นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Short Fic : Detective Conan "Pocky Day" [Subaru x Ai]

โดย Sherry R

11 พฤศจิกายน "วันป๊อกกี้" เป็นวันแห่งการมอบป๊อกกี้ให้แก่กันและกันของชาวญี่ปุ่น ไม่ว่าจะในหมู่เพื่อนฝูงหรือหนุ่มสาว แต่ไม่มีความหมายใดแอบแฝงไปมากกว่านั้น... มันไม่มีจริงหรือ? ความหมายแอบแฝงนั่นน่ะ!

ยอดวิวรวม

2,369

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


2,369

ความคิดเห็น


14

คนติดตาม


67
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 พ.ย. 58 / 13:06 น.
นิยาย Short Fic : Detective Conan "Pocky Day" [Subaru x Ai]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 พ.ย. 58 / 13:06


 

 

 

Short Fic : Detective Conan

[Subaru x Ai]

Title : “ Pocky Day ”

 

 

 

 

กิ๊งก่องงง

เสียงออดประกาศเตือนว่าวันนี้การเรียนการสอนได้สิ้นสุดลงแล้วดังขึ้นเป็นสัญญาณให้นักเรียนเก็บของเตรียมตัวเดินทางกลับบ้าน

“เลิกเรียนแล้วกลับบ้านกันเร็ว”

เสียงเด็กหัวโจกที่สุดในกลุ่มเอ่ยเรียกเพื่อนๆของตนให้รีบกลับบ้าน เพราะจะรีบกลับไปดูหน้ากากไยบะที่จะรีรันฉายในตอนเย็นให้ทัน

“เก็บของเร็วๆสิ มิซึฮิโกะ โคนัน ไฮบาระ”

เด็กชายร่างท้วมยังคงเอ่ยเร่งเพื่อนที่ยังเก็บของส่วนตัวและหนังสือใส่กระเป๋ายังไม่เสร็จ

“จะรีบทำไมน่ะ เก็นตะ”

เด็กชายผู้สวมแว่นตาคนเดียวในกลุ่มเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

“นั่นสิครับ วันนี้ก็ไม่ใช่เวรทำความสะอาดของพวกเรา ไม่เห็นต้องรีบเลย”

เด็กชายร่างผอมเอ่ยขึ้นบ้าง

“ต้องรีบสิ เดี๋ยวจะกลับไปดูหน้ากากไยบะไม่ทันน่ะ”

เก็นตะเอ่ยตอบเพื่อคลายความสงสัยของเพื่อนๆ

“หน้ากากไยบะมันฉายตอนหกโมงเย็นไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นต้องรีบเลย”

โคนันท้วงขึ้น เพราะเห็นว่ายังเหมือนเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าที่จะได้เวลาฉายของหน้ากากไยบะทางโทรทัศน์

“อีกอย่างนะครับเก็นตะคุง หน้ากากไยบะที่ฉายวันนี้ก็เป็นรีรันที่พวกเราเคยดูไปแล้วด้วยนะครับ”

เด็กชายมิซึฮิโกะออกความเห็นตามโคนันบ้าง

“ยังไงก็ช่างเถอะน่า ก็ฉันอยากดูนี่น่า”

เก็นตะยังคงยืนกรานที่จะรีบกลับไปดูหน้ากากไยบะให้ทันเวลาให้ได้

“โถ่ เก็นตะคุงก็..”

เด็กหญิงหน้าตาน่ารักซึ่งเงียบฟังเพื่อนของเธอคุยกันมานาน เอ่ยออกมาพร้อมถอนหายใจเบาๆ

“ถ้างั้นก็รีบกลับสิ เก็บของเสร็จกันหมดแล้วนี่”

เด็กผู้หญิงผมสีน้ำตาลคนสุดท้ายของกลุ่มเอ่ยเตือน เมื่อเห็นว่าทุกคนเก็บของหมดแล้ว แต่ยังคงยืนเถียงกันไม่ยอมรีบกลับบ้านตามที่พูดไว้ตอนแรก

“อ๊ะ จริงด้วย ไปเร็วๆ”

เก็นตะพูดตบท้ายก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องเรียนนำหน้าเพื่อนไป

“นี่ อย่าลืมนะ พรุ่งนี้เรามีนัดกันที่บ้านด็อกเตอร์น่ะ”

อายูมิพูดขึ้นหลังพวกเธอเดินมาจนเกือบถึงทางแยกซึ่งเป็นเส้นทางการกลับบ้านของแต่ละคน

“อ่า ไม่ลืมหรอก ไปเล่นเกมที่บ้านของด็อกเตอร์ใช่มั้ยล่ะ”

เก็นตะว่าพร้อมกับทบทวนการนัดหมายของเขากับกลุ่มเพื่อน ที่จะไปเล่นเกมที่บ้านของด็อกเตอร์อากาสะ เพราะด็อกเตอร์บอกว่าเพิ่งทำเกมใหม่ให้พวกเขาได้เล่นกันในวันหยุด

“ครับ ผมก็ไม่ลืมหรอกครับ”

มิซึฮิโกะเอ่ยขึ้นบ้าง

“โคนันคุงก็ต้องไปนะ”

อายูมิหันกลับมาพูดย้ำกับเด็กแว่นหน้าหล่อในกลุ่ม ซึ่งเจ้าตัวก็เพียงพยักหน้ารับ และตอบกลับสั้นๆ แบบขอไปที “อ่าๆ”

“งั้นพวกเรากลับแล้วนะ เจอกันพรุ่งนี้จ้า”

อายูมิกล่าวลา ก่อนจะแยกตัวออกมาพร้อมกับเก็นตะ และมิซึฮิโกะ เพราะทางไปบ้านของเธอไปทางเดียวกับพวกเขา

 

“นี่ แล้วนายจะไม่กลับสำนักงานนักสืบหรือไง”

ไฮบาระเอ่ยถามหลังเห็นว่าโคนันเดินตามเธอกลับบ้านไม่ยอมแยกกลับไปยังสำนักงานนักสืบโมริตรงทางแยกที่เพิ่งผ่านมาเมื่อกี้

“อ๋อ พอดีฉันมีธุระกับคุณสึบารุนิดหน่อยน่ะ”

โคนันตอบกลับ ก่อนจะชะงักไปเมื่อสัมผัสได้ว่าคนข้างตัวกำลังจะส่งรังสีแสดงความไม่ไว้ใจกลับมา

ก็เพราะยัยไฮบาระเอาแต่คอยระแวงและแสดงความไม่ไว้ใจพี่ชายสุดหล่อที่อยู่ข้างบ้าน โอกิยะ สึบารุ เลยสักครั้งเดียว

และเขาก็ดันเผลอพูดชื่อพี่ชายคนนั้นออกมาให้เธอได้ยิน จนเธอมีปฏิกิริยาต่อต้านกลับทันที

แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไป...

ไฮบาระเพียงเงียบไป ก่อนจะตอบรับสั้นๆ และทำเมินเรื่องที่เพิ่งได้ยินไป

“อ๋อ งั้นเหรอ...”

เมื่อเห็นแล้วว่าเด็กหญิงไม่ใส่ใจจะต่อปากต่อคำอะไรกับเขาอีก จึงออกก้าวเดินตามคนข้างหน้าไป

 

ติ๊ด ติ๊ดดด

โคนันชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้ามือถือของตัวเองดังขึ้น

“โคนัน..เหรอ”

เด็กชายหยุดฟังเสียงร้องเตือนของโทรศัพท์มือถือของตนก่อนจะแยกออกว่าดังมาจากเครื่องของโคนัน ไม่ใช่ของชินอิจิ แล้วจึงกดรับสายพร้อมก้าวเดินตามหลังไฮบาระต่อ

“อ่า ฮัลโหลครับ พี่รัน”

เขากรอกเสียงส่งไปยังปลายสาย ซึ่งก็คือโมริ รัน นั่นเอง

“อ๋อ ครับๆ ได้ครับ”

เด็กชายส่งเสียงตอบกลับอีกครั้ง ก่อนจะผละออกจากโทรศัพท์มือถือ แล้วกดตัดสายเพื่อจบการสนทนา

“นี่ ไฮบาระ”

โคนันเอ่ยเรียกเด็กหญิงที่เดินนำอยู่ เธอจึงหยุดเดินแล้วหันกลับมาสนใจเขา แล้วเอ่ยถาม

“มีอะไร”

“คือคุณลุงโมริจะต้องไปสืบคดีที่ทตโทริน่ะ รันเลยโทรมาตามฉัน”

“แล้วไง”

ไฮบาระกล่าวถาม แต่เธอก็พอจะเดาได้ว่าเด็กชายต้องการจะพูดอะไร

ในจังหวะเดียวกันผู้ชายร่างสูงก็เดินเข้ามาใกล้พวกเขาที่กำลังหยุดยืนคุยกันอยู่ จากด้านหลังของเด็กหญิง ทำให้โคนันมองเห็นได้คนเดียว

“อ่า อ๋อ ก็พรุ่งนี้ฉันคงไม่ได้ไปเล่นเกมที่บ้านด็อกเตอร์แล้วน่ะ ฝากบอกพวกนั้นด้วยแล้วกัน”

โคนันตอบ พร้อมยิ้มเล็กน้อยเหมือนจะเอ่ยขอโทษอยู่ในที ในตอนที่ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาถึงและประชิดตัวพวกเขาแล้ว

“อีกอย่างฉันจะต้องรีบกลับแล้วเพราะคุณลุงต้องเดินทางเย็นนี้”

เด็กชายพูดกับเด็กหญิงก่อนจะหันหน้าไปยังผู้ที่เพิ่งเดินมาถึง

“สวัสดีครับ คุณสึบารุ”

“ห๊ะ..”

ไฮบาระชะงักไปเล็กน้อย พร้อมส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ

“ผมขอตัวก่อนนะครับ พี่กำลังจะกลับบ้านสินะ พอดีเลยฝากยัยนี่ด้วยนะครับ”

เด็กแว่นพูดรวบรัดตัดบทก่อนจะรีบขอตัวแยกกลับไปตรงทางแยกที่เพิ่งเดินผ่านมา ทิ้งให้เด็กหญิงยืนนิ่งไปด้วยความงงงัน กับผู้ชายร่างสูงที่เป็นพี่ชายหน้าหล่อใจดีข้างบ้าน

“งั้นเรากลับกันเถอะ”

ชายหนุ่มพูดขึ้นกับไฮบาระ หลังยืนมองโคนันจนเดินลับหายไปจากสายตา

“ฉันกลับเองได้”

เสียงหวานที่แฝงความไม่พอใจเอ่ยตอกกลับให้ร่างสูงต้องยิ้มเก้อ แต่มีหรือจะสู้ความหน้าด้าน... เอ่อ ความชาชินของชายหนุ่มได้

“แต่ยังไง เราก็ต้องกลับทางเดียวกัน เดินไปพร้อมกันดีกว่านะ ...จะได้ไม่เหงา”

หลังกล่าวจบประโยคชายหนุ่มก็ถือวิสาสะดึงมือเล็กของเด็กหญิงมาจูงทันที โดยไม่ทันได้ขออนุญาตจากเธอก่อน

“ทะ ทำอะไรของนายน่ะ”

ไฮบาระเอ่ยประท้วงการกระทำของร่างสูง อีกทั้งยังพยายามจะดึงมือของตัวเองกลับ แต่ด้วยแรงที่มากกว่าของเขาจึงทำให้การกระทำของเธอนั้นไร้ผล

“ปล่อยนะ”

เมื่อสู้ต่อต้านด้วยกำลังไม่ไหว เด็กหญิงจึงพูดทักท้วงขึ้นให้ปล่อยมือเธอ แต่มีหรือที่ชายหนุ่มจะยอมทำตามแต่โดยดี

“ไม่เห็นเป็นไรนี่” สึบารุพูดพร้อมบีบมือเล็กเบาๆ ให้กระชับแน่นมากขึ้น “จับไว้แบบนี้ก็อบอุ่นดีออกนะ”

เด็กหญิงเงยหน้าลอบมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่กำลังมองตรงไปด้านหน้าด้วยความรู้สึกบางอย่าง

...คล้ายกับว่าคุ้นเคย

“นี่มันฤดูใบไม้ร่วงนะ ไม่ใช่หน้าหนาวสักหน่อย ที่จะมาจับมือให้ความอบอุ่นน่ะ”

ไฮบาระเอ่ยขึ้นขัดคอชายหนุ่มเสียงเบา แต่ก็ดังพอที่ร่างสูงจะได้ยิน

“งั้นถ้าฤดูหนาวก็กุมมือเธอแบบนี้ได้ใช่มั้ย”

จบคำพูดของร่างสูง ทำให้เด็กหญิงตระหนักได้ว่าตัวเองทำผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่

“พะ พูดบ้าอะไรของนายน่ะ”

สึบารุไม่ได้ตอบกลับหรือต่อล้อต่อเถียงกับเด็กหญิงอีก

แค่จูงมือเธอแล้วพาเดินไปด้วยกันเพียงเท่านั้น เพราะเด็กหญิงไม่ได้แสดงทีท่าไม่พอใจหรือแสดงอาการขัดขืนอะไรอีก

ทั้งสองเดินไปพร้อมกันโดยไม่ได้พูดคุยอะไรกันจนมาถึงหน้าบ้านของด็อกเตอร์อากาสะ

“ปล่อยมือได้แล้ว”

ชายหนุ่มยอมปล่อยแต่โดยดี เด็กหญิงจึงเปิดประตูรั้วเพื่อเข้าไปยังบ้าน

แต่เธอก็ต้องหยุดการกระทำเมื่อผู้ชายที่คิดว่าจะเดินกลับไปยังบ้านของคุโด้ กลับเดินตามเธอเข้ามาในบริเวณบ้านด้วย

“เดี๋ยวสิ นายจะตามฉันมาทำไม”

“พอดีฉันมีเรื่องที่จะปรึกษากับด็อกเตอร์นิดหน่อยน่ะ”

ไฮบาระหรี่ตามองด้วยความสงสัย ก่อนหันหลังเดินต่อและปล่อยให้ชายหนุ่มเดินตามเข้าไปยังตัวบ้านด้วยอีกคน

“กลับมาแล้วค่ะ”

เด็กหญิงเอ่ยเบาๆ ในขณะเปิดประตูเข้าไปในบ้าน

แต่ไร้เสียงตอบกลับจากเจ้าของบ้าน

“หรือว่าอยู่ที่ห้องใต้ดิน” เด็กหญิงเอ่ยกับตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน และตรงไปยังทางลงไปชั้นใต้ดิน พร้อมส่งเสียงเรียกอีกครั้ง “ด็อกเตอร์คะ”

แต่ก็ยังคงไร้เสียงตอบกลับจากคนสูงอายุผู้ที่ควรจะอยู่ในบ้าน

“หายไปไหนกันนะ” ไฮบาระบ่นพึมพำกับตัวเอง

“ไม่ต้องหาแล้วล่ะ”

ชายหนุ่มอีกคนที่อยู่ภายในบ้านพูดขึ้นขณะที่เด็กหญิงกำลังจะเดินลงไปยังชั้นใต้ดิน

“เพราะว่าด็อกเตอร์ไม่อยู่น่ะ” สึบารุว่าก่อนจะยกกระดาษโน้ตแผ่นเล็กให้เด็กหญิงดู “นี่ไง”

เด็กหญิงขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเก้าอี้หน้าทีวี

ร่างสูงยื่นกระดาษแผ่นเล็กนั่นให้กับเธอ เมื่อเดินมาจนถึงด้านหน้าของเขา

...ถึง ไอคุง

ฉันต้องไปช่วยงานเพื่อนที่ต่างจังหวัดด่วน ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน

อีกสองวันถึงจะกลับ ถ้ามีเรื่องอะไรก็บอกให้คุณสึบารุเขาช่วยละกันนะ

แล้วฉันจะโทรไปบอกคุณสึบารุให้

                                    ...อากาสะ

บรรทัดสุดท้ายลงชื่อของด็อกเตอร์ และเธอก็จำรายมือของเขาได้ดี เพราะฉะนั้นนี่คงเป็นโน้ตที่เขียนถึงเธอของจริงแน่นอน

...ละ แล้วทำไมจะต้องฝากให้ ตานี่มาดูแลฉันด้วย...

ใช่ว่าเธอจะดูแลตัวเองไม่ได้สักหน่อย

เด็กหญิงคิดแย้งอยู่ในใจ ก่อนจะตวัดสายตามองร่างสูงที่ยืนยิ้มจ้องเธออยู่

...รอยยิ้มนั่นมันอะไร...

ไฮบาระทำหน้ายุ่งด้วยความไม่พอเล็กน้อย เพราะเธอรู้สึกไม่ชอบใจรอยยิ้มที่ส่งมาจากคนตรงหน้า

ยิ่งมองก็ยิ่งขัดใจ... รอยยิ้มที่ดูกวนประสาทและดูพอใจอะไรบางอย่างอยู่นั่น

“ด็อกเตอร์ไม่อยู่ ก็กลับไปสิ”

เด็กสาวเอ่ยปากไล่สึบารุทันที ที่เห็นว่ารอยยิ้มกวนนั่นกว้างขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

“แต่ด็อกเตอร์ฝากให้ฉันดูแลเธอนะ”

“แต่ฉันดูแลตัวเองได้ เพราะงั้นเชิญ” ไฮบาระพูดขึ้นพร้อมยกมือและชี้นิ้วไปยังประตูบ้าน

“อ่า... โอเค”

ชายหนุ่มตอบกลับ พร้อมรอยยิ้มที่กว้างขึ้นอีก จนทำให้อดีตเด็กสาวสงสัย

แต่แล้วเธอก็ต้องปัดความคิดทิ้งเมื่อเห็นว่าสึบารุทำตามที่เธอพูดแต่โดยดี ด้วยการเดินกลับไปยังประตูบ้านอย่างไม่อิดออด

ไฮบาระยืนมองจนสึบารุเดินออกไปกระทั่งปิดประตูลงพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ว่ามองยังไงเด็กสาวก็คิดว่ามันช่างน่าขัดใจเธอยิ่งนัก

หลังชายหนุ่มผู้คอยกวนใจและสร้างความกังวลให้เธอออกไปแล้วสักพัก เด็กหญิงจึงเดินไปชงกาแฟและมานั่งดื่มที่โทรทัศน์

เย็นนี้คงจะไม่ได้กินแล้วล่ะมั้งเนี่ย...

หน้าจอทีวีเปลี่ยนไปเรื่อยตามความพอใจของคนดูจนกระทั่งมีเสียงดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทการรับฟังของเด็กหญิง

ติ๊งต่อง...

เสียงออดหน้าประตูบ้านดังขึ้นขัดจังหวะการรับชมรายการโทรทัศน์ของเธอ จนต้องลุกเดินออกมาเยี่ยมหน้าหาผู้ที่ขัดอารมณ์เธอ

“นายมาทำไมอีก”

เด็กหญิงส่งเสียงเอ่ยถามร่างสูงที่ยืนยิ้มกรุ่มกริ่มอยู่ที่หน้าประตู

“ฉันเตรียมของค้างคืนมาแล้วล่ะ”

สึบารุว่าพลางเดินเข้ามาในบ้านอย่างถือวิสาสะ

“ห๊ะ ค้าง ค้างอะไร?” เด็กหญิงเดินไปดักหน้าของร่างสูงก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ

ชายหนุ่มโน้มตัวลงมามองหน้าของเด็กหญิง พร้อมรอยยิ้มที่ถ้าสาวคนอื่นได้มองคงใจละลายกันเป็นแถว แต่นั่นไม่ใช่กับเธอ

“ก็มาดูแลเธอไง”

พี่ชายหน้าหล่อพูดก่อนจะเหยียดตัวตรงแล้วเดินไปยังเตียงนอนที่ตั้งอยู่คู่กันสำหรับเจ้าของบ้านอากาสะ กับผู้อาศัยอย่างเธอ

“นี่ นายจะนอนตรงนี้ไม่ได้นะ”

เด็กหญิงเดินเข้ามาแว้ดใส่ชายหนุ่มที่นั่งลงบนเตียงซึ่งเป็นของเธอด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ พร้อมยิ้มกวนประสาทให้เธอ

“ฉันบอกด็อกเตอร์แล้วล่ะ ว่าจะมานอนกับเธอ”

“ไม่ใช่ นั่นมันก็อีกเรื่อง แต่นี่มันเตียงของฉัน นายจะมานอนได้ไง”

ไฮบาระเอ่ยท้วงขึ้นด้วยความไม่พอใจในการกระทำเสียมารยาทของคนตรงหน้า

“เตียงก็กว้างเธอตัวนิดเดียวเอง ให้ฉันนอนด้วยยังพอเลย”

“หะ ห๊า จะบ้าหรือไง นายน่ะไปนอนที่อื่นเลย เตียงด็อกเตอร์ก็มีนี่”

เด็กหญิงที่ตัวจริงเป็นเด็กสาวหน้าแดงร้อนขึ้นมาทันทีที่ได้ยินว่าชายหนุ่มจะนอนร่วมเตียงกับเธอด้วย รีบเอ่ยแย้งออกมาด้วยอาการร้อนรน

จนทำให้พลาดเรื่องการไตร่ตรองคำพูดให้ดีซะก่อน...

“งั้นแปลว่าให้ฉันค้างได้สินะ”

“อ๊ะ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”

“ฉันนอนเตียงด็อกเตอร์ก็ได้” สึบารุพูดพร้อมส่งยิ้มที่ทำให้แก้มของไฮบาระแดงแปร๊ดขึ้นไปอีก

“มะ ไม่ได้”

“ก็เธอบอกเองว่า เตียงด็อกเตอร์ได้”

และแล้วก็เป็นเด็กสาวในร่างเด็กหญิงที่ต้องอับจนด้วยคำพูดปล่อยให้ร่างสูงได้ทำตามใจ

ไฮบาระเดินกลับไปยังประตูบ้านปิดล็อกลงกลอนจนแน่นหนา จากนั้นจึงตรงไปที่โทรทัศน์ซึ่งยังคงฉายรายการละครดราม่าต่อไป

เด็กหญิงตั้งใจแล้วว่าคืนนี้เธอจะนอนตรงโซฟานี่แหละ เพราะเธอไม่อยากเข้าใกล้ผู้ชายที่ไม่น่าไว้ใจคนนั้นเกินความจำเป็น

ใช้เวลากดเลื่อนช่องรายการทีวีไปเรื่อยเปื่อยสักพัก ไฮบาระจึงลุกเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจะอาบน้ำชำระล้างร่างกาย

และไม่นานเธอก็เดินกลับออกมา พร้อมกลิ่นหอมอ่อนของสบู่ที่ติดกาย

เมื่อเด็กหญิงเดินทางถึงที่หน้าทีวีก็ต้องทำหน้ายุ่งขมวดคิ้วมุ่นเพราะรอยยิ้มจากร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟา

“ฉันขอดูทีวีด้วยสิ”

ไฮบาระไม่ได้สนใจในคำพูดของเขา พลางเดินไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับร่างสูงด้วยความเซ็ง

“กินขนมมั้ย” ชายหนุ่มเอ่ยชวนก่อนจะลุกขึ้นแล้วมานั่งข้างเด็กหญิงที่โซฟาเดียวกัน

เธอแค่ทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย และพยายามกลบเกลื่อนเสียงหัวใจที่กำลังเต้นเป็นจังหวะที่แปลกไป ด้วยการเพ่งความสนใจไปที่รายการทางโทรทัศน์

สึบารุยื่นซองขนมบิสกิตแท่งเคลือบด้วยช็อกโกแลตไปที่เบื้องหน้าเด็กหญิงพลางก้มหน้าลงลอบสูดกลิ่นหอมอ่อนๆที่ติดผิวกายเธอ แต่ไฮบาระก็ไม่ได้แสดงอาการตอบกลับแต่อย่างไร เอาแต่จ้องไปทางทีวีเขม็ง

ชายหนุ่มละความพยายามที่จะชวนเด็กหญิงคุยและหันไปสนใจรายการทีวีบ้าง

จนเวลาล่วงเลยไปพร้อมกับความเงียบงัน...

เวลาที่แสดงบนจอโทรทัศน์บอกเวลาว่าเกินเที่ยงคืนแล้ว และตอนนี้ก็เป็นช่วงของวันใหม่

...วันที่ 11 เดือน 11

หรืออีกนัยหนึ่งคือ วันป๊อกกี้... วันแห่งการมอบป๊อกกี้ให้แก่กันและกันของชาวญี่ปุ่น

สึบารุลอบยิ้มให้ตัวเองเล็กน้อยก่อนยื่นซองป๊อกกี้ให้เด็กหญิงอีกครั้ง

“กินสักหน่อยสิ เมื่อตอนเย็นก็ไม่ได้กินอะไรนี่น่า หรือจะให้ฉันไปทำให้กินก็ได้นะ”

“ไม่เป็นไร ฉันไม่หิว”

เด็กหญิงเอ่ยตอบพลางผินหน้ามามองชายหนุ่มที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้าอยู่

“กินสักหน่อยนะ” สึบารุดึงป๊อกกี้ออกมาจากซองแท่งหนึ่งก่อนจะยื่นไปตรงหน้าของไฮบาระ

“ไม่กะ.. อุ๊บ”

เด็กหญิงตั้งใจจะเอ่ยปฏิเสธ แต่ก็ต้องหยุดเสียงไปเพราะชายหนุ่มส่งป๊อกกี้แท่งนั้นเข้ามายังปากเล็กของเธอด้วยความเร็วจนเธอไม่ทันตั้งตัว

ไฮบาระขมวดคิ้วแน่นจ้องหน้าสึบารุที่กำลังยิ้มกริ่มมองเธอขณะที่ยังคาบป๊อกกี้คาอยู่ในปาก แต่แล้วดวงตาคู่สวยก็ต้องเบิกความด้วยอาการตื่น เพราะชายหนุ่มโน้มตัวลงมางับป๊อกกี้แท่งเดียวกันกับเธอ

และด้วยความรวดเร็ว สึบารุไล่กัดแท่งป๊อกกี้ทำให้มันหดสั้นจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจขวางกั้น

ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เวลานั้นผ่านไป รีบกัดป๊อกกี้ที่เหลือเพียงสามเซนติเมตร จนริมฝีปากของพวกเขาเฉียดสัมผัสกัน ในขณะที่เด็กสาวที่อยู่ในร่างเด็กผู้หญิงยังคงตะลึงนิ่งอึ้งตัวแข็งค้างไปอยู่

สึบารุยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนเลื่อนริมฝีปากไปชนกับปากเล็กของเด็กหญิง เป็นผลให้ลมหายใจของไฮบาระสะดุดขาดห้วงไปพร้อมเผยอริมฝีปากบางของตนขึ้นเล็กน้อย

ร่างสูงประกบปิดปากของเด็กหญิงร่างเล็กก่อนจะจูบซับเรียวปากเล็กบางนั่นด้วยความอ่อนโยน

สึบารุยกมือเลื่อนไปโอบกอดร่างเล็กของไฮบาระก่อนจะออกแรงดึงตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขนแกร่งของเขา

แต่เหมือนเจ้าของร่างจะสติหลุดไปแล้ว แม้กระทั่งลืมว่าตัวเองต้องหายใจ

ชายหนุ่มรู้สึกได้ว่าร่างเล็กกลั้นลมหายใจของตัวเองเอาไว้ เพราะความตื่นตระหนกจากเรื่องที่เขากำลังทำ เขาจึงผละริมฝีปากออกจากปากเล็กของเธอ แต่ยังคงโอบกอดเธอเอาไว้แน่น

เด็กหญิงนิ่งอึ้งไปนานก่อนจะเรียกสติของตัวเองกลับมาได้ และปรับลมหายใจให้เป็นปกติ พลางหันไปจ้องหน้าชายหนุ่มอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ

“นาย... อื้อ”

และเสียงใสที่เตรียมจะตวาดแว้ดใส่คนหน้าหล่อก็ขาดห้วงไปเมื่อสึบารุประทับจูบที่ริมฝีปากเล็กอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

แต่คราวนี้ต่างจากครั้งแรก เพราะชายหนุ่มสอดลิ้นเข้ามารุกล้ำในโพรงปากเล็กด้วย สร้างความตกใจให้เจ้าของร่างจนต้องเบิกตาโพล่ง

เพราะอาการตื่นตกใจจนทำให้ควบคุมตัวเองไม่ได้ หรือเพราะความรู้สึกแปลกประหลาดอะไรในใจ ก็แล้วแต่...

ตอนนี้หัวใจของเธอกลับเต้นแรงถี่รัวจนแทบจะกระเด้งหลุดออกมาจากอกให้รู้แล้วรู้รอดต่อหน้าของเขา

จูบที่ดูดดื่มเนิ่นนานทำให้ร่างเล็กในอ้อมแขนเริ่มครางประท้วงในลำคอ

“อื้อ.. ออ...”

ร่างสูงที่กำลังซึมซับรสหอมหวานจากเรียวปากเล็กอย่างย่ามใจ จึงต้องผละออกมาด้วยความเสียดาย

สึบารุมองใบหน้าสวยที่แดงซ่านของเด็กหญิงก่อนจะส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจให้ร่างเล็กที่กำลังหอบหายใจถี่กระชั้นเพราะขาดอากาศไปชั่วครู่

“หวานและอร่อยจัง”

เมื่อเห็นร่างเล็กเริ่มปรับลมหายใจจนเข้าที่แล้ว สึบารุจึงคลายอ้อมกอดออกจากเธอเล็กน้อย แล้วเอ่ยพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม

และนั่นส่งผลให้คนร่างเล็กต้องตวัดสายตามามองค้อนคนที่ทำตัวไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าทันที

“ป๊อกกี้น่ะ...”

เมื่อเห็นสายตาที่ตวัดมามองเขาด้วยความขุ่นเคือง ชายหนุ่มจึงรีบตอบกลับเด็กหญิงไป

ซึ่งทำให้ใบหน้าสวยยิ่งยุ่งมากขึ้นไปอีก

ด้วยความรวดเร็วริมฝีปากของสึบารุของเคลื่อนเข้าไปแตะกับเรียวปากเล็กอีกครั้ง และผละออกมาทันที

“นี่ก็หวาน...”

ชายหนุ่มพูดขึ้นขณะที่ริมฝีปากยังเฉียดใกล้กับปากเล็กของเด็กหญิง แล้วจึงคลายอ้อมแขนแกร่งปล่อยให้ร่างเล็กได้เป็นอิสระ

สึบารุยิ้มขำเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของคนตัวเล็กบนโซฟา จากนั้นชายหนุ่มจึงเดินไปปิดโทรทัศน์ และเดินกลับมาหาไฮบาระอีกครั้ง

ร่างสูงโน้มตัวเข้าไปอุ้มเธอก่อนจะช้อนร่างเล็กขึ้นไปกระชับกอดในอ้อมแขนและตรงไปทีเตียง โดยคนในอ้อมแขนไม่ได้เปล่งเสียงร้องประท้วงแต่อย่างไร

...หรืออาจจะเพราะ

เด็กหญิงกัดเม้มปิดริมฝีปากของตัวเองเอาไว้แน่น อย่างป้องกันการรุกล้ำล่วงเกินของคนร่างสูงหน้าหนาที่กำลังอุ้มเธออยู่

สึบารุบรรจงวางร่างเล็กลงบนเตียงของเธอ ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่แก้มใสและเลื่อนไปที่เปลือกตาของเด็กหญิง

ราตรีสวัสดิ์องค์หญิง

ไฮบาระส่งสายตามองตามร่างสูงที่เดินกลับไปยังโซฟาตัวยาวแล้วล้มตัวลงนอน

เด็กหญิงต้องพยายามข่มตาให้หลับอยู่นานก่อนจะปัดความคิดฟุ้งซ่านของตนออกไปจนหมด แล้วจึงหลับสนิทลงได้

 

เช้าวันต่อมา

กลิ่นข้าวต้มหอมกรุ่นปลุกคนที่กำลังนอนหลับให้ตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เพราะเสียงร้องประท้วงในกระเพาะอาหารของตัวเองเนื่องจากน้ำย่อยเริ่มทำงาน

“อืม..” ไฮบาระลืมตามองไปรอบตัว ก่อนจะเรียกสติกลับมาจนครบถ้วน

“ตื่นแล้วหรอ”

และเสียงที่ดังเอ่ยทักเธอขึ้นทำให้ใบหน้าของอดีตเด็กสาวร้อนผ่าวขึ้นมาได้ไม่ยาก เพราะเธอเพิ่งจะนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้ครบถี่ถ้วน

“ข้าวต้มร้อนๆ”

สึบารุพูดพลางเดินมานั่งที่ขอบเตียงของคนตัวเล็ก ส่งผลให้เด็กหญิงสะดุ้งตื่นเต็มตา แล้วผลุนผันลุกลงจากเตียงเดินหายไปในห้องน้ำด้วยความรวดเร็ว

ชายหนุ่มเพียงแค่ลอบยิ้มกับการกระทำของเด็กหญิงแล้วเดินกลับไปยังหม้อข้าวต้มหม้อใหญ่

ใช้เวลาเพียงไม่นานไฮบาระก็เดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วเดินไปหยิบชามข้าวต้มที่ชายหนุ่มตั้งเอาไว้ให้ไปนั่งกินอยู่หน้าทีวี โดยไม่พูดไม่จา

สึบารุเดินตามร่างเล็กมานั่งที่โซฟาตรงข้ามกับเธอก่อนจะตักข้าวต้มกินเงียบๆ

“นายกลับไปได้แล้วล่ะ”

เมื่อกินข้าวต้มจนหมดชาม ไฮบาระก็เอ่ยปากไล่ชายหนุ่มทันที

“ด็อกเตอร์กลับพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ”

“แต่ฉันดูละ...”

ไฮบาระที่ทำท่าจะอ้าปากโต้เถียงชายหนุ่มชะงักและเงียบไป เมื่อเผลอหันไปสบตากับดวงตาเบื้องหลังแว่นของเขา รีบกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้แน่น

“ฮึๆ”

ชายหนุ่มหัวเราะอยู่ในลำคอเบาๆ ก่อนจะส่ายหัวให้กับท่าทางแบบนั้นของเด็กหญิง

ติ๊งต่อง...

เสียงออดจากประตูหน้าบ้านดังขัดบรรยากาศ ก่อนที่ทั้งสองจะได้ยินเสียงตะโกนเรียกจากพวกเด็กๆ

“ด็อกเตอร์ ไฮบาระ”

“ไอจัง...”

“ด็อกเตอร์ครับ คุณไฮบาระ พวกเรามาแล้วครับ”

...จริงสิวันนี้พวกเด็กๆจะมาเล่นเกมนี่น่า...

ไฮบาระคิดก่อนจะลุกเดินออกไปเปิดประตูให้เด็กทั้งสามคน

เมื่อเปิดประตูให้พวกเด็กๆเข้ามากันครบแล้ว เธอจึงปิดประตูและหันกลับมาเดินตามพวกนั้นเข้าไปที่โต๊ะหน้าทีวี

“อ๊ะ พี่สึบารุ” เป็นอายูมิที่เอ่ยทักชายหนุ่มหน้าหล่อก่อนใครเพื่อน

“สวัสดีครับคุณสึบารุ”

“อ๊า วันนี้พี่ชายได้ทำอะไรให้พวกเรากินหรือเปล่าครับ” และสุดท้ายเป็นเก็นตะที่ออกปากเอ่ยถามหาถึงเรื่องของกินก่อน

“แล้วด็อกเตอร์ไปไหนหรอครับ” มิซึฮิโกะเอ่ยถามด้วยความสงสัย ที่ไม่เห็นเจ้าของบ้านอยู่ในบ้าน

“ด็อกเตอร์ไปช่วยงานเพื่อนที่ต่างจังหวัดน่ะ” ชายหนุ่มตอบกลับก่อนจะเว้นจังหวะเอ่ยอีกประโยค

“มีข้าวต้มอยู่นะ เดี๋ยวฉันไปตักให้ มีใครกินบ้าง”

“หนูค่า/ผมครับ/ผมด้วย” ทั้งสามผสานเสียงตอบ

ไฮบาระที่เดินตามมาถอนหายใจเบาๆ อย่างปลงตกเรื่องที่จะไล่ชายหนุ่มกลับบ้านของคุโด้ไป เพราะดูท่าแล้วเขาคงคิดจะอยู่ที่นี่อีกสักพักใหญ่แน่

“จริงสิ วันนี้เอโดงาวะคุงไม่มานะ ไปสืบคดีกับลุงนักสืบน่ะ” ไฮบาระเอ่ยบอกเมื่อนึกขึ้นมาได้

“เอ๊ โคนันคุงไม่มาเหรอ”

อายูมิเอ่ยเสียงเศร้าก่อน จะแสดงสีหน้าสลดลงไปเพราะความผิดหวังที่วันนี้จะไม่เจอกับคนที่แอบชอบ

“ข้าวต้มมาแล้ว”

เสียงเข้มของชายหนุ่มเอ่ยขัดจังหวะ ก่อนจะเรียกให้พวกเด็กๆ หันไปสนใจกลิ่นหอมของข้าวต้มบนถาดที่สึบารุถือมา

“อ๊ะ แต่ก่อนกินข้าว นี่จ้าไอจัง”

อายูมิพูดขึ้นก่อนจะล้วงหยิบเอาป๊อกกี้กล่องสีชมพูออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กของเธอเอง แล้วยื่นมันให้กับไฮบาระ

เด็กหญิงสูดลมหายใจเข้าไปเฮือกหนึ่งก่อนจะเผลอแหงนหน้ามองคนร่างสูงที่กำลังมองเธอกลับพร้อมรอยยิ้มขันบนใบหน้าด้วยเช่นกัน

“อะ เอ่อ...”

“ผมก็มีนะครับ นี่ครับคุณไฮบาระ”

“แต่ฉันไม่มีนะ ก็ฉันไม่รู้นี่ว่าวันนี้เป็นวันที่จะเอาขนมมาแลกกัน” เก็นตะเอ่ยขึ้นแก้ตัวเพราะเขาไม่มีป๊อกกี้มาให้เพื่อนๆ

“ถ้าจะพูดให้ถูก คือวันนี้ผู้คนจะแลกป๊อกกี้กันครับ ไม่นับรวมขนมอย่างอื่น” มิซึฮิโกะแย้งขึ้น

“มันก็ขนมเหมือนกันแหละน่า” เก็นตะบ่นอุบอิบก่อนจะเดินไปกินข้าวต้มที่สึบารุวางไว้ให้บนโต๊ะ

“ไอจัง...” เมื่อเห็นเพื่อนสาวของตัวเองนิ่งไป อายูมิจึงเอ่ยเรียกชื่อของเธอให้รู้สึกตัว

“อ๊ะ อ่า ขอบใจทั้งสองคนมากเลยนะ แต่ฉันไม่ได้เตรียมไว้น่ะ ขอโทษทีนะ”

ไฮบาระทำหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออกเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในการกินป๊อกกี้ครั้งล่าสุดของตัวเอง ฝืนยิ้มส่งกลับไปให้เด็กทั้งสอง และรับป๊อกกี้ที่เธอคิดว่าจะไม่กินมันอีกไปหลายเดือนมาถือไว้

แล้วเด็กทั้งสองคนจึงหันไปสนใจข้าวต้มร้อนๆที่โต๊ะหน้าทีวี ทิ้งให้ไฮบาระยืนลอบกลืนน้ำลายด้วยความยากเย็นอยู่คนเดียว

“คืนนี้...เรามากินป๊อกกี้กันอีกนะ”

เสียงกระซิบที่ข้างหู พร้อมลมหายใจแผ่วเบาที่เป่ารดต้นคอทำให้เด็กสาวที่กลายเป็นเด็กหญิงถึงกับขนลุกซู่หายใจติดขัดขึ้นมาทันที

...บะ บ้าที่สุด ตาบ้า!...

คนตัวเล็กหันหน้ามาจ้องชายหนุ่มพร้อมส่งสายตาอาฆาตเอาเรื่องให้ แต่มีหรือที่ร่างสูงจะสะทกสะท้านกับสายตาแบบลูกแมวโมโหของเธอ

สึบารุยิ้มกริ่มก่อนจะหันหลังเดินไปนั่งกับพวกเด็กๆ

รอเวลาให้ถึงกลางคืนไวๆ

และทิ้งให้คนร่างเล็กหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ...

ไม่สิ...

...ด้วยความเขินอายต่างหาก

พร้อมกัดปากจ้องจะกินเลือดกินเนื้อเขาอยู่ในใจ...

ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

เพราะท่าทางแบบนั้นนั่นแหละ

ที่ทำให้เขาอยากท้าทายลองดีชิมรสหอมหวานจากปากเล็กนั่นอีก...

 

 

 

 













 

 

 

 

Fin.



__________________________________________________

ฟิคเรื่องนี้แต่งฉลองวันป๊อกกี้ตามกระแสค่ะ
เป็นฟิคที่คิดจะแต่งนานแล้วแต่งยังไม่มีพล็อตในหัวเท่าไหร่ เลยยังไม่คลอด
ไรท์ฯ แต่งคืนเดียวค่ะ ไม่ได้ทวนคำผิด
ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ขออภัยด้วยค่ะ


ปล. แล้วเรื่องหลักจะตามมาค่ะ //โค้งๆ ขอโทษที่อัพช้านะคะ
หวังว่าฟิคสั้นเรื่องนี้จะพอแก้ขัดไปก่อนได้

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกคอมเม้น ทุกคนเลยค่ะ

ผลงานอื่นๆ ของ Sherry R

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

14 ความคิดเห็น

  1. #14 Note
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 11:34

    เขินจริงจังมาก อะไรจะน่ารัก ขนาดนี้แง

    #14
    0
  2. วันที่ 8 มกราคม 2563 / 07:05

    น่ารักก เป็นเรื่องที่น่ารักน่ากอดมากๆ แนะนำให้ซื้อป็อกกี้กินไปอ่านไปยิ่งฟิน! ไรท์เก่งมากค่า ใช้พื้นที่แค่ย่อหน้าสั้นๆ ก็พาคนอ่านหลุดเข้าไปในโลกเด็กแว่นอย่างแนบเนียน อินทุกบทสนทนา คีพคาแรกเตอร์ทุกคนเป๊ะมาก โดยเฉพาะบักเด็กแว่นที่โผล่มานิดเดียวยังยิ้มเลยว่าเออ นี่แหละโคนัน มันต้องพูดแบบนี้แหละ สีหน้า อาการ ต่อคนอื่นมันเป๊ะมากเลย แต่เด็กแว่นก็คือเด็กแว่น ทิ้งเพื่อนไว้กลางทางทันทีที่เห็นสึบารุเดินเข้ามา แล้วพี่สึบารุคะ พี่ทำเนียนกุมมือน้องแบบนั้นได้ไง ไหนจะมาส่งถึงบ้าน หอบข้าวของค้างคืนอีก! พี่จะพรากผู้เยาว์จริงๆ ใช่ปะ แรกๆ เหมือนจะเป็นพี่ชายใจดีห่วงเด็ก อยู่ๆ มาเอ๊ะ พี่เริ่มจริงจัง เถียงน้องง จะนอนกับน้อง! ยังคะยังไม่จบ พอรวบหัวรวบหางได้ค้างสมใจพี่แดง ไอจังก็งอนเป็นแมวมานั่งดูทีวี สึบารุตามมาติดๆ เอาขนมมาล่อเด็กด้วย55 พอเด็กไม่กิน.. พี่จูบเลยเว้ยเฮ้ย!!! จูบดูดดื่มอีก! ใช้ลิ้นอีก!!!! นั่นเด็กเจ็ดขวบนะคะ หรือรสนิยมพี่คือชอบแบบตัวเล็กพอดีมือ กอดหมับๆ ตัดกลับมาที่ไอจังคือสงสารรร วิญญาณหลุดแล้ว สึบารุก็ไม่จบค่ะ อุ้มมานอนอีก โอ้ย เขารักของเขามากเลยเนอะ จุ๊บฝันดีเชียว ตื่นมาก็มารอทำกับข้าวให้ด้วย มีกระซิบข้างหูด้วย! สยิวกิ้วมากค่ะ นี่ว่าไอจังไม่น่ารอดอะ55 แล้วด็อกเตอร์คะ ด็อกเตอร์ฝากปลาย่างไว้กับแมวนะ รู้เปล่า ><

    #13
    0
  3. #12 03091214
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 23:22
    สึบารุกินน้อยไฮบาระ ฟินนนนนนนนนมากกกกกกกกกกก
    #12
    0
  4. #11 GladToSee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 20:37
    คุกจ้าคุก....
    #11
    1
    • #11-1 Sherry R(จากตอนที่ 1)
      17 ธันวาคม 2560 / 19:32
      กินเด็กเป็นอมตะ #พี่สึบารุได้กล่าวเอาไว้
      #11-1
  5. วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 16:05
    เกลียดความพรากผู้เยาวน์ของพระเอกกกก 5555555555555555555 แต่มันก็ฟินดี สรุปอะไรเนี่ยยยยยย ประโยคคืนนี้เรามากินป็อกกี้กันอีกนะนี่โคตรหวิวอ่ะบอกเลยยยยย เอะอะจูบบบ เอะจูบบบ 555555
    #10
    1
    • #10-1 Sherry R
      17 ธันวาคม 2560 / 19:30
      สึบารุกระซิบมาว่าร่างจริงของไอจังก็ไม่ผู้เยาว์นะ รอตอนโตก่อนก็ได้ ถถถถถถถถถถถถ
      #10-1
  6. #9 punny-choco (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 15:58
    -ผู้ใหญ่กินเด็กเอ้ยยยย=_= แต่ก็ฟิน5555
    #9
    1
    • #9-1 Sherry R(จากตอนที่ 1)
      16 กรกฎาคม 2559 / 00:13
      ขอบคุณมากค่าาาา 555
      #9-1
  7. วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 21:03
    อ่านแล้วรู้สึกอยากกินป๊อกกี้ ฮ่าๆๆ
    #8
    1
    • #8-1 Sherry R
      16 กรกฎาคม 2559 / 00:10
      อิอิ แต่พี่แดงไม่ป้อนนะคะ
      #8-1
  8. #7 MarchMalLow (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:31
    กริ๊ดมากค่ะไร Luv luv คู่นี้ เรื่องน่ารักมากค่ะ แต่งเยอะๆเลยนะคะ><
    #7
    1
    • #7-1 Sherry R(จากตอนที่ 1)
      16 มีนาคม 2559 / 01:33
      รับทราบค่ะ คู่นี้เรือหลักของไรท์ฯอยู่แล้วค่ะ จะพยายามเข็นเรื่องต่อๆไปมาให้อ่านนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #7-1
  9. วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 13:23
    กรี๊ดๆๆๆ  ชอบๆๆๆ ฟินมาก ไม่น่าเชื่อว่าพี่แกจะมีมุมนี้นะ
    #6
    1
    • #6-1 Sherry R
      23 ธันวาคม 2558 / 15:41
      เอิ่ม... ไรท์ใช้การมโนตามจริงแล้วบวก50ค่ะ ไม่ให้เกินสมควร 55555 เดี๋ยวคุกจะถามหาพี่แดงเอา
      #6-1
  10. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 21:55
    55. พี่แดงน่ารัก รักพี่แดง >3<

    ไม่รู้จะบรรยายยังไงดี คือทั้งโคนันและด็อกเตอร์คงไม่ว่างจริง แต่ดูเหมือนแอบจงใจทิ้งไอจังไว้กับพี่แดงเลย 55.
    ส่วนพี่แดงนี่ก็ไม่รู้จะพูดยังไงจริงๆ คือพี่คะ นั่นมันเด็กนะ ถึงตัวจริงจะเป็นผู้ใหญ่แต่รูปลักษณ์ภายนอกมันเด็กง่ะ ทำไมพี่แดงมือไวใจเร็วด่วนได้งี้ล่ะพี่ ยับยั่งใจหน่อยค่ะ เดี๋ยวไอจังจะกลัวมากกว่าเดิมนะคะ 
    ส่วนไอจัง น่ารัก...ชอบเวลาไอจังขัดใจ มันน่ารักกกก แต่ท่าทางแบบนี้นั่นล่ะที่ทำให้พี่แดงเขาหลง 55. คืนนี้ก็กินป๊อกกี้กันให้อร่อยนะจ๊ะ <3
    #5
    1
    • #5-1 Sherry R
      20 พฤศจิกายน 2558 / 05:49
      พี่แดงบอกคนแต่งชอบยื่นคุกมาใกล้ๆทุกที 5555
      ยังไงก็ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะ เม้นบ่อยมากจนจำได้แล้วค่ะ

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 พฤศจิกายน 2558 / 19:17
      #5-1
  11. #4 nun
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 02:47
    ฟินมาก จิกหมอนขาดไปสามใบ

    น่ารักมากเลยค่ะ อิอิ
    #4
    1
    • #4-1 Sherry R
      17 พฤศจิกายน 2558 / 02:24
      ^^ ขอบคุณมากค่ะ //โค้งงงง
      #4-1
  12. วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 01:44
    ข้อแรกหลังจากที่อ่านฟิคสั้นเรื่องนี้จบค่ะ...............
    นึกภาพเฮียชูทำแบบนี้ไม่ออกจริงๆ! ไม่รู้ทำไม!
    คือแบบ ถึงจะพอเดาตั้งแต่ก่อนที่อาจารย์โกโชจะออกมาเฉลยก็เถอะ แต่นิสัยหน้ามือหลังมือกับอาการหาเศษหาเลยแบบนี้...พี่ชูดูไม่มีอ้ะ...................
    อีกอย่าง..... ถึงไฮบาระจะเป็นเชอรี่ แต่แบบ... เฮ้ยยยยยย ข้างนอกมันเด็กป.1นะสึบารุ..... แกใช้ลิ้นกับเด็กป.1เหรอ orz......

    ฟิคหวานมากค่ะ อ่านไปกรี๊ดไป 5555555 มาคนละแนวกับของเราโดยสิ้นเชิง
    ชอบค่ะ <3
    #3
    1
    • #3-1 Sherry R
      17 พฤศจิกายน 2558 / 02:23
      โอยยยยยย อยากจะระบายยาวๆ
      คนแต่งยังรู้สึกเลยค่ะว่ามันไม่ใช่ มันดูจะไม่ใช่
      แต่งเสร็จแล้วยังรู้สึกเฟลๆกับตัวเองเลย T^T
      หรืออาจเพราะเร่งแต่งโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อนก็ได้ เลยออกมาไม่โอเคเท่าไร
      ไว้จะรีไรท์อีกทีค่ะ
      รู้สึกเฟลจริงจัง TT^TT

      ปล. เราแต่งแบบแนวดาร์คแล้วมันดูจะมืดมนไปค่ะ
      รู้สึกปวดหนึบในใจ เลยไม่ค่อยพอใจกับงานตัวเอง สุดท้ายก็ไม่อยากแต่ง
      อีกอย่างเราบรรยายอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครยังไม่ดีพอด้วย
      พอไปแต่งเรื่องที่มันต้องใช้อารมณ์เยอะๆ เลยเคว้งค่ะ ไปไม่ถูก

      แต่ชื่นชอบการบรรยายของตัวมากเลย พออ่านฟิคแล้วมันอินได้จริงๆ นับถือๆ ^^
      #3-1
  13. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 04:00
    //ขออภัยที่เม้นล่าช้าไปค่ะ555 คือฟิคเรื่องนี้มันเป็นอะไรที่โฮกมากกก น่ารักค่อด>< น่ารักสุดๆอ่ะ น่ารักโลกสวยสีชมพูมาก555 -ตอนแรกชอบที่ไอจังคุยกับเด็กแว่น เด็กแว่นทำตัวเป็นพ่อสื่อ-..- -พี่แดงโผล่มาก็ยิ้มตลอด คิดไรไม่ดีป่ะคะ555 -พี่แดงขโมยจูบไอจังอีกแล้ว!! รอให้คืนร่างเป็นชิโฮะก็ไม่ได้ใช่ป่ะ เฮียทำไมกินเด็กแบบนี้คะ?555 -ไอจัง~~~แหม มีพี่ชายใจดีคอยดูแล มีป้อนป้อกกี้ นอนอยู่ใกล้ๆ โอยย เอ็นดูขนาดนี้พี่แดงสนใจลาออกจากเอฟบีไอมาเป็นครูประถมมะ?55 -ฟินค่ะ ฟินมากๆ ขอเรื่องหลักอย่างนี้บ้าง(หวังอะไร555)
    #2
    0
  14. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558 / 03:59
    //ขออภัยที่เม้นล่าช้าไปค่ะ555 คือฟิคเรื่องนี้มันเป็นอะไรที่โฮกมากกก น่ารักค่อด>< น่ารักสุดๆอ่ะ น่ารักโลกสวยสีชมพูมาก555 -ตอนแรกชอบที่ไอจังคุยกับเด็กแว่น เด็กแว่นทำตัวเป็นพ่อสื่อ-..- -พี่แดงโผล่มาก็ยิ้มตลอด คิดไรไม่ดีป่ะคะ555 -พี่แดงขโมยจูบไอจังอีกแล้ว!! รอให้คืนร่างเป็นชิโฮะก็ไม่ได้ใช่ป่ะ เฮียทำไมกินเด็กแบบนี้คะ?555 -ไอจัง~~~แหม มีพี่ชายใจดีคอยดูแล มีป้อนป้อกกี้ นอนอยู่ใกล้ๆ โอยย เอ็นดูขนาดนี้พี่แดงสนใจลาออกจากเอฟบีไอมาเป็นครูประถมมะ?55 -ฟินค่ะ ฟินมากๆ ขอเรื่องหลักอย่างนี้บ้าง(หวังอะไร555)
    #1
    1
    • #1-1 Sherry R
      17 พฤศจิกายน 2558 / 02:13
      ดีใจที่คนอ่านฟินนะ แต่ทำไมคนเขียนถึงรู้สึกว่าไม่ฟินเท่าที่ควรก็ไม่รู้ T^T
      พูดถึงวันป๊อกกี้มันก็ต้องกินป๊อกกี้ปากต่อปากแบบนี้น่ะแหละ อิอิ
      เพราะงั้นมันก็ต้องต่อด้วยปากชนปากเช่นกัน
      ส่วนเรื่องหลัก ไว้ไปคิดดูก่อนนะค้าาาาาาา <3
      #1-1