ดวงใจอธิรักษ์โยธิน

ตอนที่ 64 : ดวงใจพนันรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ส.ค. 63











ช่วยผมหน่อยเถอะนะ

ประโยคเว้าวอนของคนไม่เคยญาติดีตั้งแต่ที่รสรินจำความได้ทำให้ขาเรียวภายใต้กระโปรงทรงสอบสีเทาชะงักการก้าวเดิน ดวงหน้าหวานรูปไข่ถูกคาดทับด้วยแว่นสายตาเลนส์หนาหันกลับมาคนพูดก่อนเอ่ยถ้อยคำที่ย้ำให้เขาฟังเป็นรอบที่สามตั้งแต่อีกฝ่ายปรากฏตัวเข้ามาวุ่นวายกับเธอในรอบวัน

ฉันยังขอยืนยันคำเดิมนะคุณภาสกร ฉัน ไม่ ช่วย!

เธอเน้นชัด ช้า ทีละคำขนาดนั้นแต่เขาก็ยังไม่ยอมไม่ฟัง แน่ล่ะเพราะคนตรงหน้าคือภาสกร อธิรักษ์โยธิน ผู้ชายที่รสรินให้นิยามความหน้าด้านและนิสัยแย่เป็นอันดับหนึ่งของโลก เขาไม่มีทางฟังคำนั้นของเธอแม้แต่น้อย

โธ่...โรส ได้โปรดเถอะหากคุณไม่ช่วยผม น้องสาวคุณขึ้นคานเหมือนคุณขึ้นมาจะทำยังไง นี่ผมห่วงน้องสาวของคุณนะเนี่ย

ใบหน้าหล่อเหลามีความทะเล้นเจือในแววตายังคงพยายามหว่านล้อมเธอด้วยเหตุผล แต่เป็นเหตุผลที่ไม่น่าเห็นใจแม้แต่นิด ดูเอาเถอะผู้ชายฝีปากคล้ายน้องสุนัขแบบนี้น่ะหรือคือท่าทางของคนที่กำลังขอความช่วยเหลือผู้อื่นอยู่ รสรินถอนหายใจให้กับถ้อยความเหล่านั้น กดข่มความรู้สึกไม่พอใจไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบ เธอเป็นผู้บริหารระดับสูงของไซแอมมอลล์กว่าจะก้าวขึ้นมาถึงจุดที่ทุกคนยอมรับไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นคำพูดของคนตรงหน้าก็ไม่ค่าพอให้เธอนำมาใส่ใจ

เรื่องราวเหล่านี้จะไม่มีทางเกิดขึ้น หากไม่ใช่เพราะรัสริน นิลนาถ น้องสาวคนเดียวที่เธอมี น้องสาวที่เกิดหลังเธอเพียงไม่กี่วินาที แต่กลับมีอิสระในการใช้ชีวิตอย่างมากมาย รัสรินเกิดอยากจะไปฝึกฝีมือการทำอาหารกับเซฟดังของฝรั่งเศสที่เพิ่งเดินทางมาเมืองไทยเมื่อสัปดาห์ก่อน ทิ้งให้แฟนหนุ่มต้องรับหน้านัดหมายกับทางครอบครัวเพียงลำพัง และบทสนทนาเหล่านี้จะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลย หากว่าเธอซึ่งเกิดก่อนไม่กี่วินาทีจะไม่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับน้องสาวอย่างที่เรียกว่าฝาแฝด จนเขา...ชายผู้ที่ไม่เคยญาติดีกับเธอเลยสักหนต้องลงทุนมาอ้อนวอน

รสรินปริยิ้มเมื่อนึกถึงคำว่า 'อ้อนวอน' ใช่ ภาสกรกำลังอ้อนวอนเธอ อ้อนวอนให้เธอสวมรอยเป็นรัสรินไปพบกับครอบครัวของเขา ครอบครัวที่ใครก็มองว่าแปลกประหลาดเพราะเขามีมารดาถึงสามคน แต่กลับไม่มีใครเป็นมารดาแท้ๆ ของเขาเลยแม้แต่คนเดียว

ขอบคุณในความหวังดี แต่ถ้าคุณห่วงยายรัสจริงอย่างที่ปากพูด ก็ควรไปตามตัวเธอกลับมาพบแม่ๆ ของคุณ ไม่ใช่ให้ฉันไปสวมรอยแทนแบบนี้

รสรินตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง สมองของเธอพยายามกลับไปให้ความสนใจเกี่ยวกับงานที่อยู่ในมือ พยายามตัดเรื่องที่ไม่สำคัญสำหรับชีวิตออกไป โดยเฉพาะสายตาเว้าวอนที่คนตัวโตอย่างภาสกรกำลังส่งมันมาให้เธอ

"แต่ตอนนี้น้องรัสไม่อยู่ คุณจะให้ผมทำยังไง"

"นั่นเป็นปัญหาของคุณ ไม่ใช่ปัญหาของฉัน"

และสิ้นคำปฏิเสธไร้เยื่อขาดใย คนเว้าวอนก็ชักหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง รสรินรับรู้ได้แต่แววตาที่เคร่งขรึมของเขา และสันคางที่ดูเหมือนจะตึงขึ้นมาหน่อยๆ แต่เหตุใดเธอต้องสน ในเมื่อเขาไม่เคยญาติดีกับเธอเลยสักหน เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่จำความได้ก็เท่านั้น แล้วจะให้เธอยื่นมือเข้าไปช่วยน่ะหรือ เมินเสียเถอะ ร้อยก็เมินพันก็เมิน คนอย่างรสริน นิลนาถ ไม่มีทางญาติดีกับภาสกร อธิรักษ์โยธินแน่ๆ











ฝากติดตามนิยายเรื่องอื่นๆ ด้วยนะคะ 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

214 ความคิดเห็น