[Larry] Hopeful For Today

ตอนที่ 10 : Larry : นายต้องการอะไร?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 เม.ย. 59

               “ทำไมนายถึงต้องทำลายชีวิตฉัน?” เสียงทุ้มหนักแน่นของคนผมหยิกทำให้บ่าโปร่งของคนตัวเล็กกระตุกวาบ ภายในใจรู้สึกได้ถึงความสั่นไหวเช่นเดียวกับนัยน์ตาที่เบิกกว้างและสั่นระริกไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย


               ฉ...ฉันเสียงเอื้อนเอ่ยดังออกมาอย่างตะกุกตะกัก ดวงตาสีฟ้าสดใสกลับมาหม่นหมองลงอีกครั้งพร้อมกับหลุบต่ำลงราวกับเด็กน้อยที่กำลังปิดบังความผิดของตนเอง


               พูด...ฉันขอริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างรู้สึกอึดอัดเมื่อได้ยินคำวอนขอจากคนข้างกาย เขาไม่ต้องการที่จะพูดมันออกไปแต่ร่างสูงกำลังทำให้เขาใจอ่อน


               ฉ...ฉันไม่ได้ทำสิ่งที่พูดออกมาหากมองในมุมที่แตกต่างอาจเป็นได้ทั้งคำโป้ปดแสนหลอกลวงแต่มันก็เป็นความจริงเช่นกัน ทุกสิ่งที่ได้ทำลงไปไม่เคยมีสักเสี้ยวหนึ่งของเจตนาที่หมายจะทำร้ายร่างสูงเลยสักครั้ง สิ่งเดียวที่ต้องการมีเพียงความสุขและรอยยิ้มเท่านั้นแค่นั้นจริงๆ


               เลิกโกหกสักที!!” น้ำเสียงตะคอกอันแข็งกร้าวทำให้ไหล่ของคนตัวเล็กกระตุกด้วยความตกใจและสั่นระริกจนเห็นได้ชัด ภายในอกบีบรัดแน่นด้วยความกลัวจนแทบหายใจไม่ออก ทำไมเขาถึงได้กลัวขนาดนี้...เขากำลังกลัวอะไรกันแน่


               ถ้านายไม่ได้ทำ!! ก็บอกฉันสิ บอกเหตุผลฉันมา!! ทำไมนายถึงต้องกีดกันฉันจากทุกคน สิ่งที่นายต้องการคืออะไร ลูอิส...ฉันไปทำอะไรให้นาย!!” ลำแขนแกร่งของคนตัวสูงพุ่งเข้ามาบีบสองแขนเรียวเล็กไว้แน่น ความรู้สึกปวดบริเวณแขนทำให้ลูอิสพยายามสะบัดแขนแกร่งออกไปแต่ดูเหมือนว่าเขาจะสู้แรงคนตัวโตไม่ไหว นัยน์ตาสีฟ้าซีดหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าโดยพยายามหันไปมองทางอื่นอย่างช่วยไม่ได้


               มองหน้าฉันพูดกับฉันสิ!! ทำไมต้องโกหกฉันตลอดลูอิส นายเกลียดฉันมากขนาดไหนกัน!!” ร่างแกร่งเขย่าจนร่างบางสั่นคลอนไปตามแรง ดวงตาสีเขียวจับจ้องใบหน้าเนียนที่ซีดเผือดอย่างต้องการคำตอบ


               ฉ..ฉัน อึ่ก...ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายนายเลยแฮร์รี่หยาดน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอจนทั่วเบ้าทำให้ใบหน้าคมคายของคนตรงหน้าเริ่มพร่ามัว นัยน์ตาสีฟ้าหม่นสบเข้ากับดวงตาคมกริบอันแข็งกร้าวอย่างสั่นๆ ในที่สุดเวลาที่เขากลัวมากที่สุดก็เดินทางมาถึง...


               เวลาที่เขาต้องบอกความจริง


               ฉ..ฉันแค่ต้องการจะปกป้องนาย...แค่นั้นจริงๆ ได้โปรดเชื่อฉันเสียงทุ้มหวานพยายามเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก ต้นแขนที่ถูกบีบรัดจนเกิดเป็นรอยแดงรับรู้ได้ถึงอาการปวดร้าวไปจนถึงกระดูก หากแต่สิ่งที่เจ็บกว่าคือหัวใจภายในอกที่กำลังเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะตามมา


               ...มือแกร่งที่บีบต้นแขนเนียนของอีกฝ่ายไว้แน่นร่วงหล่นลงตามแรงโน้มถ่วงราวกับไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใด เมื่อกี้เขาได้ยินว่าอะไรนะ...อีกฝ่ายต้องการปกป้องเขา? เขาไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม


               ทุกคนหายไปเพราะเขา?


            ทุกคนต้องเจ็บตัวเพราะเขาเป็นสาเหตุ...


               ปกป้อง? นายเรียกการทำร้ายทุกคนว่าปกป้อง นายทำร้ายเพื่อนฉัน...คนที่ฉันรัก นายอย่าเอาฉันมาเป็นข้ออ้างหน่อยเลยไอ้เด็กข้างถนน!!” น้ำเสียงอันแข็งกร้าวและดุดันพรั่งพรูทุกความรู้สึกที่อัดแน่นมาเป็นระยะเวลานานอย่างเหลืออด


                เลิกหาข้ออ้างให้ตัวเองดูดีสักที!! คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่านายทำอะไรลงไปบ้าง...เห็นฉันเป็นตัวอะไร!! ทำไมต้องทำร้ายเพื่อนของฉัน!!” ใบหน้าคมคายแดงก่ำบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเคือง ความจริงที่เปิดเผยออกมาว่าแท้จริงแล้วคนตัวสูงรู้ทุกอย่างมาตั้งแต่แรกทำให้นัยน์ตากลมโตของร่างบางเบิกกว้าง


               หมอนั่นไม่ใช่เพื่อนทุกคนไม่ใช่เพื่อน ทำไมนายไม่เชื่อฉันเลยแฮร์รี่เสียงหวานพูดตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ ทำไมคนตรงหน้าไม่เชื่อเขา ทำไมถึงไม่ยอมฟังเขาเลย แค่ความหวังดีของเขาทำไมถึงไม่ยอมรับมัน...ทำไมภายในอกมันถึงรู้สึกปวดได้ถึงเพียงนี้


               เจ็บเหลือเกิน


               ไม่ว่าใครที่เข้ามา...เขาจะทำให้นายเจ็บ ทุกคนไม่ได้เห็นนายเป็นเพื่อนแฮร์รี่ ทุกคนเพียงแค่ต้องการผลประโยชน์จากนาย พวกเขาจะทำให้นายเจ็บนะ


               เพื่อไม่ให้นายต้องเจ็บปวด


               ฉันจึงต้องกำจัด


            กำจัดทุกคนที่จะมาทำร้ายนาย


               ทำให้ฉันเจ็บหึหึเสียงหัวเราะที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหนาของคนตรงหน้าทำให้ลูอิสเงยขึ้นไปมองอย่างสงสัย ไหล่หนาของคนตัวโตสั่นไหวไปตามแรงหัวเราะ


               คิดว่าฉันโง่ถึงขนาดไม่รู้เหรอว่าทุกคนเข้ามาเพื่ออะไร ทั้งเคลตันทั้งเดน่า ฉันรู้ ฉันรู้มาตั้งแต่แรกแล้ว...แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังยินดีหากต้องเจ็บปวดกับการที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปชั่วชีวิตก็สู้อยู่ท่ามกลางคนจอมปลอมไปไม่ดีกว่าเหรอ ยังไงซะทุกอย่างในชีวิตเขามันก็แค่ของปลอม ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ให้ความรู้สึกยินดี..ความสุขที่ได้รับเป็นของปลอมไปเสียให้หมดก็สิ้นเรื่อง!!


               ฉันยินดีแม้แต่ความรักของเดน่าจะเป็นของปลอม...น้ำตาที่เอ่อล้นอาบใบหน้าหยาบกร้านของร่างสูงไหลรินลงมาไม่ขาดสาย รอยยิ้มที่เผยออกมาให้ร่างบางเห็นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี...กลับเป็นรอยยิ้มแห่งความเจ็บปวด


               ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งเข้าใจ ยิ่งพูดไปก็ยิ่งตอกย้ำ...แม้จะรู้อยู่เต็มอกแต่ก็ยังยินดี แม้จะเข้าใจดีแต่ก็ยังหลอกตัวเอง


               แม้แต่ความสุขจอมปลอมของฉัน...นายก็ยังทำลายมัน ลูอิสทันทีที่เห็นคนตัวโตหลั่งน้ำตา เพียงเสี้ยววินาทีทุกอย่างก็ขาวโพลนไปเสียหมด...สิ่งที่เฝ้าปกป้องมากำลังแหลกสลายหายไป ใบหน้าที่อยากให้มีแต่รอยยิ้มตอนนี้กลับไม่หลงเหลือแม้เพียงเสี้ยวความสุข


               ไม่นะ...ไม่ใช่แฮร์รี่ อึก..อย่าร้องไห้สิ..อย่าร้องมือบางอันสั่นระริกเอื้อมออกไปหมายจะเช็ดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนบนใบหน้าหยาบของน้องชายแสนเหย่อหยิ่ง แต่สิ่งที่ไขว้คว้าไว้กลับมีเพียงความว่างเปล่า...


               แฮร์รี่ที่เบี่ยงหลบมือของพี่ชายต่างสายเลือดเงยหน้าขึ้นมาสบตากับนัยน์สีฟ้าซีดจางอย่างช้าๆ


               นายกล้าพูดได้ยังไงลูอิส...นายกล้าพูดว่าปกป้องฉันทั้งที่นายแย่งชิงทุกอย่างไปจากฉันจนหมด!!” ดวงตาสีเขียวที่ลุกวาวอย่างแค้นเคืองอาบไปด้วยน้ำตาของความเจ็บปวด เสียงทุ้มตะโกนออกมาแท้จะแหบแห้งเพียงไรแต่ก็ยังคงเค้นออกมาจนเส้นเสียงแทบจะขาด


               ไม่แฮร์รี่...ฮึก...ฉันไม่เคยคิดจะแย่งอะไรไปจากนาย ทุกสิ่งทุกอย่างฉันทำเพื่อนายทั้งนั้น...ขอร้อง เชื่อฉันสิ่งเดียวที่เฝ้าปรารถนาเพียงแค่ต้องการให้คนตรงหน้าไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดเหมือนอย่างครั้งนั้นในวัยเด็กที่เขาเคยทำลายมันลงไปด้วยความไม่ตั้งใจ เพียงเพราะอยากจะปกป้องคนสำคัญจากทุกสิ่งที่หมายมั่นจะมาทำลายรอยยิ้มของคนตรงหน้า


               แต่ตอนนี้กลับไม่เหลืออะไร


               นายเคยรู้ไหม ฉันเคยคิดนะ...หากทุกสิ่งที่ฉันมีคือความหลอกลวง แล้วความเกลียดที่ฉันมีให้นายมันจะเป็นของปลอมด้วยหรือเปล่า แต่สุดท้ายฉันก็ได้เข้าใจรอยยิ้มที่ยังคงแค่นยิ้มออกมาด้วยความปวดร้าว ทำให้หัวใจดวงน้อยของลูอิสเจ็บจนแทบจะแตกสลายไป


               มันไม่มี...ความเกลียดที่ฉันมีให้นายมันเป็นของจริงลูอิส เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ฉันมั่นใจว่ามันคือของจริง ฉันเกลียดนาย!! เกลียดความเห็นแก่ตัวของนาย!! เกลียดทุกคำโกหกของนาย!!” แววตาอันแข็งกร้าวจ้องมองคนตัวเล็กที่สั่นด้วยแรงสะอื้นอย่างเย็นชา น้ำเสียงตะคอกที่เค้นจนแหบแห้งยังคงพร่ำพูดความเกลียดชังซ้ำไปซ้ำมาราวกับเทปที่ถูกกรอไม่มีวันจบสิ้น


               เกลียด

               คำนี้อีกแล้ว...คำที่เขาไม่อยากได้ยินมากที่สุด แสงแห่งความหวังอันริบหรี่คือการให้อภัยจากคนสำคัญเพียงคนเดียวแต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะสูญเปล่า ทุกอย่างมันไร้ความหมาย...เขาทำอะไรผิดไปเหรอ ความหวังดีของเขาทำไมคนตรงหน้าไม่เคยเห็นมันเลยสักครั้ง


               ทำไมถึงไม่เคยเชื่อใจฉัน


            สิ่งที่ทุ่มเทให้ไป...มันไม่มีความหมายเลยอย่างนั้นเหรอ


            แค่ความรักจากนาย...ฉันขอมากไปใช่ไหม


            ตัวตนของฉัน...มันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ


               ฮึ่ก ฉันแค่อยากให้นาย..มีความสุข อ..อย่าเกลียดฉันเลยภาพร่างสูงเริ่มพร่ามัวขึ้นเรื่อยๆ นัยน์ตากลมโตรื้นใสไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้าเนียนหยดแล้วหยดเล่า แต่ถึงกระนั้นความเจ็บก็ยังคงไม่จางหายไป


               ความสุข? นายพูดว่าอยากให้ฉันมีความสุข แต่แล้วทำไมล่ะลูอิส ทำไมฉันถึงยิ้มไม่ออก ทำไมฉันถึงรู้สึกทรมานขนาดนี้...นี่คือสิ่งที่นายต้องการอย่างนั้นเหรอ?” น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ซึ่งอารมณ์ใดถูกถ่ายทอดออกมาเฉกเช่นเดียวกับดวงตาสีเขียวอันว่างเปล่าที่ถูกอาบไปด้วยน้ำตาแห่งความโกรธแค้น เปลือกตาสีเปลือกไม้ปิดลงอย่างช้าๆ เพื่อเก็บกักความรู้สึกมากมายที่กำลังปะทุ


               ไม่เคยมีใครทำให้ฉันเจ็บ...มีแค่นาย ลูอิส


               “แค่นาย...เพียงคนเดียว


               แผ่นหลังกว้างค่อยๆ ห่างไกลออกไปเหลือทิ้งไว้เพียงความโศกเศร้าของคนบาปจอมโกหก ไหล่เนียนอันแสนห่อเหี่ยวสั่นสะอื้นอย่างเจ็บปวดเมื่อรับรู้และเข้าใจผลลัพธ์ของบาปทั้งหมดที่ได้ก่อไว้


               ราวกับทุกสิ่งที่ทำมาไร้ความหมาย เมื่อเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าคำโกหกทุกคำนั้นไม่เคยมีอยู่จริง หากคนที่ต้องการปิดบังเห็นความจริงทุกอย่างมาตั้งแต่แรกมันก็ไม่ใช่คำโกหก... เช่นเดียวกับเขาที่ใส่หน้ากากเป็นพี่ชายแสนดีแต่แท้จริงแล้วหน้ากากนั่นมันไม่เคยมี


               ฮือ..อึก แฮร์รี่...ฉ...ฉันขอโทษริมฝีปากสั่นระริกจนยากที่จะควบคุม สิ่งที่สัมผัสได้มีเพียงความเปียกชื้นบริเวณแก้มใสจากน้ำตาที่ไหลริน สิ่งที่ได้ทำลงไปมันผิดพลาดทั้งหมด ยิ่งปกป้องเท่าไหร่ก็ยิ่งทำร้าย... ยิ่งรักษาไว้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งถูกทำลาย


               ไม่ใช่...ฮึ่ก ไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นฉันเอง...ฉันทำลายรอยยิ้มของเขาฉันทำร้ายแฮร์รี่ด้วยมือของฉันเอง อึ่ก!!..ฮือเสียงร้องไห้ดังสะท้อนไปทั่วซอยเปลี่ยวอันไร้ซึ่งผู้คนเช่นเดียวกับเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดที่ดังก้องอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ


               ไม่เคยมีใครที่ทำให้แฮร์รี่เจ็บปวด


            ฉันต่างหากที่เป็นคนทำร้ายเขามาตั้งแต่แรก


            ฉันเองที่เป็นคนทำลายรอยยิ้มอันแสนมีค่านั่น...ด้วยมือคู่นี้


            ฉันทำอะไรลงไป


            ใครก็ได้...ช่วยด้วย


            บอกฉันทีว่าฉันควรทำยังไง


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

หายไปนานเลยเพราะงานเยอะมากจริงๆ 555 ต่อไปจะยาวสักหน่อยแต่อยากให้อ่านกันนะคะ

**จากในเพจ**

ถ้าใครตามเร็นมาตั้งแต่ช่วงแรกๆ คงจะรู้ดีว่าเร็นเกือบเลิอกเขียนนิยายไปหลายหนแล้วและครั้งนี้ก็เช่นกันแต่ก็อีกครั้งแล้วที่ได้นักอ่านมาช่วยไว้ ถ้าไม่มีข้อความจากใครหลายๆ คนที่ส่งเข้ามาในวันนั้น เพจนี้ก็คงจะหายไป ขอบคุณมากๆ ทั้งคำชมและคำให้กำลังใจทั้งหลายนะคะ

สำหรับใครที่อ่าน Hopeful For Todayไปแล้ว คงจะทราบตอนจบดีแต่อยากจะบอกให้รู้ว่าหนังสือเล่มนั้นไม่ใช่ขายแค่ความดราม่าเพราะเร็นได้ซ่อนลูกเล่นไว้ในส่วนของตอนจบด้วย... แน่นอนค่ะ ตอบจบมีสองแบบซึ่งแล้วแต่นักอ่านจะคิดและเลือก ใครอยากจะทราบแนะนำให้อ่านต่ออีกรอบ5555

สำหรับใครที่ยังไม่ซื้อคงรู้แล้วว่ามีลูกเล่นบางอย่างในหนังสือซึ่งอยากให้มาร่วมสนุกกัน ใครที่ไม่ได้รู้จักวงนี้อยากบอกว่าอ่านได้ค่ะเพราะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องเลยนอกจากตัวคาแร็คเตอร์เท่านั้น ซื้อเถอะน้าา ไม่มีรีปริ้นแล้ว หมดแล้วหมดเลยนะคะ

**ใครที่ทราบตอนจบแล้วของดสปอยนะคะแต่ถ้าอยากเมาท์หลังไมค์กับเร็นได้ อยากคุยด้วย555 ที่ไม่ให้สปอยเพราะจะมีกิจกรรมให้ตอบคำถามเล่นๆ ซึ่งไม่มีถูกหรือผิด ส่วนของรางวัลถ้าโปรเจ็คหน้าได้ตีพิมพ์จะมีส่วนลดให้หรือไม่ก็อาจจะเป็นของรางวัลอย่างอื่นแทนค่าาา**

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น