นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

5,241

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


5,241

ความคิดเห็น


11

คนติดตาม


120
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ธ.ค. 58 / 02:49 น.
นิยาย Short Fic : Conan [Sex appeal] Akai Shuichi x Miyano Shiho

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ก่อนอื่นต้องขอออกตัวก่อนเลยว่า...
ฟิคเรื่องนี้ ไรท์ฯไม่ใช่คนคิด แล้วก็ไม่ใช่คนแต่งนะคะ
ไรท์เตอร์เป็นแค่คนที่ช่วยน้องสาวเขียน และอัพให้เท่านั้นค่ะ

ถ้าหากสำนวนภาษาดูแปลกหรือผิดเพี้ยนไปต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งค่ะ

และถึงจะช่วยเขียนเพียงบางส่วน
ไรท์ฯก็หวังว่า กองอวยไอชูจะชื่นชอบกันนะคะ
แม้ในฟิคจะเป็นชูชิก็ตาม //หัวเราะ

ปล. น้องสาวที่น่ารักของไรท์เตอร์ไม่ประสงค์จะออกนามนะคะ 5555

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ธ.ค. 58 / 02:49




Sex appeal เสน่ห์รักอันตราย

Akai Shuichi x Miyano Shiho

 



แฮ่ก แฮ่ก...

เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ขึ้นสีแดง

ไอร้อนจากลมหายใจที่ถูกส่งออกมา บ่งบอกอุณหภูมิที่เพิ่มสูงขึ้นมากเกินกว่าปกติของร่างกาย

แฮ่ก แฮ่ก...

ร่างสูงหอบหายใจก่อนจะล้มตัวลงเอนชิดกับขอบกำแพง

พร้อมกับอารมณ์รุนแรงภายในที่ยากเกินยับยั้ง

นี่มัน..นี่มันบ้าอะไรกัน...

ดวงตาคมกริบกวาดสายตาไปเจอโทรศัพท์ตนเองบนลิ้นชัก

เขายันตัวขึ้นอย่างยากลำบากแล้วเดินไปหยิบมัน

ก่อนจะกดปุ่มต่อสายไปยังหมายเลขที่คุ้นเคยด้วยอาการร้อนรน

ติ๊ด...

“ครับ คุณอากาอิ”

“คา..เมล.. ยาอะไร..ยาอะไรที่ให้ฉันกิน”

เสียงทุ้มนั้นเงียบไปครู่ ก่อนจะเอ่ยตอบ

“ยาแก้ปวดไงครับ คุณอากาอิบอกว่าปวดหัว

ผมเลยเอายากระปุกสีฟ้าให้กิน”

ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏเม็ดเหงื่อไหลเต็ม

พร้อมอุณหภูมิที่สูงมากขึ้นกว่าเดิมจนแทบแผดเผาภายในให้มอดไหม้

“ไม่ใช่..ไม่ใช่สีฟ้า...

นาย..ให้ฉันกินสีขาว..”

“สีขาว...ว่าไงนะครับ!!! ผมตั้งใจจะเอาไปสอบสวนคนร้าย

เผื่อตอนที่มันสติหลุดจะเผลอพูดอะไรออกมาบ้าง

แล้วตอนนี้คุณอากาอิเป็นยังไงบ้างครับ!!?

คาเมลเอ่ยถามอาการเจ้านายด้วยความเป็นห่วงในท้ายประโยค

เสียงทุ้มสั่นจนแทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่นั่น สามารถใช้อธิบายแทนคำพูดตอบกลับได้

“ร้อน...ร้อนไปหมด”

“นี่เป็นอาการเบื้องต้นครับ

อาการเหนื่อยอ่อนจะหายไป แทนที่ด้วยอารมณ์..นั้น

คุณอากาอิพอจะ..ทนไหวมั้ยครับ”

“อือ...งานวันนี้ฝากด้วยนะ คาเมล..”

เมื่อเจ้าหน้าที่เอฟบีไอทั้งสองสื่อสารกันเสร็จ ร่างสูงจึงวางโทรศัพท์เอาไว้บนโต๊ะตามเดิม

ร่างกายที่ยังรู้สึกร้อนรุ่มอยู่ภายในนั้น ทำให้เขาต้องลุกประคองร่างตนไปยังห้องน้ำเพื่อหวังจะใช้สายน้ำที่เย็นเฉียบช่วยบรรเทาความทรมานที่เกิดขึ้น

ทั้งล้างหน้า เปิดฝักบัวเอาน้ำสาดรดตนเอง ชกต่อยผนัง...

แต่ความร้อนรุ่มในตัว

มันก็ช่างยากเกินจะฝืนทน...

แฮ่ก แฮ่ก...

ความรุ่มร้อนภายในที่ก่อตัวขึ้นนั้นค่อยๆพุ่งทะยานไปจนขีดสุด อาการหน้ามืดเริ่มเข้ามาแทนที่

ไม่นานเรี่ยวแรงที่หายไปก็ฟื้นกลับคืนมา

หากแต่อารมณ์รุนแรงที่ก่อตัวขึ้นใหม่นี้เรียกให้ใบหน้าคมขึ้นสีแดงซ่าน ปวดหนึบภายในจนต้องกัดฟันกรอด


ปังง! ตุ้บบ! ครืน!!!

เสียงข้าวของถูกระแทกจากแรงเตะ ต่อย มากมายราวคนบ้านั้น ไม่ได้ช่วยระบายอารมณ์ที่เกิดขึ้นแต่อย่างใด

ชายหนุ่มพิงตัวชิดผนังอีกครั้งอย่างต้องการใช้มันช่วยพยุงตัวเองไม่ให้ล้มลง

ก่อนเสียงออดที่หน้าบ้านจะดังขึ้น

ออด

ฮึ่ย บ้าน่ะ ใครมากวนเวลานี้กัน

ความร้อนรุ่มปวดหนึบภายในกายทำให้เขาไม่ต้องการที่จะพบหน้าใครตอนนี้

ก่อนเสียงหวานที่คุ้นหูจะดัง เรียกให้หัวใจเต้นโครมครามขึ้นมา

“ฉันเอง จะเข้าไปล่ะนะ”

ชิโฮะ..เป็นเธองั้นเหรอ ไม่ได้!

จะให้เธอเข้ามาใกล้เราตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

กึก..

กลอนประตูเปิดออกพร้อมร่างระหงส์ที่เดินเข้ามา

หญิงสาวเดินสอดส่องหาชายหนุ่มในห้องนั่งเล่นสักพัก

เมื่อไม่พบตัวจึงเดินต่อไปยังส่วนของห้องนอนที่คาดว่าเขาน่าจะอยู่

ร่างสูงที่ได้ยินเสียงเธอเรียก รีบออกมาจากห้องน้ำเพื่อที่จะห้ามเธอ

แต่เหมือนจะสายไป...

“นาย...ทำไมห้องเป็นแบบนี้”

เมื่อชิโฮะเดินเข้ามาก็ต้องตกใจกับสภาพข้าวของกระจัดกระจายไม่เป็นที่ซึ่งผิดกับวิสัยชายหนุ่มเป็นอย่างมาก

และเมื่อได้เห็นสภาพเปียกปอนของเขาก็ยิ่งมีอาการวิตกหนักกว่าเดิม

“ทำไมถึงเปียกแบบนี้ล่ะ”

ว่าพลางเดินเข้าไปประคองชายหนุ่มที่ทรุดล้มตัวลงกับพื้นห้อง

“ออกไป..ออกไปชิโฮะ” อากาอิเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อไม่ให้ตัวเองมองหน้าเธอ

วงหน้าสวยที่ทำใจสั่นแบบนั้น..มันไม่ใช่เรื่องดีเลย

และยิ่งในตอนที่เธออยู่กับเขาตามลำพังเช่นนี้...

“นี่ เอ๊ะ ทำไมตัวร้อนล่ะ ไม่สบายรึเปล่า”

มือบางวางทาบลงที่หน้าผากชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง

ก่อนจะเลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อที่เปียกชุ่มของเขาออกจากตัว เพราะไม่อยากให้คนที่ดูเหมือนกำลังไม่สบายตรงหน้าต้องช็อกหมดสติไป

แต่การกระทำนั้นของเธอกลับทำให้สติที่เกือบแตกของร่างสูงกระเจิดกระเจิงไปอย่างรวดเร็ว

ลมหายใจอุ่นพร้อมกลิ่นกายหอมหวานตรงหน้าทำให้เขาคุมอารมณ์ที่เพิ่มสูงของตัวเองไม่อยู่

มือหนากำหมัดแน่นเมื่อความอดทนพุ่งถึงขีดสุด

จนเขาไม่คิดจะหยุดอีกต่อไป

“นี่ ฉันถามว่าเป็น อ๊ะ-”

ร่างบางเหวอไปเมื่อชายหนุ่มผุดลุกขึ้นแล้วดึงร่างเธอเข้าไปกอดพร้อมจ้องมองมาด้วยสายตาอันร้อนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นไม่ก่อน

อากาอิดันตัวของหญิงสาวมาทางเตียงนอนก่อนจะกดร่างเธอให้จมลงสู่เตียงนุ่ม

“น นาย..” ร่างบางเอ่ยอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะผวาลุกขึ้น

แต่ก็ไม่ทันร่างสูงที่ตามลงมาตรึงแขนสองข้างของเธอเอาไว้ แล้วจึงก้มหน้าลงมาประกบปิดปากพร้อมมอบจูบอันร้อนแรงหนักหน่วงให้

“อือ..”

ร่างบางส่ายศีรษะไปมาพยายามปฏิเสธสัมผัสจาบจ้วงที่ถูกมอบให้ พร้อมปิดเปลือกตาและเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น จนเผลอกลั้นลมหายใจตามไปด้วย

เธอไม่ต้องการให้เขารุกล้ำเข้ามา

“ชิโฮะ...” อากาอิผละออกห่างจากใบหน้าของหญิงสาวเล็กน้อย แล้วกระซิบเรียกชื่อเธอเสียงเบา

“เปิดปากสิ”

คำขอที่มาพร้อมกับเสียงแหบพร่าเรียกให้คนถูกเรียกต้องลืมตาหันกลับมามอง

“นาย..อือ” เมื่อเผลอเปิดปากเพียงเล็กน้อยก็เท่ากับเปิดโอกาสให้ชายหนุ่มได้เข้าไปลิ้มรสความหอมหวานภายใน

นายเป็นอะไรเนี่ย...

ความคิดขาดห้วงไปเมื่อถูกจู่โจมด้วยลิ้นร้อน

เรี่ยวแรงที่เคยมีพลันสลายไป จากดิ้นรนขัดขืนก็เปลี่ยนเป็นตอบรับสัมผัสของเขา

แต่ไม่นานเธอก็ได้สติคืนกลับมา เมื่อในหัวปรากฏภาพเจ้าหน้าที่เอฟบีไอสาวที่อยู่ทีมเดียวกับผู้ชายตรงหน้าของเธอ

ภาพความทรงจำจากเมื่อวาน ที่ทำให้เธอเข้ามาหาเขาวันนี้...


.

.

ขอโทษด้วยนะ ดูหนังกับกินข้าวเย็นนี้คงต้องยกเลิกไปก่อน ฉันมีงานด่วนน่ะ

“เหรอ อืม...”

เมื่อจบการสนทนาร่างบางที่กำลังเดินเลือกเสื้อผ้าอยู่ภายในห้างสรรพสินค้ากลางเมืองก็กดตัดสายโทรศัพท์ พลางคิดไปถึงเรื่องนัดที่ถูกยกเลิกเมื่อครู่

...ทั้งที่เจ้าตัวเป็นคนนัดหมายเอาไว้เองก่อนหน้า แต่กลับเป็นคนโทรมายกเลิกนัด...

ถ้ามีงานก็ช่างเถอะ...

มือเรียวที่กำลังไล่ดูเสื้อผ้าสตรีตามราวแขวนหยุดลงตามความคิด เพราะคงไม่จำเป็นต้องซื้อมันไปใช้แล้ว

ก่อนร่างระหงส์จะได้ออกมาจากร้านเพื่อไปหาอะไรดื่มก่อนกลับ

ใช้เวลาไม่นานเธอก็เดินมาจนถึงหน้าร้านกาแฟชื่อดัง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างของหญิงสาวชาวต่างชาติที่คุ้นเคยเดินสวนออกมา

แต่ดูเหมือนว่าเธอคนนั้นจะไม่ทันมองเห็นตัวชิโฮะที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าหน้า

เพราะสาวฝรั่งต่างชาติคนนั้นกำลังมัวแต่สนใจคุยโทรศัพท์

“เธอว่าอย่างนั้นเหรอชู โอเค ได้เลย...

แล้วรีบมารับฉันด้วย อย่าปล่อยให้สาวสวยต้องรอนานล่ะ”

ชิโฮะที่กำลังจะเอ่ยทักหยุดชะงักไป เพราะคำพูดของหญิงสาวคนเดิม

ก่อนเธอจะก้าวเดินตามผู้หญิงคนนั้นไป

ชู? มารับ? แล้วงานล่ะ? ที่ยกเลิกนัดเธอเพื่อไปกับอีกคนเหรอ?

เดินออกมาจนถึงลานจอดรถใต้ดินของห้างสรรพสินค้า

หญิงสาวก็สังเกตเห็นชายหนุ่มคนที่เพิ่งยกเลิกนัดเธอ กำลังยืนเอนตัวพิงกับรถของเขา โดยมีเจ้าหน้าที่เอฟบีไปสาวเดินเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้มร่าเริง

“แหม มาไวจริงๆเลยนะชู”

โจดี้เดินเข้าไปหาชายหนุ่มก่อนจะเกี่ยวแขนของเขาขึ้นมากอด

ความรู้สึกบางอย่างพุ่งขึ้นมาที่กลางอก...

ชายหนุ่มเพียงผินหน้ามองหญิงสาวที่เกาะแขนของตนอยู่ด้วยสีหนาเรียบเฉย

“รีบไปกันเถอะ”

คำพูดราบเรียบของร่างสูง ทำให้เจ้าหน้าที่สาวที่เกาะแขนเขาอยู่เขย่งตัวขึ้นเบียดชิดแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้

“ต๊ายตาย แค่นี้ก็รอไม่ไหวแล้วหรอคะชู”

เสียงออดอ้อนของหญิงสาวทำให้ชิโฮะเกิดอาการฮึดฮัดขึ้นมา

เธอรู้สึกไม่ชอบใจเลย ไม่ชอบใจ หรืออาจไม่พอใจ

“ขึ้นรถเถอะ” ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะหมุนตัวไปเปิดประตูรถให้โจดี้ขึ้นไปนั่ง แล้วตนเองจึงเดินไปขึ้นรถที่ประตูอีกฝั่ง

แล้วภาพทั้งสองคนที่เห็นก็ทำให้เธอยิ่งไม่พอใจมากขึ้น

ไม่พอใจเขา หรือเธอ หรืออาจจะทั้งสองคน...

ภาพของชายหนุ่มกำลังกุมใบหน้าของเจ้าหน้าที่สาว แล้วเคลื่อนหน้าเข้าหากัน

ชิโฮะเบือนหน้าหนี ก่อนจะรีบวิ่งออกมาจากลานจอดรถ ด้วยความรู้สึกหน่วงอยู่ในใจแบบแปลกๆ

ที่เธอเองก็ไม่สามารถเข้าใจว่ามันคืออะไร แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งพาลหงุดหงิด

มันเลยทำให้เธอเผลอตัดสายเขาทิ้งตอนที่โทรมาหาอีกครั้งช่วงค่ำ แล้วก็ปิดเครื่องไม่ยอมพูดคุยกับชายหนุ่มไปเลย

จนกระทั่งความหงุดหงิดภายในใจเริ่มจางหายในตอนเช้า เธอเลยอยากจะมาพูดคุยขอโทษเขาเรื่องเมื่อคืน

.

.

 

ชิโฮะหยุดตอบรับการกระทำของชายหนุ่มพลางเบนหน้าหนีจูบหนักหน่วงของเขา

“อย่า..อาจารย์โจดี้...”

เสียงหวานเรียกให้ใบหน้าหล่อต้องผละขึ้นมองดูคนสวยใต้ร่างตัวเอง ก่อนจะกัดฟันกรอดข่มอารมณ์รุนแรงในตัวเพื่อพูดคุยกับชิโฮะ

“ทำไม โจดี้เกี่ยวอะไร”

หญิงสาวหันหน้ามองร่างสูง ก่อนจะรีบเบนหน้าหนีจากสายตาคมของเขา

“ก็อาจารย์..กับนาย..คบกัน...”

“เธอไปได้ยินมาจากไหน”

คำตอบจากร่างบางทำให้ชายหนุ่มต้องขมวดคิ้วมุ่น ถามกลับเธอด้วยความสงสัย

“...” ไร้การตอบรับ

“ช่างคนอื่นเถอะ”

อากาอิก้มลงจูบชิโฮะอีกครั้งแต่เธอส่ายหน้าหนีปฏิเสธ

“แต่เมื่อวานฉันเห็นอาจารย์ขึ้นรถไปกับนาย แล้วยัง...”

“อะไร?”

มือหนาของชายหนุ่มยกขึ้นกุมใบหน้าร่างบางเอาไว้ให้หันมองเขา

“ก็นายจูบกับอาจารย์บนรถนี่”

สายตาคมจ้องมองลึกลงไปในนัยน์ตาสีสวย

“เมื่อวานฉันไปรับโจดี้ที่ห้างเพื่อไปลอบจับตาดูผู้ต้องสงสัย

...แล้วตอนที่อยู่ในรถนั่นโจดี้จะต้องปลอมตัวใส่คอนแทคเลนส์ แต่มันเคลื่อนฉันเลยช่วยดูให้”

อากาอิมองหญิงสาวด้วยแววตาจริงจังเพื่อยืนยันสิ่งที่พูด

“โจดี้กับฉันเคยคบกันแต่เลิกกันไปนานแล้ว ตอนนี้ก็มีแต่เรื่องงาน เธอเลิกคิดไปเองได้เลย”

“อือ...”

ชายหนุ่มกดจูบหนักหน่วงรุนแรงกว่าเดิม อาจจะเป็นผลมาจากการข่มกลั้นอารมณ์ในตอนที่คุยกับเธอเมื่อกี้

“อืม..”

รสจูบที่บดขยี้ร้อนแรงทำให้ร่างบางตอบสนองตามอย่างเผลอไผล

แต่หญิงสาวก็คืนสติอีกครั้ง เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสจากมือหนาที่ไล้ไปตามต้นขาเรียวของเธอ

“นาย..คงไม่ทำแบบนั้นใช่มั้ย”

“ก็ไม่แน่..”

ชายหนุ่มจูบปลอบเธออีกครั้งอย่างนุ่มนวลก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเร้าร้อนตามแรงอารมณ์และความปรารถนาในใจ

ร่างบางเองก็ตอบสนองตามสัมผัสที่ได้รับ

อากาอิถอนจูบจากริมฝีปากสวยก่อนเลื่อนลงมาที่ลำคอระหงส์แล้วกดจูบจนขึ้นรอยแดง

“ชิโฮะ”

มือหนาลากผ่านขาเรียวขึ้นมาหยุดที่หน้าท้องแบนราบก่อนจะล้วงเข้าไปด้านใน

“อย่า” ร่างบางเด้งตัวขึ้นพลางยกมือดันร่างสูงออกห่าง

“นายเป็นแฟนพี่นะ”

ชายหนุ่มชะงักไป ก่อนจะสูดลมหายใจลึกๆเข้าปอดเพื่อข่มอารมณ์ความต้องการของตัวเองอีกครั้ง อย่างรู้ตัวดีว่าอีกไม่นานเขาจะทนความทรมานที่เกิดขึ้นนี้ไม่ไหวแล้ว

“เรื่องอาเคมิ ฉันขอโทษจริงๆ ฉันคงทำได้แค่นี้

...แต่ที่เหลือเอาไว้ค่อยคุยหลังจบเรื่องนี้นะ”

หญิงสาวสะดุ้งด้วยอารามตกใจที่มือหนาเคลื่อนมาปลดตะขอบราออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดิ้นขัดขืนจนหมดแรง

แม้จะรู้ตัวดีว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นมันไม่ถูกต้องเท่าไหร่นัก แต่ภายในใจของเธอกลับไม่ยอมปฏิเสธมัน



เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ แต่มันก็นานพอจะทำให้ฤทธิ์ยาบ้านั่นหมดลง...

...ยาปลุกเซ็กส์...

หลังจากนี้ต้องสั่งสอนคาเมลซะหน่อยแล้ว ที่สะเพร่าเลินเล่อหยิบยาผิดมาให้เขากิน จนทำให้เขาต้องมาระบายออกแบบนี้

อากาอิจูบปลอบร่างบางอย่างอ่อนโยน ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างเธอ

แต่หญิงสาวกลับพลิกกายหันหน้าหนี

“ครั้งแรกสินะ”

“เงียบนะ!” เสียงหวานตวาดแว้ดใส่เพื่อปกปิดความเขินอายที่เกิดขึ้นของเธอ แต่อาการขัดเขินของเธอช่างดูน่ารักสำหรับเขายิ่งนัก

“ฉันนึกว่ายินจะ...”

“อะไร...นะ นายนี่

...ทะลึ่ง ลามกที่สุด”

อากาอิยกยิ้มให้ตัวเองเล็กน้อย

เขาคิดมาตลอดว่าลูกแมวน้อยอย่างเธอจะโดนหมาป่าสีดำตัวนั้นกินไปแล้วเสียอีก

แต่ความจริงที่เพิ่งได้รู้ก็ทำให้เขาดีใจจนต้องเผลอยิ้มออกมา

ชายหนุ่มมองแผ่นหลังขาวเนียนของร่างบางก่อนจะยกแขนขึ้นโอบกอดเธอ

“ขอโทษนะ ชิโฮะ...”

“ขอโทษไม่ได้ตั้งใจ.. นายจะพูดแบบนี้สินะ”

ชิโฮะพูดกระทบ เพราะจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นถ้าหากเป็นในนิยายน้ำเน่าทั่วไปพระเอกก็มักจะพูดประโยคนี้ออกมาเสมอ

“ใครว่าฉันไม่ตั้งใจ...

ฉันตั้งใจจะทำแบบนี้กับเธอ แต่ไม่ใช่ในสถานการณ์แบบนี้ก็เท่านั้น”

อากาอิพลิกตัวร่างบางกลับมามองหน้า ก่อนจะพูดขึ้นต่อ

“หลังจากแต่งงานต่างหาก”

“พูดอะไรน่ะ”

เสียงหวานแว้ดใส่ ก่อนจะก้มหน้างุดซุกกับอกแกร่งของชายหนุ่มอย่างต้องการปิดบังสีแดงเรื่อที่ขึ้นมาจากความเขินอาย

“เรื่องอาเคมิ ฉันต้องขอโทษด้วยที่ไม่สามารถช่วยพี่สาวเธอได้ แล้วก็อยากจะขอโทษพวกเธอเรื่องที่เคยโกหกไป”

ร่างบางเงยหน้ามองชายหนุ่มอีกครั้ง

“ฉันกลับไปเปลี่ยนแปลงเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ แต่จากนี้ไปฉันสัญญาด้วยชีวิตว่าจะดูแลและปกป้องเธอให้ดีตราบเท่าชีวิตของฉัน

...เธอจะให้อภัยฉันได้มั้ย”

“ถ้าเป็นพี่..ก็คงให้อภัยนายอยู่แล้วล่ะ

...ฉันก็เหมือนกัน”

ร่างสูงยกยิ้มมุมปากตอบรับ เพราะเขาเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน

“นั่นสิ ถ้าเป็นอาเคมิ ก็คงจะอวยพรให้เราสองคนในวันแต่งงานเหมือนกัน

...แต่งงานกันนะ ชิโฮะ”

อ้อมแขนแกร่งกระชับกอดร่างบางแน่นขึ้นอย่างแสนหวง

“บ้า พูดเรื่องอะไรของนาย”

เสียงหวานตอบกลับอู้อี้เพราะซุกใบหน้าเข้ากับอกของเขาอีกครั้ง

“ใครจะไป...

ปฏิเสธคนที่รักได้ล่ะ”

คำพูดจากร่างบางทำให้ชายหนุ่มคลายกอดออก

“เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ”

แล้วเปลี่ยนเป็นลุกขึ้นคร่อมตัวร่างบางเอาไว้

“...” ที่ตอบกลับมามีเพียงใบหน้าที่ขึ้นสี

“งั้นซ้อมก่อนเข้าหออีกรอบละกัน”

ชายหนุ่มว่าพลางโน้มตัวลงไปกดจูบร่างบางแสนรัก อย่างไม่ปล่อยให้โอกาสต้องหลุดลอยไป

“ห๊า ตาบ้า...อือ”

เพลงรักบทใหม่เริ่มขึ้นอีกครั้ง ไม่อาจรู้ได้ว่าจะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่ มีเพียงพวกเขาสองคนที่รู้...

แต่ความรักที่เพิ่งงอกเงยของพวกเขา ไม่มีวันจบลง

หัวใจของเธอและเขารับรู้มันดี... 

 

 













 

 

 

 

Fin.



__________________________________________________

ขอยกความดีความชอบและเครดิตทั้งหมดให้น้องสาวนะคะ

ผลงานอื่นๆ ของ Sherry R

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. #11 Dark kj48 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 06:14
    ฟินคร่า
    #11
    0
  2. วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 16:58
    โอ้ยฟินนนน ดีต่อใจไปอิ๊กกก
    #10
    0
  3. #9 FlukeJa
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 22:09
    ฟินมากค่ะ ไฟต์ติ้งค่ะคนเขียนรออ่านอยู่นะคะ
    ปล.เป็นไปได้อยากให้มีลูกด้วยซ้ำ????????????
    #9
    1
    • #9-1 Sherry R
      17 ธันวาคม 2560 / 19:23
      ถถถถ มีลูกอาจจะเป็นจินตนาการที่ไกลไปสำหรับไรท์ค่ะ เลยคิดไม่ค่อยออกว่ควรมีโมเมนท์ยังไง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ
      #9-1
  4. วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 15:34
    ฟินมากเลยค่ะ อ่านแล้วจิกหมอนขาดไปเลย ชอบมากค่ะ >////////<
    #8
    1
    • #8-1 Sherry R
      17 ธันวาคม 2560 / 19:22
      ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ค่ะ ^^
      #8-1
  5. วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 09:22
    คนเขียนใช้ภาษาน่ารักดีนะคะ
    #7
    1
    • #7-1 Sherry R
      17 ธันวาคม 2560 / 19:08
      ขอบคุณค่ะ ดีใจมากๆมีคนชมแบบนี้ ขอบคุณนะคะสำหรับคอมเมนท์
      #7-1
  6. วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 20:42
    สนุกมากค่ะ ชอบมากเลย รู้สึกดี(ปนหื่น)นิดๆ ที่คาเมลหยิบยาผิด ฮ่าๆๆ
    #6
    0
  7. วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 20:41
    สนุกมากค่ะ ชอบมากเลย รู้สึกดี(ปนหื่น)นิดๆ ที่คาเมลหยิบยาผิด ฮ่าๆๆ
    #5
    1
    • #5-1 Sherry R
      16 กรกฎาคม 2559 / 00:10
      นิดหน่อยเองค่ะ แต่เรื่องนี้ให้เครดิตน้องสาวไรท์ฯนะคะ 5555
      #5-1
  8. วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 14:30
    ฟินค่ะ????????
    #4
    1
    • #4-1 Sherry R
      25 ธันวาคม 2558 / 21:38
      ขอบคุณค่าาาา ><
      #4-1
  9. #3 ติ่งอากาอิ
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 22:03
    ฟินค่ะ

    แต่แอบสงสัยว่า

    ถ้าคนที่เข้ามาหาอากาอิ เป็นคนอื่น อย่างโจดี้

    เฮียชูจะทำแบบนี้ไหมน้าาา // ดราม่าไปอี๊ก
    #3
    1
    • #3-1 Sherry R
      13 ธันวาคม 2558 / 00:11
      เอ่อ เฮียชูคงจะไล่ตะเพิดออกไปเลยมั้งคะ...
      5555555 ไรท์ฯไม่ได้ลำเอียงนะ
      #3-1
  10. #2 i jung
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 14:14
    ชอบมากเลยค่ะ ฟินๆๆๆกับคู่นี้เลย ขอบคุณมากที่แต่งมาให้อ่านค่ะ จะติดตามผลงานต่อๆไปนะคะ
    #2
    1
    • #2-1 Sherry R
      13 ธันวาคม 2558 / 00:12
      แค่คนอ่านชอบ คนเขียนก็ดีใจแล้วค่ะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ //โค้งๆๆ
      #2-1
  11. วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 04:49
    อืม....เม้นอะไรดีนะ55555 เปิดเรื่องมาก็ใจสั่นแล้วค่ะ ตอนเฮียดึงชิโฮะไปกอดนี่กริ๊ดเลย ชอบมากๆตอนที่เฮียบอกช่าง'คนอื่น'เถอะ มันแสดงความรักเดียวใจเดียวมากอ่า555 โจดี้นี่..เจ๊เป็นไรมากป่าวคะ ควงแขนแฟนเก่าที่เขาไปรักคนอื่นแล้ว เจ๊ไม่สนคาเมลเลยรึ ช่วงท้ายก็กินใจ อาเคมิคือนางฟ้าจริงๆ ว่าแต่เฮียชู...คำพูดที่ว่าตั้งใจจะทำกับเธอ มันแสดงรังสีบางอย่างมากมาย5555 เป็นฟิคที่ดูเหมือนสร้างมาเพื่อให้สองคนนี้แต่งงานกัน แต่เรายังคงประทับใจสำนวนวิธีถ่ายทอดของไรท์Sherry R เรื่องนี้เหมือนไม่มีอะไร แต่ไรท์ก็ทำให้จุกตามชิโฮะตอนมองโจดี้ ซึ้งตามตอนพูดถึงอาเคมิ จะติดตามผลงานไรท์Sherry ตลอดไปค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 Sherry R
      12 ธันวาคม 2558 / 05:01
      ไรท์ แอบรู้สึกว่า ฟิคนี้มันโล่งๆเลยใส่อะไรลงมานิดๆหน่อยๆ
      ไม่งั้นมันจะดูเหมือนไม่มีอะไรเลย T^T
      ช่าง'คนอื่น'เถอะ นั่นไรท์ฯตั้งใจมากค่ะ (ไม่ชอบโจดี้ส่วนตัว)
      ส่วนเรื่องแต่งงานไรท์ฯไม่มีพล็อตจะสานต่อนะคะ
      ถ้าอยากต่อคงต้องอ่านของ ธิดาซุส 55555555555555555

      เรื่องติดตามผลงานนี่ ต่อไปนี้คงไม่มีแล้วล่่ะค่ะ
      ไรท์ฯงยาว //โดนรุมตื้บแน่ๆ 5555
      ล้อเล่นนะ มีไฟก็ปั่นเน้อ กรุณารอฟิคค่อยๆคืบคลานมาค่ะ
      #1-1