ยวผมพาไปส่ง!" เขาลุกขึ้นแล้วเขายื่นแขนของเขามาที่คุณ คุณจับมือเขาทั้งสองมือแล้วลุกขึ้นจากที่ตรงนั้น

"อยู่ใกล้ๆเอง...ไม่ต้องหรอก" คุณพูดออกมาแล้วยิ้มออกมา

"ให้ผมพาคุณไปส่งเถอะครับ! ดูคุณอาจไม่ไหวจริงๆ" เขาพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่หวาน ทำให้คุณรู้สึกพูดไม่ค่อยออก

"ก็...ได้ค่ะ!" คุณเขินกับคำพูดของเขา เขาไปที่จักรยานของเขาแล้วขับมาหาคุณ

"ขึ้นมาเถอะครับ!" เขาต้องการให้คุณขึ้นรถจักรยานของเขา คุณก็นั่งซ้อนท้ายจักรยานของเขา เขาก็ขับอย่างช้าๆ

"ระหว่างทาง ฉันขอซื้อของแถวๆนี้หน่อยได้มั้ยคะ" คุณต้องการให้เขาทำตามที่คุณพูด

"ได้ครับ! ว่าแต่คุณจะซื้ออะไรหรอครับ?" เขาตกลงแล้วถามคุณอีกครั้ง

"ฉันจะซื้อพวกของกินของใช้หน่อยค่ะ" คุณบอกกับเขา เขาขับไปเรื่อยๆจนมาถึงซุปเปอร์มาร์เก็ต


ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต


     หลังจากที่คุณถึงที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต คุณและเขาก็เดินมาที่ภายในซุปเปอร์มาร์เก็ต ข้างในที่เต็มไปด้วยพวกของกิน ผักผลไม้ต่างๆ ของใช้ต่างๆในชีวิตประจำวัน พวกเฟอร์นิเจอร์หลากลาย คุณและเขาไปที่รถเข็น คุณดึงรถเข็นเพื่อที่ต้องการใส่ของที่คุณต้องการ คุณกำลงัเข็นรถเข็น มือข้างสองข้างของเขาก็มาจับตัวปลายรถเข็น คุณรู้สึกตกใจกับการกระทำที่เขาทำ


"ให้ผมเข็นเถอะครับ!" เขาเอ่ยออกมาแล้วยิ้มมาให้คุณ แล้วไปที่ตรงจับรถเข็น คุณยินดีให้เขาแล้วคุณยิ้มออกมา

"ได้เลย...แต่ฉันขอเช็คของที่ต้องการก่อนนะ" คุณบอกกับเขา คุณหยิบกระดาษจากกระเป๋ากางเกงออกมาเพื่อที่คุณจะดูของที่คุณต้องการ คุณพยักหน้าตกลงกับเขาหลังจากนั้นเขาแล้วคุณก็เดินไปที่ต่างเพื่อที่คุณต้องการที่จะซื้อของที่คุณต้องการ

"ว่าแต่ผมได้รู้จักคุณแล้ว...แต่ผมยังไม่รู้ชื่อของคุณเลย ว่าแต่คุณอะไรหรอครับ? อายุเท่าไหร่ครับ? คือผมจะได้เรียกถูกไงครับ!" เขาต้องการที่จะรู้ชื่อของคุณ

"ฉัน...(ชื่อคุณ)...ค่ะ! อายุ 24 ปีค่ะ! แล้วคุณล่ะคะ?" คุณยิ้มบอกกับเขาแล้วคุณถามกลับเหมือนที่เขาถามคุณ

"ผม...จองเซอุนครับ! อายุ 24 ปีเหมือนกับคุณไงครับ!" เขาบอกกับคุณแล้วยิ้มใหญ่ให้กับคุณ

"อ่อ...อายุเดียวกับฉันเอง...งั้นรีบซื้อของเถอะค่ะ" คุณบอกกับเขาเพื่อที่คุณต้องการใช้เวลาที่จำเป็น หลังจากที่คุณกับเขาซื้อของเสร็จ คุณและเขาก็ขับจักรยานพาคุณไปส่งที่หน้าหอพักที่คุณอยู่


ที่หอพัก


"เอา! นี่น้ำค่ะ...เป็นค่าตอบแทนที่คุณช่วยฉันเอาไว้ค่ะ" คุณหยิบน้ำแร่ขวดจากถุงที่ซื้อมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตแล้วยื่อไปให้เขา

"ไม่ต้องหรอครับ! ผมค่อนข้างไม่ค่อยเอาของใครที่ให้มาเท่าไหร่" เขาพูดออกมาเพื่อที่จะปฏิเสธ

"เอาไปเถอะ!" คุณยื่นถือน้ำขวดส่งให้เขา แล้วเขาเอามือข้างขวารับน้ำขวดจากคุณ

"ถ้าคุณมีอะไรก็ถามผมได้ก่อนได้นะครับ! แต่พรุ่งนี้หรืออีก 5 วัน คุณอาจไม่ได้เจอผม" เขาพูดออกมาเพื่อที่จะให้คุณถามกับเขา

"ว่าแต่คุณจะไปไหนอีกหรอคะ?" คุณสงสัยที่เขาพูดออกมา

"ผมจะออกเดินทางรอบๆแถวๆคยองจูครับ!" เขาพูดออกมาเพื่อที่คุณจะได้รู้ว่าเขา

"คุณชอบเดินทางไปเที่ยวรอบๆหรอคะ?" คุณสงสัยว่าเขาจะไปที่ไหน เพื่อที่คุณจะได้รู้เกี่ยวกับการเดินทางของเขา เพราะเขาเป็นคนที่เดินทางบ่อยๆ

"ครับ! ถ้าผมเจอคุณ ผมจะมาหาคุณครับ" เขาบอกกับคุณแล้วเขาโบกมือให้กับคุณ

"โชคดีในการเดินทางค่ะ" คุณบอกกับเขาแล้วคุณโบกมือให้เขา หลังจากนั้นเขาขับจักรยานไปที่อื่นต่อ


วันต่อมา ที่บ้านของเขา





     ภายในห้องของเขาที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายต่างๆที่เกี่ยวกับการเดินทางของเขา เขากำลังหลับอยู่ที่บ้านของเขา เขากำลังฝันถึงการเดินทางของเขา


"จอง เซอุน!" เสียงเรียกตะโกนของผู้หญิงคนนึง

"ใครอ่ะ?" เขาตกใจแล้วหันหลัง ซึ่งเสียงเรียกผู้หญิงคนนั้นก็คือคุณเอง

"ฉันเอง!" คุณตะโกนบอกกับเขา เขาก็เดินไปหาคุณ

"(ชื่อคุณ)...คือ...ฉัน?" เขาตะโกนบอกกับคุณ

"อะไร?" คุณสงสัยและถามเขา

"คือ...ฉัน...รัก...เธอ!" เขาตะโกนบอกรักคุณ

"ถ้านายบอกรักฉัน...นายต้องมาหาฉันสิ...ทำไมนายต้องไปจากฉัน" คุณตะโกนบอกกับเขาอย่างหนัก คุณคุกเข่าแล้วร้องไห้อย่างหนักเมื่อเขาจากไปจากคุณ

"(ชื่อคุณ)...!" เขาเห็นคุณร้องไห้เขาก็เดินไปหาคุณ แล้วเรียกชื่อคุณออกมา

"เซอุน!" คุณเรียกชื่อเขา หลังจากนั้นเขาก็ตื่นจากฝันของเขา เขามองไปที่นาฬิกาที่ติดกับผนังบ้านของเขา

"อ้าว! บ่ายสามโมงครึ่งแล้ว" เขาดูเวลาแล้วเตรียมพวกกระเป๋าเพื่อที่เขาจะออกเดินทาง


ที่ชานชาลา





     หลังจากที่เขาถึงที่ชานชาลาเรียบร้อย เขาก็ขึ้นรถไฟเพื่อที่จะเดินทางไปที่ต่างๆ ไม่ว่าจะที่แห่งไหน ทำให้รู้ว่าการเดินทางของเขาเป็นยังไง เขาได้เรียนรู้มากมายเกี่ยวกับการเดินทาง วัฒนธรรมต่างๆ ที่เขาได้ไปเรียนรู้กับสิ่งใหม่ๆ เกี่ยวกับเขาคนนี้ รู้ว่าการเดินทางของเขาจะเป็นยังไง หลังจากที่เขากลับมาจะทำให้คุณรู้ว่าเป็นยังไง














 


 


 





ผ่านไป 5 วัน ที่ชานชาลา


     หลังจากที่เขาเดินทางไปที่ต่างๆ 5 วันเสร็จ เขาก็มาถึงที่บ้านของเขา หลังจากนั้นเขาเตรียมสัมภาระของเขาจัดเรียบร้อย แล้วเขาออกจากบ้านของเขาเสร็จ เขาก็เดินออกไปข้างนอก


เวลา 14:00 น.ที่สวนสาธารณะ


     ในขณะที่คุณกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่แถวใต้ต้นไม้ จู่ๆก็ได้ยินเสียงเดินคนๆนึงมาที่คุณ


"(ชื่อคุณ)...เป็นยังไงบ้าง?" เขาถามคุณหลังจากที่เขาเดินมาหาคุณ คุณมองที่เขา

"อ้าว! เซอุน...ฉันสบายดี...แล้วนายล่ะ?" ฉันยิ้มบอกเขาแล้วคุณถามเขาไปกลับ

"ผมก็สบายดี ฉันมีของมาให้คุณ" เขาบอกกับคุณ แล้วเขานำของสิ่งหนึ่งมาให้คุณ สิ่งที่เขาให้มาคือ ขนมปังคยองจู ซึ่งเป็นของฝากของเมืองคยองจู คุณรับสิ่งนั้นจากเขาแล้วคุณแกะกล่องขนมปังคยองจูและคุณแกะถุงแล้วหยิบขึ้นมา 1 ชิ้นเพื่อที่จะชิมขนมปังคยองจู คุณทานแล้วทำให้รับรู้เกี่ยวกับของสิ่งนี้ที่เขาให้

"อร่อยมาก! ขนมปังคยองจูมันรสชาติดีจริงๆ!" คุณบอกกับเขาเมื่อได้ทานขนมปังคยองจู

"มันเป็นของพื้นเมืองของจังหวัดนี้ ผมเลยเอามาให้คุณไงครับ!" เขาแนะนำเกี่ยวกับสิ่งนี้ให้คุณ คุณเลยรู้สึกดีที่เขาเอาสิ่งนี้มาให้คุณได้รู้

"ฉันขอถามนายหน่อยนะ นายไปเที่ยวคยองจูเป็นไงบ้าง?" คุณโบกมือมาให้เขานั่ง เขานั่งข้างคุณ แล้วคุณถามเขาเกี่ยวกับสิ่งที่เขาได้เรียนรู้มา

"ก็ได้ครับ!" เขาบอกและอธิบายเกี่ยวกับสิ่งที่เขาได้ไปให้กับคุณ


เวลา 19:00 น.ที่หอพัก


     วันนี้เป็นวันที่คุณได้รู้จักเขามากขึ้น หลังจากนั้นคุณได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ทำให้คุณรู้สึกเขินและคุณพูดไม่ค่อยออกเลย รู้ว่าเขาเป็นคนอบอุ่น น่ารัก ทำให้สายตาของคุณไม่คงที่จะลืมเขาคนนี้เลย รู้ว่าการที่คุณได้ใกล้ชิดกับเขาคนนี้ ทำให้รู้สึกฟินมากแค่ไหน? คุณหยิบไดอารี่และปากกาจากบนโต๊ะแล้วเปิดมาเขียนเกี่ยวกับคุณและเขา


'วันนี้เป็นวันที่ฉันและเขาคนนั้น จอง เซอุน! ได้มาใกล้ชิดกับฉัน เขาได้มาคุยกับฉันด้วย'


1 สัปดาห์ผ่านไป เวลา 09:00 น.


     ในขณะที่คุณแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เพื่อที่คุณจะไปทำงานข้างนอกที่ภัตตาคารแห่งหนึ่งในโรงแรมระดับ 5 ดาวที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้ คุณออกจากที่หอพักแล้วคุณมุ่งไปที่ภัตตาคารในโรงแรมระดับ 5 ดาว


11:00 น. ภัตตาคารแห่งหนึ่งในโรงแรมระดับ 5 ดาว





     หลังจากที่คุณถึงที่ภัตตาคารในโรงแรมเรียบร้อย คุณก็ทำหน้าที่เป็นพนักงานเสิร์ฟ คุณทำงานอย่างเต็มที่ สารพัดประโยชน์ ทั้งเป็นมิตร สดใส สบตากับผู้คนมากมาย และหลายอย่าง ทำให้คุณอยากทำงานที่แห่งนี้มากๆ ในขณะที่คุณกำลังเช็ดและจัดโต๊ะให้เป็นระเบียบเรียบร้อยตามที่โรงแรมกำหนด มีคนๆนึง กำลังเดินมาหาที่คุณกำลังจัดโต๊ะอยู่ เขาเอามือไปสะกิดคุณแล้วถามคุณ


"ขอโทษครับ! มีโต๊ะตัวไหนว่างบ้างครับ?" เขาสะกิดแล้วถาม คุณหันหลังไปที่เขา

"อ้าว! เซอุน ฉันตกใจหมด" คุณตกใจเมื่อคุณเจอเขาคนนี้คุณเอามือข้างขวาแนบที่อกของคุณ

"(ชื่อคุณ)...เอง ว่าแต่มีโต๊ะตัวไหนบ้าง...ที่ว่างให้ผมบ้างครับ?" เขาเอ่ยชื่อแล้วถามคุณ เขาส่งยิ้มหวานๆให้กับคุณด้วย

"โต๊ะหรอ? มีหลายที่...ว่าแต่...จะเอาที่ข้างนอกหรือข้างในอ่ะ?" คุณสงสัยว่าเขาต้องการตรงไหน

"ข้างนอกก็ได้...ข้างในก็ดี!" เขาพูดออกมาแล้วยิ้มเขินให้กับคุณ

"ไม่รู้สิ...ข้างในดีกว่า มีที่นั่งพอดี...แล้วนายมาคนเดียวหรอ?" คุณแนะนำให้เขาแล้วถามกลับไปอีก

"มีฉันและเพื่อนของฉันหนึ่งคน!" เขาบอกกับคุณ ในขณะนั้นมีคนเดินมาที่เขา

"เห้ย...เซอุน!" เขาคนนั้นเรียกเซอุนในขณะที่เซอุนกำลังถามคุณอยู่

"เพื่อนนายหรอ?" คุณถามเขาเมื่อเพื่อนของเขามาด้วยกันกับเขา

"ใช่! นี้เพื่อนฉันเอง ลี กวังฮยอน" เขาแนะนำเพื่อนของเขาให้คุณ

"อันยองค่ะ! ฉัน(ชื่อคุณ)...ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ!" คุณแนะนำเพื่อนของเขา

"อันยองครับ!" เพื่อนของเขาก็ยินดีด้วยกับเขา

"โอเค! ไปที่โต๊ะกัน" เขาและเพื่อนของเขาก็ไปที่โต๊ะที่เขาจะมาทานอาหารด้วยกัน หลังจากนั้นคุณนำเมนูให้พวกเขา คุณหยิบสมุดโน๊ตและปากกาจากกระเป๋าผ้ากันเบื้องที่คุณสวมใส่ แล้วคุณถามพวกเขา

"พวกคุณต้องการอะไรบ้าง?" คุณเตรียมที่จะเขียนเมนูที่พวกเขาสั่ง

"ผมเอาสเต็กหมู 1 จาน แล้วก็เอาไวน์มา 1 ขวดครับ!" เพื่อนของเขาต้องการอาหารที่เขาสั่ง

"โอเค...แล้วนายล่ะเซอุน?" คุณจดอาหารที่เพื่อนของเขาสั่งเรียบร้อย แล้วคุณถามเขาต่อ

"ผมหรอ? เอาเป็นสเต็กเนื้อปลาก็แล้วกัน" เขาบอกที่เขาสั่ง หลังจากนั้นคุณจดเสร็จร้อย แล้วคุณนำเมนูที่พวกเขาสั่งไปที่เคาท์เตอร์


ผ่านไป 30 นาที


"ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ?" เพื่อนของเขาถามคุณแล้วคุณเช็คบิลทั้งหมด

"ทั้งหมด 5700 วอนค่ะ!" คุณเอารายการที่พวกเขาสั่งไปให้พวกเขา หลังจากนั้นเพื่อนของเขาหยิบกระเป๋าเงินแล้วนำเงินจากกระเป๋ามาให้คุณ 6500 วอน

"อีก 800 วอน เป็นของเธอ" เพื่อนของเขาให้เงินที่ต้องจ่ายแล้วติ๊ปสำหรับคุณอีกด้วย

"คัมซาค่ะ!" คุณขอบคุณเพื่อนของเขาแล้วพวกเขาก็ลุกขึ้นเพื่อที่จะไปที่อื่น ในขณะนั้นเซอุนจับมือคุณ คุณรู้สึกตกใจแล้วพูดไม่ค่อยออกเลยในเมื่อเขาจับมือคุณ

"เธอเลิกงานกี่โมง?...เดี๋ยวฉันมารับคุณ" เขาถามคุณเพื่อที่เขาต้องการจะคุยกับคุณ

"6 โมงเย็น ทำไมหรอ?...ไม่ต้องก็ได้...ฉันกลับเองได้อยู่" คุณบอกกับเขาไป

"คือฉันต้องการที่จะคุยกับเธอหน่อย" เขาต้องการที่จะคุยกับคุณบ้าง แล้วเขาเดินไปกับเพื่อนของเขา ระหว่างเขาเดิน เขาหันหลังแล้วยิ้มให้กับคุณ


6 โมงเย็น





     หลังจากที่คุณเลิกงานเสร็จเรียบร้อย คุณรอเขาที่ตรงหน้าโรงแรม ในขณะนั้นเขาเดินมาหาคุณเขายืดมือมาหาคุณ คุณก็จับมือเขาแล้วไปที่บ้านของเขา


บ้านของเขา


"(ชื่อคุณ)...ทานน้ำชาหน่อยนะ!" เขานำน้ำชาอุ่นๆมาให้คุณนั่งทานที่โต๊ะเล็ก

"คัมซานะ! เอ่อ...เซอุน ว่าแต่นายมีอะไรที่นายต้องการที่จะคุยกับฉัน" คุณดื่มน้ำชาไปหลังจากนั้นเขาเดินมาหาคุณแล้วคุณถามเขาออกมา

"คือฉัน...คือ?" เขาเอ่ยออกมา แล้วเขาจับมือของคุณ "มาเป็นคนของฉันเถอะ!" เขาพูดออกมา คำที่เขาพูดออกมาอย่างหนัก ทำให้คุณรู้สึกพูดไม่ออก ว่าแต่เขาพูดอะไรของเขา คุณไม่รู้จะทำยังไง คุณเลยลองถามเขาออกมา

"ทำไมอ่ะ?" คุณสงสัยว่าเขาออกมาทำไม

"ตั้งแต่ฉันเห็นเธอตั้งแต่วินาทีแรก เธอคือผู้หญิงที่ในช่วง 20 Something คนนึงที่เข้ามาในชีวิตฉัน เข้ามาในหัวใจฉันในครั้งแรกที่ฉันได้เห็นเธอมานั้น ฉันเล่นกีต้าร์ ฉันร้องเพลง ฉันเขียนไดอารี่ เกี่ยวกับเธอ เพราะฉันรักเธอ ฉันชอบเธอ แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นคนยังไง คนที่มีดีต่อฉันก็คือเธอไง เธอเป็นคนเดียวที่ทำให้หัวใจฉันได้หวั่งไหวขนาดนี้" เขาพูดอธิบายเกี่ยวกับตัวคุณออกมา ทำให้คุณต้องตกใจกับตัวเขามากๆ

"จอง เซอุน...คือฉัน...?" คุณเอ่ยถึงเขาแล้วคุณจะพูดออกมา

"คือ?"

"ฉัน...ก็...รัก...นายเหมือนกัน! นายเป็นผู้ชายคนนึง ที่ทำให้ฉันได้รู้จักนาย เข้ามาในชีวิตฉันเหมือนกัน ฉันขอสารภาพรักกับนายนะ นายเป็นคนเดียวที่ทำให้หัวใจฉันได้หวั่งไหวที่ไม่มีวันลืมเลย" คุณพูดออกมาแล้วทั้งสองจับมือกัน คุณและเขาก็ขยับตัวเข้าใกล้และทั้งคู่ก็ประกบปากด้วยกันทั้งคู่ ทำให้รู้ว่า รักแท้มันคือยังไง

"(ชื่อคุณ)...ต่อไปนี้ เธอและฉันจะต้องอยู่ด้วยกัน" เขากอบคุณอย่างแน่นหนาและบอกกับคุณเอาไว้

"ฉันจะไม่มีวันจากนายไป!" คุณพูดออกมาด้วยใจของคุณ น้ำตาของคุณก็เริ่มไหลออกมา

"เธออยู่ที่หอใช่มั้ย? เธออยู่ที่หอครบกำหนด...เธอย้ายมาอยู่ที่บ้านฉัน" เขาพูดออกมา เขาต้องการให้เขาและคุณอยู่ด้วยกัน คุณพยักหน้าตกลง หลังจากที่คุณได้คบกับเขาคนนี้ คุณและเขาก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดมา


2 เดือนผ่านไป


     หลังจากที่คุณได้อยู่กับเขาเป็นเวลานาน คุณไปที่หน้าบ้านของเขาที่คุณอยู่กับเขา คุณหยิบจดหมายจากกล่องใส่จดหมาย ที่มีจดหมายเกี่ยวกับของเขา 2 ฉบับ และของคุณ 1 ฉบับ หลังจากที่คุณหยิบจดหมายมาเรียบร้อย คุณนำจดหมายของเขาไปให้เขาที่ห้องนั่งเล่น


"นี้จดหมายของนาย" คุณเอาจดหมายของเขาไปให้เขา แล้วคุณนั่งบนตรงข้างโต๊ะของเขาคุณเปิดจดหมายของคุณออกมาจากซอง แล้วคุณเปิดอ่านข้อความที่คุณได้มา ซึ่งข้อความเป็นของพี่สาวของคุณ

'นี่คือเวลานานอันแสนนานๆ ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นยังไง แต่รู้ว่าเธอควรจะรู้ไว้ว่า ตอนนี้ฉันกำลังประสบความลำบากอย่างแสนหนา ฉันต้องการให้เธอกลับบ้านเพื่อมาเลี้ยงครอบครัวเหมือนเดิม ฉันไม่อยากให้เธอไปไหนอีก ฉันต้องการให้อยู่ที่บ้านเราเหมือนเดิม'  หลังจากที่คุณได้อ่านจดหมายไปเรียบร้อย คุณรู้สึกไม่ดีเมื่อคุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้ คุณลุกขึ้นเพื่อที่จะออกไป

"(ชื่อคุณ)...จะไปไหน?" เขาถามคุณว่าคุณลุกขึ้นไปไหน

"ฉันจะไปที่บนห้องหน่อย" คุณบอกกับเขาแล้วคุณไปที่ห้องของคุณ คุณหยิบโทรศัพท์บ้านขึ้นมาโทรหาครอบครับของคุณ คุณโทรไปได้สักพัก ก็ไม่มีมีเสียงตอบรับ คุณวางสายแล้วคุณหยิบขึ้นมาอีกครั้งเพื่อที่จะโทรใหม่อีกครั้ง เสียงพูดคุยก็ดังขึ้น

'ยอโบเซโย! นี่พี่เอง'

'พี่คะ...เกิดไรขึ้นกับบ้านของพวกเราคะ?'

'ตอนนี้บ้านของเขาเกิดปัญหา...'

'ปัญหาอะไรคะ?'

'ตอนนี้อีก 1 สัปดาห์ บ้านของพวกเราจะย้ายไปอยู่ที่โซลแล้ว ฉันมาบอกเธอว่า ฉันต้องการให้เธอมาอยู่ที่โซล ฉันตองการให้เธอมาทำงานที่นี้ เพราะเวลาลำบากเธอจะได้ไม่ต้องลำบากไง'

'อ่อค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ขอไปลาออกจากโรงแรมค่ะ'  หลังจากที่คุณคุยกับพี่สาวของคุณเสร็จ คุณก็พูดไม่ออกเลย ว่าคุณจะทำยังไง


1 สัปดาห์ผ่าน


     ในขณะที่เขาตื่นนอนจากเตียงของและคุณนอนที่เตียงเดียวกัน เขาก็ไม่เห็นคุณอีกเลย เข้าของสารพัดและเสื้อผ้าของคุณก็หายไป ทำให้เขารู้สึกไม่ดี เพราะ 2-3 วันที่ผ่านมา คุณเก็บข้าวของต่างๆของคุณไป เขาลุกไปที่ห้องนั่งเล่น เขาเห็นจดหมายไปนึงที่อยู่บนโต๊ะ เขาเปิดอ่านออกมา


'จอง เซอุน ฉันขอให้นายมีความสุขกับชีวิตของนาย ขอบคุณนายที่เข้ามาในชีวิตของฉัน ฉันมีความสุขที่ได้อยู่กับนายจริงๆ ฉันรู้ว่าเป็นคนที่ดีสำหรับฉันมากที่สุด ฉันรักนาย!'  หลังจากที่เขาอ่านจดหมายที่คุณเขียน เขารู้สึกเสียใจเมื่อคุณจากเขาไปโดยไม่บอกกล่าวกับเขา เขาแต่งตัวแล้วมุ่งไปที่โรงแรมที่คุณเคยทำงาน


ภัตตาคารแห่งหนึ่งในโรงแรมระดับ 5 ดาว


"ขอโทษครับ...ตอนนี้(ชื่อคุณ)...ยังทำงานอยู่ที่นี้อีกมั้ยครับ?" เขาคุยกับหัวหน้าแผนก FB ที่คุณมาทำงานที่แห่งนี้อยู่

"ตอนนี้เธอลาออกแล้ว...เธอออกไปอยู่พี่สาวที่โซลแล้วครับ เกิอะไรขึ้นกับคุณครับ" หัวหน้าแผนก FB บอกกับเขาไป เขาเพิ่งรับรู้ว่าเธอย้ายบ้านไปแล้ว

"อ่อครับ...คงไม่มีปัญหาครับ แค่นี้ครับ" เขาบอกกับหัวหน้าแผนก FB และเขาก็ออกเดินไปหาคุณที่โซล


1 สัปดาห์ผ่านไป ที่แม่น้ำฮัน


     หลังจากที่คุณได้ย้ายมาอยู่ที่โซล คุณได้มัวแต่ทำงานหนักมากๆ เมื่อคุณมาอยู่ในที่แห่งนี้ หลังจากที่คุณได้มาทำงานที่แห่งนี้ หลังเลิกงานคุณมาเดินเล่นที่แม่น้ำฮัน คุณมองไปที่แม่น้ำฮัน คุณมองเกี่ยวกับเรื่องที่ผ่านมาเกี่ยวกับระหว่างคุณและเขาคนนั้น ทำให้คุณได้ลืมเขาคนนี้ไปแล้ว ในขณะนั้นเขาคนนั้น จอง เซอุน ก็เดินมาพบคุณอยู่บริเวณนี้


"(ชื่อคุณ)...นี่เธอหรือเปล่า?" เขาเอ่ยถามคุณได้สักพัก คุณก็หันหลังไปหาเขา

"เซอุน นายมาได้ยังไง" คุณสงสัยว่าเขามาทำไม เขามาทำอะไร

"ฉันเพิ่งได้รู้ว่าเธอย้ายมาอยู่ที่นี่กับพี่สาวเธอ แล้วเรื่องระหว่างเราสองคนหล่ะ...เราเคยสัญญาว่าเราจะอยู่ด้วยกันไม่ใช่หรอ?" "เธอจะว่ายังไงกับฉัน" เขาพูดออกมา ทำให้คุณได้รับรู้ว่าเขารักคุณมากแค่ไหน ทำให้คุณเงียบไปสักพัก

"ฉันไม่รู้ว่านายคิดอะไรอยู่ แต่นายลืมเรื่องพวกนี้ไปซะ!" คุณพูดออกมาแล้วคุณเดินหันหลังเพื่อที่คุณจะหนีจากเขาไป เขาวิ่งตามคุณไป เมื่อเขาถึงตัวคุณเขาจับมือคุณเอาไว้

"(ชื่อคุณ)...เดี๋ยวก่อนดิ...เธอจะไปไหน?" เขาจับมือคุณอย่างแน่นหนา คุณสะบัดมือเขาออกจนหลุดมือ

"นายจะมายุ่งอะไรอีกล่ะ" คุณตะหวาดใส่เขา เขาไปใกล้ตัวคุณแล้วจับที่ไหล่คุณอย่างแน่นหนา

"รู้มั้ยว่าฉันทำเพื่อเธอมากแค่ไหน ฉันทำเพื่อเธอมากเท่าไหร่แล้ว เวลามีปัญหาหรือมีเรื่องอะไรที่ไม่ดี เรื่องแย่ๆ ฉันคอยช่วย คอยแก้ปัญหาให้เธอตลอด แล้วเธอจะลืมฉันไปอีกทำไมล่ะ!" เขาอธิบายเกี่ยวกับตัวคุณเกี่ยวกับเรื่องที่ผ่านมา คำพูดของเขาทำให้คุณพูดไม่ออก น้ำตาที่ไหลบนใบหน้าคุณก็เริ่มไหลออกมา คุณล้มตัวบนพื้น น้ำตาคุณก็ไหลขึ้นมาเรื่อยๆ

"จอง เซอุน!" คุณจับมือเขาแล้วน้ำตาของคุณก็ไหลหยดลงบนมือของเขา

"(ชื่อคุณ)...ฉันรู้ว่าเธอน่ารักแค่ไหน ทำไมถึงฉันไม่ลืมเธอ เพราะเธอเป็นคนน่ารัก เอาใจใส่ เป็นคนอบอุ่น ฉันเองจะลืมเธอไปได้ยังไง" เขาพูดออกมาแล้วเขากอดคุณอย่างแน่นหนา

"ฉันรักนายนะ ฉันขอโทษนะที่ฉันจากนายไปโดยที่นายไม่รู้เกี่ยวกับตัวฉัน" คุณกอดเขาด้วยความเศร้าเสียใจ

"(ชื่อคุณ)...ฉันเข้าใจ โอเคมั้ย?" เขาลูบหัวคุณด้วยความเอ็นดู

"ฉันรู้...ฉันเข้าใจ!" คุณพูดออกมา ทั้งคู่ก็ลุกขึ้นมายืน เขาจับมือคุณ ทั้งเขาและคุณส่งยิ้มใหญ่ให้กันแล้วกัน น้ำตาที่ไหลบนใบหน้าก็หยุดไหล

"(ชื่อคุณ)...ฉันมีอะไรจะบอก? เอาหูมาสิ" เขาจะบอกกับคุณ คุณก็เข้าใกล้ตัวเขา

"มีอะไรก็บอกมาเลย" 

"แต่ง...งาน...กัน...นะ!" เขาบอกกับคุณ คุณก็พยักหน้าตอบตกลงกับเขา คุณและเขาก็ประกบปากเข้ากันแล้วกัน หลังจากนั้นคุณและเขาก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข หลังจากนั้นคุณและก็มีครอบครัวที่ดี มีการมีการที่ดี


20 ปีผ่านไป


     หลังจากผ่านเรื่องพวกนี้ไปได้นาน ทำให้คุณรู้ว่าความทรงจำระหว่างเขาและคุณคงไม่ลืมเรื่องที่ผ่านมา รู้ว่าความรัก ความมิตรภาพ ความทรงจำอันแสนหวาน ทำให้คุณได้จดจำมันไป คุณไปที่ห้องของคุณ คุณดูรูปภาพที่มีคุณและเขาอยู่ ทำให้ได้รู้ว่า 20 Something คือความทรงจำตอนในช่วงที่อายุ 20-29 ปี
.
.
.
.
.
สวัสดีค่ะ ไรท์แต่งฟิคสั้นๆเสร็จเรียบร้อยแล้วนะคะ ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับคนที่อยู่ในช่วงอายุ 20-29 ปี เกี่ยวกับการเดินทางต่างๆ การทำงานทำการต่างๆ ยังไงขอเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ถ้าใครอยากให้ไรท์แต่งลงต่อ เม้นเอาไว้เลย ไม่เม้นไม่ต่อนะคะ





ใครที่เล่นทวิตเตอร์ อย่าลืมเล่นแท็กนี้ด้วยนะ แท็ก #20Something #20ปีระหว่างฉันและเธอ 







ผลงานอื่นๆ ของ shoisjah142

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น