นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

SF : CHRISTMAS DAY “2SEUNG” SECRETS LOVE

โดย @ SHARAUMZ .

ความลับมันไม่มีในโลก ผมเชื่ออย่างนั้น... และผมจะเป็นคนเปิดเผยความลับเหล่านั้นขึ้นมาด้วยตัวของผมเอง ...ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยร่างกาย ผมก็ยอม

ยอดวิวรวม

587

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


587

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


19
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 ธ.ค. 60 / 11:56 น.
นิยาย SF : CHRISTMAS DAY “2SEUNG” SECRETS LOVE

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


SF : CHRISTMAS DAY  “2SEUNG”

SECRETS LOVE

 


 

ความลับมันไม่มีในโลก ผมเชื่ออย่างนั้น...

และผมจะเป็นคนเปิดเผยความลับเหล่านั้นขึ้นมาด้วยตัวของผมเอง

...ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยร่างกาย ผมก็ยอม

 

MONDAY, 25 DECEMBER 2017


BY :  @ SHARAUMZ .

CR.SQW
 
cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ธ.ค. 60 / 11:56



SF : CHRISTMAS DAY  “2SEUNG”

SECRETS LOVE 



ผมหลงรักผู้ชายคนนั้น

 

ผมชอบทุกอย่างที่เป็นเขา

 

ส่วนสูงที่ใช่

           

สันจมูกที่ชอบ

           

ใบหน้าที่คมคาย

 

น้ำเสียงทุ้มติดจะแหบ

 

...ซง มินโฮ

 

สิ่งหนึ่งที่ขวางกั้นไม่ให้ผมและมินโฮรักกันได้นั่นคือ สถานะ

 

ผมไม่รู้จักเขา เพียงแค่เห็นเขาครั้งแรก ผมรู้สึกว่าเขาคนนี้แหล่ะ คือคนที่ใช่ ภารกิจที่ผมจะทำนั่นคือทำอย่างไรก็ได้ให้ผมได้ผู้ชายคนนั้นมาเป็นแฟน ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรผมยอม

 

สนใจเพื่อนของผมขนาดนั้นเลย

 

คุณเป็นใคร แล้วต้องการอะไร มาเงียบๆ ทำตัวเหมือนโจร ผมมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าและไล่กลับเท้าขึ้นศีรษะอย่างหวาดๆ

 

อยากรู้อะไรเกี่ยวกับหมอนั่นหรือเปล่าล่ะ

 

ใคร

 

ฉันรู้ว่าเธอตามเพื่อนฉันมาตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา

 

คุณ รู้ได้ยังไง...

 

แปลกใจล่ะสิ

 

ก็แหง่สิ ใครไม่แปลกใจบ้าง

 

คุณเป็นใครกันแน่ ผมหรี่ตามองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ จะว่าไปผมก็ชักจะคุ้นหน้าเขาเหมือนกัน

 

จำฉันไม่ได้จริงๆ?”

 

ซึงฮุน!

 

 

ตอนนี้เราสองคนมาอยู่กันที่ร้านกาแฟปากซอยทางเข้าบ้านของผม ซึงฮุนให้ข้อเสนอกับความลับของมินโฮหนึ่งข้อแต่มีข้อแม้ว่าผมต้องมาดื่มกาแฟเป็นเพื่อนเขา ซึ่งแค่นี้มันก็ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงเท่าไหร่ ก็แค่นั่งดื่มกาแฟ

 

บอกมาสักที ผมรออยู่ อาจจะใจร้อนเกินไป แต่ผมอยากรู้อะไรที่เกี่ยวกับมินโฮจริงๆ บอกแล้วว่าผมสนใจเขา ผมต้องการมินโฮ

 

ใจร้อนจังน้า เสียงซึงฮุนติดจะยียวนหน่อยๆ แต่ผมไม่สนใจ ผมต้องการความลับของมินโฮ

 

...

 

อยากรู้อะไรล่ะ

 

คือ...

 

ฉันจะตอบคำถามของเธอก็ต่อเมื่อ เธอมีสิ่งตอบแทนที่มันคุ้มค่ากับความลับนั้น ยุ่งยากจริงๆ แล้วก็ดันเป็นซึงฮุนที่สามารถบอกความลับของมินโฮกับผมได้ จะมีเพื่อนคนไหนใจกล้านำความลับของเพื่อนมาบอกคนที่เขาไม่รู้จักเช่นผม

 

มินโฮเขา... มีคนรักหรือยัง

 

มีแล้วหรือไม่มี แล้วมันต่างกันยังไง

 

!!

 

ผมถามคุณก็ตอบมาสิ

 

ฉันถามเธอ ทำไมเธอไม่ตอบล่ะ ผมกัดฟันข่มใจไม่ให้มือมันกระตุก ผู้ชายคนนี้กวนประสาทกว่าที่ผมคิด ก็แค่ตอบคำถามมันจะไปยากอะไร ให้ผมมาดื่มกาแฟเป็นเพื่อนในยามวิกาลแบบนี้ผมก็มาแล้วไง ต้องการอะไรอีก

 

ผมสนใจเขา ผมตอบซึงฮุนตามความจริง

 

คำตอบยังไม่โดนใจ ความลับก็ยังคงเป็นความลับต่อไป

 

คุณ!” ผมขมวดคิ้วไม่เข้าใจ เขาแค่ต้องการกวนประสาทผมถึงกับเอาความความอยากรู้ของผมมาเป็นข้ออ้างถึงขนาดนี้เชียวหรือ

 

เรื่องของเพื่อน มันใช่จะบอก คนนอก อย่างเธอกันได้ง่ายๆ เหตุผลมันไม่ได้ ฉันจะบอกเธอทำไม ซึงฮุนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าของเขาตอนนี้ผมเดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร แต่ผมกำลังหงุดหงิด

 

ผมโดนหลอก!

 

“…”

 

ถ้าคิดคำตอบได้แล้วมาหาฉันที่นี่ แล้วฉันจะบอกความลับหนึ่งข้อที่เธออยากรู้ เขาวางนามบัตรสีเงินไว้บนโต๊ะ ผมมองมันไม่วางตา ภายในอกมันร้อนวูบๆ ไม่คิดว่าจะโดนต้มง่ายดายเพียงนี้

 

คำตอบที่ผมตอบไปมันไม่ตรงใจคุณมากกว่า

 

 

คอนโด N ติดกับถนนใหญ่ แต่ผมต้องเดินเข้ามาหาตึกตามนามบัตรที่ซึงฮุนให้ผมมาเมื่อสามวันก่อน ตึกที่สองชั้นที่ห้า แต่ผมลืมคิดไปว่าคอนโดสูงใหญ่แบบนี้มันต้องมีคีย์การ์ดแสกนก่อนที่จะเข้าตัวคอนโด ผมจำต้องควักโทรศัพท์ส่วนตัวที่ไม่เคยให้เบอร์โทรกับใครง่ายๆ กดตัวเลขตามนามบัตรจากนั้นกดโทรออก

 

“…” ปลายสายรับแต่ไม่พูด ผมยืนเกร็งอยู่สักพักกว่าจะกรอกเสียงถามลงไปช้าๆ

 

ซึงฮุน

 

(รออยู่แถวนั้น)

 

รู้เหรอว่าผมกำลังจะบอกอะไร

 

(ฉันกำลังหาที่จอดรถ ยืนรออยู่ตรงนั้นเดี๋ยวเดินไป) เป็นอันว่าคุยกันรู้เรื่อง มันก็บังเอิญเหลือเกินว่าซึงฮุนดันรู้ว่าผมมาหา

 

มาทำไม เป็นคำถามแรกเมื่อเขาเดินมายืนข้างผม

 

ผมจะมาบอกคำตอบแลกกับความลับ

 

เข้ามาสิ คนตัวสูงเดินนำเข้าไปแต่ใช้มือดันประตูอ้าออกรอให้ผมเดินตามเข้ามาด้วย

 

จะบอกความลับผมจริงๆ ใช่ไหม

 

ฉันสั่งให้เข้ามา

 

จิ๊!

 

เอาแต่ใจชะมัดเลย

 

คอนโดนี้ท่าทางจะแพงจริงๆ ผมสังเกตเห็นซึงฮุนแสกนบัตรที่เลขห้าชั้นที่เขาอยู่ ก่อนน่านี้ก็แสกนเข้าตึก สงสัยจังว่าหน้าห้องจะแสดงม่านตาด้วยหรือเปล่า

 

ตอบมาสิ

 

อะไร

 

จะมาบอกอะไรฉันล่ะ

 

นี่มันในลิฟต์นะคุณ ไม่อายฟ้าอายดินก็อายคนที่ยืนข้างๆ ผมบ้างเถอะ

 

ตื่นเต้นดี ฉันชอบ

 

ติ๊ง!

 

ลิฟต์เปิดตัวช่วยให้ผมรอดพ้นจากสายตาแปลกๆ ของคนที่ขึ้นลิฟต์มาด้วยกัน ผมล่ะกลัวว่าเขาจะเล่นอะไรพิเรนทร์ๆ กว่านี้

 

หน้าห้องแม้จะไม่ได้แสกนม่านตาแต่ก็ยังแสกนคีย์การ์ดอีกครั้ง เอาเป็นว่าที่นี่ต้องมีคีย์การ์ดเท่านั้นถึงจะผ่านไปไหนมาไหนได้ หรือเรียกให้เข้าใจง่ายกว่านั้นคือ คีย์การ์ดนั่นคือบัตรผ่านไปที่ไหนก็ได้ ยกเว้นแต่จะไปชั้นอื่นที่ไม่ใช่ชั้นของตัวเอง

 

เรียกได้ว่าที่นี่ปลอดภัยกว่าคอนโดทั่วไป

 

ผมสังเกตว่าห้องพักของซึงฮุนเป็นแบบห้องสตูดิโอ นั่นก็คือห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องครัว ฯลฯ รวมไว้ที่เดียวกัน ดูท่าทางก็ออกจะรวย คิดว่าจะซื้อเป็นห้องนอนแยกต่างหาก แต่เปล่า กลับเป็นห้องรวม ตัดเรื่องนั้นทิ้งไปเถอะ ผมไม่ได้สนใจเขา เป้าหมายของผมคือซงมินโฮ

 

คำตอบของผมก็คือ...

 

ผมหิวน้ำ

 

ผมเกลียดผู้ชายคนนี้!

 

ผมแค่จะมาตอบคำถาม คุณก็แค่บอกความลับนั้นกับผม จากนั้นผมจะออกไปจากที่นี่

 

ไม่ใช่แค่เรื่องเดียวหรอกมั๊งที่เธออยากรู้ ก็จริง แต่เหมือนความลับยิ่งยาก หมายความว่าผมต้องหาอะไรมาแลก ถ้าเขาต้องการขีปณาวุธผมก็ต้องจัดหามาให้ ซึ่งเรื่องแบบนี้ผมไม่สามารถจริงๆ

 

ผมแค่อยากรู้ว่ามินโฮมีคนรักหรือยัง แล้วเขาชอบคนแบบไหนเท่านั้นเอง

 

เป็นคำถามที่จัดว่า... ก็ไม่ใช่ความลับเท่าไหร่ เพียงแต่เธอเป็นคนนอก ถ้าอยากรู้มันก็ต้องมีของมาแลก

 

อย่าแพงนัก ผมไม่มีเงินมากพอที่จะให้คุณ

 

เงินทองมันก็แค่ของนอกกาย ผมประเมินค่าคนคนนี้ต่ำเกินไป ความเจ้าเล่ห์ของซึงฮุนทำผมกังวล ผมคิดว่าผมจะหาข้อมูลจากเขาได้ แต่ไม่

 

ผมไม่สามารถเอาข้อมูลที่ผมต้องการจากเขาได้เลย

 

ถึงแม้ว่าซึงฮุนจะอ้างว่าคำตอบของผมยังไม่ทำให้เขาพอใจ ผู้ชายคนนี้เป็นคนไม่ขายเพื่อน แล้วผมก็หลงกลผู้ชายคนนี้

 

ถ้าคุณไม่คิดจะบอกเรื่องของมินโฮกับผมจริงๆ คุณจะโกหกหลอกให้ผมไปนู้นมานี่กับคุณทำไม

 

ผมเปล่า

 

คุณหลอกให้ผมมาที่นี่เพื่อที่จะบอกความลับของมินโฮ ไม่สิ มันไม่ใช่ความลับเพียงแค่เรื่องเล็กๆ ทำไมต้องทำให้มันยุ่งยาก ผมยอมไปนั่งร้านกาแฟ ยอมลำบากมาหาถึงคอนโด คุณยังต้องการอะไรอีก

 

ไม่เข้าใจหรือไงว่าเธอมันคนนอก ซึงฮุนกอดอกมองมาที่ผม

 

คนนอกสำหรับมินโฮมากกว่าล่ะมั๊ง

 

แล้วฉันเป็นคนรู้จักของเธอหรือไง

 

ไม่มีคนไม่รู้จักที่ไหนยอมไปไหนมาไหนด้วยกันหรอกคุณ

 

เป็นคนรู้จักของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ ซึงฮุนลุกขึ้นจากที่นั่งเดินมาทางผม ผมเชิดหน้าท้าทาย

 

ผมคิดว่าผมรู้จักคุณแล้วล่ะ อย่างน้อยผมก็ได้ขึ้นมาที่นี่ ขายาวๆ นั่นเดินไม่กี่ก้าวก็มาถึงผม ผมกอดอกเงยหน้าจ้องคนที่สูงกว่า

 

อยากรู้จักฉันมากกว่านี้ไหมล่ะ

 

 

                ค่ำคืนอันแสนทรมานผ่านพ้นไป แต่รอยสัมผัสจากผู้ชายคนนั้นยังตรึงตาตรึงใจ

 

ไอ้คนเห็นแก่ตัว

 

บางทีการเข้ามาเป็นคนภายในอาจทำให้เธอรู้ความลับของมินโฮบ้างก็ได้

 

แล้วมันจำเป็นต้องเป็นวิธีนี้หรือไง!” ผมกระแทกเสียงใส่ มันสุดจะทนจริงๆ ซึงฮุนเห็นแก่ตัวเกินไป ผมไม่น่าพลาดท่าไว้ใจผู้ชายคนนี้เลย

 

ครั้งต่อไปเธอจะชอบมันมากกว่านี้

 

ผมไม่ได้ต้องการเรื่องแบบนั้น

 

สาบานว่าเธอไม่รู้สึกอะไรกับมัน ซึงฮุนเลิกคิ้วถาม ซึงฮุนต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ มีแต่คนบ้ากามเท่านั้นแหล่ะที่ต้องการเรื่องแบบนั้น

 

มันก็ต้องแบบนั้นสิ

 

รอยมันสามารถบอกอะไรได้มากกว่าที่เธอคิดนะ ซึงยูน หมายถึงอะไรของซึงฮุน ผมไปทำรอยอะไร

 

รอยอะไร

 

...เขาไม่ตอบคำถามของผม ซึงฮุนหมุนตัวคว้านาฬิกาขึ้นมาสวมจากนั้นปลดกระดุมออกช้าๆ กริยาแบบนั้นทำให้ผมหวั่นใจ จำได้ว่าเพิ่งได้พักเมื่อชั่วโมงก่อน คนคนนี้นี่มันเห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้

 

“!!!” รอยแดงมากมายประจักแก่สายตา ผมยอมรับว่าอึ้งเมื่อเห็นรอยพวกนั้น ไม่ใช่ว่าแค่สองสามรอย แต่มันทั่วทั้งแผ่นหลังกว้างนั่นเลย บางรอยยังมีเลือดซิบอยู่ อย่าบอกนะว่านั่น...

 

จะบอกกับมินโฮว่ายังไงดี

 

อย่าบอกนะ!” ผมดีดตัวลุกขึ้นยืนบนเตียง ลืมไปเลยว่าร่างกายไม่มีอาภรณ์

 

ขอร้องฉันสิ แววตาเจ้าเล่ห์กลับมาอีกครั้ง

 

เหอะ!

 

คุณต้องการอะไร

 

หนึ่งความลับแลกกับนอนกับฉันหนึ่งครั้ง

 

!!!

 

 

และผมไม่สามารถออกจากห้องนี้ได้ แลกกับความลับของมินโฮ ซึงฮุนมีข้อแลกเปลี่ยนที่ผมคิดว่ามันประหลาดและทุเรศ และอีกสิ่งที่ซึงฮุนทิ้งไว้ก่อนเดินออกจากห้องไปนั่นก็คือ...

 

เธอจะไม่ออกจากห้องของฉัน จนกว่าฉันจะอนุญาต

 

ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสินค้า แต่สำหรับซึงฮุนผมอาจจะเป็นของแถม

 

แต่ไม่เป็นไรหรอก เพื่อแลกกับความลับของมินโฮ อีกไม่กี่วันผมจะต้องได้ออกไปจากที่นี่

 

อาบน้ำทำความสะอาดร่างกายเรียบร้อยแล้วปิดประตูและเดินมาเปิดตู้เย็นหานมดื่มแต่ทว่า...

 

ผมคิดว่าซึงฮุนอยู่ห้องซะอีก

 

“…”

 

มิ...

 

มิน...

 

มินโฮ!!!

 

ผมหมุนตัวหลบหลังตู้เย็นยกมือขึ้นถูหน้าแรงๆ โอ๊ยตาย ไม่เคยใจเต้นแรงเท่านี้มาก่อนเลย ผมเลื่อนมือกุมหน้าอกกดมันแรงๆ ถ้าหัวใจมันกระเด็นออกมาจากอกได้ ผมคิดว่ามันอาจจะกระโดดเข้าซบมินโฮ

 

โอยยย...

 

ดูรอยยิ้มของเขาสิ

 

ดูจมูกโด่งๆ ของมินโฮสิ

 

ดวงตาคู่นั้น

 

รอยยิ้มของเขา

 

ถ้าเขาจะดูดีขนาดนี้ก็อย่าส่งผมมาเกิดเลยเถอะ ผมดูแย่มากในสายตาของมินโฮแน่ๆ

 

คุณ แค่เสียงเรียกยังเซ็กซี่

 

อะ... เอ่อ... ซึงฮุนออกไปข้างนอก ผมไม่ทราบเหมือนกันว่าไปไหน

 

ผมคงจำวันผิดคิดว่าวันนี้เพื่อนผมหยุด ปกติวันนี้เราจะนัดดื่มกันในห้อง จะดื่มน้ำดื่มนมหรือจะดื่มด่ำผมสะดวกหมดแหล่ะ

 

ถ้าอย่างนั้นดื่มอะไรหน่อยไหมครับ ผมคิดว่าอีกไม่นานซึงฮุนน่าจะกลับ หลอกกกกก

 

ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆ ผมก็สบายใจแล้ว

 

 

ความจริงผมเป็นแค่คนรู้จักของซึงฮุนครับ เพิ่งรู้จักกัน แต่พอดีว่าผมลืมของก็เลยแวะมาเอา เดี๋ยวก็จะกลับแล้ว ถ้าบอกไปว่าความจริงแล้วเรารู้จักกันยังไม่ถึงอาทิตย์แล้วดันหาเรื่องเข้ามาในห้องนี้ มินโฮต้องเกลียดผมแน่ๆ เอาเป็นว่าบอกไปแบบนี้ก็แล้วกัน

 

รอยแดงจ่ำๆ ตามลำคอผมคิดว่าเขาไม่เห็นหรอก เพราะผมใช้ผ้าพันคอพันไว้ มินโฮก็สงสัย แต่ผมอธิบายไปว่าเป็นภูมิแพ้ ห้องของซึงฮุนฝุ่นเยอะ อะไรก็ว่าไป ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้มินโฮสบายใจ

 

ผมคิดว่าเป็นน้องชายเขา แต่ก็ไม่เห็นฮุนบอกว่ามีญาติจะเข้ามาที่ห้อง ความจริงก็ไม่ได้บอกเลยต่างหาก แยกกันเมื่อคืนก็ไม่เห็นว่าอะไร ผมตกใจคิดว่าเข้าห้องผิด ฮ่าๆ ขนาดหัวเราะมินโฮยังหล่อเลย ผมหลงรักผู้ชายคนนี้มากจริงๆ

 

แฮะๆ มินโฮจะกลับเลยไหมครับ ไม่ได้เสียมารยาทนะ แต่ผมนั่งคุยกับมินโฮสักพักแล้ว ผมคิดว่าผมจะออกจากคอนโดแห่งนี้พร้อมกับมินโฮ เขาเข้ามาได้หมายความว่ามินโฮก็ต้องพาผมออกไปจากที่นี่ได้

 

แล้วซึงยูนจะกลับพร้อมกับผมเลยไหมครับ เข้าทาง

 

เกรงใจจังเลยครับ แต่รบกวนไปส่งผมที่ป้ายรถเมล์ได้หรือเปล่าฮะ อ่อยวันละนิดจิตแจ่มใส

 

ผมไปส่งที่บ้านเลยยังได้

 

ถ้างั้นผมไม่เกรงใจนะครับ ปลางับเหยื่อ หึๆๆ

 

เกรงว่าจะไม่ได้ ซึงยูนต้องอยู่ต่อกับกูอีกสักพัก ไอ้ตัวขัดโชค

 

ไอ้ตัวซวย!

 

มาพอดี วันนี้ดื่มเหมือนเดิมไหมวะ

 

วันนี้ไม่สะดวกว่ะ ไว้วันหน้าก็แล้วกัน ซึงฮุนตอบ แต่สายตาของเขาไม่ได้มองที่เพื่อนสนิทเลย ผมคิดว่าถ้ามินโฮกลับออกไป ผมนี่แหล่ะที่จะโดนยำ

 

มินโฮอยู่ทานข้าวด้วยกันไหมครับ ผมอาสาทำกับข้าวให้

 

ต้องถามซึงฮุนนะครับว่าอนุญาตหรือเปล่า ขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่อนุญาตมันก็จะดูแย่มาก

 

ซึงฮุน ผมขออนุญาตให้มินโฮทานข้าวกับเรานะ ตอนนี้เราคือพันธมิตรที่ดีต่อกัน

 

ตามใจ

 

เยส!

 

ความจริงผมทำอาหารไม่เก่งหรอก ก็ทำได้แค่งูๆ ปลาๆ อร่อยหรือไม่ สำหรับผม ผมก็ทานได้ แต่แม่เคยทานฝีมือของผมนะ ท่านก็บอกว่าอร่อยดี ถ้าผมไม่เข้าข้างตัวเองเกินไป ฝีมือการทำอาหารของผมก็ไม่แย่นักหรอก

 

ผมทำอาหารไม่ค่อยอร่อยนะครับ แต่ผมคิดว่ามันก็พอทานได้

 

แต่ผมว่าซึงยูนทำอะไรก็น่าทานไปหมดเลย มินโฮทำไมต้องมายืนใกล้ๆ ผมด้วย ใจผมเต้นแรงจนจะระเบิดออกมานอกอกอยู่แล้ว

 

น้อยๆ หน่อย มันก็จะมีมารมาขัดความสุขทุกที แต่ไม่เป็นไร ผมยังมีเวลาอีกเยอะ

 

ลองชิมก่อนไหมฮะ ผมถามคนด้านหลังยิ้มๆ

 

ผมช่วยจัดโต๊ะอาหารเลยแล้วกัน ไม่ต้องชิมแค่ได้กลิ่นก็ว่าน่าทานแล้ว ชมกันตรงๆ ก็เขินแย่สิ ไม่รู้ว่าตอนนี้แก้มทั้งสองข้างมันแดงไปถึงไหนแล้ว แต่สายตาเข้มๆ ของซึงฮุนมันดูไม่พอใจมากๆ แต่ใครสน

 

มินโฮและผมคุยกันจนดึกดื่น จำไม่ได้แล้วว่าคุยอะไรกันไปบ้าง จะมีก็แต่คนนอกอย่างซึงฮุนที่ไม่ค่อยพูดค่อยจากับเราสองคนเท่าไหร่ แต่ผมก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับเขาอยู่แล้วและไม่มีความจำเป็นที่จะคุยกัน

 

ผมขออนุญาตกลับก่อนดีกว่า ไว้ว่างๆ จะมาคุยด้วยอีกนะครับ มินโฮจะไปแล้วอ่า

 

จะกลับแล้วหรือครับ

 

เกรงใจซึงฮุน ยังไงเขาก็เป็นเจ้าของห้อง ผมล่ะอยากกลับด้วยจริงๆ

 

ถ้างั้นผมกลับด้วยดีกว่า

 

ใครอนุญาต

 

จิ๊!

 

มาร

 

มารขัดความรัก

 

ให้น้องกลับบ้านก่อนดีกว่าไหมวะ ดึกแล้ว มินโฮออกตัวแทนผม ผมกระพริบตาปริบๆ รอดูต่อว่าซึงฮุนจะมีท่าทียังไง

 

เพราะดึกแล้วก็ควรจะนอนที่นี่ไม่ใช่กลับไปด้วยกัน ฟังไม่ค่อยขึ้นแต่ก็มีเหตุผล แต่ผมไม่สน ผมต้องการกลับไปพร้อมกับมินโฮ

 

แต่ผมว่าให้ผมกลับพร้อมกับมินโฮดีกว่านะครับ ไว้ว่างๆ ผมจะแวะมาอีกที กลับมาก็โง่สิ

 

ก็จริงของน้องนะ กูรับรองความปลอดภัยของซึงยูนเอง

 

กูว่าจะคุยด้วยสักหน่อย เกี่ยวกับซึงยูนและกู ผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าเรื่องที่ซึงฮุนจะคุยกับมินโฮมันจะมีส่วนเกี่ยวโยงมาที่ผมด้วย

 

ได้สิ

 

ซึงยูนกับกู…”

 

มินโฮคุณกลับบ้านเลยดีกว่าครับ ผมว่ามันดึกมากแล้ว อากาศก็เย็นลงทุกที ปล่อยไว้ก็แย่สิ มินโฮรู้เข้าอาจจะเกลียดผมก็ได้

 

ผมขอคุยธุระกับซึงฮุนก่อนนะครับ เดี๋ยวผมกลับแล้ว ถ้าคุณรู้เรื่องของผม ผมไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนจริงๆ นะ

 

ซึงยูน…”

 

ซึงฮุนไหนคุณบอกมีอะไรจะให้ผมนะครับ ผมอยากเห็นจังเลย โจมตีมินโฮไม่ได้ ผมเลยต้องวกกลับมาที่ไอ้หนุ่มตี๋

 

ฉันบอกเหรอว่าจะให้อะไร

 

!!! หักหน้ากันขนาดนี้ก็ฆ่ากันเลยเถอะ

 

ไหนว่าต่อสิ มึงจะพูดอะไร

 

จะบอกว่ายูนเป็นห่วง มึงก็กลับบ้านไปได้แล้ว รู้สึกเหมือนแต้มบุญยังไม่หมด ซึงฮุนไม่บอกเรื่องของ เรา

 

แค่นี้

 

อืม

 

ถ้างั้นกูกลับก่อน ผมกลับนะครับซึงยูน

 

จ้าา

 

 

จะยักษ์หรือมารมันก็ไม่ต่างกัน รอยเก่ายังไม่หาย ซึงฮุนสร้างรอยใหม่บนข้อมือของผมโดยการกระชากแขนเล็กๆ ที่มันแทบจะไม่มีเนื้อเข้าหาตัว ไม่เห็นจะต้องรุนแรงเลย ถามกันดีๆ ผมก็จะตอบให้หรอก เพราะรุนแรงกับผม ผมเลยไม่ตอบคำถามของเขา

 

อยากได้มันจนตัวสั่น

 

ไม่อยากได้แล้วผมจะมาหาคุณทำไม

 

ฉันควรเตือนเธออีกครั้งดีไหมว่าเรามีความลับอะไรปิดบังเพื่อนของฉัน

 

อย่านะ!”

 

ขอร้องฉันสิ

 

ไม่มีทางมือหยาบบีบแก้มทั้งสองข้างจนผมเบ้หน้า ซึงฮุนกัดฟันกรอด ผมรู้ว่าเขาหงุดหงิดที่ผมไม่เล่นตามเกมส์

 

ก็เอาซี่

 

อยากจะทำอะไรก็เชิญ

 

ผมมันเป็นคนจำพวกกล้าได้กล้าเสียอยู่แล้ว

 

หมาแมวมันยังกลัวเจ้าของทิ้ง ถ้าฉันบอกความลับของเราให้มินโฮมันรู้ ไม่รู้สิมันยังจะเอาของเหลือจะจากอยู่หรือเปล่า

 

ก่อนคุณจะบอกมินโฮ ป่านนั้นผมกับเขาคงเสวยสุขกันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ผมดันอกซึงฮุนให้ห่างตัว ไม่แปลกที่วันนี้เขาจะอารมณ์ไม่คงที่ ทั้งกลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่คลุ้งไปหมด ไหนจะเมื่อช่วงหัวค่ำที่เดิมร่วมกับมินโฮอีก

 

คิดว่าจะรอดนอนอ้าขาให้มันชมงั้นสิ แรงส่งที่แก้มแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ของคนตัวสูง แต่ผมไม่กลัว สำหรับซึงฮุนก็แค่เด็กต้องการของเล่น

 

สำหรับเขาจะอ้าขาถ่างแข้งที่นอกระเบียงผมยังไม่อาย แต่คุณแค่คิดว่าจะมีอะไรด้วยผมยังขยะแขยง คนอะไรมีดีแค่หน้าตา

 

มาดูกันหน่อยไหมว่าฉันมีอะไรดีและมีอะไรที่เด็ดพอให้เธออยากอยู่กับฉันมากกว่าอยู่กับมินโฮ

 

โอ๊ย! ไอ้บ้ากาม!!”

 

 

ไม่เอานอกระเบียง ซึงฮุน อย่า!!!

 

จะอายทำไม คนเยอะแยะ

 

ซึงฮุน อย่า ไม่!” ผมปัดมือซึงฮุนระวิง จะอธิบายยังไงดีว่าตอนนี้คนเดินผ่านไปผ่านมามันก็มี แต่ผมมีสติพอที่จะไม่ทำเรื่องอย่างว่านอกระเบียงหรอกนะ

 

กับมินโฮไม่อาย แต่กับฉันอาย?”

 

ก็พูดไปอย่างนั้นแหล่ะ ใครจะบ้าเอากันนอกระเบียง ซึงฮุนอย่าถอด!” ผมและไอ้คนตัวสูงพลังช้างยื้อแย่งเสื้อผ้ากันจนลืมไปว่าเสียงที่ตัวเองตะโกนออกไปมันดังไปถึงข้างล่างหรือเปล่า แต่ผมทำใจไม่ได้จริงๆ ถ้าจะทำอะไรตรงนี้ ซึงฮุนก็บ้าเกินกว่าที่ผมคาดไว้

 

ลองหน่อยก็ดี ฉันก็ยังไม่เคยกับที่ตรงนี้เหมือนกัน

 

ยอมแล้ว ยอมแล้ววว ให้ผมทำอะไรก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่ ซึงฮุน ผมขอร้อง พูดไปก็เหมือนกับกลืนน้ำลายตัวเอง ว่าจะไม่กลัวไอ้คนบ้าคนนี้แต่ในใจมันก็หวั่นๆ ไม่ต่างจากหน้าตาที่อ้อนวอนขอร้องให้ซึงฮุนหยุดทำ

 

ขอร้องฉันอีก

 

อย่าทำอะไรผมเลย ผมยอมแล้ว ซึงฮุนเปลี่ยนจากยื้อเสื้อตัวบางเปลี่ยนมากอดเอวผม ไม่ได้ทำให้รู้สึกสบายใจขึ้นเลย ยิ่งกอดแน่นเท่าไหร่ผมก็ยิ่งหลุดออกไปยากเท่านั้น

 

หึ!” เสียงหัวเราะแบบนี้มันหมายความว่ายังไง

 

คนข้างล่างเขามองเราใหญ่แล้ว ปล่อยผมเถอะครับ อ้อนยิ่งกว่าแมวอีก ผมไม่เคยยอมใครเท่าเขาเลย ให้ตาย!

 

ว่าง่ายๆ เผื่อฉันจะให้ของขวัญ

 

ปล่อยผมคืนสู่ธรรมชาติมันจะดีมาก รู้สึกเหมือนตัวเองเคยเป็นนกที่เคยโผบินอย่างอิสระ แต่โดนนายพรานจับมาใส่กรงขังแขวนไว้ดูเล่น

 

อยากเป็นอิสระก็อย่าดื้อกับฉัน

 

ยาก!

 

“…”

 

วันนี้พอแค่นี้ก่อน แต่อย่าให้ฉันเห็นว่าเธออ่อยเพื่อนสนิทของฉันอีก ไม่อย่างนั้น…”

 

จะทำไม

 

ฉันไม่ชอบให้คนของฉันอ่อยเพื่อนสนิทของตัวเอง พูดอะไรน่าเกลียด

 

ผมไปเป็นคนของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมจ้องหน้าซึงฮุน เบะปากหน่อยๆ ผมไม่พอใจที่เขาคิดเองเออเอง

 

รื้อฟื้นความทรงจำกันหน่อยดีไหม

 

ไม่! อื้อ~ไอ้ตี๋อุ้มผมยกสูงจนขาลอย ผมจำต้องกอดเขาไว้

 

นอนเฉยๆ

 

นี่!” จะห้ามก็ไม่ทัน ความว่องไวประหนึ่งผู้ชำนาญปลดกางเกงถอดเสื้อพร้อมกับค่อมผมเป็นที่เรียบร้อย

 

อย่าดื้อ เสียงลมหายใจที่เข้าออกไม่คงที่ทำให้ผมรู้ว่าเขาต้องการผม แต่ผมไม่ไหวจริงๆ นะ

 

เว้นให้ผมพักบ้าง ผมเบะปาก คนตัวสูงสอดมือทั้งสองข้างของเขาประสานกับมือผมวางไว้ข้างลำตัว จมูกโด่งๆ ซุกสูดกลิ่นและขบเม้มตามประสาคนเอาแต่ใจ

 

ฉันจะทำโทษ

 

เรื่อง?”

 

เธออ่อยเพื่อนฉัน

 

ผมเปล๊า!

 

ไม่เคย เขาผละออกจากซอกคอเปลี่ยนมาจ้องหน้าผม คิ้วเรียวนั่นขมวดกันเป็นปม โอเค ผมได้กระตุกหนวดเสือเป็นที่เรียบร้อย

 

“…”

 

ถ้าผมสัญญาว่าจะไม่ทำอีก คุณจะเลิกแกล้งผมหรือเปล่า ถามอย่างมีความหวัง

 

หึ

 

โอ๊ย! เจ็บนะ กัดมาได้ อื้ออ~ผมคงกะจังหวะผิดไปที่หันไปพอดีกับที่ซึงฮุนปล่อยมือที่ประสานกับผมไว้ เขาเร็วเสียจนผมใจหาย กางเกงของเขาที่ผมถือวิสาสะนำมาใส่มันหายไปแล้ว

 

ร่างสูงกลับมาโถมตัวทับผมอีกครั้ง เขาเลิกเสื้อผมเปิดขึ้น บอกตามตรงว่าผมเสียววาบ แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกแต่นี่ก็เพิ่งครั้งที่สองสำหรับผม ซึงฮุนเขารู้ว่าผมไม่เคย อย่างเช่นเมื่อคืน ผมปฏิเสธไม่เคยทัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถ้าเขาทำแบบนี้ ผมจะต้องไปทางไหน

 

อย่างเช่นตอนนี้ เขาช้อนตามองผมแล้วอมยิ้ม

 

เสียว?”

 

หยุดสักที ผมเกลียดทุกครั้งที่เขารู้ว่าผมรู้สึกกับตรงไหน เพียงแค่ครั้งเดียวที่ผมพลาด ซึงฮุนจับจุดได้ทั้งหมด

 

ขอร้องสิ

 

“…”

 

นับสาม

 

“…” ผมเม้มปาก

 

นับสองผมไม่เคยต้องยอมใครเท่าเขาเลย

 

“…”

 

นับหะ…”

 

ซึงฮุน ผมไม่ไหวแล้วครับ

 

ยังไม่ประทับใจ

 

ฮุน!”

 

“…”

 

ผมไม่ไหว หยุดเถอะนะ…. ครับ

 

จำไว้ว่าเธอเป็นของฉัน

 

“…”

 

และห้ามไปเป็นของใคร!”

 

ของแบบนี้มันห้ามกันได้ด้วยเหรอ?!!

 

END

 

###

Monday, 25 December 2017

สุขสันต์คริสมาสเดย์ครับบบ ไม่มีอะไรจะมอบให้ ตอบแทนสำหรับผลตอบรับในเรื่อง VENT นาจา

หวังว่าของขวัญชิ้นนี้ทุกคนที่เข้ามาอ่านจะชอบนะ

ห่างหายจากการเขียนไปนานมว้ากกกก นานจนลืมไปแล้วว่าเขียนเป็น

อยากลงคัทนะ แต่เขียนไม่ได้ ฮ่าาาาาๆๆ

ฝากผลงานเรื่องต่อไปด้วยนะครับ และเร็วๆ นี้เราอาจจะพบกันอีกครั้งในสถานที่หนึ่ง

ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ว่าสุ่มทำอะไรกับใครที่ไหนอะไรอย่างไง

บอกแค่ว่ามีเซอร์ไพร์สำหรับแม่ยก 2seung

ส่วนแม่ๆ นัมซงอย่าเพิ่งนอยใจ หนึ่งในบล็อกฟิคธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ ยังไม่จบนะจ้ะ

ช่วงนี้กำลังจะย้ายที่อยู่ใหม่และข่าวดีคือเคลียงานจะหมดแล้ว

ถ้าใครจะชวนเที่ยวปีใหม่ทักทวิตส่วนตัวมาได้นะครับ

หาคนเที่ยวตลาดรถไฟศรีนครินทร์อยู่เหมือนกัน ><//

เอาล่ะ คืนนี้พอแค่นี้ก่อน แล้วพบกันใหม่ในเรื่องต่อๆ ไปนะครับ

บุ้ยบายยยยย <3

 

@ SHARAUMZ .

ผลงานอื่นๆ ของ @ SHARAUMZ .

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 มกราคม 2561 / 10:36
    อยากอ่านต่อเลยค่ะ พี่ฮุนหึงก็บอกกก
    #3
    0
  2. #2 augustbenya (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 06:47
    กรี๊ดดดดดดดด ชอบแซ่บๆ พี่ฮุนบั่บฟฟกกฟกดฟฟดดฟดฟดฟดดดเฟ้ ปีหน้าจะมีต่อใช่ไหมคะ อื้มๆ ต้องมีแน่ๆ ต้องมีสิ
    #2
    0
  3. #1 มินิ
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 06:18
    พี่ฮุนอิคนปากแข็ง ชอบน้องก็บอกไปสิ โอ้ยยย ละดูทำได้เค้าแล้วยังจะหวงอีก 555
    #1
    0