POISON รักผมนะครับที่รัก (yaoi)

ตอนที่ 17 : Forbidden poison 5 ♚ Between us (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 927
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    20 ม.ค. 58

Forbidden 5 between us

 



"เกิดอะไรขึ้น" เจเรมี่หน้าซีดทันทีที่เห็นสภาพของใครบางคน เขาเปิดประตูหลีกทางให้คนนั้นเข้าไปข้างใน กระจกบานสูงที่แขวนไว้กับเสาข้างประตูสะท้อนให้เห็นผู้ชายร่างโปร่งที่สวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยทั้งยังยับเยิน ตามผิวมีรอยแดงช้ำเป็นจุดๆ เหนือสิ่งอื่นใดคือดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับไม่มีชีวิต



"ใครมา" ออสตินเดินมาดูคนรักของตนเมื่อเห็นว่าเจมหายไปนาน ตัวเล็กของเขากำลังทำอาหารอยู่ที่ครัวส่วนเขากำลังจัดการเอกสารวุ่นวายอยู่ในห้อง เมื่อได้ยินเสียงกดกริ่งเจมที่อยู่ใกล้กว่าเลยออกไปดูว่าใครมา เขาชะงักไปเมื่อเห็นน้องชายของเพื่อนยืนโงนเงนอยู่กลางห้อง



ดวงตากลมโตหันมามองเขา ที่จริงเหมือนองศาแค่มองผ่านสิ่งรอบตัวไปเท่านั้น



ให้ตาย...วิกเตอร์มันทำอะไรลงไป



"ศา...บอกกูมานะ ใครทำแบบนี้กับมึง" เจมปรี่เข้าไปจับเพื่อนให้นั่งพักบนโซฟา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันหลังเห็นองศาสะดุ้งนิดๆตอนย่อตัวลงนั่ง



หรือว่า...



เขาหันไปทางออสตินต้องการให้คนรักของตนยืนยันให้แน่ใจว่าสิ่งที่คิดมันเป็นความจริงรึเปล่า



"เฮ้อ" ร่างสูงพยักหน้าเดินผลุบหายไปในครัวเพื่อเตรียมน้ำอุ่นและผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้องศา



"เจ็บตรงไหนไหม" เจมมองเพื่อนอย่างเป็นห่วง พอจะเดาได้ลางๆว่าใครเป็นคนทำให้องศาเป็นแบบนี้ เจเรมี่รู้ดีว่าเพื่อนของเขาคิดอย่างไรกับวิกเตอร์แม้จะไม่มีหวังแต่เพื่อนของเขาก็ยังชอบ จะเจ็บแค่ไหนมันก็ยังรู้สึกดีกับวิกเตอร์ไม่เปลี่ยน



เป็นครั้งแรกที่องศาแสดงออกมาว่าโดนคนใจร้ายคนนั้นทำร้ายและเจ็บมากขนาดไหน



ถึงเพื่อนของเขาจะไม่ปริปากบอกแต่ร่องรอยความเจ็บปวดทีฉายชัดอยู่ในแววตานั้นชัดเจน



"เจม..." เสียงสั่นๆเอ่ยเรียกเพื่อนสนิทที่องศาเลือกจะพึ่งพาตอนที่ตัวเองอ่อนแอ



"ว่าไง"



"กูเจ็บ..." น้ำตาค่อยๆไหลออกมาหลังจากองศาพูดประโยคนั้นจบ เจเรมี่ดึงตัวเขาเข้าไปกอด ไร้คำปลอบโยน ไร้คำพูดใดๆ ทว่าสัมผัสอบอุ่นจากเพื่อนตัวเล็กของเขาก็เพียงพอแล้ว



"กูรู้...กูอยู่ตรงนี้เสมอนะเพื่อน"



ไม่นานองศาก็พลอยหลับคาไหล่ของเจมอาจเป็นเพราะร่างกายกับจิตใจที่อ่อนล้าทนความบอบช้ำไม่ไหว










 

ผมสะดุ้งตื่นหลังโดนสัมผัสเย็นๆจากผ้าขนหนูที่เจมนำมาเช็ดตัวให้ แค่ขยับตัวนิดเดียวผมก็ถึงกับร้องโอ้ยออกมา กล้ามเนื้อของผมเหมือนโดนใช้งานมาอย่างหนัก จนถึงกับลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเองไม่ได้ เจมเลยช่วยพยุงผมให้พิงกับพนักโซฟาได้แม้จะทุลักทุเลไปบ้างก็ตาม



ยังเจ็บอยู่หรอ” หลังเห็นท่าทางของผมเขาก็ถามด้วยความเป็นห่วง ผมส่ายหัวที่จริงมันไม่ได้เจ็บมากขนาดนั้นเหมือนร่างกายมันล้ามากกว่า



สบายมาก” ผมฝืนยิ้มบางๆตอบมันไป แค่มาซุกหัวนอนที่ห้องมันก็รบกวนเต็มทีแล้ว



วิกเตอร์...” มันลังเลครู่หนึ่งเอ่ยชื่อของคนที่ทำร้ายผมออกมา ผมเม้มริมฝีปาก คำสองพยางค์นี้เท่านั้นที่ผมไม่อยากได้ยิน แค่นึกถึงเขาผมก็อยากจะร้องไห้แล้ว



คนที่ชอบทำให้ผมเจ็บตลอดเวลา



ขนาดหนีมาแล้วเขายังตามมาขืนใจผมถึงที่ห้อง



ถ้ามึงไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร” เจเรมี่ตัดบท ความจริงเขารู้อยู่แล้วว่าผมโดนอะไรมาเพียงแค่อยากฟังจากปากผมมากกว่าคิดทึกทักไปเอง



กู...ขอหลบอยู่นี่สักพักได้ไหม จนกว่าจะคิดได้ว่าต้องทำยังไงต่อไป” ผมไม่กล้ารบกวนมันกับพี่ตินนานไม่ว่ายังไงวิกเตอร์ก็คงตามผมเจอไหนจะจินโทนิคอะไรนั่นที่คิดอยากใช้ผมเป็นเครื่องมือแก้แค้นอีก



ทำไมดวงของผมช่วงนี้มันตกวูบเป็นกราฟดิ่งลงแบบนี้ เฮ้อ



ได้สิ มึงจะอยู่กับกูนานแค่ไหนก็ได้...แต่ว่านอนนอกห้องนะ” มันเว้นช่วงก่อนว่าต่อหลังเหลือบมองพี่ตินที่ยุ่งอยู่กับโทรศัพท์ ใครจะกล้าเข้าไปนอนในรังรักของพวกมันล่ะครับ คิดไว้ว่าตอนกลางคืนจะเปิดทีวีกลบเสียงตอนพวกเขากำลังรีดน้ำกันเสียงแสลงหูต่างๆจะได้ไม่เข้ามาให้ผมนอนไม่หลับ พี่ตินเดินออกมาจากห้อง ผมได้ยินเสียงเอะอะโวยวายลอดจากปลายสายมาแว่วๆ



ที่คลับคงจะมีเรื่องยุ่งยากอีกตามเคย



โทษทีกูต้องไปจัดการธุระที่คลับ อยู่กับองศาไปก่อนนะเจม อย่าพากันหาเรื่องซนล่ะ” พี่ตินเหวี่ยงแจ๊กเกตยีนส์สีซีดพาดบ่าด้วยสีหน้ายุ่งๆ ผมเข้าใจว่าเจเรมี่ชอบหาเรื่องใส่ตัวแต่ไหงเค้ารวมผมไปด้วยล่ะเนี่ย



ไม่ต้องห่วงกูจะเป็นเด็กดีรอมึงกลับมา” เพื่อนตัวน้อยยิ้มพิฆาตใส่ร่างสูงพร้อมเขย่งปลายเท้าขึ้นจุ๊บปากแฟนตัวเอง ผมเบนหน้าหนีฉากสวีทของพวกเขาทำให้ผมนึกถึงใครบางคนที่ไม่ควรนึกถึงอีกแล้ว



เกลียด...



ผมเกลียดวิกเตอร์



แต่ยิ่งผมเกลียดเขามากเท่าไหร่ผมเองก็ยิ่งเกลียดตัวเองมากขึ้นเท่านั้น



เกลียดที่ดันไปรักเขาเข้า เกลียดที่ไม่ยอมตัดใจจนเขาทำร้ายผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า



เอาล่ะ! ถึงเวลาที่มึงต้องเล่าเรื่องของมึงให้กูฟังแล้วครับคุณชายศา” ร่างเล็กวิ่งมานั่งแปะตรงหน้า ใช้สายตาคาดคั้นเต็มที่ อะไรกันเมื่อกี้ยังบอกไม่อยากรู้อยู่เลย



ไหนว่าไม่เป็นไรไง”



ขืนกูถามมึงตนออสตินอยู่ก็โดนดุอะดิ”  



น่ารักจริงๆเลยเพื่อนผม..

 

แต่ว่าถึงมันจะทำหน้าน่าสงสารขนาดไหนผมก็ไม่ยอมปริปากจนในที่สุดเจเรมี่ก็ล้มเลิกความตั้งใจหันมาชวนผมดูรายการทำอาหารในทีวีแทน



สองสามวันผ่านไปผมก็ยังคงนั่งนอนอยู่บนโซฟากับผ้านวมหนึ่งผืน จะลุกก็ต่อเมื่อไปเข้าห้องน้ำหรือช่วยเจเรมี่ทำกับข้าวล้างจานเท่านั้น ผมหลีกเลี่ยงที่จะมองหน้าตัวเองในกระจก รอยจูบแดงๆนั่นยังไม่หายไปผมยังไม่เข้มแข็งพอที่จะนึกถึงเขาโดยเฉพาะวันที่เขาทำร้ายจนผมต้องหนีมา



พี่ตินบอกว่าถ้าผมเอาแต่นอนแบบนี้ฟาเรนไฮคงไมเกรนขึ้นสมองตาย เขาพยายามมาเยี่ยมแต่ก็โดนผมปัดบอกว่าไม่ต้องมาตลอด หากเขาเห็นสภาพของผมคงได้ก่อเรื่องให้มันยิ่งยุ่งมากไปกว่าเดิมล้านเปอร์เซนต์



และใช่ผมขาดเรียน แค่มองหน้าตัวเองยังไม่กล้านับประสาอะไรกับการไปมหาลัยกันล่ะครับ เจเรมี่เลยรับงานหนักไปโกหกพวกจากัวร์ว่าผมเป็นไข้หวัดใหญ่ เฮ้อ เด็กที่ดีไม่ควรเอาเยี่ยงอย่างนะครับ



ถอยดิ้!” เท้าเล็กของเพื่อนสนิทสะกิดให้ผมแบ่งพื้นที่บนโซฟาให้เขา เจมเห็นผมไม่ไปเรียนมันก็เลยถือโอกาสอยู่ดูแลผมกลายเป็นเวลาเราขาดเรียนกันทั้งสองคน



เขาคงรู้ว่ามันอันตรายหากปล่อยให้ผมอยู่คนเดียว



คนฉลาดแบบวิกเตอร์ถ้าคึกจะทำอะไรขึ้นมาอีกล่ะก็ผมคงหนีเขาไม่พ้นหรอก



เฮ้อ...



ผมขดตัวเข้าหากันก่อนปล่อยให้เสียงทีวีกล่อมจนพลอยหลับไป








 

(Victor's Talk)




ผลัก!



หมัดลุ่นๆพุ่งตรงเข้ากระแทกที่ใบหน้าของผมที่ยืนนิ่งไม่ตอบโต้จนเซไปนิดนึง เจ้าของหมัดคว้าคอเสื้อของผมก่อนจะซัดกำปั้นเข้ามาไม่หยุด



อา...ผมว่าตอนนี้หน้าของผมคงช้ำไปเรียบร้อยแล้วแน่ๆ



ผลัวะ!



มึงสัญญาแล้วว่าจะไม่แตะต้องน้องกู!” ฟาเรนไฮเหวี่ยงร่างของวิกเตอร์เข้ากับผนังพร้อมตะโกนออกมาด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ ตอนนี้เขาเหมือนรถไฟความเร็วสูงที่พร้อมพุ่งชนทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่เพื่อนของตัวเอง



องศาหลายไปหลายวันหลังจากโดนจินโทนิคลากขึ้นรถ



พอเห็นหน้ากันไม่ทันไรไอ้เพื่อนเฮงซวยของเขาก็ตามไปสร้างแผลในใจให้กับองศาอีก



เขาเป็นพี่ชายที่แย่ปกป้องน้องตัวเองยังทำไม่ได้!



คิดแล้วก็ชกวิกเตอร์เข้าอีกรอบจนคนที่ยอมกลายเป็นนวมให้เขาซ้อมระบายความโกรธถึงกับไอออกมา วิกเตอร์จะเก่งแค่ไหนแต่เขาก็ยังเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง โดนรัวใส่แบบนี้ร่างกายเขาก็ทนไม่ไหว



ผมทรุดฮวบ



ให้ตาย...รู้ว่าฟามันหมัดหนักแต่ไม่คิดว่ามันจะออกแรงเต็มที่หลายๆรอบแบบนี้



กู...” ผมเค้นเสียงพยายามพูดแต่ก็กลืนคำต่อมาลงไปทันที ไอ้ฟาพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด ทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ในห้องทำงานของพอยซั่นคลับ



มึง...มึงทำไม! ต้องให้กูย้ำมึงตลอดมั้ยว่าศามันรู้สึกกับมึงยังไง!” ฟาเอ่ยทำท่าจะมาชกผมอีกรอบ



“...กูรู้”



เออ! กูรู้ว่ามึงรู้แต่ที่กูไม่รู้คือมึงจะตามทำร้ายน้องกูไปถึงไหน! มันพยายามออกห่างจากมึงแถมยังสัญญากับกูว่าจะไม่ยุ่งไม่อยู่ใกล้ๆมึงอีก แล้วมึงจะตามไปทำร้ายมันทำไม!”



ผมเงียบ



นี่องศาถึงกับสัญญาเลยหรอว่าจะไม่มายุ่งกับผมอีก



ก้อนแข็งๆแล่นมาจุกที่คอ ผมยันตัวเองขึ้นพิงผนังอย่างอ่อนแรง



สุดท้าย...เขาก็คิดจะหนีผมไปจริงๆ











 

มีอีกจ้า ไม่อยากให้ดราม่ามากเลยเอาคู่ตินเจมมาเบรก ฮ่าๆๆ
รู้ตัวว่าอัพช้ามาก อนุญาตให้ตามมาอัพตามจิกให้แต่ง(?)ได้ค่ะ! 5555555555555555555

ไว้มาคุยกันน้า twitter : @952301C     :-))





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

343 ความคิดเห็น

  1. #341 insinsutee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 16:43
    รออ่านค่ะ
    #341
    0
  2. #340 chiychimn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:27
    ไรท์อัพๆๆๆๆ
    #340
    0
  3. #337 เรโกะ จิทาคุ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 09:57
    ไรต์ จงอัพ//สั่งเสียงเย็น
    ส่วนอีวิกเตอร์ ไปคุยกับเมียแกดีๆสิวะ! ฟัคยูวิคเตอร์
    #337
    0
  4. #336 pmin1013 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 12:51
    หมั่นไส้วต.มานานละอีเวง5555555555
    #336
    0
  5. #335 winwin44 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 11:32
    มาต่อ ด้วยน๊าาคับบบ
    #335
    0
  6. วันที่ 30 เมษายน 2560 / 05:28
    ก็ยังดราม่าอยู่ดีไรท์5555 วิคก็อธิบายดิในเมื่อรู้ใจตัวเองแล้ว เราชอบมากเลย เป็นซีรีนิยายสั้นที่เนื้อเรื่องไม่เร็วไปไม่ช้าไป โอเคมากเลย เนื้อเรื่องปมต่างๆดีมาก คาแรคเตอร์แต่ละคน ก็ดีมากด้วยไม่เวอร์เกินไป นิยายเรื่องนี้เจ๋งสุดๆ มาต่อน้า อยากรู้เรื่องต่อ องศาโกรธหนักๆเลยนะ อย่าไปยอมลงให้ง่ายๆ เรื่องอื่นวิคใช้เหตุผล แต่เรื่ององศาวิคใช้แต่อารมณ์อะ แต่ก็เป็นการกระทำที่แตกต่างจากเรื่องอื่นๆทำให้รู้ว่าศาสำคัญ
    #334
    0
  7. #333 pk4ever (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 22:32
    รอมาต่อน้าาาา
    #333
    0
  8. #332 thnaqx (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 23:16
    อัพเถอะค่ะ1ปีแล้วววว ;-;
    #332
    0
  9. #331 Issararat Fang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 18:20
    โฮ ไรท์จ๋าาาาส รออัพนะไรท์ จะครึ่งปีแล้วนะไรท์จ๋า รอไรท์มาอัพนะ -..-
    #331
    0
  10. #329 Vichyada Puttson (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:57
    กลับมาได้แล้ววว คิดถึงแล้วรู้มั้ยย
    #329
    0
  11. #328 บีเคพีเอ็น (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 23:57
    สงสารศาาา
    #328
    0
  12. #327 Issararat Fang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 21:22
    เอาเลยองศา แกเกลียวิกเตอร์เลย สมน้ำหน้า -0- 55555 วิกเตอร์นะไปทำไม่ดีกับองศาไว้เยอะ -3- ไรท์มาอัพต่อนะ ><
    #327
    0
  13. #326 Yugiko_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 18:20
    มาต่อเร็วๆน้าา
    #326
    0
  14. #325 amynat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 13:13
    จิกค่ะจิก อัพไวๆ อยากเห็นวิกเตอร์เจ็บ อุวะฮะฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #325
    0
  15. #324 Zyse Chanaphongmanon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 10:45
    สงสารศาอ้ะวิคเตอร์แย่มากกกกกกกกก
    #324
    0
  16. #321 Zyse Chanaphongmanon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 09:18
    มาแกล้งไรน้องอีกเนี่ยวิค
    #321
    0
  17. #320 Reiko Ayano (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 23:27
    สู้ๆน้าค่าาา ให้
    #320
    0
  18. #319 reallove (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 22:14
    อิเฮียฉลาดเกือบสุดละ
    #319
    0
  19. #317 Ploy FakeParty (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 23:18
    อัพเถอะค่ะ ลุ้นตัวโก่งแระอ่ะ
    #317
    0
  20. #316 Yugiko_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 22:17
    มาให้กำลังใจค้าาาา
    #316
    0