นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Short Fic : Detective Conan "Way Out" [Gin x Sherry]

โดย Sherry R

เมื่อหลบหนีไม่ได้... ทางออกเดียวเพื่อหลุดพ้นก็คือ...

ยอดวิวรวม

3,556

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


3,556

ความคิดเห็น


11

คนติดตาม


86
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 ส.ค. 58 / 04:12 น.
นิยาย Short Fic : Detective Conan "Way Out" [Gin x Sherry]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ไรท์ชื่นชอบคู่นี้รองลงมาจาก ชูxไอ ค่ะ
มันเป็นเรื่องราวที่ซับซ้อนและดูขื่นขมอมทุกข์
แลดูไรท์จะชอบให้นางเอกมืดมน (หัวเราะ)
 
เป็นฟิคสั้นนะคะ เพราะคู่นี้ไม่ได้มีฉากให้มโน หรือเซอร์วิสเยอะ
ไรท์ไม่กล้าใช้สกิลมโนเป็นเรื่องยาว
กลัวเนื้อเรื่องจะเพี้ยนไปจากความเป็นจริงเยอะเกินไป
 
ฝากติดตาม ติชมผลงานด้วยนะคะ //โค้งๆ ขอบคุณค่ะ

[รีไรท์ : 29/8/2558] >>> แก้ไขเนื้อเรื่อง สำนวน ภาษา ฉากเรทและแทรกความรู้สึกตัวละครลงไปค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ส.ค. 58 / 04:12




 

 

 

Short Fic : Detective Conan

[Gin x Sherry]

Title : “ Way Out ”

 

 

 


 

นี่ชิโฮะ ไม่เอาน่า

พี่จะทำงานนี้ ถ้าสำเร็จล่ะก็...

.

เราจะได้ออกไปจากที่นี่ ไปจากองค์กรนี้ด้วยกันไง

พี่ไม่เป็นไรอยู่แล้ว...

.

.

ไม่เป็นไรอยู่แล้ว...

ไม่เป็นไรอยู่แล้ว...

เสียงใสที่ฟังดูอ่อนหวานเอ่ยพูดขึ้นอย่างร่าเริง

.

.

.


 

"ทำไม ทำไมต้องทำแบบนี้!" เสียงหวานตวาดขึ้นด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยว

"..." ไร้ซึ่งเสียงพูดตอบกลับมา

"ตอบมาสิ!" ร่างบางยังคงตะคอกถามอย่างต้องการคำตอบที่สามารถจะทำให้เธอพอใจ

"..." แต่ก็ยังคงไร้การตอบสนองจากร่างสูงในชุดดำเบื้องหน้า

ผมสีเงินยาวเลยกลางหลังที่เธอเคยสัมผัสเล่น สะบัดพลิ้วไหวไปกับแรงกระทำซึ่งเป็นไปตามกฎเกณฑ์ธรรมชาติ เมื่อเจ้าของร่างกายถูกแรงที่มีไม่มากนักของเธอบีบแขนและเขย่าจนร่างสั่นไหวเล็กน้อย ด้วยความโกรธ ความน้อยใจ ความผิดหวัง ที่ปนเปกันจนเด็กสาวไม่สามารถแยกออกว่าที่จริงแล้วตอนนี้เธอรู้สึกเช่นใดกันแน่

"พูดออกมานะ...ยิน" ท้ายเสียงแผ่วเบาราวกับกำลังเอื้อนเอ่ยกับตนเองซะมากกว่า

"คำสั่ง" ในที่สุดคำตอบที่สั่นง่ายได้ใจความก็ออกมาจากปากของร่างสูง 

แต่เสียงเย็นเยียบที่เปล่งออกมาจากคนตรงหน้าไม่ได้เข้าไปยังโสตประสาทของร่างบางเลยแม้แต่น้อย

"คำ...สั่ง...?" เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาคล้ายจะย้ำในสิ่งที่ตนเพิ่งจะได้ยินแต่ไม่ได้รับฟังนั้นเข้าสู่สมองของเธอเพื่อประมวลผลอีกรอบหนึ่ง

"..." ร่างสูงของชายตรงหน้าจ้องมองใบหน้าสวยของเด็กสาวนิ่งและเงียบเพื่อรอฟังคำพูดต่อไปของเธอ

"..."

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้ามกับที่เขาคิดเอาไว้ 

เธอยังคงเงียบ...

นิ่งไปราวกับว่าเธอกำลังจมอยู่กับความคิดของตน

หรือไม่ก็กำลังพยายามหาเสียงตัวเองเพื่อจะด่าทอต่อว่าเขายังไม่เจอ

เธอนิ่งไปเนิ่นนานในความรู้สึกของเขา แต่ในความเป็นจริงเธอเพิ่งจะนิ่งเงียบไปเพียงแค่นั้น

"เชอรี่..."

ร่างสูงของชายเบื้องหน้า ขยับตัวเข้าหาเธอเล็กน้อย ต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง

...แต่แล้วเขาก็ชะงักไป

'ทำไมต้องทำ...'

เขาคิดได้แค่นั้นก็กลับมายืนนิ่งมองสาวสวยตรงหน้า 

และปล่อยให้ความเงียบปกคลุมบรรยากาศโดยรอบตัวเขาและเธออีกครั้ง...


"ลูกพี่" 

เสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้นทำลายความเงียบทั้งหมด 

บรรยากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลง แต่พายุลูกใหญ่กำลังมา เมฆครึ้มตั้งเคล้ามานานแล้ว...

ร่างสูงเจ้าของผมสีเงินรู้ดี...

เขารู้ดีว่าหลังจากนี้ไป จะไม่มีอะไรเหมือนเดิม

คำสั่งจากท่านผู้นั้นมาแล้ว...

คำสั่งที่ให้นำตัวเธอไปขังไว้ในห้องรมแก๊ส

เพราะเธอ... 

ผู้หญิงที่เขา...รู้สึกพอใจ? กำลังจะถูกลงโทษ เนื่องจากเธอแข็งข้อกับองค์กร โดยการประท้วงไม่ยอมทำงานวิจัยต่อตามคำสั่งของท่านผู้นั้น

ซึ่งทั้งหมดก็เป็นเพราะว่าเขาพรากคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอไป... มิยาโนะ อาเคมิ พี่สาวคนเดียวของเธอ

"จัดการเลยว็อดก้า" 

ร่างสูงเอ่ยก่อนจะถอยออกมาจากร่างบางของหญิงสาวคนเดียวในห้อง เพื่อให้ลูกน้องของตนเดินเข้าไปใส่กุญแจมือล็อคแขนของเธอเอาไว้ได้สะดวกขึ้น

ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองมองชายหนุ่มด้วยแววตาอย่างในช่วงแรกที่เธอเคยใช้มองเขา.. 

แววตาที่แสดงถึงความเกลียดชังหนักหนา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเฉยชาอย่างที่เธอใช้ประจำด้วยความรวดเร็ว

แม้ไม่เห็นเขาก็รู้ได้อย่างไม่ยากเย็นว่าหัวใจด้านชาที่เขาเคยคิดทำลายมัน เพื่อทำให้เธอมีความรู้สึกอะไรขึ้นมาบ้างนั้น ตอนนี้มันมีความรู้สึกแล้วจริงๆ ความรู้สึกกลัวเขา โกรธเขา ...เกลียดเขา

แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลยแม้สักนิด...

แต่หากเธอมีความรู้สึกเช่นนั้นแล้ว เขาก็จะทำให้เธอแสดงความรู้สึกทั้งหมดนั้นออกมาเอง

ยินหลับตาลงปรับสีหน้าที่นิ่งเรียบของตัวเองให้เย็นชากว่าเก่า แล้วลืมตามองใบหน้าสวยที่แสนจะดื้อด้านเย็นชานั่นของเธอ ก่อนจะแสยะยิ้มแล้วหัวเราะอยู่ในลำคอ

โดยที่ไม่มีใครรับรู้เลยว่า เสียงหัวเราะนั้นเขาหัวเราะให้กับตนเอง หัวเราะให้ความขมขื่นของตัวเองที่กำลังรู้สึกอยู่

"หึหึ"

"เรียบร้อยแล้วครับ"

เสียงของว็อดก้าดังขึ้นหลังจากล็อคข้อมือเรียวของเด็กสาวเรียบร้อยแล้ว โดยที่เธอเองก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด

"จะพาไปเลยมั้ยครับ" 

ชายร่างท้วมเอ่ยถามคนตำแหน่งสูงกว่าตรงหน้า

"เอาไว้ที่นี่ก่อน" ยินตอบกลับก่อนหันหลังเตรียมสาวเท้าออกจากห้องนั้นไป

"เอ๊ะ ทำไมล่ะครับ" คนเป็นลูกน้องเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

"ปล่อยให้แม่นั่นได้สำนึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป" เสียงยินเอ่ยตอบกลับมาในขณะที่กำลังเดินออกจากห้อง โดยไม่ได้หยุดหรือหันกลับมามองคนกำลังนั่งก้มหน้ามองพื้นเลยแม้แต่น้อย มีว็อดก้าเดินตามออกมาด้วยอย่างเงียบๆ

...และเขาก็ปล่อยให้เธออยู่ในห้องนั้นเป็นเวลาสามวัน โดยมีคนคอยส่งข้าวส่งน้ำให้เธออย่างไม่ขาด




จนวันที่สาม...เขาก็ปรากฏตัว

เพื่อมาตัดสินโทษของเธอ...


สามวันที่ผ่านมาเชอรี่เอาแต่ครุ่นคิดถึงแต่ภาพใบหน้าสวยที่แสนอ่อนหวาน น้ำเสียงใสที่แสนอ่อนโยน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับพี่สาวของเธอ 

ทุกครั้งของการได้พบเจอหน้า...

ทุกคำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกมาอย่างมีความหวัง...

ทุกการกระทำที่แสนรักใคร่ห่วงใยที่แสดงออกมาอย่างอ่อนโยน...

ทั้งหมดที่เป็นของหญิงสาวที่อ่อนโยน... ซึ่งก็คืออาเคมิ พี่สาวคนสวยของเธอ... มิยาโนะ ชิโฮะ


นี่ชิโฮะ ไม่เอาน่า

พี่จะทำงานนี้ ถ้าสำเร็จล่ะก็...

.

เราจะได้ออกไปจากที่นี่ ไปจากองค์กรนี้ด้วยกันไง

พี่ไม่เป็นไรอยู่แล้ว...

.

.

ไม่เป็นไรอยู่แล้ว...

ไม่เป็นไรอยู่แล้ว...

เสียงใสที่ฟังดูอ่อนหวานเอ่ยพูดขึ้นอย่างร่าเริง

.

.

.


ประโยคแล้วประโยคเล่า ไหลวนเวียนอยู่ดังก้องอยู่ในห้วงความทรงจำ ภายในหัวของเด็กสาวอายุ 18ปี ที่ตอนนี้สวมชุดวันพีชคอเต่าแขนยาวสีแดงซึ่งเป็นสีโปรดของเธอ แล้วคลุมทับด้วยเสื้อกราวน์แขนยาวอย่างแบบของนักวิทยาศาสตร์ พร้อมด้วยกุญแจมือที่ล็อคข้อมือของเธอทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยกัน

ต่อจากนี้เธอจะเป็นยังไงนะ...

ต้องทำอะไร สิ่งใดที่ควรจะทำ?

            “เข้าไปสิ เชอรี่” เสียงเข้มซึ่งฟังดูแล้วน่าเกรงขามเอ่ยขึ้น ตัดความคิดของเด็กสาวที่ถูกเรียกว่าเชอรี่ออกไป

            “เธอนี่โง่จริงๆ ถ้าไม่ขัดคำสั่งท่านผู้นั้นก็คงไม่ต้องเข้ามาอยู่ในนี้หรอก” ผู้ชายคนเดิมเอ่ย พลางดึงข้อมือที่มีกุญแจมือใส่อยู่ของเด็กสาวเดินเข้าไปในห้อง

            ผู้ชายคนนั้นก็คือยิน เขาลากเธอให้ไปหยุดอยู่ที่ราวจับเหล็กที่อยู่ต้องมุมห้อง แล้วใช้กุญแจมืออีกอันล็อคข้อมือข้างซ้ายของเด็กสาวกับราวเหล็กนั่น

            “ทำไมล่ะ ยิน ทำไมต้องฆ่าพี่สาวของฉันด้วย...” เด็กสาวที่ถูกเรียกว่าเชอรี่เอ่ยขึ้นเบาๆหลังจากเงียบมานาน

            “ทั้งที่... ทั้งๆที่พี่ของฉันทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว” เชอรี่พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูราวกับหัวใจเธอได้แตกสลายและวิญญาณได้หลุดออกจากร่างของเธอไปแล้ว

            “หึ” มีเพียงเสียงหัวเราะในลำคอของชายที่ชื่อยินตอบกลับมา

            ตอนนี้เธอแค่เพียงอยากรู้คำตอบ... คำตอบที่มีเหตุผลมากกว่าที่เขาเคยพูด

            คำตอบอื่นที่เธออยากได้ยิน... ไม่ใช่แค่เพราะเป็นเพียงคำสั่งจากท่านผู้นั้น

            ...แต่ว่า

            แล้วเธอต้องการจะได้ยินอะไรกันแน่ เธออยากฟังสิ่งใดจากปากเขากัน

            เด็กสาวก็ไม่อยากตอบได้...

            ยินดึงบุหรี่ที่คาบอยู่ในปากออกก่อนจะถือยื่นเข้าไปใกล้ใบหน้าของเชอรี่ แล้วปล่อยให้ควันมันลอยคละคลุ้งปกคลุมใบหน้าสวยของเด็กสาวอยู่นาน

            “ตอบมาสิยิน” เธอยังคงย้ำคำถามเดิม

            “ยิน ฉันบอกให้ตอบมาไง!” หลังจากยินเอาแต่เงียบยกยิ้มมุมปากยืนมองหน้าเธออยู่นาน จนเธอทนไม่ไหวจึงต้องตวาดใส่หน้าของเขาไปด้วยอารมณ์โมโห

            ยินยกบุหรี่กลับขึ้นไปสูบต่อ พร้อมดูดควันพิษจากไนโตรเจนไดออกไซด์เข้าไปเต็มปอดแล้วใช้มือข้างขวาที่ว่างบีบคางเด็กสาวคนสวยตรงหน้า ให้หันหน้าเข้ามาใกล้เขา จากนั้นจึงพ่นควันนั่นอัดใส่ใบหน้าสวยของเธออย่างจัง

            “แค่ก แค่ก” เสียงไอค่อกแค่กดังออกมาจากร่างเล็กที่ถูกพ่นควันบุหรี่ใส่หน้า

            “เธอมีสิทธิ์มาขึ้นเสียงหรือออกคำสั่งกับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ เชอรี่” ยินพูดพร้อมสะบัดมือที่บีบคางของเชอรี่อยู่นั้นออกอย่างแรง พลันทำให้ร่างของเจ้าของใบหน้าสวยสะบัดไปตามแรงเหวี่ยงด้วยเช่นกัน

            “แค่ก แค่ก” เชอรี่ไอพร้อมน้ำตาที่ไหลซึมออกมาเนื่องจากรู้สึกแสบตา

            แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจ เมื่อยินนำผ้าเช็ดหน้าของเขามาผูกมัดปากของเธอเอาไว้ หลังจากนั้นยินก็ผลักเธอเข้ากับกำแพง แล้วถลกกระโปรงของเธอขึ้นมาพร้อมกระชากแพนตี้ตัวเล็กของเธอลงไปที่เข่า

            “อื้อ...อ่า...” เชอรี่ส่งเสียงร้องประท้วงเมื่อยินใช้นิ้วมือรุกล้ำตัวเธออย่างหยาบโลน

            “อึ้ก...” เสียงร้องของเธอขาดห้วงไปเมื่อเขารุกล้ำเข้าไปในกายเธอลึกเข้าไปอีก

            “อื้ออ...”

 

            “แผนการปล้นเงินพันล้านนั่นมีขึ้นเพื่อกำจัดแม่นั่นอยู่แล้ว...” เสียงยินเอ่ยขึ้นเพื่อตอบคำถามเด็กสาว

            ...จริงๆ น่ะหรือ เขาต้องการพูดเรื่องนี้จริงอย่างนั้นหรือ ยินถามตนเองในใจ

.

.

.

ถ้าพี่ปล้นเงินได้สำเร็จ องค์กรจะปล่อยให้เราเป็นอิสระ

พี่จะทำงานนี้ชิโฮะ เพื่อให้น้องได้หลุดพ้น...ออกไปจากที่นี่

 

            “เธอคิดจริงๆหรอว่าจะออกจากองค์กรนี้ได้ ถ้าไม่แลกด้วยชีวิตน่ะ” เสียงยินที่ยังคงพูดต่อดังขึ้น พร้อมเสียงในความทรงจำของเชอรี่

            ...แน่ใจเหรอว่าเขาต้องการจะพูด แล้วทำไมเขาเองถึงรู้สึกไม่สบอารมณ์นักเช่นนี้ ยิ่งเอ่ยกับความคิดตัวเองเขาก็ยิ่งหงุดหงิดใจ

.

.

.

ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ มันต้องสำเร็จแน่จ้ะ

พี่น่ะไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว...

 

“โง่เง่าสิ้นดี เหอะ” ยินพูดพลางมองสีหน้าที่พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกเสียวสะท้านของเชอรี่ แล้วหัวเราะขำออกมา

...แล้วนี่ เขาต้องการพูดกับเธอหรือพูดกับตัวเขาเองกันแน่ ช่างเข้าใจยากเย็นนัก หงุดหงิด... ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นภายในใจ

 

“หึหึ” ยินยกยิ้มมุมปากขึ้นเมื่อคิดอะไรได้ พลางใช้นิ้วกลั่นแกล้งร่างบางไม่หยุด

...แล้วนี่เขาทำเพื่ออะไร กลั่นแกล้งเธอไปเพื่ออะไรกัน 

“อึ๊.. อื้อ...”

“อ่า...อื้อ... อึ้ก...”

“อุ๊... อึ้ก... เฮือกกก”

เสียงหวานครางกระเส่าเมื่อทนเก็บอารมณ์ความรู้สึกซาบซ่านนั่นต่อไปไม่ไหว ล้มลงคุกเข่าตรงหน้าชายนามว่ายิน

...ความหงุดหงิดไม่พอใจภายในขัดแย้งกับการกระทำอย่างชัดเจน 

ตกลงแล้วเขาต้องการสิ่งใดกันแน่...


ยินจับจ้องหน้าสวยที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อ พร้อมหอบหายใจหนักๆ สั่นสะท้านไปทั้งร่างของเชอรี่ แล้วยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างพึงพอใจ

...แม้จะแสดงออกมาว่าพึงพอใจอย่างยิ่ง แต่ทำไมความคิดเขาถึงตีรวนเพื่อจะขัดขวางการกระทำของตัวเอง

“หึหึ รู้สึกยังไงบ้างล่ะ” ยินพูดพร้อมเดินเข้ามาใกล้

...ส่วนลึกจากที่ไหนสักแห่งภายในบอกให้เขาหยุดแกล้งเธอ เขาไม่ต้องการเห็นร่างกายเธอบิดเร่าอย่างกระสัน แต่ไม่ได้เป็นไปตามที่ใจของเจ้าตัวต้องการ

"อ๊าา"

...แต่เสียงหวานที่ครวญครางออกมาทำให้ร่างกายเขาตอบสนอง

“ต่ออีกสักหน่อยมั้ย” เขายกเท้าเข้าไปตรงหว่างขาของเธอ ก่อนจะใช้มันนั้นเขี่ยเล่นกลั่นแกล้งเธอต่อ

             ดังที่เขาพูดไว้ จนเธอต้องสะดุ้งสุดตัวแล้วเบี่ยงร่างใช้มือดันกำแพงไว้ข้างๆ จับราวเหล็กที่กักขังข้อมือของเธอไม่ให้เป็นอิสระ เพื่อยึดตัวไม่ให้นอนแผ่ลงไปกับพื้น

“หึหึ” ยินหัวเราะออกมาแล้วยิ้มร้าย

เขากระชากผ้าเช็ดหน้าที่พันรอบปากของเด็กสาวเอาไว้ออก พร้อมดันศีรษะของเธอให้เข้ามาใกล้ช่วงลำตัวของเขา

“ทำสิ...เชอรี่”

“อ๊ะ...” เจ้าของชื่อส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ

ยินล้วงสิ่งนั้นออกมาจ่อจากเชอรี่พร้อมดันศีรษะของเธอเข้ามาชิด แต่เด็กสาวก็ไม่ยอมอ้าปากรับมันเข้าไปแต่โดยดี

เมื่อเห็นว่าเชอรี่ยังคงนั่งนิ่งอยู่นาน ดังนั้นเขาจึงบีบจมูกของเธอเอาไว้ ทำให้เชอรี่หายใจไม่ออกจนต้องยอมอ้าปาก แล้วยินก็กระแทกมันเข้าไปในโพรงปากเล็กนั่นของเธออย่างแรง

“อึ..ก”

ความอึดอัดคับปากและแรงกระแทกกระทั้นที่ถูกยัดเหยียดเข้ามาส่งผลให้เธอหายใจไม่สะดวก สุดท้ายเชอรี่ก็จำเป็นต้องยอมทำให้เขาอย่างขัดขืนไม่ได้

...แค่ต้องการแกล้งเธอ ลงโทษเธอ หรือที่จริงเขาเองก็ต้องการให้เป็นแบบนี้

 

น้ำตาสีใสไหลเอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้ดูหม่นแสงไร้ชีวิตชีวายิ่ง พลันในเวลาต่อมาน้ำสีขาวขุ่นก็พุ่งเข้าที่ใบหน้าของเธอจนเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด

...ถ้าเขาทำให้เธอแปดเปื้อน เธอจะทำหน้าเช่นไร

...หากเขาทำให้เธอสุขสมล่ะ เธอจะแสดงออกมามั้ย

...แต่ถ้าหากว่าเขาทำ เธอจะโกรธเกลียดเคียดแค้นเขามากกว่านี้หรือเปล่า

...หากแต่นั่นเป็นสิ่งที่เขาตัดสินใจที่จะทำไปแล้วนี่

ทำให้เธอมีความรู้สึก ทำให้เธอแสดงมันออกมา ...ใบหน้าเฉยชาที่ทั้งน่าหมั่นไส้และน่าสนใจนั่น จะเป็นยังไง สีหน้าของเธอจะเปลี่ยนไปแค่ไหนกันนะ

...เขาเองอยากเห็นอย่างนั้นหรอ ยินได้แต่ครุ่นคิดในใจ

“อา...อ่า... อ่า...” เชอรี่หอบหายใจก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนเอนพิงกำแพงราวกับคนไม่มีแรง

ยินยิ้มขึ้นพร้อมจับร่างบอบบางให้หันหลัง แล้วกดหัวเธอให้โค้งต่ำลง

“ต่อให้จบสิ หึหึ” ยินพูดก่อนจะดันมันเข้าไปในร่างของเธอ

แต่เชอรี่ไหวตัวทัน เด็กสาวเบี่ยงตัวหลบการกระทำอุกอาจหยาบคายนั่นของยิน

“อย่า...!

“อย่านะ หยุดเถอะ... ยิน” เชอรี่ร้องขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว

...นั่นเธอหวาดกลัวแล้วใช่มั้ย

ยินแสดงอาการไม่สบอารมณ์ในการกระทำของเชอรี่ที่ปฏิเสธเขาออกมา พลางกระชากตัวเธอเข้ามาใกล้เขา ก่อนจะบีบล็อคคอเธอให้หันหน้ามาเผชิญกับตนเอง

...หรือแค่อยากเห็นใบหน้ายามหวาดกลัวสุดหัวใจของเธอให้ชัดเจนกัน

“กล้ามากนะเชอรี่” ยินพูดพร้อมออกแรงบีบคอเด็กสาวจนเธอทำหน้าเหยเก เนื่องจากหายใจไม่ออก

“ดะ... ได้โปรด... ยะ หยุด..เถอะ...” เชอรี่เค้นเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก

“อย่าพูดให้ขำหน่อยเลย หึหึ” ยินพูดแค่นั้นก่อนดันตัวเธอให้หันหน้าเข้ากำแพงและราวเหล็ก

เขาโอบจับสะโพกเธอไว้เพื่อไม่ให้เบี่ยงหนีหลบไปอีกเป็นครั้งที่สอง แล้วใช้อีกมือที่ใช้บีบคอเธอดันลำคอระหงนั่นให้ก้มต่ำลงไป แล้วกระแทกแทรกเข้าไปในตัวเชอรี่อย่างรวดเร็วและรุนแรงป่าเถื่อน

“เฮือกกก” ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวไล่จากสะโพกไปทั่วร่างของเธอ

“อึก...” ความเจ็บที่ล้ำลึกนั่นทำให้เธอต้องกัดฟันสะกดกลั้นข่มความรู้สึกเอาไว้ แต่ดวงหน้าสวยกลับแสดงออกถึงความเจ็บปวดอย่างชัดเจน

ยินเลื่อนมือที่กดคอเด็กสาวอยู่ไปกระชากผมสีน้ำตาลแดงของเธอให้หันมาหาเขา

...นี่น่ะหรือใบหน้ายามเจ็บปวดทรมานของเธอ

“ครั้งแรกสินะ เฮอะ” ยินเอ่ยพร้อมหัวเราะขำอยู่ในลำคอ ราวกับนี่เป็นเรื่องที่ทำให้เขาพอใจยิ่งนัก

...พอใจ เขาพอใจเช่นนี้จริงหรือเปล่านะ ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนมีรูกลวงโบ๋อยู่ภายในใจ

ของเหลวสีแดงเข้มค่อยๆไหลลงมาตามต้นขาเรียวสวยพร้อมของเหลวลื่นๆ น้ำตาที่ไม่สามารถกลั้นได้ไหลเอ่อท่วมท้นออกมาจากดวงตาคู่สวย ที่ตอนนี้เบิกกว้างสุดชีวิตด้วยความตกตะลึง

“ไม่น่าเชื่อจริงๆ หึหึ” ผู้ชายกักขฬะยังคงเอ่ยเสียงพูดอย่างสำราญใจ

...ต้องใช่สิ เขาพอใจ พอใจที่ได้เห็นสีหน้าหลากหลายของเธอ ความคิดสายหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวเพื่ออุดช่องโหวที่เกิดขึ้นภายในใจ

 

ยินกระแทกกระทั้นแทรกร่างเข้าไปในกายเชอรี่ครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงเนื้อเสียดสีกันด้วยความรวดเร็วถี่กระชั้นอย่างรุนแรงฟังดูน่ารังเกียจนักสำหรับเด็กสาว

เขาดูราวกับหมาป่า...โหดร้าย ป่าเถื่อน หื่นกระหาย...

“ครางออกมาสิเชอรี่” ยินพูดอย่างได้ใจ

แต่ก็ต้องขัดใจอีกครา เมื่อเจ้าของชื่อกัดฟันเงียบพยายามกลั้นเสียงร้องครางน่ารังเกียจของตัวเอง

เชอรี่ใช้มือเรียวเกาะกุมราวเหล็กเอาไว้มั่น เพื่อรั้งร่างของตัวเองไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น เนื่องจากความเสียวกระสันที่ยินยัดเหยียดให้ แต่ร่างกายบอบบางของเธอเองก็สั่นไม่หยุดเพราะพยายามกลั้นความรู้สึกซาบซ่านที่ได้รับนั่น

ยินดันศีรษะของเด็กสาวให้หันมามองที่เขาอีกครั้ง

...นี่สินะ สีหน้าของเธอยามอดกลั้นอารมณ์และความรู้สึก

“หึ...” ยินเลื่อนมือหนาไปบีบปากเชอรี่

“ร้องออกมา” พร้อมกระซิบข้างใบหูของเด็กสาวอย่างออกคำสั่ง

“มะ...ไม่ ไม่มี..ทาง...” เชอรี่ตอบกลับยินด้วยน้ำเสียงกระเส่า

“หึหึ” ยินหัวเราะออกมา

เขากระชากร่างบอบบางของเชอรี่อย่างแรง แล้วจับเธอเหวี่ยงจนต้องลงไปนอนกองกับพื้น

“งั้นถ้าแบบนี้ล่ะ” ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“อ๊ะ!” เสียงหวานร้องออกมาเมื่อตัวเธอกระแทกเข้ากับพื้นห้อง

ยินตามลงมาประกบร่างเชอรี่ทันทีหลังเธอล้มลง แล้วจับล็อคขาเรียวสวยนั่นให้ยกขึ้น โดยที่เขาใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อเท้าทั้งสองข้างของเธอยกสูงขึ้น แล้วกระแทกร่างเข้าไปอีกครั้ง

“อ๊ะ... อ๊า...อ๊าาา”

ความคับแน่นที่เพิ่มมากขึ้นเมื่อขาเรียวนั่นถูกรวบชิดทำให้เชอรี่แทบคลั่ง พลางครางออกมาเสียงกระเส่าอย่างเผลอตัว

“หึหึ” ยินส่งเสียงหัวเราะร้ายออกมาด้วยความพอใจ

...และนี่สินะสีหน้ายามกระสันในอารมณ์ของเธอ

จากนั้นยินจึงใช้มือทั้งสองข้างจับขาของเชอรี่ให้แยกออกจากกัน ทำให้เขาเข้าไปได้มากขึ้นกว่าเดิม

“อ๊าา... อ้ะ... อ๊าาาา...”

เมื่อถูกล่วงเกินรุกล้ำเข้ามามากกว่าตอนแรก ก็ทำให้ร่างบางต้องส่งเสียงร้องครางออกมาอย่างไม่สามารถทนกลั้นได้อีกต่อไป ร่างกายบิดเร่าไปมาอย่างไม่อาจจะควบคุมมันได้อีกต่อไป

...เป็นภาพที่น่ามองชะมัด 

ใบหน้าแดงซ่าน ริมฝีปากบางเผยอร้องครวญคราง ร่างกายบอบบางแบบอิสตรีได้สัดส่วนบิดส่ายตาม แรงอารมณ์โดยที่ไม่สามารถควบคุมสติของตนได้

...นี่เขา เอาชนะใบหน้าตายด้านของเธอได้แล้วสินะ...

...เขาพอใจกับภาพเบื้องหน้า...

...แต่ขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกไม่พอใจ... 

...ไม่พอใจโดยไม่ทราบสาเหตุ ไม่สบอารมณ์ภายในส่วนลึกที่ยากเกินความเข้าใจ...


...ที่จริงแล้วเขาแค่อยากจะเอาชนะเธอ หรือเอาชนะอะไรกันแน่

...ทำไมตอนนี้เขาถึงรู้สึกราวกับว่าตัวเองพ่ายแพ้ยับเยินหมดรูป


...บางทีเขาอาจจะชนะเธอ แต่แพ้ตัวเอง... แพ้ใจตัวเอง ที่มันรู้สึกกับเธอเกินกว่าคำว่า "สนใจ"


...แต่สุดท้ายแล้วตอนนี้... 

ก็มิอาจมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไป เธอต้องตาย และเขาต้องเจ็บปวด...

 



สิ่งที่เขากระทำกับเธอมันช่าง...

...รวดเร็ว...รุนแรง...ถี่กระชั้น... ไปจนกระทั่งถึงจุดสูงสุดของความกระสัน

ร่างบางของเชอรี่สั่นสะท้านออกมาก่อนที่จะกระตุกเมื่อได้รับความสุขสม ในเวลาเดียวกันยินก็ผละออกจากกายของเด็กสาวพร้อมกับปลดปล่อยใส่หน้าท้องขาวเนียนของเธอ

“แฮ่ก แฮ่ก... ฮะ ฮ่ะ...” เสียงหอบอย่างหมดแรงลอดออกมาจากริมฝีปากเล็กของเชอรี่ พร้อมทิ้งตัวลงไปนอนกองอยู่กับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

จบแล้ว...สินะ...เธอคิด พลางน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง

...เขาต้องการมากกว่านี้ เขารู้แล้วว่าเขาคงรักเธอ และเขาต้องการเธอทั้งหมด ...ทั้งกายและหัวใจ...

ยินคิดก่อนจะเหยียดยิ้มเย็นขึ้นช้าๆ

 

“ยังไม่พอ...” พลันเสียงเย็นของยินก็ดังเข้ามาในโสตประสาท

ไม่รู้ว่าคำว่า “พอ” ของเขานั้นมันคือเท่าไหร่กันแน่...

...แต่การกระทำดิบเถื่อนครั้งแล้วครั้งเล่าซ้ำแล้วซ้ำอีกวนไปเวียนมานั้น ก็ทำให้เชอรี่ไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองตามที่สมองสั่งการได้อีกต่อไป

ถูกยินครอบครองจนหมดสิ้น... ไม่มีส่วนไหนของร่างกายเธอที่เป็นของเธอ...อีกต่อไปแล้ว

ยกเว้นก็เพียงแต่...หัวใจ...

เพียงหนึ่งเดียวที่เธอไม่มีทางยอมหมอบให้เขาไปชั่วชีวิต...

 

 

ยินออกไปจากห้องขังพิเศษสำหรับเชอรี่ห้องนี้นานแล้ว...

เชอรี่หลับตานั่งพิงกำแพง พลางเหม่อมองกุญแจข้อมือที่เหลือเพียงอันเดียว ซึ่งล็อคข้อมือข้างซ้ายของเธอเอาไว้

จากนั้นเด็กสาวจึงลืมตาจับจ้องไปยังกองเลือดที่เปรอะปนไปกับน้ำสีขาวขุ่นหย่อมเล็กๆ ที่ตรงหน้า...

 

พี่คะ...

คิดเหรอว่าจะออกจากองค์กรนี้ได้

ถ้าฉันตาย...

“ถ้าไม่แลกด้วยชีวิตน่ะ”

...ฉันก็สามารถ...ออกไปจากที่นี่ได้ ใช่มั้ยคะ

 

ออกไปจากที่นี่ได้...

เชอรี่ล้วงหยิบยาเม็ดสีขาวแดงขึ้นมามองจับจ้องอยู่เนิ่นนาน...

ออกไปได้...

...และแล้วเธอก็ยกยาเม็ดนั้นขึ้นนำมันใส่เข้าปาก แล้วกลืนลงคอไป

 

...จากที่นี่...

 

 

 







Fin.

 



______________________________________________________

เรื่องนี้มีเรทด้วย... จะโดนแบนมั้ยนะ
ได้โปรดอย่าแบนไรท์ฯเลย เขียนให้ซอร์ฟสุดๆแล้วนะ TTuTT



[ รีไรท์ใหม่ : ในส่วน เนื้อหา ภาษา องค์ประกอบ และแทรกความรู้สึกของตัวละครลงไป ]


            ไรท์ฯ กลัวมันเรทเกินไปเดี๋ยวโดนแบนเอา และก็แก้ปรับเนื้อเรื่องนิดหน่อย เอิ่ม ไม่อยากให้มันไปคล้ายโดฯเรื่องหนึ่ง เพราะมีคนแอบหลังไมค์มา T vT

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ Sherry R

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 มกราคม 2563 / 07:10

    รู้สึกผิดต่อเชอรี่อยู่นะเนี่ย แต่สารภาพเลยว่าฟิน5555 เลิฟซีนอลังการดาวล้านดวงมากค่ะ กริ๊ดลูกพี่ ซึนๆคูลๆ รักเขาข้างเดียวก็งี้ น่าสงสารแต่ก็นะ

    ถ้าพี่ยินแกเรียนรู้วิธีแสดงออกความรู้สึกที่มีกับเชอรี่ มันคงไม่ออกมาโหดร้ายขนาดนี้ เชอรี่ก็เข้มแข็ง เป็นผู้หญิงที่ดีอะ กัดฟันยันวินาทีสุดท้าย

    ตอนไรท์บรรยายช่วงจบนี่มันอารมณ์หดหู่แบบสวยงามอย่างอนิเมะญี่ปุ่นเลย เห็นภาพเชอรี่ตาลอยชัดเจน งื้อ สงสารๆ / แต่ฟินนะ ชอบมากด้วย555

    พี่ยินต้องไปหัดมาใหม่นะคะ ไม่งั้นป่านนี้เชอรี่รับรักไปละ โถโถ

    #11
    0
  2. #10 LUNA_MOONBLACK (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 18:18
    ชอบคู่นี้ฟินนนนน
    #10
    1
    • #10-1 Sherry R(จากตอนที่ 1)
      17 ธันวาคม 2560 / 19:25
      ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ค่ะ
      #10-1
  3. #9 นะคุรุ
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 13:46
    ไรท์คะพึ่งเข้ามาอ่านมันสนุกๆมากๆๆๆเลยอยากให้แต่งต่อ

    เพราะจิ้นคู่นี้อยู่เหมือนกันแต่งเรื่องยาวได้ไหมคะ

    ปล.สสนุกคะเป็นกำลังใจให้นะคะแต่งต่อนะคะ
    #9
    1
    • #9-1 Sherry R
      17 ธันวาคม 2560 / 19:04
      เออ อันนี้เป็นฟิคเรื่องสั้นไรท์แต่งให้จบในตอน ถ้าอยากให้ต่อช่วยสนับสนุนเรื่องยาวของไรท์ฯ ได้นะคะ ^^
      #9-1
  4. #8 Permo
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 22:33
    โหดร้ายมาก
    #8
    1
    • #8-1 Sherry R
      16 กรกฎาคม 2559 / 00:08
      ไรท์แต่งให้ดูร้ายน้อยที่สุดแล้วนะคะ 5555
      #8-1
  5. #7 Z_MiwA
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 03:01
    โอ้วววว เนื้อเรื่องช่างรุนแรงเหลือเกินค่ะ 555555
    แต่ก็ชอบค่ะ
    #7
    1
    • #7-1 Sherry R
      16 กรกฎาคม 2559 / 00:05
      แหะๆ กลัวโดนแบนเหมือนกันค่ะ ^^;;
      #7-1
  6. #6 KIDno1412 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 20:55
    น่าจะมีต่อน่ะ
    #6
    1
    • #6-1 Sherry R(จากตอนที่ 1)
      11 พฤศจิกายน 2558 / 16:19
      ไม่ไหวมั้งคะ ไรท์แต่งแล้วหมดแรงค่ะ
      คู่นี้มันออกแนวรักโหดร้าย รักหรือเปล่ายังไม่แน่ใจเลย 55555
      #6-1
  7. #5 ตาต้า
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 01:04
    คุ้นๆ เหมือนโด55555 ขอบคุณนะค้า โดไม่โดแต่เขียนดีมากค่ะ XD
    #5
    1
    • #5-1 Sherry R
      29 สิงหาคม 2558 / 03:45
      ฮ่าาาา มีเพื่อนส่งโดมาให้อ่านแล้วค่ะ ตกใจอยู่
      แต่เรามาทีหลังเลยต้องแก้ไขปรับเปลี่ยนอะไรหน่อย
      เดี๋ยวไปเหมือนงานคนอื่นมากมันไม่ดี
      #5-1
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 20:18
    คือแต่งแล้วอดเงิบนิดนึงไม่ได้ค่ะ..........

    ก็นะ.... ยีนเขาเป็นหนุ่มใหญ่เต็มตัว และฟิคคู่นี้ร้อยละเก้าสิบ(?)ก็จะเป็นแนวนี้.......

    บรรยายสวยดีค่ะ แต่เหมือนจะเน้นฉากอย่างว่าไปนิดนึง /ฮา/

    คือเราเองก็แต่งเหมือนกันค่ะ มีทั้งฟิคสั้นคู่ ยีนเชอรี่เหมือนกัน แล้วก็เรื่องยาว แต่เรื่องยาวของเรามันจะเป็นรักหลายเส้าที่อิงความจริงเหมือนกันค่ะ 5555555

    ไว้เดี๋ยวจะไปตามอ่านเรื่องยาวนะคะ ถ้าไม่รังเกียจลองไปเชิร์ฟๆ(?)ของเราได้นะคะ :D
    #3
    1
    • #3-1 Sherry R
      24 มิถุนายน 2558 / 21:26
      เอิ่ม เราว่าฉากนั้นไม่นิดนะ 555555
      นี่ก็กลัวโดนแบนอยู่

      จริงๆฟิคนี้เน้นฉากนั้นนะ ไม่ได้เน้นความรู้สึกตัวละครแต่อย่างใด
      สนองความหื่นตัวเอง (เดี๋ยวๆ) 555

      อันที่จริงเราชอบชูไอนะ ยินเชอรี่ก็ไม่เลว
      แต่มันมโนเรื่องได้แต่เจ็บๆขมๆ สะเทือนใจเราเกินไป (ฮ่าๆ)

      เรื่องหลักเราจับคู่ไปแล้ว แต่ก็มียินเชอรี่แบบรักๆหวงๆอยู่ข้างเดียวเหมือนกัน
      #3-1
  10. #2 none
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 16:24
    เอิ่มส์.... ทำไมเราชอบ #.# แอร้ยยยย แต่งตอนยาวๆได้ไหมอ่ะ
    #2
    1
    • #2-1 Sherry R
      21 มิถุนายน 2558 / 21:35
      ถ้ามีคนอยากอ่านเยอะจะลองคิดดูนะคะ
      ไรท์ยังแต่งเรื่องหลักไม่จบเลย 5555 ถ้าจะแต่งจริงคงอีกนานค่ะ
      #2-1
  11. #1 KIDno1412 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 20:57
    แงงงงง ตอนนี้ใจร้ายจัง
    #1
    1
    • #1-1 Sherry R(จากตอนที่ 1)
      14 มิถุนายน 2558 / 00:19
      คนแต่งฮาร์ดคอค่ะ 5555 โอ๋ๆ รออ่านเรื่องยาวนะคะ เดี๋ยวยินก็ดีเอง(มั้ง)คะ
      #1-1