นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[GACKT x HYDE:Fanfic] Alright

GACKT x HYDE reunion แต่งไว้นานแล้วค่ะ มันมาจากอารมณ์ชั่ววูบ เตือนไว้ก่อนว่าชั่ววูบจิงๆนะเออ

ยอดวิวรวม

765

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


765

ความคิดเห็น


11

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 พ.ค. 53 / 00:19 น.
นิยาย [GACKT x HYDE:Fanfic] Alright

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ผมมองเสี้ยวหน้ายามหลับของเขาอย่างหลงใหล   

คิดถึงเหลือเกิน..นานเท่าไหร่แล้วนะ  ที่ไม่ได้อยู่ใกล้นายขนาดนี้   

ผมไล้นิ้วไปตามโครงหน้าสวย  ผิวอุ่นของเขาทำให้ผมแทบบ้า   

/พอเถอะ   หยุดบ้าซะทีเสียงหนึ่งหยุดผมไว้  ผมหัวเราะเบาๆให้กับความงี่เง่าของตัวเอง  

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 พ.ค. 53 / 00:19


I'm Alright
GACKTxHYDE

แต่งไว้นานแล้วนะคะ  สำนวนอาจติดขัดบ้าง(อาจไม่บ้างด้วย  น่าจะเยอะอยู่)
สำหรับผู้หลงมาเจอ  เชิญอ่านเลยเจ้าค่ะ 

--------------------------------------------------------------------



รอยยิ้มเศร้าแต่อบอุ่นเจืออยู่บนใบหน้าได้รูปของชายหนุ่มตั้งแต่ได้รับโทรศัพท์เมื่อเย็นวาน

สำหรับเขาในตอนนี้  เรื่องของเมื่อวานมันดูราวกับความฝัน…

………

“Gackuto ครับ  มีโปรเจคเสนอมาจากHaido san น่ะครับ  คือว่าทางโน้นเขาเชิญคุณไป..”

“ครับ…ทำครับ” ชายหนุ่มตอบออกไปโดยที่ยังฟังไม่จบเลยว่าเขาจะให้ตัวเองไปทำอะไร   สมองยังไม่ทันสั่งการเสียด้วยซ้ำตอนที่เขาได้ยินชื่อของคนๆนั้น…คนที่เขาคิดว่า  คงไม่มีโอกาสอีกแล้วที่จะได้ยืนอยู่ข้างๆ  ไม่มีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มสวยนั้นใกล้ๆอีกครั้ง…

“เอ๋!!.....ครับ  แล้วผมจะจัดการให้ครับ” อีกฝ่ายตอบกลับอย่างงงๆ  ..อะไรมันจะตัดสินใจได้เร็วอย่างงี้วะ…

“เออ  ไม่เป็นไร  เดี๋ยวผมคุยกับทางโน้นเอง” Gackt พูดออกไปโดยพยายามคุมไม่ให้เสียงตัวเองสั่นไปมากกว่านี้

“ขอบคุณนะทัตจัง  แล้วผมจัดการเอง”

………..



….กี่ปีแล้วนะ…

ร่างสูงหลับตาลง   ภาพต่างๆค่อยปรากฏขึ้นมาราวกับอัลบัมรูปที่ถูกเปิดดู  อัลบัมที่เจ้าของเคยพยายามอย่างที่สุดที่จะเก็บไว้ในที่ๆเขาหาไม่เจอ  เขาพยายามที่จะปิดผนึกมันไว้ยังที่ลึกที่สุดในความทรงจำ  แต่ตอนนี้  แค่เพียงรู้ว่าคนๆนั้นยังคิดถึงเขา  ถึงแม้จะไม่ใช่ในแบบที่เขารู้สึก  มันก็เหมือนกับว่าผนึกแน่นหนานั้นได้ถูกกระชากทำลายทิ้งไป  

…..ดีใจจนตัวสั่นไปหมด…..

ใจหนึ่งร่างสูงกลัวเหลือเกินว่าเขากำลังจะทำผิดอีกครั้ง  และครั้งนี้อาจไม่ใช่เพียงแค่การทำร้ายตัวเขาเอง  

…แต่เขาก็ไม่ใส่ใจมันเพราะเขาต้องการที่จะมองข้ามเรื่องทุกๆเรื่อง….เสียงทุกๆเสียง  …เพื่อที่จะมองตรงไปยังคนๆนั้น

…เพียงคนเดียว…

แม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แม้จะพยายามตัดใจ  เวลาหลายปีที่ผ่านมา  เขาคิดว่าทุกๆความรู้สึกที่เคยรุนแรงเหลือเกินนั้นมันคงจะค่อยๆลดลงบ้าง

แต่ตอนนี้เขากลับพบว่า  นาฬิกาของเขาคงจะหยุดเดินไปตั้งนานแล้วตั้งแต่วันที่ได้สัมผัสมืออุ่นนั้นเป็นครั้งสุดท้าย …ไม่มีความทรงจำหรือความรู้สึกใดเลยที่ถูกลบเลือน   และเมื่อวานหลังจากวินาทีท่ีเขาวางโทรศัพท์  นาฬิกาของเขาก็เริ่มเดินอีกครั้ง  

ร่างสูงกุมมือตัวเองไว้แน่น  

…เขายังรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นนั้น…

…อยากสัมผัสอีกครั้ง…ราวกับต้นไม้ที่โหยหาแสงอาทิตย์ในค่ำคืนกลางฤดูหนาว…

“นี่เราบ้าไปแล้วรึเปล่า”  ร่างสูงพูดขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง  ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างระอากับความงี่เง่าของตัวเอง

“เป็นไรอะแก เด๋ียวยิ้มเดี๋ยวเศร้า เดี๋ยวก็ทำหน้าอย่างกะจะร้องไห้  อาหารเป็นพิษเหรอวะ” เสียงจากจุนจิมือกลองตัวกวนทำให้ชายหนุ่มหันควับทันที  ไม่กี่วินาทีต่อมาแก้วน้ำพลาสติกในมือเรียว(ที่ยังมีน้ำอยู่)ก็ปลิวไปหาคนปากดีซะแล้ว

“กวนจริงนะแก…จะแต่งเพลงโว้ย  เงียบๆหน่อย”  ร่างสูงพูดพลางเดินกลับมานั่งที่โต๊ะเพื่อเค้นสมองแต่งเพลงต่อ  แต่แล้วก็…

…กริ๊งงงง…

เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้นทำเอาจากที่ชายหนุ่มที่ฉุนอยู่แล้วหัวเสียเลยที่เดียว

/ใครวะ!!!/  

“ครับ” เสียงรับโทรศัพท์อย่างเซ็งๆทำเอาปลายสายรู้สึกผึดขึ้นมานิดๆ  เพราะกลัวจะมารบกวนเวลาการทำงานของอีกฝ่าย

“Gach Chanยุ่งอยู่เหรอ  งั้นเดี๋ยวค่อยโทรมาใหม่ก็แล้วกัน”

แต่ตอนนี้เสียงของคนที่โทรมากลับแปรสภาพคนหัวเสียให้กลายเป็นตุ๊กตาหินไปซะแล้ว

“ดะ…เดี๋ยวครับ  H..Haido San ว่างครับ   เออหมายถึงผมว่างครับ  คุยได้เลยครับ  ตอนนี้กำลังนั่งเล่นเฉยๆเลยครับ”

(ไรวะ  ไอ้นี่เมื่อกี้ยังยุ่งๆอยู่เลย-เสียงบ่นจากคนที่หัวยังเปียกอยุู่)

“เออ…”  แต่บทสนทนาก็ยังไม่เริ่มแม้เวลาจะผ่ายไปหลายนาทีแล้วก็ตาม  ร่างสูงยืนนิ่งรู้สึกได้ว่ามือของตัวเองนั้นชื้นเพราะเหงื่อจนเกือบทำให้โทรศัพท์หลุดจากมือเลยทีเดียว

“เรื่องงานอ่ะ…” เสียงหวานเป็นฝ่ายเรื่มก่อน  ทำเอาคนรับโทรศัพท์แอบถอนหายใจ

“ครับ?” ปลายสายตอบไปอย่างกระตือรือล้นเพราะเริ่มรู้สึกว่ามีหัวข้อให้สนทนาแล้ว

“ถ้่า Gach chanไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะ  ไม่ต้องตอบรับเพราะเกรงใจก็ได้”

คำพูดของคนตัวเล็กกว่าทำเอาเขานิ่งกว่าเดิม  สมองของชายหนุ่มกำลังทำงานอย่างหนัก  เพราะใครๆก็รู้ว่าตอนนี้เขากำลังจะออกอัลบัมใหม่  แล้วการที่อยู่ดีๆเขาก็ตกลงรับงานนอกทั้งๆที่งานของตัวเองก็ยังไม่เสร็จดีแบบนี้มันดูไม่ค่อยจะมีเหตุผลซักเท่าไหร่

“เอ่อ….ทำไมถึงคิดว่าผมไม่ว่างหล่ะ?”  /ถามโง่ๆไปทำไมวะ/  

ชายหนุ่มแทบจะเขกหัวตัวเองที่รีบพูดออกไปแบบนั้น  ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะทำอะไรมันก็ดูงุ่นง่านไปซะหมด

“โธ่ ..นี่คิดว่าบ้านฉันไม่มีทีวีรึไง  ใครๆเค้าก็รู้ว่านายจะออกอัลบัมใหม่อ่ะ”

“อ๋อ….เสร็จแล้วแหละ” /ตอบบ้าอะไรไปวะ…เสร็จซะที่ไหน/

“หือ?”  เสียงของคนตัวเล็กแสดงความแปลกใจออกมาอย่างเต็มที่

ไม่เพียงคนตัวเล็กที่แปลกใจ  ทั้งมือกลอง และมือเบส และมืกีต้าร์อีกสองคนที่นั่งอยู่ในห้องก็มองมาที่เขาราวกับเขาเป็นคนแปลกหน้า …แล้วเพลงอีกสองเพลงที่แกกำลังแต่งล่ะวะ???...

“เออ  หมายถึงใกล้เสร็จแล้วน่ะ…เหลือเก็บรายละเอียดอีกนิดหนอยแล้วก็เรียบร้อย”

“อย่างงั้นเหรอ…Gach chanนี่ทำงานเร็วดีจังเนอะ”

“อืม…คงงั้น” ร่างสูงเกาหัวตัวเองพลางภาวนาให้บทสนทนาไปรอด

“เออ…”ร่างสูงยังคงเกาหัวตัวเองต่อไปเพราะยังไม่แน่ใจว่าควรจะพูดอะไรออกไปดี

“หืม??..”

“ท่ีบอกว่าไม่ต้องรับงานน่ะ…Haidoเออ…ไม่อยากทำงานกับพะ..…”

“ไม่ใช่นะ!!!!”เสียงอีกฝ่ายโต้กลับมาทันที

“Gach chan นี่ชอบคิดอะไรบ๊องๆอยู่เรื่อย  ใครเค้าจะไม่อยากทำงานกับGach chanล่ะ  ก็แค่กลัวว่า KAZ มันจะทำอะไรไม่ดูตาม้าตาเรือ  ไปเชิญคนที่กำลังยุ่งอยู่ไปทำงานไกลๆหน่ะสิ”

“KAZ ????....งานที่ไกลๆ????..หมายความว่าไงน่ะHaido”

“อ๋าาาาาา…นี่เจ้านั่นไม่ได้บอกรายละเอียดนายเลยเหรอเนี่ย   ไหนบอกว่าคุยกันเรียบร้อยแล้วไง”คนตัวเล็กกว่าเริ่มหงุดหงิดที่ต้องมานั่งอธิบายใหม่ตั้งแต่ต้น  เพราะรายละเอียดของงานนั้นมีเยอะมากเลยทีเดียว

“เออ…รู้สึกจะบอกแล้วแหละ   เดี๋ยวผมไปดูอีกที”

“เหรอ…งั้นก็ดีแล้ว   ตกลงว่าว่างช่ายม้าาา…คิดถึงฉันอ่าดิ”  ปลายสายหัวเราะเสียงใส

“อืม…ใช่  คิดถึงมาก…”แต่เสียงทุ้มต่ำที่ตอบกลับไปทำให้เสียงหัวเราะชะงักลง

“Gach chan…” เสียงของคนตัวเล็กฟังดูกังวลจนอีกฝ่ายสามารถรู้สึกได้

“ผมรู้น่า   Haidoไม่ต้องคิดมากหรอก”ร่างสูงตอบกลับไปโดยพยายามปรับน้ำเสียงตัวเองให้สดใสขึ้น

“อืม…งั้นไว้ว่างตรงกันเมื่อไหร่นัดคุยเรื่องงานกันน้าาาา …ต้องไปแล้วแหละ  เคนจังจะฆ่าชั้นอยู่แล้วอ่ะ  ไปน้าาาาบ๊ายบายGach chan”

“ครับ” 

ชายหนุ่มวางหูโทรศัพท์ลง  แต่ก็ยังคงนั่งมองโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น  จนกระทั่งถูกปลุกด้วยเสียงของจูเคนมือเบสสุดเท่แห่ง GacktJOB

“เฮ้ย  คุณชายคร้าบ  นั่งจ้องโทรศัพท์อย่างนั้น จะสะกดจิตให้มันลุกขึ้นมาเต้นระบำแล้วช่วยแกแต่งเพลงหรือไงวะ”

และแล้วแก้วน้ำอีกใบก็เป็นอันต้องไปสงบนิ่งอยู่กับพื้น  พร้อมๆกับการที่น้ำในแก้วแปรสภาพผมทรงนกหัวขวานให้กลายเป็นลูกหมาตกน้ำไป

“จะแต่งเพลงโว๊ย!!!!” เจ้าของแก้วน้ำว่าพลางเดินออกไปหาทำเลแต่งเพลงใหม่

ต้องรีบทำให้เสร็จแล้ว  

ร่างสูงคิดพลางเดินเข้าไปในห้องว่างแล้วล๊อคตัวเองอยู่ในนั้นเกือบสามวัน เพื่อเขียนเพลงให้เสร็จ

-------------------------------------------------------

USA

…ผมมองเสี้ยวหน้ายามหลับของเขาอย่างหลงใหล  … 

คิดถึงเหลือเกิน…..นานเท่าไหร่แล้วนะ  ที่ไม่ได้อยู่ใกล้นายขนาดนี้   

ผมไล้นิ้วไปตามโครงหน้าสวย  ผิวอุ่นของเขาทำให้ผมแทบบ้า   

/พอเถอะ   หยุดบ้าซะที/  เสียงหนึ่งหยุดผมไว้  ผมหัวเราะเบาๆให้กับความงี่เง่าของตัวเอง   

ผมถอนมือจากใบหน้าเล็กแล้วพยามปลุกเขาให้ตื่น

“Haido ตื่นเถอะครับ  นอนตรงนี้เดียวเป็นหวัดเอานะ….”  ผมเขย่าตัวเขาเบาๆ  แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา

/ ให้ตายซิ  ตื่นยากเหมือนเดิมเลยแฮะ /

“Haido san “ผมออกแรงบีบที่หัวไหล่เขาออีกหน่อย  แล้วก็สำเร็จ

“Gach chan เหรอ…อืม…ผมจา..นอนตรงนี้อ่าาา”  ว่าแล้วเจ้าตัวก็ฟุบหลับต่อ  

“ไม่ได้นะ  คุณเพิ่งจะหายหวัดเอง  เดื๋ยวก็เป็นอีกรอบหรอก”  

คนบ้าอะไรทำตัวอย่างกับเด็ก  ผมเลยเผลอยิ้มใหกับความน่ารักของเขา  น่ารักจริงๆเล้้ย..  

“ม่ายอาววว…งั้นนายอุ้มไปหน่อยเซ่”  เสียงงัวเงียของเขาทำผมนิ่งไปพักนึง   

/นี่คุณจะฆ่าผมหรือไง Haido /

แต่จะอึ้งนานก็ไม่ได้  ด้วยความเป็นห่วงคนตรงหน้าบวกกับว่ากลัวงานจะไม่เสร็จตามกำหนดเวลา  ผมเลยค่อยๆอุ้มร่างเล็กขึ้นมา

…เบาเหมือนเดิมเลยแฮะ…ไม่รู้ว่าไอ้ที่กินเข้าไปเมื่อตอนกลางวันเอาไปเก็บไว้ไหนหมด

กลิ่นหอมอ่อนๆโชยมาแตะจมุก  ผมสูดมันเข้าไปเต็มปอดอย่างคิดถึง  กลิ่นหอมหวานที่คุ้นเคย  

ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา  มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยซินะ  แค่คุณมาอยู่ตรงนี้…ความรู้สึกต่างๆมันก็เอ่อท้นขึ้นมาอีก  อย่างกับว่าไม่เคยห่างไปจากคุณเลย…

ผมวางร่างเล็กลงบนเตียงอย่างเบามือ  เจ้าตัวขยับตัวอย่างไม่พอใจนิดหน่อยแล้วก็หลับต่อเหมือนเดิม

“ขยันทำงานหน่อยน้าาGach chan แล้วปาายกินข้าวกัน” คนขี้เซาพูดตอนผมกำลังเดินออกจากห้อง ทำเอาผมงงว่าใครกันแน่ที่อู้งานน่ะ

“ครับผม” ผมตอบรับเบาๆให้กับใบหน้าสวยที่กำลังหลับสนิทนั้น

พอผมกลับเข้ามาตอนบ่าย  คนขี้เซาก็ตื่นเรียบร้อยแล้ว

“นี่~~~~  ไปหาอะไรกินกันเถอะ  ฉันหิวแล้วอ่ะ”

ผมยิ้มให้กับเขา

ทุกๆอย่างยังคงเหมือนเดิม  นิสัยงอแงของเขาทำให้ผมยิ้มได้เสมอ

/ตักตวงมันไว้ซะ...ก่อนที่จะไม่มีโอกาส....แค่รอยยิ้มนี้  เสียงนี้...ก็พอแล้ว/

“ไปซิ...ผมโทรจองร้านอาหารจีนที่ Haido ชอบไว้ให้แล้ว”

“Gach chan นี่รู้ใจจังเลยน้าาาา”  คนตัวเล็กพูดไปกระโดดไปอย่างกับเด็กๆ  แล้วเขาก็กระโดดมากอดคอผม  ด้วยความสูงที่ต่างกันทำเอาผมเสียหลักเซไปกอดเขาเอาไว้

“Gach chan อย่าแต๊ะอั๋งกันจิ” เสียงใสผ่านหูผมไป  แต่สมองนั้นไม่ได้รับรู้คำพูดนั้นเลย  สิ่งเดียวที่ผมทำ  คือกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก

นัยตาของผมร้อนผ่าวเมื่อสัมผัสความอบอุ่นจากร่างเล็กๆร่างนี้อีกครั้ง

“Gach chan...” เขาเรียกชื่อผมเบาๆ  Hyde ไม่ได้กอดตอบแต่เขาก็ไม่ได้ขัดขืนจากอ้อมกอดของผม

“ขออยู่อย่างนี้...ซักพักนะครับ...”  ผมขอเขาพลางใช้มือข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นไปกดศีรษะเขาแนบกับอกของผม...หัวใจของผม  เพราะถ้าเขาเงยหน้าขึ้นมาตอนนี้ถ้าผมเห็นดวงตากลมโตคู่นั้นตอนนี้  ผมคงจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

“แค่ตอนนี้...แล้วผมจะทำตามสัญญาแน่ๆครับ”

เขาพยักหน้าน้อยๆกับอกของผม

....สัญญา....เพื่อนกันตลอดไป.....
เพราะรู้ดีว่าต่างคนต่างก็มีหน้าที่  มีความฝันที่ต้องตามไข่วคว้าอย่างไม่จบสิ้น  คนตัวเล็กคนในอ้อมกอดผมนี้ได้ร่วมสร้างความฝันที่สวยงามของเขากับผู้หญิงที่เขารัก  ผู้หญิงที่เป็นแม่ของลูกเขา  ครอบครัวที่แสนอบอุ่น...

....แล้วความฝันของผมล่ะ....

เราทั้งคู่ยื่นอยู่อย่างนั้น  ไม่มีใครพูดอะไร  ท่ามกลางความเงียบ  ผมค่อยๆปรับอารมณ์จนกระทั่งกลายเป็นปกติ  ปกติพอจนสามารถสร้งยิ้มให้คนตรงหน้าได้เหมือนเดิม  แล้วผมก็ค่อยๆผละออกจากเขา  

ผมยิ้มให้เขา  แล้วเขาก็ตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

น่าแปลกที่ใจผมมันไม่เต้นรัวอย่างเดิมอีกแล้ว

น่าแปลกที่ใจผมตอนนี้....

....มันด้านชาจนไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว....

แต่มันทำให้ผมรู้ว่า

จากนี้ไป

ผมจะไม่เจ็บอีกต่อไปแล้ว

I'm Alright

----------------------------------


END

---------------------------------------------------

ความจริงก็แอบเซ็งตัวเองนะคะที่ให้จบแบบทำร้ายสุดที่รักอย่างนี้  แต่หลังจากกลัมาอ่านใหม่  ก็คิดว่าแบบนี้แหละดีแล้ว  ให้อิ Gacktโดนอย่างนี้ซะบ้าง

แล้วตอนนี้กะลังบ้า Kamijo เหอะๆๆๆๆ

โปรเจคยาวของ GACKT x Kamijo

กำลังคิดอยู่ค่ะ  ใครสนใจก็ขอซาวด์เสียงหน่อยนะคะ
(ยังไงก็ GACKT อยู่ดิ XD)

ปล.ไม่รู้ว่าในเด็กดีจะมีคนอ่าน J rock อ๊ะป่าวอ่ะ...เสี่ยงดูๆ

ผลงานอื่นๆ ของ ~:SilentWhispeR:~

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. #11 PATTY
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 13:03
    ชอบมากเลยคะ แต่งเพิ่มมาอีกนะ ชอบตอน gackt x hyde มากๆ
    #11
    0
  2. #10 คนผ่านมา
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 20:42
    ชอบค่ะ เขียนดีมากเลย
    #10
    0
  3. #9 __pwt.
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2555 / 17:21
     จะติดตามนะคะ เรื่องราวสนุกมาก เศร้าได้อารมณ์มาก เพราะเราก็คิดเเบบเดียวกะไรเตอร์เลยอ่ะ 
    #9
    0
  4. วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 21:49
    เศร้าจังเลยอ่า TT^TT
    เข้าใจแก๊กนะ แต่เราก็อยากให้นายคู่กะป๋าไฮด์อา
    #8
    0
  5. #7 14HKS
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 15:25
    ชอบคู่นี้ๆ

    แต่ก็แอบหมั่นไส้ G เหมือนกันนะ 55+
    #7
    0
  6. วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 17:13
    สงสารไฮด์ แต่หมั่นไส้คุณคามุยมากๆ เคอะ
    โอยยยย
    แกรกไม่ได้ดั่งใจ แต่จบแบบนี้ก็เลยแอบสมน้ำหน้าหน่อยๆ
    #6
    0
  7. วันที่ 4 มีนาคม 2554 / 08:31
     เศร้าโฮกกกก!!
    ผมเพิ่งมาชอบคู่นี้ GH 
    แล้วดันคลั่งมาก ความจริงก็ All Hyde
    ก็ได้
    แต่ ฟิคนี้อ่านแล้ว โฮกกกกกก!!!
    แต่ชอบฮะ

    #5
    0
  8. #4 ยุ่งเหยิงจัง
    วันที่ 21 มิถุนายน 2553 / 21:41
    ซึ้งจังเลยอ่ะ ไม่ไหวแล้ว gacktxhyde ถาวร

    ชอบ gackt มากจนจะคลั่งอยู่แล้ว



    ป.ล.เราชอบ j rock นะ เพราะงั้นแต่งต่อเรื่อยๆล่ะ จะตามมาเมนต์ให้จ้า
    #4
    0
  9. วันที่ 11 มิถุนายน 2553 / 00:38
    ....อ๊า....รักข้างเดียวหราเนี่ย เจ็บปวดจริง

    อยากบอกว่าเค้านี่แหละชอบมากมาย...โดยเฉพาะ gackt  ชอบโคตรๆๆๆๆเลย ยิ่งกะ yoshiki....hyde...ชอบอิกเหมือนกัน

    บอกตรงๆว่า รู้สึกว่า gackt จะผิดหวังบ่อยมากเลย ไม่สมหวังกะใครเค้าบ้าง...น่าสงสารจริง



    ไงๆ ก้ แต่งออกมาอิกสิฮะ สนุกดี ชอบชอบ


    แล้วจะติดตามนะฮะ
    #3
    0
  10. วันที่ 10 พฤษภาคม 2553 / 15:16

    เศร้าจังเลย แต่ก็สนุกมากๆคะถ้ามีแต่งเรื่องใหม่ก็บอกด้วนนะคะ อยากอ่านคะ แล้วจะมาเม้นให้ใหม่นะคะ

    #2
    0
  11. #1 ลักยิ้ม
    วันที่ 13 เมษายน 2553 / 03:24
    เศร้าอ่ะ เป็นความรักที่ต้องหยุดความรู้สึกไว้

    ค่อย ค่อย ด้านชา ชิน และไร้ความรู้สึกในที่สุด

    ถึงเจอหน้าก็จะไม่เจ็บปวดอีกแล้ว

    เราชอบน่ะ อาจไม่ได้สนใจ เจ ร็อค มาก แต่ถ้าเห็นหน้าตา

    ก็พอจะจิ้นออก สำหรับโปรเจคยาวของไรเตอร์ เราหนับหนุนคับ

    แล้วจะคอยติดตามคับ
    #1
    0