[Larry] Hopeful For Today

ตอนที่ 11 : Larry : การเจรจาที่ล้มเหลว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 พ.ค. 59

บทที่ 7

การเจรจาที่ล้มเหลว

 

               ท้องฟ้าครามอันสดใสกลับกลายเป็นสีเทา ฝนที่สาดเทกระหน่ำลงมาราวกับว่าใครบนนั้นกำลังร้องไห้อย่างทุกข์ทรมานเช่นเดียวกับคนที่ทรุดลงนั่งกับพื้นเพียงลำพัง


               ถ้าหากจะมีสักหนทางหนึ่งที่จะเปลี่ยนทุกสิ่งได้ก็อยากจะลองดู หากมีทางไหนที่จะทำให้คนๆ นั้นไม่ต้องเสียใจเพราะเขาอีกก็อยากจะลองกลับไปแก้ไข...เขาอยากจะกลับไปแก้ไขในสิ่งที่ทำลงไป


               อ..อย่า..เกลียดฉันเลยนะไหล่แสนห่อเหี่ยวสั่นออกมาตามแรงสะอื้น คำพูดมากมายที่อยากจะส่งไปให้ใครบางคนได้รับรู้แต่น่าเสียดายที่เสียงนั้นไม่เคยเลยที่จะส่งไปถึง ความเกลียดชังเมื่อครั้งเยาว์วัยยังคงไม่แปรเปลี่ยนเช่นเดิม ถึงแม้จะพยายามเปลี่ยนแปลงความเกลียดนั้นสักเท่าไหร่แต่ทุกสิ่งก็ไร้ค่า


               ครืน...ครืน


               โทรศัพท์ที่สั่นไหวอยู่ภายในกระเป๋ากางเกงถูกปล่อยทิ้งไว้ท่ามกลางความทุกข์จนร่างบางไม่รับรู้สิ่งใด ไม่เคยมีครั้งไหนที่ลูอิสจะรู้สึกว่าตัวเองนั้นอ่อนแอเท่านี้มาก่อนเหมือนกับว่าตัวเขาได้ย้อนเวลากลับไปเป็นดังเช่นก่อนที่ได้พบแสงสว่างแห่งความหวัง...กลับกลายเป็นคนอ่อนแอดังเช่นอดีต


               ย้อนเวลา...กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน


               คำกล่าวที่ว่าแม้จะอยู่ท่ามกลางความมืดมิดไร้ซึ่งหนทางแต่ทุกสิ่งก็ย่อมมีทางออกเสมอ ดูท่าจะเป็นจริงเพราะดูเหมือนเขาจะเริ่มคลำหาทางออกนั้นพบแล้ว เมื่อทุกสิ่งที่ทำลงไปคือความผิดพลาดเขาก็ควรจะแก้ไขมันเสียใหม่และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องทำในเวลานี้


               มือเรียวบางรีบค้นหาโทรศัพท์ของตนที่สั่นอยู่เมื่อครู่อย่างร้อนรน ลำแขนเรียวปัดป่ายไปทั่วร่างกายพร้อมกับตบกางเกงไปมาราวกับคนเสียสติและทันทีที่หามือถือคู่ใจพบ นิ้วเรียวอันสั่นระริกก็รีบกดโทรหาใครบางคนอย่างทุลักทุเล


               รับ...รับสิ!!


               ความกังวลที่อัดแน่นถูกระบายออกมาด้วยการขบกัดริมฝีปากตัวเองซ้ำไปซ้ำมาจนเกิดเป็นเลือดไหลซิบ ขาเรียวก้าวเดินวนไปวนมาขณะรอปลายสายตอบรับอย่างร้อนรน


               --กว่าจะโทรกลับมาได้นะลูอิส--เสียงหวานแหลมที่พูดตอบกลับทำให้รู้ได้ทันทีว่าเจ้าของสายที่โทรมาก่อนหน้านั้นคือใคร


               เดน่า...ฉันขอเจอเธอคืนนี้เลยได้ไหมลูอิสถามหญิงสาวกลับไปโดยไม่แม้แต่จะสนใจคำพูดประชดประชันเมื่อครู่ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ร่างโปร่งคงตอกกลับหญิงสาวไปอย่างไม่ลังเลแน่นอนแต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญกว่านั้น


               --แฮร์รี่สินะ คงจะมีปัญหากันใช่ไหมล่ะ--คำถามที่ตรงไปตรงมาทำเอาเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าหม่นชะงักไปนิด คิ้วสีน้ำตาลอ่อนขมวดเข้าหากันเมื่อรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างของหญิงสาว


               ทำไม...


               “--จุ๊ๆ ฉันรู้ว่านายสงสัยอะไร แต่มันจะไม่ดีกว่าเหรอถ้าเราสองคนจะค่อยคุยเรื่องนี้ตอนพบกัน ไม่งั้นเดทนี้ก็น่าเบื่อแย่สิ--” เดน่าพูดปรามอดีตคนรู้จักอย่างนึกสนุก เสียงหัวเราะคิกคักของสาวเจ้าที่ดังมาตามสายบ่งบอกได้อย่างดีว่าหญิงสาวกำลังสนุกกับเกมส์นี้มากแค่ไหน เกมส์ที่ทำให้คนอย่างลูอิสดิ้นพล่านแบบนี้ได้


               ที่ไหนกับดักคำยั่วยุของหญิงสาวถูกมองข้ามไปจนหมดแต่หาใช่เพราะความรอบคอบหรือความใจเย็นของลูอิสแต่อย่างใด สิ่งเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวของร่างโปร่งตอนนี้มีเพียงเรื่องที่จะแก้ไขความสัมพันธ์ของเขากับแฮร์รี่เท่านั้น


               --แน่นอน...บ้านฉันไงลูอิส นายน่าจะยังจำได้อยู่นะ...สมองนายไม่น่าจะเลอะเลือนขนาดนั้น-- ช่างน่านับถือความพยายามของหญิงสาวเสียเหลือเกินเพราะดูเหมือนเธอจะไม่เลิกจิกกัดลูอิสง่ายๆ แม้ว่าเขาจะไม่สนใจคำพูดที่นอกเหนือจากสาระที่เขาต้องการเท่านั้น


               อืม เดี๋ยวฉันจะรีบไปหาทันทีที่พูดจบยังไม่ทันที่สาวเจ้าจะพูดบอกลา นิ้วเรียวก็กดตัดสายแล้วเริ่มออกเดินจ้ำอ้าวไปยังเป้าหมายต่อไปทันที


               หลังจากที่ออกมาจากศูนย์การค้าร่างบางก็เดินฝ่าสายฝนไปเรื่อยๆ จนมาถึงบ้านในที่สุดซึ่งกว่าจะเดินมาถึงก็ใช้เวลาไปเกือบ 3 ชั่วโมงได้ ภายในบ้านยังคงเงียบสงัดไร้ซึ่งผู้ใดเป็นสัญญาณบ่งบอกว่ายังไม่มีใครกลับมา...นอกจากตัวเขา


               เท้าเรียวถูกสาวไขว้สลับกันไปมาอย่างเร่งรีบเพื่อขึ้นไปบนห้องอาบน้ำและเปลี่ยนชุดก่อนจะออกไปหาหญิงสาวโดยไม่ลืมที่จะหยิบของสำคัญอย่างพวกกระเป๋าเงินและกุญแจรถติดตัวไปด้วย เมื่อเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยร่างโปร่งก็ไม่รีรอรีบขึ้นรถส่วนตัวและมุ่งไปยังบ้านของหญิงสาวที่ตนเคยไปเยือนเมื่อครั้งวัยเด็กในทันที


               ออด...ออด


               เสียงออดหน้าบ้านของบ้านพักขนาดใหญ่ดังระรัวเมื่อถูกมือเรียวของร่างโปร่งละเลงจิ้มลงไปอย่างไม่เกรงใจเจ้าของบ้านเลยแม้แต่น้อย


               เดน่า!! ถ้าเธอยังไม่มาเปิดประตูฉันจะปีนเข้าไปแล้วนะเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าตะโกนขึ้นเสียงดังพร้อมกับทำท่าจะปีนประตูรั้วเหล็กของสาวเจ้าอย่างไม่เกรงใจ


               ได้ยินแล้วๆ นายจะใจร้อนอะไรขนาดนั้นนะลูอีเสียงหวานที่แว่วมาตามสายลมตามด้วยร่างผอมเพรียวของหญิงสาวในชุดเดรสสีดำสายเดี่ยวสุดเซ็กซี่ที่ค่อยๆ ย่างเยื้องออกจากบ้านสุดหรูมาเปิดประตูอย่างไม่รีบร้อน


               ไม่รู้บ้างเหรอว่าผู้หญิงเขาต้องใช้เวลาเสริมสวยน่ะหญิงสาวผมสีน้ำตาลประกายทองพูดขึ้นอย่างยิ้มๆ พร้อมกับเปิดประตูให้ลูอิสเข้ามา ทันทีที่ขาของชายหนุ่มก้าวเข้ามาในเขตบ้านแขนเรียวสวยของสาวเจ้าก็คล้องหมับเข้าที่แขนของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติพร้อมกับเข้าไปอิงแนบชิดอย่างไม่อาย


               เธอควรจะระมัดระวังท่าทางของเธอด้วย เดน่าลูอิสพูดเตือนออกมาเสียงนิ่ง ไม่ใช่เพราะเขาเป็นห่วงหญิงสาวแต่อย่างใด แต่เขาเกรงว่าหากมีใครเห็นเข้าแล้วเอาไปลงข่าว แฮร์รี่อาจจะต้องมีชื่อเสียไปด้วยกับการกระทำโดยไม่คิดของผู้หญิงคนนี้


               "อืม... ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา ไม่ใช่ข้างนอกสักหน่อย" ร่างผอมเพรียวของหญิงแนบเข้ามาใกล้อีกอย่างท้าทาย ก่อนจะกระตุกเป็นเชิงว่าให้ยอมเดินไปพร้อมกับเธอแต่โดยดี


               "เฮ้อ..." ริมฝีปากเรียวได้รูปพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน กับความดื้อดึงของหญิงสาว ถึงในใจจะคิดเลยไปถึงฉากที่ตนสะบัดหญิงสาวออกไปแรงๆ จนกลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้นแต่ก็คงทำไม่ได้เพราะมันไม่ใช่วิธีของสุภาพบุรุษสักเท่าไหร่อีกทั้งตอนนี้เขายังมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นอีก


               "วันนี้ฉันลงมือทำอาหารเองด้วยนะถึงจะเป็นสลัดก็เถอะ แต่นายต้องชอบมันแน่~" เดน่าพูดขึ้นเสียงใสก่อนจะเดินลากร่างโปร่งเข้าไปในบ้านและพาไปยังห้องอาหารขนาดพอเหมาะ ภายในห้องมีโต๊ะขนาดเล็กที่ถูกตกแต่งด้วยผ้าคลุมสีขาวสะอาดพร้อมกับช่อดอกไม้และเทียนแดงขนาดเล็ก


               "นี่ๆ นายรอฉันเดี๋ยวนะ ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้นายด้วยล่ะ" เมื่อพูดจบหญิงสาวก็ทำท่าจะเดินออกจากห้องอาหารไป แขนแกร่งของลูอิสจึงเอื้อมเข้าไปจับต้นแขนหญิงสาวอย่างเบาๆ พร้อมกับพูดสาเหตุที่ตัวเขาต้องมาหาเธอในวันนี้


               "ชู่... เชื่อฉัน ใช้เวลาไม่นานจริงๆ" ปลายนิ้วเรียวสวยที่ตัดแต่งเล็บมาอย่างดีราวกับพึ่งเข้าร้านเสริมสวยมาเมื่อเช้าทาบทับลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของคนตัวสูงกว่าอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสวยโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ เมื่อเห็นดวงตากลมโตฉ่ำวาวของหญิงสาวที่มองมาอย่างอ้อนวอนลูอิสจึงตัดสินใจเงียบไม่พูดอะไรต่อและเมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบรับของชายหนุ่มเดน่าจึงรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว


               ภายในห้องอาหารมืดมิดท่ามกลางแสงเทียน ลูอิสจึงเดินดูบรรยากาศรอบห้องอย่างสำรวจ ทั้งที่ครั้งนี้เป็นการนัดเจอแบบกะทันหันแท้ๆ แต่ภายในห้องกลับถูกตกแต่งด้วยแสงไฟและสายรุ้งอย่างสวยงามราวกับว่าถูกจัดเตรียมไว้มาเป็นเวลานานแล้ว


               เท้าเรียวยาวถูกสาวเข้าไปใกล้เตาผิงแบบโบราณอย่างสำรวจ ของทุกอย่างที่ประดับอยู่บนชานเตาผิงนั้นยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่าจะเป็นรูปภาพครอบครัว...หรือภาพเขากับเดน่า ไม่สิ...จะเรียกว่าไม่เปลี่ยนเลยก็คงไม่ได้เพราะเขารู้สึกว่าบนชั้นวางนั้นมีกรอบรูปเพิ่มขึ้นมาจากเดิมนิดหน่อย


               ฉันมาแล้ว!! อ๊ะๆ นายอย่าพึ่งหันมานะเสียงหญิงสาวร้องเรียกเบรกชายหนุ่มที่กำลังจะหมุนตัวหันมา ลูอิสจึงชะงักกึกไปก่อนจะยืนรอสัญญาณอย่างใจเย็นถึงแม้ว่านัยน์ตาสีฟ้าซีดนั้นยังคงสำรวจรูปที่วางบนเตาผิงอยู่อย่างสงสัย


               ทำไมถึงมีแค่รูปเขา...แล้วรูปเธอกับแฮร์รี่ล่ะ


               หันมาได้ แท่น แทน แท๊นนนยังไม่ทันจะได้สงสัยอะไรต่อร่างโปร่งก็ต้องหันเหความสนใจไปที่หญิงสาวอย่างจำใจ ทันทีที่หันไปคิ้วสีน้ำตาลอ่อนก็ต้องขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยพร้อมกับพยายามเพ่งมองสิ่งของที่ถูกวางไว้อยู่บนโต๊ะรับประทานอาหารอย่างสำรวจ


               อะไรน่ะ เดน่า?” ลูอิสถามพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นสูง


               เอ๊ะ!! นายไม่เห็นรึไง ก็ไวน์ไงล่ะหญิงสาวพูดพลางเท้าเอวอย่างขัดใจเพราะรู้สึกเสียบรรยากาศไปเล็กน้อยเมื่อคนตรงหน้าถามคำถามโง่ๆ นั้นออกมา ทั้งที่เมื่อเห็นแล้วก็ควรจะรู้ได้ทันทีอีกทั้งชายหนุ่มจะทำท่าดีใจกับเธอเสียหน่อยก็ไม่ได้


               ฉันรู้ แต่เธอให้ฉันยืนคอยเพื่อไวน์ขวดเดียวเนี่ยนะลูอิสพูดขึ้นอย่างหงุดหงิดเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียเวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์ เขาเพียงแค่อยากจะมาคุยกับเดน่าเกี่ยวกับเรื่องของแฮร์รี่ก็เท่านั้น


               ไวน์ขวดเดียว? ห้ะ...นายกำลังดูถูกฉันอยู่นะลูอิสหญิงสาวพูดขึ้นมาเสียงเข้มด้วยความไม่พอใจเท่าไหร่นักกับคำพูดคำจาที่ไม่ถนอมน้ำใจของเธอเลยแม้แต่น้อย


               ไวน์ขวดนี้คือไวน์แดงโรมาเน่-กงติ ไวน์ที่ฉันสั่งนำเข้ามาจากประเทศฝรั่งเศสโดยเฉพาะ ซึ่งนายก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้วว่าเจ้าไวน์ขวดนี้มันมีมูลค่าสูงแค่ไหนเดน่าพูดพลางยกขวดไวน์ราคาแพงขึ้นมาอย่างช้าๆ พร้อมกับเดินกระแทกส้นสูงเข้ามาหาลูอิสด้วยความรู้สึกโกรธเคืองไม่น้อย


               และนี่คือของขวัญที่ฉันตั้งใจสรรหามาให้นายสำหรับเดทของเราในค่ำคืนนี้... เพื่อค่ำคืนอันแสนหวานสำหรับการเดทของพวกที่ควรจะไปได้สวย


               เพล้ง!!


               ขวดไวน์แดงชั้นเลิศราคาแพงหูฉี่แหลกสลายลงไปกับพื้นเพียงชั่วพริบตาเมื่อหญิงสาวคลายมือที่ยึดจับขวดไวน์ไว้อย่างจงใจ ของเหลวสีแดงวาวไหลเจิ่งนองไปทั่วบริเวณจากขวดแก้วที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะไหลไปตามพื้นไม้ชั้นดีอย่างช้าๆ และซึมเข้ากับพรมขนสัตว์สีขาวสุดหรูจนกลายเป็นสีแดงสดคล้ายกับภาพสัตว์ที่ถูกมีดชำแหละก็ไม่ปาน


               แต่ดูเหมือนนายจะไม่อยากได้...ดวงตาสีเฮเซลคู่สวยภายใต้อายแชโดว์สีเข้มลุกวาวด้วยอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่นเช่นเดียวกับน้ำเสียงที่เริ่มกดต่ำลงตามความอดทนที่เริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆ

 

               ...ร่างโปร่งยืนนิ่งมองหญิงสาวที่กำลังโกรธควันออกหูสลับกับรูปภาพบนเตาผิงไปมาสักพัก


               แปะ...


               สัมผัสมืออันหยาบกร้านของคนตัวสูงกว่าที่วางลงบนผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นลอนสวยของหญิงสาว ทำให้อุณหภูมิของอารมณ์ที่กำลังจะทะลุปรอทลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมสีเฮเซลเบิกกว้างอย่างตกใจกับการกระทำอันไม่คาดคิดของชายหนุ่มตรงหน้า


               ล...ลูอิสเสียงพูดอันแสนแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากสีแดงทับทิมเบาโหวงจนเกือบจะไม่ได้ยิน ดวงตาสีน้ำตาลประกายทองที่มักจะมีเพียงความเหย่อหยิ่งและความแข็งกร้าวสั่นไหวไปมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


               เฮ้อ...ลูอิสถอนหายใจออกมาอีกครั้งพร้อมกับลูบหัวเดน่าไปมาเบาๆ เป็นการกล่อมให้หญิงสาวใจเย็นลง


               ทำไมเธอถึงต้องฝืนตัวเองขนาดนั้นเดน่าเม้มกัดริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยเมื่อถูกคนตัวสูงกว่าถาม มือบางขาวเนียนยกขึ้นไปจับมือหนาของผู้ชายตรงหน้าอย่างสั่นๆ และยกมันออกจากผมนุ่มสลวยของเธออย่างช้าๆ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าออกเพื่อระงับอารมณ์อันอ่อนไหวเมื่อครู่ให้กลับมาเหมือนเดิม


               ฉันไม่เคยฝืนทำอะไรทั้งนั้น หมดเวลาคุยเรื่องไร้สาระแล้ว...ลูอิสเสียงรองเท้าส้นเข็มกระแทกเป็นจังหวะดังสะท้อนไปทั่วทั้งห้อง หลังจากที่หญิงสาวนั่งแล้วเธอก็ผายมือเป็นเชิงบอกให้อีกฝ่ายนั่งตาม ทำให้บรรยากาศโดยรอบภายในห้องดูตึงเครียดลงถนัดตา


               “…” ร่างโปร่งมองหญิงสาวนิ่งๆ ก่อนจะยอมเดินเข้าไปและนั่งลงบนเก้าอี้แต่โดยดี


               ในตอนแรกฉันคิดว่าพวกเราควรที่จะดินเนอร์ด้วยกันก่อนแต่มาคิดดูอีกที...มันคงไม่จำเป็นแล้ว เชิญนายพูดเรื่องของนายได้เลยปลายนิ้วเรียวยาวสอดประสานเข้าหากันอย่างนิ่มนวลก่อนจะเท้าคางจ้องเสี้ยวใบหน้าของอีกฝ่ายพร้อมกับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย


               ก็อย่างที่เธอบอก...ฉันมีปัญหากับแฮร์รี่ เขารู้เรื่องหมดทุกอย่างแล้วนัยน์ตาสีฟ้าหม่นหลุบต่ำลงด้วยความกังวลและเสียใจ ตอนนี้เขาหมดหนทางแล้วมีเพียงเดน่าเท่านั้นที่จะช่วยเขาได้


               แฮร์รี่รู้ว่าพวกเราหลอกเขา...รู้ว่าตัวฉันเองก็ไม่ได้รักเขาใช่ไหม?” เดน่าพูดตอบกลับมาอย่างรวดเร็วเหมือนกับว่าเธอพอเดาทางเรื่องนี้ออกหมด แต่จะว่าแบบนั้นก็ไม่ถูกเสียทีเดียวเพราะเธอไม่ได้แค่เดาถูกหรอก


               อืม...เสียงทุ้มหวานดังออกมาจากลำคออย่างแผ่วเบาเป็นเชิงตอบรับหญิงสาว


               ฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่าเขารู้ดวงตาของลูอิสเบิกกว้างพร้อมกับมองหญิงสาวที่กำลังถือแก้วไวน์อันว่างเปล่าโบกเล่นไปมาอย่างไม่เชื่อ


               คิก...ฉันพูดจริงนะ เขารู้ทุกอย่างมาตั้งแต่ต้นแล้วล่ะ รู้ข้อตกลงของพวกเรามาได้สักพักแล้วร่างเพรียวผอมสมส่วนลุกขึ้นมาจากเก้าอี้และเดินไปยังส่วนของบาร์ในห้องรับประทานอาหารเพื่อหยิบไวน์ขวดใหม่ออกมา


               หมายความว่าเธอรู้ แต่เธอไม่บอกฉัน!?” ร่างโปร่งพูดถามขึ้นเสียงเข้มในขณะที่หญิงสาวไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรเลยแม้แต่น้อย


               ข้อตกลงของเราคือฉันเป็นแฟนแฮร์รี่ก็เท่านั้น นายไม่ได้บอกให้ฉันรายงานนายทุกเรื่องสักหน่อย แล้วตกลงว่านายจะมาด่าหรือมาขอร้องฉันกันแน่?” หญิงสาวยังคงหันหลังพูดกับลูอิสทั้งที่สมาธิก็ยังคงจับจ้องกับการเลือกไวน์ในบรรดาตู้คอลเลกชั่นสะสมของเธออยู่


               ...ริมฝีปากอวบอิ่มของชายหนุ่มถูกเม้มเข้าหากันเพื่อต้องการระงับอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงกะทันหันให้กลับเข้าสู่ภาวะปกติดังเดิมก่อนที่จะเอ่ยปากพูดอะไรต่อ


               ฉันอยากให้เธอช่วยพูดกับเขา... อย่างน้อยๆ ก็ให้เขาเข้าใจ


               “คงไม่ได้ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูดจบหญิงสาวก็พูดขัดขึ้นมาก่อน ร่างเล็กของหญิงสาวเดินไปมาแถวบาร์เหล้าเพื่อเปิดขวดไวน์ก่อนจะรินของเหลววาวสีทับทิมเข้มลงในแก้วของตัวเองช้าๆ


               ฉันคงช่วยเรื่องนี้ไม่ได้หรอกลูอิส จะว่ายังไงดี..ฉันไม่อยากทำน่ะเดน่าพูดขึ้นเสียงเรียบ สายตาคมสวยทอดมองของเหลวที่ถูกรินใส่แก้วคริสตัลสวยอย่างชื่นชมก่อนจะกระดกดื่มเข้าในปากทีละนิดเพื่อลิ้มรสกลิ่นอายอันหอมหวลนั้น


               เดน่า...ฉันขอร้อง เธอเป็นคนเดียวที่แฮร์รี่ยังรับฟัง เห็นแก่ฉันเถอะถ้าต้องการที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมก็มีเพียงแค่การอธิบายเท่านั้น แต่ก็มีเพียงเดน่าเช่นกันที่ตอนนี้แฮร์รี่ยังเปิดใจ หากจะมีใครสักคนที่สามารถข้ามผ่านกำแพงของความระแวงนั้นได้ก็คงเป็นเดน่า เพราะเขาคงไม่มีวันยืนในตำแหน่งนั้นได้...ไม่มีทางเป็นคนสำคัญของร่างสูงได้ ดังนั้นถ้าหากจะเป็นไปได้ก็ขอเพียงอย่าให้ร่างสูงเกลียดเขาไปมากกว่านี้ ขอแค่หันมาพูดกับเขาบ้างสักเล็กน้อยก็ยังดี


               ขอแค่โอกาสแก้ตัวสักครั้ง


               เห็นแก่นาย? แล้วฉันล่ะลูอิสแก้วอันว่างเปล่าถูกวางลงไว้บนโต๊ะดังเดิมเมื่อหมดประโยชน์แล้ว หญิงสาวเช็ดริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยพร้อมกับหันมามองหน้าอีกฝ่ายอย่างต้องการคำตอบ


               ครั้งแรกที่นายขอร้องฉันก็เพื่อแฮซ แล้ววันนี้นายก็จะมาขอร้องเพื่อตัวเองอีก มันจะไม่มากเกินไปหน่อยเหรอลูอิส...แล้วฉันล่ะ? ฉันได้อะไรกลับมาบ้างหญิงสาวในชุดเดรสสีน้ำสนิทพูดพลางยกยิ้มเยาะอย่างสมเพชให้แก่คนบาปผู้โง่เขลา...และตัวเธอเอง


               ไม่มี...ฉันไม่เคยได้อะไรเลย ข้อตกลงที่นายให้ไว้ตอนนั้น ข้อสัญญาที่นายให้ไว้ในตอนนั้นนายเคยทำได้ไหมล่ะ หึ...สุดท้ายก็มีแค่ฉันที่ไม่เคยได้รับอะไรริมฝีปากสีแดงสวยเอ่ยทวงสัญญาที่ถูกเพิกเฉยมาเป็นเวลานาน ไม่ว่าเธอจะทุ่มเทไปสักเท่าไหร่แต่ก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่คนตรงหน้าเธอจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้ได้


               ฉันจะยอมเป็นของเธอ


               ครั้งแรกที่ได้ยินคำๆ นี้ภายในหัวใจมันทั้งพองโตและปวดร้าวไปพร้อมกัน ชายหนุ่มที่เธอแอบเฝ้ามองมานานแสนนานยอมยื่นข้อเสนอให้เธอถึงที่...แต่สิ่งที่ต้องเสียไปล่ะ? เธอต้องยอมไปเดทและแกล้งคบกับน้องชายบุญธรรมของเขาทั้งที่เธอไม่ได้รู้สึกสนใจเด็กนั่นเลยแม้แต่น้อย ตอนนั้นเธอรู้สึกโกรธมากกับข้อตกลงแสนพิลึกพรรณ์นี้ แต่สุดท้ายเธอก็ยอมตกลงเพราะคิดว่าอีกฝ่ายแค่ลองใจเธอเล่นๆ และหวังว่าลูอิสจะมายกเลิกข้อตกลงนี้แล้วเฉลยว่ามันเป็นเพียงแค่เกมส์ปัญญาอ่อนที่เขาสมรู้ร่วมคิดกับน้องชายของเขา


            แต่ไม่เลย...


            ผู้ชายคนนี้เอาจริง


            เขายอมเป็นของเธอ...เขายอมคบกับเธอ


            แต่ทุกอย่างต้องเป็นความลับ


               แต่ฉันทำตามสัญญานั้นแล้วลูอิสพูดขึ้นเสียงเครียด


               ทำแล้ว? ใช่...นายตกลงคบกับฉัน นายไม่เคยนอกใจ...ไม่เคยไปเที่ยวกับผู้หญิงคนไหน แต่นายก็ไม่เคยแม้แต่จะติดต่อฉัน ไม่เคยโทรหา ไม่เคยไปเที่ยวด้วยกัน ไม่เคยเดท ไม่เคยชวนไปกินข้าว!! เราสองคนไม่เคยใช้เวลาร่วมกันเลย นี่นะเหรอคือความรักของนาย!!” เสียงหวีดแหลมพุ่งขึ้นสูงตามแรงอารมณ์ ไหล่เนียนที่โผล่พ้นจากอาภรณ์สั่นระริกไปด้วยอารมณ์โกรธเคือง


               ตัวนายเป็นของฉัน...แล้วหัวใจนายล่ะ ความรักนายล่ะ!! มีอะไรที่เป็นของฉันบ้างเสียงอันสั่นเครือบ่งบอกถึงความเศร้าที่อัดแน่นอย่างเต็มเปี่ยม เธอผิดอะไร...เธอรักลูอิสจึงยอมทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้ แม้จะต้องไปเป็นของคนอื่นเธอก็ยอมแล้วเหตุใดสิ่งที่เธอได้รับกลับมาจึงไม่เหลืออะไร


               เดน่า...ราวกับเห็นเงาของตัวเองสะท้อนในกระจก เขาและเธอนั้นไม่มีสิ่งใดที่ต่างกัน เธอทำเพื่อคนที่เธอรัก...เขาก็ทำเพื่อคนที่เขารัก แต่ทำไมเราทั้งสองกลับต้องเจ็บปวดกับสิ่งที่ทุ่มเทไปอย่างเต็มที่


               ไม่ต้องลุก!!”


               ลำขาแกร่งที่กำลังจะยันตัวลุกขึ้นยืนเพื่อไปประคองร่างของหญิงสาวที่กำลังสั่นระริกชะงักไป ดวงตาคมกริบสีเฮเซลตวัดมองผู้ชายตรงหน้าอย่างเยือกเย็น หากจะต้องผิดหวังกับคำสัญญาที่มีเพียงลมปากก็สู้ทำมันให้เป็นจริงขึ้นมาจะไม่ง่ายกว่าเหรอ...


               พอแล้ว..สำหรับเรื่องพวกนี้ลูอิสเดน่าพูดขึ้นเสียงนิ่ง


               ในเมื่อนายรักษาสัญญาไม่ได้ ฉันก็ต้องใช้วิธีของฉันหญิงสาวเดินเข้ามาประชิดตัวคนที่นั่งนิ่งก่อนจะโค้งตัวก้มลงไปหา มือเรียวสวยประคองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มให้เงยขึ้นมาสบตาตัวเอง


               นายต้องมาเป็นของฉัน...ที่นี่และตลอดไปเสียงหวานนุ่มเอื้อนเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มเยาะ ใช่...นี่ไม่ใช่ข้อเสนอแต่เป็นการบังคับ


               ฉันทำไม่ได้เดน่า เธอเป็นคู่หมั้นของแฮร์รี่นะเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าอมเทาตอบกลับมาทันทีโดยไม่ต้องใช้เวลาขบคิด ดวงตาน้ำตาลประกายทองของหญิงสาวสั่นไหวชั่ววูบก็จะจางหายไปภายในเสี้ยววินาที


               สุดท้ายแล้วนายก็ไม่เคยเห็นฉันในสายตา


               แม้แต่ตอนนี้นายก็ไม่เลือกฉัน


                อีกไม่นานหรอกลูอิสรอยยิ้มกว้างที่ประดับบนใบหน้าใสภายใต้เครื่องสำอางช่างดูอันตรายเหลือเกินในสายตาลูอิส ราวกับว่าเธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เธอไม่ใช่เดน่าในอดีตอีกต่อไปแล้ว


               เธอหมายความว่ายังไงมือหนาเลื่อนไปบีบข้อมือหญิงสาวไว้แน่น ดวงตากลมสีฟ้าหม่นจ้องมองหญิงสาวด้วยความสงสัย


               ฉันจะเลิกกับเขาเดน่าดึงมือตัวเองออกพร้อมกับกอดอกมองคนที่กำลังร้อนรนด้วยความสนุก


               ถ้าเธอทำก็เท่ากับเธอเองก็ผิดสัญญาเดน่า และอย่าได้หวังว่าชาตินี้ฉันจะมาพบเธออีก!!” ลูอิสพูดขึ้นเสียงเข้มพร้อมกับยื่นคำขาดต่อหน้าหญิงสาว รอยยิ้มบางที่ประดับอยู่บนใบหน้าเมื่อครู่หุบลงอย่างช้าๆ แววตาสีเฮเซลในเงามืดจ้องมองชายหนุ่มที่ตนรักอย่างเจ็บปวด


               แน่นอน... ถ้านายจะทำอย่างนั้นฉันก็จะไม่ห้ามแต่นายก็ต้องแลกกับความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แฮร์รี่จะได้รับเปลือกตาขาวนวลที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีฟ้าบริสุทธิ์หรี่ลงเล็กน้อย ความหมายในคำพูดนั้นตรงตัว...ต้องมีใครสักคนได้รับความเจ็บปวดนี้ไป ความเจ็บปวดเจียนตายของเธอต้องมีคนรับผิดชอบ


               “เธอคิดจะทำอะไรเดน่าเจ้าของผมสีน้ำตาลเข้มลุกขึ้นมาพร้อมเดินเข้าไปจับบ่าหญิงสาวไว้อย่างแรง เดน่ามองคนฝ่ามือหนาที่บีบไหล่บางของเธอไว้แน่นจนเกิดเป็นรอยแดงนิ่งๆ ก่อนจะเอื้อมมือของตัวเองออกไปแล้วจิกเล็บฝังลงในฝ่ามือหยาบนั้นอย่างแรง


               ฉันก็จะทำเหมือนนายไงลูอิส เราสองคนทำทุกอย่างได้เพื่อคนที่รัก...แต่ฉันไม่อ่อนแอเหมือนนาย นายต้องการให้เขาสุขแต่ฉันต้องการครอบครอง นายทำร้ายทุกคนที่จะเข้ามาทำลายความสุขของแฮซ ฉันก็จะทำลายทุกคนที่จะเข้ามาขัดขวางความรักของเราถ้าหากเธอไม่มีวันได้หัวใจของเขามา เธอก็จะขอทำลายทุกคนที่ได้หัวใจดวงนี้ไปจนกว่าหัวใจดวงนั้นจะเป็นของเธอ...นี่คือเป้าหมายเดียวที่เดน่าต้องการ


               เมื่อเขากลัวความโดดเดี่ยวฉันก็จะให้เขาได้รับ เมื่อเขากลัวที่จะเจ็บฉันก็จะให้เขาทรมาน นายคงจะรู้ดีใช่มั้ยว่าด้วยเส้นสายของฉัน...มันไม่ยากเลยเดน่าเป็นลูกสาวของผู้มีอิทธิพลระดับหนึ่งในสายวงการบันเทิงและนี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอจึงสามารถคบกับศิลปินชั้นแนวหน้าได้โดยไม่มีพวกแมลงวันมาคอยขัดแข้งขัดขา เมื่อเธอเป็นคนพาแฮร์รี่ขึ้นไปบนจุดสูงสุดได้ในเวลาอันสั้น เธอก็สามารถกระชากเขากลับลงมาได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน


               และแน่นอน


            เมื่อหล่นลงมาก็ต้องเจ็บ!!


               “อำนาจมันทำได้ทุกอย่างลูอิส ไม่ว่าจะบดขยี้บริษัทหนึ่งให้หายไปเพียงข้ามคืน หรือทำให้ใครสักคนประสบอุบัติเหตุจนไม่สามารถใช้ชีวิตแบบเดิมได้อีก นายคงเข้าใจใช่ไหมว่าสิ่งที่ฉันพูดหมายถึงอะไรมันไม่สำคัญว่าจะเป็นแฮร์รี่หรือบริษัทของพ่อแม่แฮร์รี่ ทุกคนไม่มีความหมายอะไรต่อเธอเลยแม้แต่น้อย


               เมื่อครั้งนั้นเธออ่อนแอเกินไปจึงไม่ได้ครอบครอง เธอใจดีกับเขาเกินไปจนยอมตัดสินใจทำตามสัญญานั้นทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีทางเป็นจริง หากความอ่อนแอนั้นคือข้อผิดพลาด เธอก็จำเป็นต้องเข้มแข็งขึ้น


               เดน่า!! เธอจะทำร้ายพ่อกับแม่หรือแฮร์รี่ไม่ได้นะ!! พวกเขาเป็นผู้มีพระคุณของฉัน!!” มือเรียวที่บีบไหล่ของหญิงสาวเพิ่มแรงบีบมากขึ้นโดยไม่สนใจว่าเล็บที่จิกตอบกลับมานั้นจะลึกแค่ไหน ตอนนี้ไม่ใช่แค่แฮร์รี่ที่ต้องมาลำบากแต่รวมถึงพ่อแม่บุญธรรมของเขาด้วย


               หึ...ผู้มีพระคุณ? ถ้าฉันเป็นฝ่ายเจอนายก่อนฉันต่างหากที่จะได้เป็น!! ฉันต่างหากที่ควรจะเป็นคนที่นายแคร์ที่สุด!!” หญิงสาวหวีดร้องเสียงดังพร้อมกับกระชากมืออีกฝ่ายออกอย่างแรง ดวงตากลมสวยจ้องมองชายตรงหน้าด้วยความแค้นเคือง


            มันไม่ยุติธรรมเลย


            ทำไมคนๆ นั้นถึงไม่ใช่เธอ


            ทำไมเธอถึงไม่ใช่คนที่ลูอิสรักอย่างหมดหัวใจ


               แต่แฮร์รี่เขารักเธอนะ...ถ้าเธอหักหลังเขา เขาจะเจ็บแค่ไหนกัน เธอน่าจะเข้าใจความรู้สึกนี้ดีไม่ใช่เหรอลูอิสเหลือบมองหญิงสาวด้วยสายตาอ้อนวอน ทุกสิ่งที่หวังจะมาแก้ไขกลับย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ยิ่งพยายามย้อนกลับไปแก้ไขสักเท่าไหร่สิ่งที่มองเห็นก็มีเพียงความผิดพลาดที่ตนได้ก่อไว้เท่านั้น


               ฉันไม่เคยรักเขา...ทุกอย่างที่ฉันทำทั้งคำบอกรัก ทั้งคำสัญญาหรือแม้แต่การหมั้นทุกอย่างมันก็เพื่อวันนี้ลูอิส สิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดคือ ความเจ็บปวด...ยิ่งเจ็บมากเท่าไหร่ยิ่งดี เจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจจนแทบปางตายคำพูดที่ไม่น่าหลุดออกจากปากอดีตเด็กสาวแสนไร้เดียงสาพรั่งพรูออกมาปะปนกับเสียงหัวเราะราวกับคนเสียสติ


               ใครก็ตามที่มาแย่งนายไปจะต้องเจ็บ แม้แต่ครอบครัวของมันฉันก็จะตามไปบดขยี้!! นายต้องอยู่กับฉัน..นายต้องเป็นของฉันเท่านั้น ถ้าหัวใจนายเป็นของใครฉันก็จะทำลายทุกคนจนกว่ามันจะเป็นของฉัน!!” จากคุณหนูผู้เพรียบพร้อมกลับกลายเป็นคุณหนูจอมเอาแต่ใจที่เมื่อตนต้องการสิ่งใดก็ต้องได้โดยไม่สนวิธีการ หัวใจดวงน้อยที่เคยใสสะอาดบัดนี้กลับมัวหมองด้วยความโกรธแค้นจากอดีตอันแสนยาวนาน


               “แล้วถ้าตอนนี้ฉันยอมเป็นของเธอ เธอก็จะไม่ทำร้ายพวกเขาใช่มั้ย ถ้าฉันไม่ไปพบไม่ไปหาหรือแม้แต่ที่จะคิดถึงแฮร์รี่อีกลูอิสพูดถามขึ้นเสียงสั่น ตอนนี้ทุกอย่างช่างดูไร้หนทางเหลือเกิน...แม้แต่เพียงเสี้ยวของโอกาสที่จะไปขอโทษร่างสูงเขาก็ยังมองไม่เห็น


               ฉันจะไม่มีวันล้มเลิกลูอิส นายน่าจะเข้าใจดีว่าคนเรามันเลิกรักกันไม่ได้ง่ายๆ เราไม่สามารถเลิกคิดถึงหรือลืมใครสักคนเพียงชั่วข้ามคืนได้ ยิ่งเป็นนายด้วยแล้วนายไม่มีวันทำมันได้หรอกลูอิส ถึงเวลาแล้วที่นายควรจะปล่อยวางให้ทุกสิ่งเป็นไปในแบบที่ควรเป็น


               ฉันจะไม่มีวันใจอ่อนอีกแล้ว


            ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่ฉันต้องการ


               ทุกอย่างมันสายเกินกว่าจะแก้ไขได้แล้วลูอิส นายทำทุกอย่างผิดพลาดไปหมดและผลสุดท้ายคือนายแพ้ ทุกอย่างจบแล้วนายไม่มีวันชนะเกมส์ได้...ไม่ว่ายังไงก็ตามหญิงสาวพูดพลางยิ้มหยันอย่างสะใจก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมที่จะกล่าวคำบอกลา


               ไม่เป็นไรลูอิส อีกไม่นานฝันร้ายนี้ก็จะผ่านไป...


               เมื่อหัวใจของนายเป็นอิสระ


            ฉันจะเป็นคนไปโอบกอดมันเอาไว้...


            และหากนายปฏิเสธอ้อมกอดนี้อีกครั้ง


            ไม่ว่านายจะหันไปหาใคร...


            ฉันก็จะทำลายทุกที่พึ่งของนายจนกว่านายจะต้องการฉัน


               เพราะไม่ว่านายจะทำอะไรตอนจบสุดท้ายนายก็มีแค่ฉัน!!


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

มาลงต่อแล้วค่า ที่จริงหลายคนอาจหมั่นไส้เดน่านะแต่เร็นแอบชอบนางนิดหน่อยเพราะเป็นคาแร็คเตอร์ที่แต่งเติมเข้ามา ถ้าถามว่าเดน่าผิดมั้ย...ผิดนะ เพราะไม่ว่าการทำร้ายใครสักคนสำหรับเร็นต่อให้เหตุผลคุณจะมีมากมายแค่ไหนก็เป็นสิ่งที่ผิด แต่ก็ขอไม่เข้าข้างลูอิสเหมือนกันเพราะการที่เอาหัวใจของใครสักคนมาเป็นของเล่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง แต่ทุกอย่างมันย่อมมีสองด้านเสมอ ไม่มีใครที่ทำถูกต้องเสมอนิยายเรื่องนี้ก็เช่นกัน ไม่มีใครเป็นพระเอก นางเอกหรือตัวร้ายแต่ทุกตัวคือคนธรรมดาที่มีความรัก5555


ที่จริงเม้นพูดคุยติชมตัวละครได้นะเร็นไม่ว่าหรอกอยากคุยเล่นด้วยกำลังเหงาาา

แล้วก็ตอนนี้เร็นกำลังแต่งเรื่องใหม่ Be your Bee ถ้าชอบก็อย่าลืมติดตามด้วยนะคะ

ทุกเม้นเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนึงเขียนต่อน้าาา 

ติชมกันได้เสมอค่ะ

หนังสือเหลือไม่กี่เล่มแล้ว ใครอยากได้รับสั่งซื้อน้า หมดแล้วหมดเลยไม่มีพิมพ์เพิ่ม

ตอนพิเศษกับฉากจบลับในเล่มไม่มีลงในเว็บนะคะ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #19 Katou Laltryashki (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 18:12
    โอยยย ;----; สงสาร แต่ลูทำตัวเองนะ ฮืออ
    #19
    0