[ลงแบบ E-BOOK ที่ MEB] FIC WIDOWER : { MARKBAM }

ตอนที่ 2 : widower :: chapter two

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 155 ครั้ง
    18 ม.ค. 59

? themy butter
+


WIDOWER

#MARKBAM

CHAPTER TWO

 
 

“ครับ ฮ่าๆ ตอนนี้ก็ยังมีบ้างนะครับ”

 

“หืม...จริงเหรอครับแล้วพี่โฮมินทำยังไง”

 
 

“ฮ่าๆ”

 


                เสียงใสดังขึ้นในช่วงสายของวันหลังจากที่เขาละสายตาออกมาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อรับโทรศัพท์ซึ่งปรากฏเป็นชื่อของรุ่นพี่ที่ทำงานผู้น่ารักและแสนดีที่แบมแบมเคารพนับถือ ชเวโฮมิน หรือที่แบมแบมเรียกติดปากว่าพี่โฮมินนั่นล่ะ เหมือนว่าเขาจะโทรมาถามเรื่องงาน ในตอนแรกแบมแบมก็ได้แต่ตอบไปตามจริงว่างานที่ทำเดินช้าเสียยิ่งกว่าเต่าคลาน โดยสาเหตุนั้นก็มาจากห้องข้างๆที่ขยันส่งเสียงรบกวนนั่นเอง


 

เสียงเด็กร้องทำให้แบมแบมสติหลุดแค่ไหนก็ดูเอาเองแล้วกัน ว่าเกือบอาทิตย์หลังจากนั้นงานของเขายังไม่เสร็จเสียทีทั้งๆที่เหลืออีกแค่สองสามตอนที่ต้องพิมพ์เท่านั้น...

 


“อ๋อ ตอนแรกผมก็อยากแจ้งเจ้าของตึกนะ แต่ก็สงสารลูกเขาน่ะยังเล็กอยู่เลย” แบมแบมยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มก่อนจะพิงสะโพกลงกับเคาน์เตอร์ห้องครัว ตอนนี้หัวข้อการสนทนาของเขาและรุ่นพี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคนข้างห้องของเขาที่หลังจากเจอกันครั้งแรกก็ผ่านมาได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว แบมแบมก็ยังไม่ชินกับเสียงร้องไห้แบบนั้นสักเท่าไหร่


 

แต่ก็ใช่ว่าแบมแบมจะปล่อยเลยตามเลยหรอกนะ


 

“ไม่เป็นไรหรอกครับพี่โฮมิน” เพราะว่าเขาเองก็เข้าไปให้ความช่วยเหลือชายหนุ่มข้างห้องอยู่หลายครั้งเหมือนกัน จนตอนนี้ทำให้เราพูดคุยกันได้อย่างสะดวกใจไปโดยปริยาย และอีกอย่างการที่เขาเข้าไปช่วยนั้นมันก็ไม่ใช่เพราะว่าเขาใจดีหรือเป็นพ่อพระหรอก แต่นั่นเป็นเพราะเขาต้องการความเงียบเพื่อทำงานต่างหาก

 
 

“ครับ แบมต้องไปทำงานต่อแล้ว ขอบคุณนะครับพี่” จนสุดท้ายก็เป็นเขาที่พูดตัดบทก่อนเมื่อเห็นว่าเรื่องราวที่คุยมันเริ่มไม่เกี่ยวกับการทำงานสักเท่าไหร่


 

“...” โทรศัพท์มือถือถูกเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงดังเดิม ใบหน้ายิ้มแย้มของคนตัวเล็กก็กลับมานิ่งเฉยอีกครั้งแต่มันก็ไม่ใช่เพราะว่าไม่พอใจหรืออะไรหรอก แบมแบมหน้านิ่งเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เขาไม่ใช่คนยิ้มเก่งหรือมนุษย์สัมพันธ์ดีนัก ไม่อย่างนั้นจะมีเพื่อนในตึกแค่คนเดียวแถมยังเป็นคนแก่ข้างห้องหรือไง


 

ติ๊ง ~


                                                                            

เจ้าของห้องมีอันต้องขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเสียงกริ่งดังขึ้น ที่แปลกใจก็เพราะเขาไม่ค่อยมีแขกมาเยี่ยมโดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้ามากนัก ดังนั้นคนตัวเล็กจึงไม่รอช้าที่จะกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังประตูหน้าห้องเพื่อต้อนรับผู้มาเยือน


 

“...”

 


“อ้าว มีอะไรหรือเปล่ามาร์ค”


 

และเมื่อบานประตูเปิดออกภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็คือร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนพร้อมกับกระเป๋าอุ้มเด็กด้านหน้าที่มีร่างเล็กๆของยัยหนูวัยเจ็ดเดือนครึ่ง ยิ้มโชว์ฟันหน้าซี่เล็กๆกับเหงือกแดงๆให้เขาเป็นการทักทายจนแบมแบมอดไม่ได้ที่จะย่อตัวลงไปพูดคุยด้วย


 

“ผมเอาขนมมาฝาก ถือว่าแทนคำขอบคุณสำหรับอาทิตย์ที่ผ่านมา” มาร์คยิ้มบางๆก่อนจะยื่นกล่องแสตนเลสทรงสี่เหลี่ยมที่พอคนตัวเล็กเห็นโลโก้ประทับข้างกล่องปุ๊บก็รู้ได้ทันทีว่าของด้านในต้องเป็นคุกกี้กลิ่นนมรสชาติละมุนลิ้นจากร้านใต้ตึกแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์

 


“ขอบคุณครับ เหมือนรู้เลยอะว่าผมชอบร้านนี้” คนตัวเล็กยิ้มรับเต็มใบหน้าก่อนจะรับเจ้ากล่องนั้นมาถือไว้เอง

 


“เมื่อวานผมลงเอาผ้าไปซักพอดีก็เลยแวะซื้อขึ้นมาด้วย ไม่ยักรู้ว่าคุณชอบ” แบมแบมเม้มปากพลางพยักหน้ารับคำพูดเหล่านั้นของชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนที่บทสนทนาจะขาดหายไปชั่วครู่เมื่อยัยหนูในชุดสวยกว่าปกติไอค่อกแค่กออกมา

 


“อ๋า...แหวะออกมาทำไมล่ะลิลลี่”

 


“หือ...” มาร์คเองมองไม่เห็นหรอกว่ายัยตัวเล็กของเขาทำอะไรอยู่เพราะว่าสะพายลูกเอาไว้ข้างหน้า แต่พอแบมแบมบอกว่าลิลลี่ของเขาแหวะเอานมออกมากองไว้ที่คางตัวเองเขาก็รีบควานหาผ้าออกมายื่นให้แบมแบมรับไปอย่างรวดเร็ว

 


“จะพาแกไปเที่ยวไหนเหรอครับ” แบมแบมถามขณะที่บรรจงซับมุมผ้าลงไปบนริมฝีปากชมพูอ่อนของเด็กน้อยตรงหน้า


 

“อ๋อ...ว่าจะลองพาขับรถไปหาซื้อของใช้เพิ่มเติมน่ะครับ ไหนๆก็ย้ายมาอยู่แถวนี้แล้วเลยอยากสำรวจดูหน่อย” มาร์คตอบกลับพลางรับผ้าที่เปื้อนคราบนมมาพับเก็บใส่กระเป๋าเป้ที่สะพายไว้ไหล่ขวา


 

“ปะป๊าจะพาไปเที่ยวดีใจไหมลิลลี่...” คนตัวเล็กทำเสียงเล็กพูดคุยกับเด็กน้อยที่ดูเหมือนว่าจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษในวันนี้ เพราะตั้งแต่เช้ามาแบมแบมยังไม่ได้ยินเสียงร้องผ่านกำแพงห้องมาเลยสักแอะเดียว เหมือนรู้เลยว่าพ่อจะพาไปเที่ยวน่ะ...


 

“อ่า คุณมาร์คลองขับไปตรงซอยสิบหกก็ได้ครับ มีห้างใหญ่ๆอยู่แถวนั้นเยอะเลย”

 


“โอเคครับ” มาร์คขานรับคำคนใจดีที่ช่วยแนะนำสถานที่ให้เขา แบมแบมเป็นเพื่อนข้างห้องที่ทำให้มาร์คคลายความกังวลไปได้เยอะมากจริงๆกับปัญหาการเลี้ยงเด็กทารกด้วยตัวเองเพียงลำพังแบบนี้

 


“งั้นผมขอตัวก่อนนะ คุณอยากได้อะไรหรือเปล่า” มาร์คขยับกายพร้อมกระชับกระเป๋าต่างๆที่ตนเองสะพาย แบมแบมส่ายหน้าน้อยๆก่อนจะทำท่าโบกมือบ๊ายบายให้กับเด็กหญิงตัวน้อยที่แม้ว่ามาร์คจะพาเดินห่างไปแล้วเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของเธอก็ยังดังให้ได้ยินอยู่เลย

 


“...”

 


เห็นแบบนี้แล้วแบมแบมรู้ซึ้งเลยนะว่าการเลี้ยงคนๆนึงให้โตมันลำบากมากขนาดไหน





 

 

 

                สามวันต่อมาต้นฉบับที่แบมแบมตัดสินใจหามรุ่งหามค่ำพิมพ์มันออกมาให้ดีที่สุดก็เสร็จสมบูรณ์ลงจนได้ เขาส่งไฟล์เข้าไปยังสำนักพิมพ์เป็นที่เรียบร้อย เหลือก็เพียงให้ฝ่ายพิสูจน์อักษรทำการพิสูจน์และรอเข้าไปเซ็นรับเงินที่บริษัทเท่านั้น ตอนนี้แบมแบมจึงพูดได้เต็มปากว่า

 
 

งานของเขา สำเร็จลุล่วงแล้ว


 

“...” แต่พอไม่มีอะไรให้ทำทุกอย่างก็ดูว่างทันที เพราะว่าหนังสือของเขานั้นพิมพ์สองเดือนครั้ง ดังนั้นในเดือนนี้ซึ่งเหลือเวลาอีกตั้งหนึ่งอาทิตย์จนกว่าจะเริ่มเดือนใหม่ และเดือนใหม่ก็เป็นเดือนว่างที่เขาไม่ต้องรีบเร่งส่งงานอีกต่างหาก...มันจึงเป็นอะไรที่ว่างมากๆเลย

 
 

จะหาพล็อตหรือให้พิมพ์ล่วงหน้าเขาก็คงไม่ทำเพราะว่ามันเป็นสไตล์ของเขาที่จะมาเริ่มทำตอนช่วงเวลาที่ใกล้ส่ง หรือเรียกง่ายๆว่าเขาเป็นพวกไฟลนก้นนั่นแหละ...แต่ก็อย่างที่รู้ๆกัน พี่โฮมินซึ่งอยู่ในตำแหน่งบก.ของบริษัทคงไม่ใจร้ายกับเขามากนักถ้าจะเลยกำหนดส่งไปวันสองวัน


 

“เฮ้อ”


 

แบมแบมถอนหายใจเมื่อเขาดันลุกขึ้นมาตอนหกโมงเช้าแล้วสมองตื่นเต็มที่จนไม่สามารถนอนต่อได้ อาจจะเป็นเพราะว่าเมื่อคืนนี้เขานอนเร็วกว่าปกติด้วยล่ะมั้ง คนตัวเล็กคิดในใจว่าเขาควรทำอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่การนั่งอยู่เฉยๆ หากแต่จะออกไปเที่ยวก็ยังเช้าเกินไปอีก...


 

สุดท้ายแล้วแบมแบมก็มาจบอยู่ที่สวนของคอนโดในชุดวอร์มขายาวและเสื้อฮู้ดสีเข้ากัน รองเท้าผ้าใบสำหรับวิ่งที่นานๆทีจะได้ใส่ถูกรื้อออกมาใส่สำหรับการวอร์มร่างกายในตอนเช้า แบมแบมไม่ใช่คนรักสุขภาพออกแนวไปทางทำลายด้วยซ้ำ แต่วันนี้ที่นึกคึกออกมาวิ่งก็เพราะเห็นว่าเวลามันเยอะและเขาก็ไม่มีอะไรทำ...


 

“...” และดูเหมือนว่าจะมีคนวิ่งออกกำลังกายเหมือนกันกับเขาเยอะพอสมควรเลย หากแต่ออกแรงวิ่งไปได้สักระยะเขาก็เหนื่อยจนต้องทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สีขาว เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาตามกรอบหน้าทำให้แบมแบมตัดสินใจกับตัวเองว่าเขาควรพอได้แล้ว


 

สิบนาทีสำหรับการวิ่งวันแรก...ถือว่าดีล่ะมั้ง


 

“คุณแบมแบม”

 
 

“ค...ครับ อ้าว!” แบมแบมที่กำลังนั่งอ้าขาก้มหน้าด้วยความเหนื่อยเงยหน้าขึ้นมาเมื่อถูกเรียก ดวงตากลมเบิกขึ้นหน่อยๆเมื่อไม่คิดว่าจะได้เจอกันกับคนที่เขาคิดว่าน่าจะยังไม่ตื่น


 

“มาออกกำลังกายเหรอครับ เหงื่อโชกเลย” มาร์คส่งยิ้มบางๆให้เขาอย่างที่ชอบทำ ดวงตากลมโตจ้องไปยังรอยยิ้มนั้นพร้อมกับแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ด้านหลังที่ส่องมาแบบได้จังหวะ ทำให้ความคิดแปลกๆของเขาเกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ


 

อย่างกับรอยยิ้มของมาร์คมันสว่างจนทิ่มตาของแบมแบมเลยอะ

 


“ครับ...ก็ลองดู” แบมแบมตอบพลางยกหลังมือตัวเองขึ้นเช็ดเหงื่อ สังเกตเห็นว่ายัยตัวเล็กที่ถูกอุ้มให้ซบหน้าอยู่บนไหล่ของมาร์คใส่หมวกไหมพรมสีชมพูออกมาเพื่อกันแดดด้วย อย่างกับตุ๊กตาเลย...

 


“แล้วนี่คุณกับลิลลี่ไปไหนมาแต่เช้าเลย”

 


“อ๋อ...ผมไปซื้อข้าวเช้ามา เมื่อวานออกไปซื้อของให้ลิลลี่ก็ดันลืมซื้อของสดมาติดตู้เย็น” แบมแบมขยับกายเว้นที่เอาไว้เผื่อว่ามาร์คอยากจะนั่ง แต่ว่าก็ไม่ได้เอ่ยปากชวนออกไปหรอกนะ แล้วแต่มาร์คเลย

 


“อย่างงั้นเหรอครับ ทีหลังมายืมของสดจากผมก็ได้นะ มีเยอะแต่ไม่ค่อยได้กิน...เน่าคาตู้ทุกอาทิตย์เลย” แบมแบมมองตามคนตัวสูงตรงหน้าที่เหมือนว่าจะเคลื่อนตัวจากตำแหน่งยืนเดิม จนกระทั่งสุดท้ายร่างสูงของอีกฝ่ายในชุดเสื้อยืดสบายๆก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆกันกับเขาบนเก้าอี้


 

“ไม่เอาหรอก แค่คุณมาช่วยเลี้ยงลิลลี่ก็เกรงใจจะแย่แล้ว”

 


“ฮ่าๆ อย่าคิดมากครับ...ผมช่วยเลี้ยงเพราะไม่อยากให้ลิลลี่ร้องไห้” แบมแบมพูดไปแค่นั้น ไม่ได้บอกว่าที่ทำไปก็เพราะว่าตัวเองล้วนๆ เพราะเวลาลิลลี่ร้องไห้ตอนที่เขากำลังจะตั้งใจทำงานนั้นมันน่าปวดหัวจนเหมือนกับมีค้อนปอนด์ใหญ่ๆทุบลงมาจนแบมแบมมึนไปหมดเลย

 


“เมื่อวานตอนกลางคืนคุณได้ยินเสียงร้องลิลลี่ไหม เขาตกโซฟาล่ะ”

 


“ตกโซฟา! บ้าเหรอครับ คุณปล่อยให้แกตกลงมาได้ยังไงเนี่ย” แบมแบมตาโต เผลอพูดจาไม่สุภาพออกไปแต่นั่นก็เพราะว่ามาร์คที่สะเพร่าปล่อยให้เด็กเล็กขนาดนี้หล่นลงมาจากโซฟาตัวเบ้อเริ่มได้ยังไงกัน โชคดีแค่ไหนที่ไม่คอหักไปน่ะ

 


“ผมลุกไปปิดแก๊สแป๊บเดียวเอง กลับมาอีกทีก็นอนร้องอยู่บนพื้นซะแล้ว...โชคดีที่มีพรมปูไว้” มาร์คแก้ตัวด้วยเสียงหัวเราะแห้งๆ อันที่จริงเขาไม่ได้อยากเล่าเรื่องนี้ให้แบมแบมตำหนิเขาหรอก มันไม่ใช่จุดประสงค์หลัก

 


“คุณระวังหน่อยสิครับ เด็กวัยนี้เขาก็ซนอยากขยับเขยื้อนด้วยตัวเองแบบนี้แหละ” แบมแบมขมวดคิ้วถอนหายใจ โน้มใบหน้าเข้าไปสำรวจบาดแผลเด็กที่หลับแก้มยุ้ยอยู่บนไหล่กว้าง

 


“...”

 


“คุณแบมแบมครับ” แต่จู่ๆมาร์คก็เรียกเขาหลังจากที่เงียบไปเกือบนาที

 


“ว่าไงครับ”

 


“คือ...ผมขอไลน์คุณได้ไหม หรือโซเชียลอะไรก็ได้ที่คุณใช้งานน่ะ” แบมแบมเลิกคิ้วหน่อยๆก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆถึงแม้จะยังไม่เข้าใจวัตถุประสงค์ของคุณพ่อลูกอ่อนก็เถอะ ห้องอยู่ข้างกันแค่นี้คุยกันตรงๆเลยก็ได้นะอันที่จริง...

 


“ได้สิครับ”

 


“อ่า...งั้นคุณช่วย แอดให้ผมหน่อย” มาร์คพูดพลางขยับตัวหยิบเอาโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาเข้าแอพลิเคชั่นสีเขียวสำหรับแชทส่วนตัวยื่นให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ มือเล็กรับไปก่อนจะกดตัวอักษรใส่ลงไปตรงช่องว่างสำหรับเพิ่มเพื่อนใหม่

 


“นี่ครับ” และยื่นกลับไปให้อีกคนเมื่อพิมพ์เสร็จเรียบร้อย

 


“ขอบคุณครับ เอาไว้ผมจะไลน์ไปถามเรื่องเลี้ยงลิลลี่อันที่ผมไม่ค่อยเข้าใจนะ ฮ่ะๆ” แบมแบมยิ้มรับก่อนจะเบนหน้าหนีไปทางอื่นเมื่อรู้สึกว่าอากาศรอบๆมันเริ่มร้อนอบอ้าวขึ้นกว่าก่อน อาจจะเพราะว่านี่มันใกล้จะแปดโมงแล้วล่ะมั้งแดดถึงได้จัดขนาดนี้น่ะ...

 


“...”

 


ไม่ไหวแล้ว ร้อนไปหมดเลย!

 




 

                แบมแบมออกจากห้องมาตั้งแต่ช่วงสายของวันแล้วเพราะรู้สึกเบื่อที่ต้องขลุกอยู่ในห้องทั้งวันทั้งที่งานเสร็จสิ้นแล้ว มาร์คเองก็ดูเหมือนว่าจะรับมือกับลูกสาวได้มากกว่าเดิมเพราะลิลลี่ไม่ค่อยส่งเสียงร้องนอกจากเมื่อคืนที่เขาต้องเอาหมอนอุดหูตัวเองกลางดึก ก่อนจะมารู้ความจริงเมื่อเช้าว่าเป็นเพราะเจ้าตัวเล็กตกโซฟา

 
 

“มึง...ร้านนี้ๆ”


 

“แป๊บ!” แบมแบมขมวดคิ้วเมื่อเพื่อนสนิทไม่ยอมทำตามใจตัวเอง ตอนนี้คนตัวเล็กกำลังเดินเล่นอยู่ตลาดกลางคืนแถวบ้านเพื่อนของเขา ชเว ยองแจเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวตั้งแต่เรียนมัธยมต้นจนกระทั่งทำงาน เป็นคนที่ทนนิสัยและเข้ากันได้กับแบมแบมมากที่สุดก็ว่าได้


 

“งั้นเดี๋ยวมึงตามกูมาละกันนะ”

 


“เดี๋ยวดิ เสร็จแล้วเนี่ย” ชเวยองแจรั้งแขนของเพื่อนสนิทที่ตั้งท่าจะเดินไปดูแผงขายของอื่นโดยไม่รอเขา ยองแจรีบเอากระเป๋าสตางค์ที่เลือกส่งให้แม่ค้าตามด้วยธนบัตรอย่างรวดเร็ว คิ้วคู่สวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเพราะไม่เข้าใจความคิดของแบมแบมว่าเจ้าตัวจะรีบร้อนไปไหน

 


“...”

 


“นี่มึงจะดูร้านของเล่นเด็กทำไมเนี่ย ลดอายุตัวเองหรอ...กูถ่ายรูปให้ไหมจะได้เอาไปอวดในไอจี” ชเวยองแจแกล้งเหน็บแนมเมื่อแบมแบมลากเขาเดินมายังแผงที่อยู่ห่างออกไปสองสามล็อค ของเล่นเด็กแบบต่างๆที่ดูเหมือนเป็นงานฝีมือถูกจัดเรียงเอาไว้ให้เลือกสรรอย่างน่ารัก มือขาวยื่นไปหยิบจับตุ๊กตาผ้าตัวเล็กๆขึ้นมาเปรียบเทียบกันโดยไม่สนใจคำพูดของเพื่อน


 

“ไอ้แบม” แต่ดูเหมือนว่าชเวยองแจจะยังไม่เลิกเซ้าซี้


 

“กูจะดูไปฝากเด็กข้างห้อง”


 

“แหม...จู่ๆก็รักเด็กขึ้นมานะมึง” เมื่อรู้จุดประสงค์ก็อดไม่ได้ที่จะกระแนะกระแหน แต่ว่ายองแจก็ยื่นมือเข้าไปช่วยเลือกตุ๊กตาผ้านุ่มนิ่มด้วยอีกคน


 

“ปากมาก กูไม่ได้รัก ที่ทำอยู่นี่เพื่อตัวเองต่างหาก” แบมแบมพูดเสียงเรียบพลางยื่นตุ๊กตาหนึ่งตัวที่ตัดสินใจเลือกไปให้แม่ค้าจัดการใส่ถุงพร้อมกับจ่ายเงิน ก่อนที่แก้มนิ่มจะถูกปลายนิ้วของยองแจจิ้มจึกเข้ามาอีกครั้งในจังหวะที่กำลังจะเดินออกจากร้านจนคนหน้าหวานต้องขมวดคิ้วมองเพื่อนด้วยความรำคาญใจ

 
 

“ยองแจกูรำคาญ”


 

“อ๋อเหรอ...” แต่ยองแจก็ยังลอยหน้าลอยตากวนไม่เลิก...มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เขาเล่าเรื่องคนข้างห้องที่ย้ายเข้ามาใหม่พร้อมกับลูกสาววัยเจ็ดเดือนให้ฟังไปเมื่อเย็น พอเล่าจบยองแจก็เอาแต่พูดเรื่องไร้สาระอย่างการบอกว่าอีกไม่นานเขาจะต้องกลายเป็นคุณพ่อให้เด็กคนนั้นอีกคน


 

ซึ่งแบมแบมว่ามันไร้สาระ...โคตรๆเลยอะ


 

“กูทำเพื่อตัวเองจริงๆ พอเด็กไม่ร้องกูก็ไม่ปวดหัว พอไม่ปวดหัวงานกูก็เดิน...เหตุผลกูก็มีแค่นั้น”


                         

“...”

 


อืม...ก็แค่นั้นแหละ จริงๆนะ













TALK!


เชื่อสิว่าไม่มีอะไรจริงๆ ฮ่า ~

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์กับเลขfav.นะคะ ดีใจที่มีคนสนใจด้วย

ถ้ากระแสตอบรับไม่เงียบเกินไปเราก็จะมาเรื่อยๆนะคะไม่ต้องห่วง 

เดี๋ยวตอนหน้าเขาจะสนิทใจกันมากกว่านี้แหละ ค่อยๆไปเรื่อยๆเนอะ ♥

แล้วเจอกันค่ะ!





#ficwdwmb


twitter : @since9397 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 155 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,383 ความคิดเห็น

  1. #1359 uromtbb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 11:34
    จิงอ๋อออ🤗
    #1,359
    0
  2. #1358 uromtbb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 11:34
    จิงอ๋อออ🤗
    #1,358
    0
  3. #1342 Beaujungf (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 07:57
    ฮั่นแน่ ตอนนี้ซื้อให้คนลูกเนาะ เดี๋ยวต่อไปถึงคิวคนพ่อแน่นอนนนนน
    #1,342
    0
  4. #1323 YanisaCH (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 06:47
    แค่นั้นก็แค่นั้นโนะ
    #1,323
    0
  5. #1319 Facebook12345 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 20:41

    จ้ะลูกแบมจะเชื่อนะอิๆๆ

    #1,319
    0
  6. #1299 VivoV5 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 20:46
    ไม่เชื่อได้มั้ยเนี่ย
    #1,299
    0
  7. #1278 pimpimpim1a (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 15:34
    จริงๆเหรอ จริงๆใช่มั้ยนะ
    #1,278
    0
  8. #1247 sangster97 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 18:23
    แหนะ ทำเพื่อตัวเองจริงๆเหรอแบม มะเชื่อร้อกก
    #1,247
    0
  9. #1242 TuanBam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 20:17
    ที่ทำไปก็เพื่อตัวเองจริงเหรอน้องแบม 555
    #1,242
    0
  10. #1224 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 14:09
    พี่มาร์ค ทำเด็กตกโซฟา โอ้ยยยยย
    #1,224
    0
  11. #1212 i_am_a_weirdo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 00:57
    แน่ะคุณมาร์คเอาลูกมาอ้างป่าว
    #1,212
    0
  12. #1204 babyB_ig7 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 09:44
    ขอไลน์แล้ว ตอนที่สองเอง 5555


    #1,204
    0
  13. #1188 ✖ bAzzA✖ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 09:24
    ค่ะ เค้าไม่ได้จะจีบใช่มั้ยคะ^^
    #1,188
    0
  14. #1147 wslloogpa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 23:06
    คุณพ่อคนเนียน กับนักเขียนคนซึน อิอิ
    #1,147
    0
  15. #1136 Monqter (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 17:05
    แน่ะ เนียนนะคุณพ่อ
    #1,136
    0
  16. #1099 마크뱀뱀 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:21
    จ้าาาาา มีการขอไลน์
    #1,099
    0
  17. #1083 ojay2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:59
    จริงอ่ะ 555555555
    #1,083
    0
  18. #1034 KiHaE*129 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 03:58
    จริงหรออออออออออออออออออออออออ
    #1,034
    0
  19. #1014 Nuthathai Por (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 10:43
    "อ๋อเหรอ" แค่นั้นจริ๊งจริงเหรอออออออออออออออออออออออ
    #1,014
    0
  20. #998 0061. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 00:01
    แค่นั้นจริงๆหรอลูก หืมม แต่พี่เค้าไม่แค่นั้นกับหนูนะคะ เค้าขอไลน์หนูแล้วค่ะ เห็นไหม เค้าจะจีบหนูลูก ฮืออออ
    #998
    0
  21. #919 ____wpd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 00:08
    โอ้เย้ะ คนหล่อขอไลน์~
    #919
    0
  22. #904 march03 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 16:37
    แบม ดูนุ่มนวล เกิน ผชทั่วไปจริงๆ ไม่แปลกที่มาร์ค จะ ละมุนกลับ
    #904
    0
  23. #879 MandM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 23:33
    แหมขอไลน์เลยนะมาร์คต้วน

    คิดไรป่าวเนี่ย นอกจากจะถามเรื่อง

    การเลี้ยงลิลลี่อ่ะ อิอิ

    ส่วนแบมแน่ใจหรอว่าทำเพื่อตัวเองแค่นั้นอ่าาาา
    #879
    0
  24. #859 Castella_ombra (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 16:45
    พี่มาร์คคะ จะจีบรึเปล่าคะ5555
    #859
    0
  25. #821 ValentinoB (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 09:31
    ทำไมเรามองว่าแบมเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจเนี่ย 555
    หรือเราคิดไปเองนะ 5555
    ชอบแบมคาแรกเตอร์นี้มากเลยค่ะ น้องดูสัมผัสได้อ่ะ ชอบมากเลยค่ะ
    ชอบทุกอย่างเลย ทุกตัวละครเหมือนมีตัวตนจริงๆเลย คาแรกเตอร์แบบนี้ ลุคแบบนี้ น่าสนใจมากเลยค่ะ
    ยิ่งอ่านยิ่งชอบ โดนเฉพาะการบรรยายของไรท์ เพราะเหมือนทำให้เราเหมือนเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ด้วย
    สนุกมากเลยค่ะ ประทับใจมากๆ
    #821
    0