คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า)

ตอนที่ 7 : บทที่ ๖ 100%


     อัพเดท 3 มิ.ย. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : นิลปัทม์ นลินนิภา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นิลปัทม์ นลินนิภา
My.iD: https://my.dek-d.com/senate
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 17 Overall : 369,830
2,524 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2644 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 7 : บทที่ ๖ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10256 , โพส : 21 , Rating : 91% / 11 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




บทที่ ๖

กลินท์เอนศีรษะพิงขอบอ่างจากุซชี่ ค่อยๆหลับตาลงเพื่อผ่อนคลายความเครียดที่ได้เผชิญมาทั้งวัน...ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ต้องทำวิทยานิพนธ์หรือเรื่องที่เขาเพิ่งทะเลาะกับพราวสิตางศุ์เมื่อตอนเย็น พอร่างกายได้เจอสายน้ำอุ่นๆเข้าหน่อย ทุกอย่างที่เคยตีกันในหัวให้วุ่นก็หลุดออกไปหมดสิ้น มีเพียงสิ่งเดียวที่ยังปรากฏชัดเจนในสมอง...นั่นก็คือข้อความที่เขาได้เห็นจากโทรศัพท์ของพราวสิตางศุ์

หล่อนกำลังนอกใจเขาอยู่หรือเปล่า...

ตั้งแต่เห็นข้อความนั่น กลินท์ก็ได้แต่ตั้งคำถามนี้กับตัวเองซ้ำๆจนเหมือนคนบ้า  เขามั่นใจว่าเขาเป็นคนซื่อสัตย์พอ เขารักพราวสิตางศุ์...ทั้งรักและหลงหล่อนจนแทบจะโงหัวไม่ขึ้น เจ็ดปีมานี้เขายอมรับว่าอาจจะมีนอกลู่นอกทางตามประสาผู้ชายที่ต้องจากคนรักนานๆบ้างเป็นบางครั้ง...แต่ผู้หญิงพวกนั้นก็ไม่เคยเข้ามาข้องเกี่ยวกับเขาให้พราวสิตางศุ์ต้องลำบากใจ สนุกด้วยกันแล้วก็จากไป...แยกย้ายกันตามธรรมเนียม แต่หัวใจดวงนี้มันยังเป็นของพราวสิตางศุ์อยู่ตามเดิม ดังนั้นกลินท์จึงหวังให้หล่อนต้องมีเขาเพียงแค่คนเดียว

ถ้าเขาไม่มีใคร...หล่อนก็มีใครไม่ได้ทั้งนั้นนอกจากเขา!

กลินท์มัวแต่จมอยู่กับความคิดของตนเอง จึงไม่รู้ว่าบานประตูห้องน้ำถูกใครบางคนเปิดออกตั้งแต่เมื่อไร พราวสิตางศุ์ที่มีผ้าขนหนูผืนเดียวติดกายแทรกตัวเข้ามา ก่อนจะดึงประตูปิดลงตามหลังแผ่วเบา ไม่ให้คนด้านในได้ทันรู้ตัว  แล้วจึงเดินตรงไปนั่งบนขอบอ่าง...ข้างหลังชายหนุ่มที่กำลังหลับตานิ่ง 

“เดือนนวดให้นะคะพี่กลินท์”

สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือบางทำให้กลินท์กระชากเปลือกตาเปิดขึ้นโดยอัตโนมัติ คิ้วขมวดเป็นปม เมื่อเห็นว่าคนที่แอบเข้ามาในห้องน้ำคือหญิงสาวที่ทำให้เขาต้องหมกมุ่นจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร

“เป็นไงคะ สบายตัวขึ้นบ้างไหม”

หล่อนถามอย่างเอาใจ พอกลินท์ตั้งท่าจะลุกหนี พราวสิตางศุ์ก็รีบกดไหล่เขาเอาไว้ให้นั่งลงที่เดิม

“ยังโกรธเดือนอยู่อีกเหรอ”

“...”

“อย่าโกรธเดือนเลยนะคะ เดือนรู้ตัวว่าเดือนเอาแต่ใจ เดือนขอโทษค่ะ”

ใบหน้าสวยซึ้งตรึงใจเลื่อนลงมาคลอเคลียอยู่ตรงซอกคอแข็งแรง กลิ่นหอมกรุ่นจากกายของหล่อนทำให้เขาแทบคลั่ง หากกลินท์ต้องข่มใจอย่างหนัก ไม่ให้ตัวเองหลวมตัวไปกับทุกสัมผัสที่หล่อนกำลังใช้ลวงเขาให้ตกหลุมพราง

“อย่าโกรธเดือนเลยนะ...”

พราวสิตางศุ์กระซิบบอกเขาที่ข้างหู  ยิ่งเห็นคนตรงหน้ายังทำเป็นนิ่ง ไม่พูดไม่จา หล่อนก็ยิ่งอยากเอาชนะ มือบางจึงค่อยๆเอื้อมไปจับใบหน้าคมให้หันมาหา ก่อนจะโน้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากหยักหนักๆ

ทำไมพราวสิตางศุ์จะไม่รู้...สัมผัสของหล่อนเอาชนะกลินท์ได้เสมอ และครั้งนี้ก็เช่นกัน

ทันทีที่สัมผัสถึงความอุ่นชื้นที่แทรกผ่านเข้ามาในโพรงปากอย่างชำนาญการ  ไฟราคะในกายของกลินท์ก็เหมือนถูกปลุกขึ้นจนลืมเรื่องราวทุกอย่างไปหมดสิ้น...ลืมไปสนิทว่าเขายังมีเรื่องคลางแคลงใจเกี่ยวกับตัวหล่อนและยังโกรธหล่อนอยู่ กลินท์จูบตอบหล่อนอย่างเร่าร้อนอยู่นานกว่าเขาจะห้ามใจ ถอนริมฝีปากออกแล้วบอกหล่อน

“พอเถอะเดือน”  

พราวสิตางศุ์กลับไม่ฟังคำปรามนั้น ยังคงใช้มือลูบไล้ไปตามแผงอกสีแทนที่อัดแน่นไปด้วยหมัดกล้ามด้วยความหลงไหลไม่ยอมหยุด  กระทั่งหล่อนลากมือผ่านกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวเป็นลอนสวยต่ำลงไปเรื่อยๆ กลินท์ก็รีบตะครุบมือบางไว้ได้ทัน

อย่าซนสิเดือน

ได้ยินอย่างนั้นคนฟังก็ทำหน้างอใส่เขาทันควัน

“แล้วเมื่อไร...”

“รอแต่งงานกันก่อนสิ ถ้าเรามีอะไรกันตอนนี้ คุณป้าวิไลรู้เข้า...จะทำยังไง พี่ไม่อยากให้เดือนเสียหายเลยนะ”

ชายหนุ่มบอกด้วยสายตาอ่อนโยน พลางหยิบเส้นผมที่หล่นปรกหน้าทัดที่ซอกหูของหล่อน ความโกรธเคืองในตอนแรกมันเลือนหายไปตั้งแต่หล่อนตามมาง้อเขาด้วยจุมพิตแสนหวานนั่นแล้ว...หากความหวาดระแวงมันกลับไม่ได้หดหายไปแต่อย่างใด

จะให้เขาเลิกหวาดระแวงง่ายๆได้อย่างไรกันในเมื่อความหมายของข้อความนั่นมันกระแทกตากระแทกใจมาจนกระทั่งตอนนี้!

“เดือนรักพี่กลินท์นะคะ...รักพี่กลินท์แค่คนเดียวเท่านั้น”

พราวสิตางศุ์โน้มลงไปกอดร่างสูงใหญ่ ตั้งใจจะให้อกอวบเสียดสีอยู่กับอกแกร่ง อยากให้เขาทนต่อความยั่วยวนของหล่อนไม่ไหวแล้วสนองความต้องการของหล่อนอย่างเร่าร้อน หากกลินท์กลับทำเพียงแค่โอบหล่อนไว้ในอ้อมแขนเท่านั้น...แม้ใจจะอยากสัมผัสหล่อนมากกว่านี้อีกสักเท่าไร เขาก็ต้องข่มใจกลั้นไว้

ชายหนุ่มปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกอย่างที่เป็นพราวสิตางศุ์มันคือสิ่งที่ทำให้เขาหลงใหล...รูปร่าง หน้าตา สัมผัสของหล่อน มันมีอิทธิพลต่อเขาเสมอ จนบางครั้งกลินท์ก็รู้สึกเหมือนคนที่ติดอยู่ในบ่วงเสน่ห์ของพราวสิตางศุ์จนหาทางออกไม่เจออย่างไรอย่างนั้น รู้แต่เพียงว่าไม่อาจปล่อยหล่อนไปไหนได้อีก

ทุกครั้งที่ได้กอดร่างของหล่อนไว้ในอ้อมแขน...ทุกครั้งที่มองดวงหน้าสวยคมหวานซึ้งนี่ กลินท์มักจะย้ำอยู่ในใจตลอดเวลา...

หล่อนเป็นของเขา...ของเขาแค่คนเดียวเท่านั้น!

ไม่ว่าไอ้ชั่วที่ส่งข้อความมาหาพราวสิตางศุ์มันจะเป็นใคร...เขาก็จะตามตัวมันให้เจอ แล้วค่อยเชือดมันทิ้งด้วยมือของเขาเอง!

 

 

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ปลุกคนนอนหลับให้ตื่นขึ้นกลางดึก  ร่างบางในอ้อมแขนของกลินท์ค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นอย่างช้าๆ...กลินท์รู้ชัดว่าทุกการเคลื่อนไหวของหล่อนนั้นเป็นไปเพื่อไม่ให้เขาได้รู้ตัว ชายหนุ่มจึงแกล้งทำเป็นนอนหลับ ปล่อยให้พราวสิตางศุ์เดินหายออกไปข้างนอกพร้อมกับโทรศัพท์ที่ยังส่งเสียงร้องไม่หยุด

พอในห้องปราศจากร่างของหล่อน กลินท์ก็ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทเหมือนมีไฟกองเล็กๆสุมอยู่  เขาไม่โง่พอที่จะเดาไม่ออกว่าไอ้คนที่โทรมาหาหล่อนกลางดึกเช่นนี้มันเป็นใคร...แต่กระนั้นเขาก็ยังอยากตามออกไปดู ไปฟังให้ได้ยินกับหูว่าคนที่หล่อนหนีเขาออกไปคุยโทรศัพท์ด้วยคือไอ้สารเลวนั่นจริงๆ

ชายหนุ่มไม่รอช้า รีบเดินตามหล่อนออกไป พอเห็นเจ้าของแผ่นหลังบางยืนหันหลังคุยโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียง กลินท์ก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงบาร์เครื่องดื่ม...ห่างจากบริเวณที่หล่อนยืนไม่เท่าไร เขาจึงได้ยินบทสนทนาระหว่างพราวสิตางศุ์กับคนปรายสายอย่างชัดเจน

“อาทิตย์หน้าเดือนก็กลับแล้ว ไม่ต้องโทรมาแล้วนะ เดือนอยู่กับพี่กลินท์”

 “...”

“จะกลับตอนนี้ได้ยังไง มีเหตุผลหน่อยสิ”

“ ...”

“เดือนว่าเราพูดกันไม่รู้เรื่องแล้วล่ะ แค่นี้นะ เดือนง่วง!

พราวสิตางศุ์ตัดบทด้วยความรำคาญ ก่อนจะตัดสายทิ้ง หากยังไม่ทันที่หล่อนจะเดินกลับเข้าห้อง เสียงของคนที่หล่อนคิดว่านอนหลับอยู่ก็ลอยมาให้ได้ยิน

“คุยกับใครเหรอเดือน”

พราวสิตางศุ์สะดุ้งสุดตัว ดวงหน้าคมหวานซึ้งมีแต่พิรุธปรากฎให้เห็น หลังหันกลับมาเจอร่างสูงใหญ่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงบาร์เครื่องดื่ม...ห่างจากบริเวณที่หล่อนคุยโทรศัพท์ไปไม่เท่าไร

นี่เขามานั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน!

“พี่กลินท์ ตื่นนานแล้วเหรอคะ”

หล่อนรีบถามกลบเกลื่อนพิรุธที่หลุดออกไป

“อืม สักพักแล้วน่ะ เห็นเดือนลุกออกมาคุยโทรศัพท์ พี่เลยออกมาดู”

เขาตอบ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปรินน้ำเปล่าใส่แก้ว แล้วถามหล่อนอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่ใส่ใจ...ทั้งที่จริงมันไม่ใช่     

“เมื่อกี้ใครโทรมาเหรอ”

“ยัยดาวน่ะค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้กลินท์เผลอบีบแก้วน้ำที่ถืออยู่ในมือแน่น โชคดีเท่าไรที่เขาเป็นคนเก็บอารมณ์เก่ง  ไม่อย่างนั้นคงได้ระเบิดความอดทนอดกลั้นที่ได้รับมาหลายชั่วโมงใส่หล่อนไปแล้ว

ยังหรอก...ตอนนี้เขายังโวยวายอะไรไม่ได้ทังนั้น รอจนเขารู้ก่อนว่าไอ้สารเลวนั่นมันเป็นใคร ถึงตอนนั้น...แม้แต่ปลายเส้นผมของมัน พราวสิตางศุ์ก็จะไม่มีทางได้เห็นอีก!

“พี่ไม่ยักรู้ว่าเดี๋ยวนี้ดาวสนิทกับเธอจนถึงขนาดกล้าโทรมารบกวนเธอตอนดึกๆแบบนี้”

“คุณแม่สั่งน่ะค่ะ...ท่านอยากคุยกับเดือนเลยให้ดาวโทรมาให้” พราวสิตางศุ์หาข้อแก้ตัวได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินเข้าไปเกาะท่อนแขนแข็งแรง “ไม่เอาแล้ว...เราเลิกคุยแล้วไปนอนกันดีกว่าค่ะพี่กลินท์ เดือนง่วงจะตายอยู่แล้ว ไปค่ะ”

กลินท์ยอมทำตามที่หล่อนบอกแต่โดยดี หากเขาหาได้นอนหลับอย่างที่พราวสิตางศุ์เข้าใจ ชายหนุ่มรอจนกระทั่งหญิงสาวในอ้อมแขนนอนหลับสนิทไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย จึงได้เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือของหล่อนมาเปิดดู รายชื่อของคนที่โทรเข้ามาเมื่อครู่ก่อนเป็นชื่อของดาริกาอย่างที่หล่อนบอกเขาเอาไว้จริงๆ แต่กลับมีเลขสองต่อท้ายอย่างน่าสงสัย ตาคมเหลือบไปมองร่างบางให้แน่ใจว่าพราวสิตางศุ์จะไม่ตื่นขึ้นมาอีก  จึงเดินถือโทรศัพท์ออกไปข้างนอก

พอพ้นอาณาเขตห้องนอนเท่านั้น กลินท์ก็กดโทรออกทันที

 “ว่าไงครับเดือน เปลี่ยนใจจะกลับมาพรุ่งนี้แล้วใช่ไหม”

เสียงทุ้มที่ดังลอดมาตามสายทำให้กลินท์ถึงกับขบกรามแน่น

เป็นมันอย่างที่เขาคิดไว้จริงๆ!

“แกเป็นใคร"

กลินท์เค้นเสียงถามลอดไรฟัน ปรายสายเงียบไปสักพัก  ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน  ไม่ทุกข์ร้อนที่รู้ว่าคนที่โทรมาหาเขาไม่ใช่พราวสิตางศุ์อย่างที่คิด...แต่กลับเป็นคู่หมั้นของหล่อน

“รู้จนได้สินะ”

“เลิกยุ่งกับคู่หมั้นของฉัน!

“คู่หมั้นของแก แต่คนรักของฉัน...แล้วทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้วะ”

ธนานพตอกกลับ ตั้งใจยั่วโทสะของอีกฝ่ายให้ลุกโชน  แล้วมันก็ได้ผล...เพราะตอนนี้กลินท์รู้สึกเกลียดมันขึ้นมาจับใจ เกลียดทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่ามันเป็นใคร เกลียดจนอยากจะฆ่ามัน! เพียงแค่มันกล้ามายุ่งกับพราวสิตางศุ์ทั้งที่รู้ว่าหล่อนมีเขาเป็นคู่หมั้น...เขาก็หมายหัวมันไว้ให้เป็นศัตรูอันดับหนึ่งเรียบร้อยแล้ว

ชายหนุ่มสูดลมหายใจอย่างอดทนอดกลั้น ก่อนจะพูดเสียงต่ำเป็นเชิงขู่

“แกควรจะรู้ว่าที่ของแกมันอยู่ตรงไหน อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของฉัน ถ้ายังไม่อยากตายก็อยู่ให้ห่างจากเดือน ฉันเตือนแกได้แค่นี้ ไม่อย่างนั้นแกกับฉันจะได้เห็นดีกัน!

 

 

ดาริกามองเข็มสั้นและเข็มยาวบนนาฬิกาข้อมือ เมื่อเห็นว่าผ่านมาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว แต่รถสองแถวที่หล่อนนั่งมายังไม่มีทีท่าว่าจะเคลื่อนออกจากที่เดิมแต่อย่างใด หล่อนจึงตัดสินใจก้าวลงจากรถ จ่ายเงินให้คนขับ แล้ววิ่งอย่างไม่คิดชีวิตตรงไปยังจุดมุ่งหมายทันที โชคดีว่าบริเวณที่รถสองแถวเสียห่างจากมหาวิทยาลัยของหล่อนไม่เท่าไร ไม่อย่างนั้นกว่าจะไปถึงห้องเรียน หล่อนคงต้องวิ่งจนขาลากเป็นแน่

รถดันมาเสียอะไรวันนี้ ตายๆๆๆ สายแน่ๆเลยยัยดาว

“ว้าย!

หญิงสาวอุทานลั่น เมื่อจู่ๆมีผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้เดินเลี้ยวออกจากซอยมาตัดหน้ากระทันหัน อารามตกใจทำให้หล่อนชะงักฝีเท้าไว้ไม่ทัน จึงพุ่งชนแผ่นหลังของเขาอย่างจัง ดีที่ว่าเขาหันมารับร่างของหล่อนไว้ได้ทัน ดาริกาเลยไม่ได้ล้มทับเขาอย่างที่คาดเอาไว้ในตอนแรก

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

ชายหนุ่มถาม หลังจากประคองร่างบางให้ตั้งหลักได้แล้วเป็นที่เรียบร้อย  พลางช่วยหล่อนก้มเก็บหนังสือที่ล่วงกระจายอยู่บนพื้น

“ไม่ค่ะ เป็นความผิดของฉันเอง ขอโทษด้วยนะคะที่...”

“อ้าว น้องดาว”

ชื่อของหล่อนที่หลุดออกมาจากปากของเขา เรียกให้ดาริกาที่กำลังก้มลงเก็บหนังสือต้องรีบเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเห็นหน้าของคนที่หล่อนเพิ่งวิ่งชนชัดๆ

“คุณภูมิ”

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกพี่”

ภูมิภัทรบอกพลางส่งหนังสือเล่มเล่มสุดท้ายที่เขาเก็บได้ให้หล่อน

“ไม่ได้หรอกค่ะ คุณภูมิเป็นอาจารย์ จะให้ดาวเรียกพี่ได้ยังไง”

“ทีไอ้กลินท์ น้องดาวยังเรียกมันว่าพี่ได้เลย” คนพูดขมวดคิ้วมุ่น แต่พอเห็นว่าหล่อนมีสีหน้าลำบากใจให้เห็น ภูมิภัทรก็รีบเปลี่ยนเรื่อง “แล้วนี่จะไปไหน”

“ไปเรียนค่ะ พอดีวันนี้รถสองแถวที่ดาวนั่งมาเสียพอดี ดาวก็เลยต้องรีบวิ่งไปมหาลัย”

“งั้นก็ไปด้วยกันเลยสิ  นี่พี่ก็กำลังจะไปคณะพอดี”

“จะดีเหรอคะ”

ดาริกามองเขาอย่างเกรงใจ...จะไม่ให้เกรงใจได้อย่างไร หล่อนเพิ่งรู้จักกับเขาไม่นานแถมเขายังเป็นถึงอาจารย์ประจำคณะ  ถึงแม้จะเป็นเพื่อนกับกลินท์  อีกทั้งเขาจะรู้จักหล่อนมาก่อนก็ตาม...แต่นั่นมันก็นานมากแล้ว หล่อนไม่นับว่าการพบกันครั้งเดียวเมื่อเจ็ดปีก่อนจะเป็นเงื่อนไขให้หล่อนสามารถทำตัวสนิทสนมกับอาจารย์อย่างเขาได้หรอก

ยังไม่ทันที่ดาริกาจะตอบรับหรือปฏิเสธ ภูมิภัทรก็จูงมือหล่อนเดินตรงไปยังรถยนต์สัญชาติยุโรปสีขาวมุกของเขาที่จอดอยู่ริมฟุตบาทเป็นเชิงบังคับ พอเห็นหล่อนยังยืนลังเล ไม่ยอมเปิดประตูขึ้นรถ ชายหนุ่มก็เร่ง

“รีบขึ้นรถสิ เดี๋ยวเราจะสายกันทั้งคู่นะ”

ได้ยินเขาพูดแบบนั้น หญิงสาวจึงตัดสินใจขึ้นรถไปกับเขา  ไม่ถึงสิบห้านาที ภูมิภัทรก็พารถมาจอดหน้าตึกคณะบริหารฯเป็นที่เรียบร้อย ก่อนลงจากรถ ดาริกาไม่ลืมหันมายกมือไหว้ขอบคุณเขาอย่างมีมารยาท

“ขอบคุณคุณภูมิมากค่ะที่ให้ดาวอาศัยมาด้วย ดาวไปก่อนนะคะ”

“อืม ไว้เจอกันในชั่วโมงเรียนนะ”

หล่อนพยักหน้ารับ หันไปเปิดประตูลงจากรถ  ภูมิภัทรมองตามจนร่างบางในชุดนักศึกษาถูกระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้าลับหายไปใต้ตึกเรียน แล้วจึงเคลื่อนรถไปจอดในซองจอดรถสำหรับบุคคลากร 

ช่างบังเอิญเสียจริงที่เขาได้มาเจอดาริกาที่นี่...

ภูมิภัทรเพิ่งย้ายมาเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาของคณะบริหารธุรกิจในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ได้ไม่นาน เขาเจอดาริกาวันแรกในชั่วโมงเรียนของเขาตอนช่วงต้นเทอมที่ผ่านมา ตั้งแต่กลินท์ไปเรียนต่อที่อังกฤษ ชายหนุ่มก็แทบไม่ได้ไปที่บ้านของเพื่อนอีก...เลยพลอยไม่ได้เห็นแม่สาวน้อยหน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตาที่เขาแอบปลื้มคนนั้นไปด้วย แล้วก็ไม่คิดว่าจะได้มาเจอหล่อนในฐานะลูกศิษย์ เจอกันอีกที หล่อนก็โตเป็นสาวจนเขาเกือบจำไม่ได้ในตอนแรกที่เจอกันไปแล้ว

แต่ไม่ผิดไปจากที่เคยคาดเลยสักนิด...โตขึ้นมา ดาริกาก็สวยอย่างที่เขาเคยจินตนาการไว้จริงๆ

ยังไม่ทันได้ลงจากรถ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น  ภูมิภัทรดูชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอ พอเห็นว่าเป็นเพื่อนที่เขากำลังนึกถึงอยู่พอดี ชายหนุ่มก็รีบกดรับสาย  

“ไอ้กลินท์ โทรมาพอดี ฉันกำลังคิดถึงแกอยู่พอดีเลยว่ะไอ้เพื่อนยาก เมื่อกี้ฉันเพิ่งเจอ...”

“ไอ้ภูมิ ฉันมีเรื่องให้ช่วยหน่อย แกช่วยไปสืบประวัติผู้ชายในรูปให้ฉันที เดี๋ยวฉันส่งไปให้ทางอีเมล”

น้ำเสียงเป็นงานเป็นการของกลินท์ทำให้ภูมิภัทรต้องหยุดชื่อของคนที่เพิ่งเจอมา แล้วเลือกที่จะสนใจเรื่องของเพื่อนก่อนแทน

ใครวะ

“ฉันก็ไม่รู้จักมันเหมือนกัน เอาเบอร์โทรศัพท์ไปด้วย เผื่อจะได้เบาะแสอะไรมากขึ้น”

ภูมิภัทรรับคำ ก่อนจะหันไปหยิบแท็บเล็ตในกระเป๋าสะพายบนเบาะหลังรถมาเปิดดูรูปที่เพื่อนที่ส่งมาให้ทางอีเมล

เฮ้ย  นี่มัน...

อ๋อ นายคนนี้นี่เอง...หมอนี่มันชื่อธนานพภูมิภัทรเอ่ยบอกคนปรายสายขณะมองรูปภาพที่ปรากฎอยู่บนหน้าจอ

“แกรู้จักมันเหรอ”

เออ ฉันมาเป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยที่หมอนี่มันเรียนอยู่ อาจารย์ทุกคนในคณะรู้จักมันหมดนั่นแหละ”

เขาจำได้แม่นว่าคนในรูปคือธนานพเพราะเคยเห็นนายคนนี้ไปไหนมาไหนกับดาริกาอยู่บ่อยๆแถมยังเป็นถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของนักการเมืองทรงอิทธิพล ไหนจะพ่วงท้ายตำแหน่งเด็กเกเรประจำมหาวิทยาลัยอีก

“หมอนี่มันเรียนซ้ำมาตั้งสองปีแล้ว อยู่คณะเดียวกับดาว  รู้สึกว่าจะเป็นเพื่อนสนิทของดาวด้วยนะ

แกว่าไงนะ

ชายหนุ่มถามซ้ำ เมื่อมีชื่อของบุคคลที่เขาไม่คาดคิดเข้ามาเกี่ยวด้วย

อะไรวะ

เมื่อกี้แกบอกว่าไอ้นี่มันเป็นเพื่อนสนิทของดาวอย่างนั้นเหรอไอ้ภูมิ

เออ...มีอะไรหรือเปล่าวะกลินท์

กลินท์เผลอกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่น ดวงตาคมกริบพลันแข็งกร้าวขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ดาริการู้จักมัน...หล่อนรู้จักไอ้หน้าตัวเมียนี่!

แล้วการที่มันมายุ่งเกี่ยวกับพราวสิตางศุ์...หล่อนจะมีส่วนรู้เห็นด้วยหรือเปล่า เขาไม่อยากจะเชื่อ...ไม่อยากเลย หากใจมันโอนเอนไปทาง เชื่อแล้วมากกว่าครึ่ง ทุกอย่างไม่น่าจะบังเอิญได้เหมาะเจาะขนาดนี้ จู่ๆดาริกาจะไปเป็นเพื่อนกับมันได้อย่างไร แล้วหล่อนจะไม่รู้เลยหรือว่าเพื่อนสนิทของตัวเองมาข้องแวะกับพี่สาว

บางที...ดาริกาอาจจะมีส่วนรู้เห็นเป็นใจให้พราวสิตางศุ์รู้จักกับธนานพก็ได้ ใครจะรู้

ขอให้เป็นแค่ อาจจะเท่านั้นเถอะ...

“ว่าแต่แกไปรู้จักหมอนี่ได้ไงวะ”

“เรื่องมันยาว เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังตอนกลับถึงเมืองไทยแล้วกัน”

“อ้าว ไอ้นี่ พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงตอนนี้ฉันก็ส.ใส่เกือกไม่ได้ใช่ไหม แล้วมาบอกให้ฉันช่วยทำไมวะ กระตุ้นต่อมอยากรู้เลยนะเว้ย”

“เออ อีกไม่นานหรอก ฉันจะรีบเรียนให้จบ แกได้รู้แน่ๆ เพราะยังไงฉันก็ต้องรีบกลับไทยไปสะสางบางเรื่อง...รอไม่ได้เด็ดขาด แค่นี้นะ ฉันจะวางแล้ว”

“เฮ้ย เดี๋ยวดิ ไอ้กลินท์...”

กลินท์ตัดสายทิ้งโดยไม่สนใจเสียงเรียกจากปรายสาย  ตาคมจ้องรูปธนานพที่เขาได้มาจากโทรศัพท์ของพราวสิตางศุ์ในโน๊ตบุ๊คตรงหน้าด้วยแววตาสับสน  ข้อมูลใหม่ที่ได้รับรู้จากภูมิภัทรทำให้เขาพอจะเดาออกแล้วว่าพราวสิตางศุ์รู้จักธนานพได้อย่างไร แต่เขาไม่กล้าคิด...ไม่กล้าคิดเลยว่าดาริกาจะนำพาพราวสิตางศุ์ให้มาเจอกับไอ้เศษสวะนั่น

ไม่หรอก...ดาริกาต้องไม่ทำอย่างนั้น หล่อนรู้ดีอยู่แก่ใจว่าพราวสิตางศุ์เป็นคู่หมั้นของเขา...เขาที่เป็นพี่ชายที่หล่อนแสนรักและเคารพคนนี้ แล้วหล่อนจะกล้าชักจูงผู้ชายคนอื่นมาให้พราวสิตางศุ์เชียวหรือ

แต่ถ้าหล่อนทำอย่างนั้นจริงๆล่ะ...

ถ้าดาริกาเป็นคนนำพาให้ธนานพเข้ามาในชีวิตของพราวสิตางศุ์จริงๆ...

ถ้ามันเป็นอย่างนั้น เขาคงไม่อาจกลับไปรู้สึกดีๆกับคนที่กล้าทรยศหักหลังเขาอย่างเลือดเย็นได้อีก ต่อให้คนๆนั้นจะเคยเป็นเด็กผู้หญิงที่เขารักและเอ็นดูมากขนาดไหนก็ตาม...

ยังไงก็ไม่มีวัน!





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 7 : บทที่ ๖ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10256 , โพส : 21 , Rating : 91% / 11 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 21 : ความคิดเห็นที่ 2259
ตูว่าแล้ว มันต้องโยงมาหาดาว ตามสไตล์นิยายน้ำเน่า 5555 เรื่องไม่พอเรื่องก็ยังดึงมาได้ หมั่นไส้พระเอกโว้ยยยยยย
Name : Thikansichompoo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Thikansichompoo [ IP : 1.47.11.147 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤษภาคม 2559 / 01:57
# 20 : ความคิดเห็นที่ 2135
เปลี่ยนพระเอกเหอะ นังเดือนก้ร้ายเกิด
Name : Lady Keppo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lady Keppo [ IP : 49.49.243.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2559 / 23:21
# 19 : ความคิดเห็นที่ 2134
กลินท์ไม่ใช่พระเอกใช่มั้ย ขอล่ะ;?;
Name : [ARzlan_K] < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [ARzlan_K] [ IP : 171.100.76.240 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2559 / 22:34
# 18 : ความคิดเห็นที่ 2107
อีกลินท์ อีผี 5555 สมงสมองไปหมดล้าา
Name : Paphanun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Paphanun [ IP : 171.96.170.27 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2559 / 01:42
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1892
เฮ้อออออ!! กระบวนการความคิดของพระเอกเป็นเยี่ยงนี้ น่ากลัวว่าต่อให้กินปลาหมดทั้งทะเล...ก็คงไม่ช่วยอะไร
แนะนำให้เอาไม้หน้าสามตบกะโหลกแล้วพาไปผ่าตัดเปลี่ยนสมองโดยด่วนค่ะ 
Name : nanut bint zalam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nanut bint zalam [ IP : 103.26.22.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤษภาคม 2559 / 02:34
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1638
ซวยละดาว ๆม่ได้นะพี่กลิน ต้องฟังเหตุผลของดาวนะ ไม่เอา ไม่โง่นะ
Name : ชะนี [ IP : 103.26.23.218 ]

วันที่: 9 พฤษภาคม 2559 / 19:42
# 15 : ความคิดเห็นที่ 894
คนที่กลินท์โกรธควรเป็นเดือนป่ะ?ไม่ใช่ดาว? 
กินปลาบ้างก็ดีนะไม่ใช่กินแต่หญ้า
อินหนักมากก555555
Name : จันทร์เจ้า [ IP : 118.175.231.31 ]

วันที่: 29 เมษายน 2559 / 14:09
# 14 : ความคิดเห็นที่ 442
เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ
สนุกดีค่ะ
แต่พระเอกได้ทั้งพี่ทั้งน้องเลยเหรอคะมันเลยรู้สึกแปลกๆน่ะค่ะ
Name : Archy [ IP : 125.24.239.76 ]

วันที่: 15 เมษายน 2559 / 20:03
  • ความคิดเห็นที่ 442-1 (จากตอนที่ 7)
    มีนักอ่านหลายท่านถามเข้ามาเกี่ยวกับประเด็นนี้เยอะเลยค่า 5555
    ไรท์เตอร์เลยไม่รู้จะตอบยังไงดี อยากจะรีไรท์ใหม่ซะจริงๆT^T แต่ถ้ารีไรท์ใหม่ กลัวว่าปมมันจะไม่แน่นแล้วอาจจะต้องแก้กันยาวเลยล่ะค่ะ (เช่น เดือนมีไรกับพี่ไทม์ แล้วทำไมถึงไม่มีไรกับพี่กลินท์ที่เป็นคู่หมั้น แล้วอีกหลายๆปมที่มันเชื่อมกับประเด็นนี้)
    แต่รับรองค่ะว่าไรท์เตอร์จะไม่เขียนให้พี่กลินท์มั่วทั้งพี่ทั้งน้องไปพร้อมกันแน่ๆ5555
    นอกจากนี้ไรท์เตอร์ตั้งใจจะให้กรรมตามสนองเดือนในรูปแบบนี้ด้วยค่า
    แต่ถ้าทำให้รีดเดอร์รู้สึกไม่ดี ไรท์เตอร์ขอโทษด้วยนะค้าT^T ขอโทษจริงๆค่า
    Name : My Dear :) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ My Dear :) [ IP : 103.26.23.212 ]
    ส่งข้อความลับ
    วันที่:15 เมษายน 2559 / 20:31
# 13 : ความคิดเห็นที่ 312
ต้องโทษดาว......ยัดเยียดข้อหาชัดๆ
PS.  
Name : cerberus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cerberus [ IP : 124.120.93.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2559 / 22:36
# 12 : ความคิดเห็นที่ 267
อะไร? ดาวผิดอะไร!? ไม่นะ!????????
PS.  The only man who never makes mistakes is the man who never does anything.
Name : Teddy'enje < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Teddy'enje [ IP : 1.46.170.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 21:39
# 11 : ความคิดเห็นที่ 45
จะให้รู้จักจากดาวแล้วไงถ้ายัยเดือนไม่เล่นด้วยซักอย่าง ต้องโทษยัยเดือนไหม ที่ไปยุ่งกะเขาใช่ว่าเขาบังคับก็อีกเริอ่งแต่นี่นางเต็มใจเอง ชักอยากให้คุณภูมิหริอนายไทม์ก็ได้เป็นพระเอกศพเลยดูแล้วนายไทยังเอ็นดูดาวมากๆ แถมปกป้องจากคนอื่นด้วย
Name : เมเปิ้ล [ IP : 61.90.119.23 ]

วันที่: 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:26
# 10 : ความคิดเห็นที่ 42
กลัวจะเป็นเหมือน อิคุณพีอะ
Name : katicknam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katicknam [ IP : 115.84.117.80 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:36
  • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
# 9 : ความคิดเห็นที่ 39
คือ แบบกลินท์หลงมากอะไม่สนใจใครเลย สุดท้ายคนเดียวที่เสียใจคือดาวอะ อยากให้ภูมิมาเป็นคนปกป้องดาวอะ เอาแบบที่กลินท์จะต้องเสียใจไปตลอดกาลเลย
PS.  "We found him with his face down in the pillow, With a note that said "Ill Love her till I die."
Name : Midori_Ko < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Midori_Ko [ IP : 119.76.67.39 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:47
# 8 : ความคิดเห็นที่ 38
เกลียดกลินท์จัง เหมือนจะไม่รู้นิสัยของคู่มันตะวเองเลยนะ น้องดาวจะเจออะไรอีกนะ เห้อออ
Name : maiow-jung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maiow-jung [ IP : 1.46.14.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:43
# 7 : ความคิดเห็นที่ 37
สุดท้ายนางคงบอกเป็นแผนของดาริกากลินท์ก็คงจะเชื่อถูกต้องใช่ไหมครับ
Name : visr < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ visr [ IP : 180.183.141.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:03
# 6 : ความคิดเห็นที่ 36
มีแต่สมองเรียน ไม่มีสมองใช้ชีวิต????????????
Name : Oh.My God. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Oh.My God. [ IP : 183.88.156.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 05:20
# 5 : ความคิดเห็นที่ 35
อยากบอกว่าตอนนี้เกลียดอีกลินท์มากจนเข้าตับเข้าไต มันไม่มีสมองเรียนเมืองนอกเมืองนามาได้งัย
Name : วิภาภรณ์ [ IP : 122.59.116.20 ]

วันที่: 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:25
# 4 : ความคิดเห็นที่ 34
รอๆ มาเร็วๆนะไรท์คนเก่ง
Name : katicknam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katicknam [ IP : 115.84.119.111 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:45
# 3 : ความคิดเห็นที่ 33
มี ebookป่ะคะ อยากอ่านมากๆๆๆๆๆๆๆ
Name : Oh.My God. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Oh.My God. [ IP : 27.55.213.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:45
# 2 : ความคิดเห็นที่ 32
รอค้ามาเร้วๆน้าา
Name : preaw98 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ preaw98 [ IP : 223.205.242.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:29
# 1 : ความคิดเห็นที่ 31
มาเร็วๆๆๆๆๆนะคะ
Name : เมเปิ้ล [ IP : 171.96.176.193 ]

วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:00
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android