คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า)

ตอนที่ 8 : บทที่ ๗ 100%


     อัพเดท 3 มิ.ย. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : นิลปัทม์ นลินนิภา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นิลปัทม์ นลินนิภา
My.iD: https://my.dek-d.com/senate
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 23 Overall : 369,836
2,524 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2644 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 8 : บทที่ ๗ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10202 , โพส : 9 , Rating : 100% / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




บทที่ ๗

กลินท์ทำได้อย่างที่บอกกับภูมิภัทรไว้จริงๆ...

หลังจากพราวสิตางศุ์บินกลับไปประเทศไทยได้ไม่กี่วัน ชายหนุ่มก็เอาแต่คร่ำเคร่งอยู่กับวิทยานิพนธ์ที่ต้องทำส่งอาจารย์เป็นบ้าเป็นหลัง ทิ้งความยุ่งเหยิงในใจไปหมดสิ้น แล้วหันมาทุ่มความคิดทั้งหมดลงไปกับงานที่ทำ ไม่ถึงสี่เดือนหลังจากนั้น กลินท์ก็สามารถทำเรื่องเรียนจบได้ตามที่ตั้งเป้าหมายเอาไว้

และทั้งหมดนี่มันก็เป็นเพราะไอ้สารเลวนั่นแท้ๆที่ผลักดันให้เขาเรียนจบจนได้ เพราะถ้าเขาไม่รีบเร่งเรียนให้จบเพื่อกลับมาทวงสิทธิ์...มันคงพาคู่หมั้นของเขาไปเสวยสุขถึงสวรรค์ชั้นไหนแล้วก็ไม่รู้!

กลินท์มาถึงสนามบินตอนห้าโมงเย็น เขาเดินออกจากช่องทางผู้โดยสารขาเข้า พลางสอดส่ายสายตามองหาภูมิภัทรที่มาสัมมนาที่กรุงเทพฯซึ่งตรงกับวันที่เขากลับจากอังกฤษพอดี จึงนัดให้เพื่อนมารอรับ เพียงไม่นานเขาก็เห็นร่างสูงใหญ่ดูแปลกตาในชุดเสื้อแขนยาวสีขาวผูกไทด์กับกางเกงสแล็คสีดำของภูมิภัทร

ชายหนุ่มโบกมือให้คนที่เพิ่งลงจากเครื่องเล็กน้อย แล้วรอให้กลินท์เดินตรงมาหา

“โอ้โห้ ไม่เจอกันหลายปี หล่อขึ้นเป็นกองเลยนะเพื่อน สาวงี้มองตามกันคอแทบหักตาย”

ภูมิภัทรเอ่ยแซว พลางกอดคอผู้เป็นเพื่อนอย่างที่ชอบทำสมัยเรียน

“แกก็ควรจะดูสุขุมขึ้นกว่าแต่ก่อนไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมยังดูกะล่อนเหมือนเดิม งี้นักศึกษาสาวๆไม่หนีหายกันหมดเหรอวะไอ้ภูมิ มีอาจารย์เป็นพวกหัวงูแบบแกเนี่ย”

“หนีไม่หนีไม่รู้ แต่มีสาวคนนึงเขาไม่หนีฉันก็แล้วกัน”

“ใครวะ”

“น้องดาว น้องสาวคู่หมั้นของแกไง”

ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น กลินท์ก็ชะงักไปเล็กน้อย  ดีที่เขามีแว่นกันแดดสีดำคอยอำพรางไว้อยู่ ภูมิภัทรจึงไม่เห็นความผิดปกติจากตาคมของเพื่อนหลังได้ยินชื่อของดาริกา

ฮึ น้องดาวอย่างนั้นเหรอ...

“แล้วนี่แกจะไม่บอกให้คู่หมั้นรู้หน่อยเหรอวะว่าแกกลับมาแล้วน่ะ”

“ห้ามบอกเดือนเด็ดขาดเลยนะไอ้ภูมิ แม้แต่พ่อกับแม่ของฉันก็ให้รู้ไม่ได้ ถ้าพ่อกับแม่ฉันรู้ เดือนต้องรู้แน่ เพราะฉะนั้น...ห้ามปริปากบอกใครสักคน”

กลินท์กำชับเสียงเข้ม

“อ้าว ทำไมล่ะวะ”

“ไว้ฉันจะบอกแกทีหลัง”

“ไอ้นี่ ฉันเห็นแกมีลับลมคมในตั้งแต่วันที่แกโทรมาให้ฉันช่วยสืบประวัตินายธนานพแล้วนะ ตกลงว่ามันเรื่องอะไรกันแน่”

ภูมิภัทรหยุดเดิน แล้วหันมาถามเพื่อนด้วยสีหน้าจริงจัง เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีเรื่องบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นระหว่างกลินท์กับธนานพ  แต่ชายหนุ่มก็นึกไม่ออกว่าเรื่องอะไร

อย่าว่าแต่มีเรื่องกันเลย อยู่กันคนละประเทศขนาดนี้...เขาก็ยังคิดไม่ได้เสียทีว่ามันจะไปรู้จักมักจี่กันตอนไหน

“ฉันค่อยเล่าให้แกฟังในรถ ยังไงฉันก็ต้องบอกแกอยู่ดีเพราะต้องให้แกช่วย”

ได้ยินอย่างนั้น ภูมิภัทรจึงเลิกซัก แล้วหันมาถามถึงอีกปัญหาแทน

“ถ้ากลับบ้าน พ่อกับแม่แกรู้แน่ว่าแกกลับไทยมาแล้ว แล้วนี่จะไปอยู่ที่ไหน”

“เชียงใหม่”

“เฮ้ย ไกลไปหรือเปล่าวะ จะไปทำไม”

ภูมิภัทรถามด้วยความสงสัย ตั้งแต่กลินท์กลับมาก็มีแต่เรื่องให้ต้องแปลกใจอยู่ตลอดเวลา ไม่ใช่สิ...ต้องบอกว่าตั้งแต่วันที่มันโทรมาให้เขาสืบประวัติธนานพต่างหาก

“ไปตรวจดูโรงแรมแล้วก็จะไปดูห้องทำงานใหม่ด้วย ฉันเพิ่งโทรบอกผู้จัดการโรงแรมสาขานั้นเมื่ออาทิตย์ก่อนว่าให้เตรียมห้องไว้ให้ ว่าจะไปอยู่ที่นั่นสักอาทิตย์สองอาทิตย์”

กลินท์พูดพลางยกกระเป๋าใส่ท้ายรถหลังจากเดินมาถึงจุดหมายเป็นที่เรียบร้อย แล้วจึงปิดท้ายตามหลัง ก่อนจะหันมาบอกเพื่อนอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่คนฟังขนลุกแปลกๆ

“อีกอย่าง...ฉันต้องไปจับคนทรยศกับไอ้แมวหัวขโมยที่มันกล้ามาขโมยปลาย่างของฉัน!

 

 

ดาริกาเหลือบมองผู้เป็นพี่สาวเป็นระยะ ขณะที่มือก็ทาสีเล็บเท้าให้หล่อนไปด้วย มีหลายหนที่หล่อนทำท่าจะพูดแต่ก็ไม่กล้า จนกระทั่งพราวสิตางศุ์ที่กำลังนั่งดูหนังสือแมกกาซีนอยู่สังเกตเห็นหลายครั้งเข้า จึงเอ่ยขึ้นด้วยความรำคาญ

“แกมีอะไรจะพูดก็พูดมา ไม่ต้องมาทำท่าอึกๆอักๆ เห็นแล้วรำคาญลูกตา”

“คืนนี้ดาวขอไม่ไปงานวันเกิดเพื่อนพี่ไทม์ได้ไหมคะ”

ดาริการีบบอกความต้องการทันทีที่มีโอกาส

“ไม่ได้” พราวสิตางศุ์ปฏิเสธเสียงแข็ง “ถ้าแกไม่ไป ฉันก็ไปไม่ได้ หูตาของคุณอากรณ์มีอยู่เต็มเมือง ไหนจะเพื่อนของพี่กลินท์อีก ถ้าเกิดไปเจอเข้าตอนฉันอยู่กับไทม์จะทำยังไง”

พราวสิตางศุ์นึกถึงเมื่ออาทิตย์ก่อน ตอนที่ไปดูหนังกับธนานพและดันบังเอิญเจอภูมิภัทร...เพื่อนสนิทของกลินท์เข้าพอดีแล้วยังขวัญหนีไม่หาย โชคดีที่มีดาริกาไปด้วย ไม่อย่างนั้นหล่อนคงไม่รู้ว่าจะหาข้อแก้ตัวอะไรมาบอกให้ภูมิภัทรเชื่อถือได้

“แต่พรุ่งนี้ดาวมีเรียนแต่เช้านะคะ”

“โอ๊ย! นี่!” หญิงสาวปาหนังสือแมกกาซีนในมือใส่ศีรษะของคนที่เริ่มต่อรองอย่างไม่พอใจ

“จะคร่ำครวญอะไรนักหนา! ถ้าตื่นไม่ไหวก็หยุดเรียนไปวันนึงก็สิ้นเรื่อง! ไม่ได้ไปเรียนวันเดียวคงไม่ตายหรอก หรือแกจะไม่ไปกับฉัน”

ดาริกาเงียบ หล่อนไม่ได้ลังเลว่าจะไปหรือไม่ไป แต่ไม่กล้าบอกผู้เป็นพี่สาวต่างหากว่าไม่อยากไป...เพราะรู้ว่าพราวสิตางศุ์จะต้องไม่ยอมแล้วอาละวาดใส่หล่อน บังคับให้หล่อนให้ไปด้วยกันให้ได้

พอไม่ได้รับคำตอบ พราวสิตางศุ์ก็กอดอก ฮึดฮัดอย่างขัดใจ นั่งนิ่งอยู่สักพักก่อนจะนึกอะไรบางอย่างออก...เงื่อนไขที่ทำให้ดาริกายอมไปเป็นไม้กันหมาให้หล่อนโดยที่หล่อนไม่ต้องออกแรงบังคับให้เหนื่อยนั่นเอง

“ก็ได้  ถ้าแกไม่ไป งั้นฉันไปคนเดียวก็ได้”

ดาริกาใจชื้นขึ้นมาเมื่อพราวสิตางศุ์ยอมปล่อยให้หล่อนอยู่บ้าน หากประโยคต่อมากลับดับแสงสว่างแห่งความหวังของหล่อนลงฉับพลัน

“แต่ถ้าเพื่อนของพี่กลินท์หรือคนของคุณอามาเจอฉันอยู่กับไทม์แล้วเอาไปบอกพี่กลินท์ ฉันก็ไม่รู้ด้วยนะ”

“...”

“แกก็รู้นี่ว่าเขารักฉันมาก แล้วแกอยากให้เขาเสียใจเหรอที่รู้ว่าฉันมีคนอื่น”

คำพูดของพราวสิตางศุ์ทำให้ดาริกาปฏิเสธไม่ออก

ไม่ใช่เพราะไม่อยากให้กลินท์เสียใจหรอกเหรอ หล่อนถึงยอมไปไหนมาไหนพร้อมกับพี่สาวต่างมารดาและธนานพตามที่พี่สาวต้องการเพื่อกันข้อครหาต่างๆนาๆจากคนรู้จักที่มาเห็นเข้า หล่อนยอมไปนั่งเป็นส่วนเกินระหว่างคนทั้งสองเพียงเพราะไม่อยากให้ใครเอาไปพูดจนถึงหูกลินท์ 

ไม่อยากให้เขาต้องเสียใจที่มารับรู้ว่าพราวสิตางศุ์นั้นนอกใจ...

ไม่อยากเลย...

หญิงสาวเม้มปากแน่น ก่อนจะสั่นหัว

“ไม่ค่ะ”

“ดี งั้นแกก็ไปเป็นไม้กันหมาให้ฉัน เวลามีใครถามจะได้บอกว่าฉันไปเป็นเพื่อนแก เข้าใจไหม!

ดาริกาพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร พราวสิตางศุ์ยิ้มพอใจ ก่อนจะสะบัดเท้าออกจากการเกาะกุมของน้องสาวต่างมารดาอย่างแรง แล้วเดินนวยนาดขึ้นไปบนห้องเพื่อหาเสื้อผ้าใส่ไปงานวันเกิดเพื่อนของธนานพเย็นนี้ ปล่อยให้ดาริกาจัดการกวาดเล็บเท้าที่ถูกตัดทิ้งไว้และเก็บหนังสือแมกกาซีนที่หล่อนรื้อออกมาดูเข้าชั้นอยู่คนเดียว

พอหันกลับมาอีกที ดาริกาก็เจอจำเนียงยืนอยู่ทางด้านหลัง เห็นสีหน้าของหญิงชราจึงพอจะเดาได้ว่าจำเนียงคงได้ยินเรื่องที่หล่อนคุยกับพี่สาวเมื่อครู่หมดแล้ว หญิงสาวจึงรีบแจ้ง

“วันนี้ดาวคงกลับดึกนะคะป้าเนียง นอนก่อนได้เลยค่ะ ไม่ต้องรอ”

“ป้าไม่อยากให้คุณดาวไปเลยค่ะ เป็นผู้หญิงยิงเรือ...ออกไปเที่ยวกลางค่ำกลางคืนแบบนั้นมันอันตราย ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจะว่ายังไง...อะไรที่เสียไปแล้วมันเรียกกลับคืนไม่ได้นะคะคุณ คุณเดือนก็เหลือเกิน ทำไมต้องบังคับน้องด้วยก็ไม่รู้ น่าฟ้องเจ้าสัวนัก”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ดาวสัญญาว่าจะรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด ไม่ออกนอกลู่นอกทาง ป้าเนียงไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ยังไงดาวก็จะพาพี่เดือนกลับมาด้วย ไม่ปล่อยให้ไปเถลไถลที่ไหนแน่นอน”

ดาริการีบบอกเพื่อให้คนตรงหน้าคลายกังวลลง  หารู้ไม่ว่าจำเนียงไม่ได้ห่วงพราวสิตางศุ์เลยสักนิด  คนที่หล่อนห่วงคือดาริกาต่างหาก...ซื่อๆแบบนี้จะไปทันใครเขาที่ไหน ดีหน่อยที่ธนานพไปด้วย จำเนียงจึงวางใจได้บ้าง หล่อนคุ้นเคยกับธนานพจนรู้จักนิสัยใจคอมากพอสมควร...จึงรู้ดีว่าอย่างไรธนานพก็จะไม่มีทางทิ้งดาริกาให้ตกอยู่ในอันตรายชนิดไหนเด็ดขาด

กระนั้นจำเนียงก็อดกำชับคุณหนูของหล่อนไม่ได้

“ห้ามดื่มแอลกอฮอล์นะคะ ใครชวนไปไหนก็ห้ามไป แล้วก็ห้ามขึ้นแท็กซี่กลับบ้านมาคนเดียวหรือให้ใครที่ไม่รู้จักมาส่งเด็ดขาด ต้องรอกลับพร้อมคุณไทม์เท่านั้น รับปากป้านะคะคุณดาว”

“ค่า ดาวรับปากด้วยเกียรติของเนตรนารีเก่าเลย”

ดาริการับปากพลางทำท่าประกอบอย่างอารมณ์ดี  ถึงจำเนียงจะไม่บอก...หล่อนก็รู้ตัวว่าควรจะดูแลตัวเองอย่างไร

 

 

 

ดาริกามาถึงร้านอาหารกึ่งผับชื่อดังแห่งหนึ่งพร้อมกับธนานพและพราวสิตางศุ์ตอนทุ่มกว่าๆ  ทันทีที่มาถึงธนานพก็แนะนำหล่อนกับพราวสิตางศุ์ให้รู้จักกับแก๊งค์เพื่อนสมัยมัธยมของเขาที่หล่อนไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน...และเนื่องจากเขาไม่ได้ชวนเพื่อนร่วมกลุ่มของหล่อนมาด้วย หล่อนจึงไม่รู้จักใครสักคน  ต่างจากพราวสิตางศุ์ที่เป็นคนเข้าสังคมเก่ง เพียงครู่เดียวพี่สาวต่างมารดาก็พูดคุยกับเพื่อนของธนานพอย่างสนิทสนม ดาริกาจึงเหมือนถูกทิ้งลืมไว้คนเดียว

หญิงสาวเลยแก้เก้อโดยการเดินไปนั่งหลบมุมที่โซฟาตัวในสุด ปล่อยให้พี่สาวต่างมารดาและธนานพพูดคุยสังสรรค์กับเพื่อนอย่างสนุกสนาน และไม่ว่าใครจะมีน้ำใจยื่นแก้วอะไรต่อมิอะไรมาให้ หล่อนก็ปฏิเสธหมด รับอย่างเดียวคือน้ำผลไม้ที่ธนานพนำมาให้หล่อนเท่านั้น

“เบื่อหรือเปล่า ให้ฉันไปส่งเธอที่บ้านก่อนไหม พวกนั้นมันคงสนุกกันอีกนาน”

ธนานพถาม พลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆดาริกา เขาสังเกตเห็นตั้งแต่ตอนไปรับที่บ้านแล้วว่าหล่อนไม่มีสีหน้าเหมือนคนที่อยากมาปาร์ตี้เลย...คงจะถูกพราวสิตางศุ์บังคับมาอีกตามเคย

“ไม่ดีกว่าค่ะ ดาวอยากกลับพร้อมพี่เดือน”

“ตามใจ อยากกลับเมื่อไรก็บอกล่ะ ส่วนเดือนน่ะ...เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เขาอยู่กับฉัน”

หญิงสาวไม่อยากจะบอก...ที่หล่อนไม่ยอมกลับก่อน ก็เพราะไม่อยากทิ้งพราวสิตางศุ์ไว้กับเขาสองต่อสองต่างหาก ธนานพนั่งคุยเป็นเพื่อนหล่อนอีกสักพัก ก่อนจะผละออกไปเต้นกับพราวสิตางศุ์ที่ฟลอ ดาริกาจึงยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูเล่นแก้เซ็ง ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับรูปๆหนึ่งที่หล่อนเก็บไว้ตลอดเจ็ดปี แม้จะเปลี่ยนโทรศัพท์เครื่องใหม่แล้วก็ตาม

ภาพถ่ายของหล่อนกับกลินท์

ภาพแรกและภาพเดียวที่หล่อนมี...

ดาริกาจำได้ดีรูปนี้ถ่ายไว้ตอนที่กลินท์พาหล่อนไปทำแผลที่ริมบ่อน้ำในสวนสาธารณะใกล้โรงเรียน...วันนั้นเป็นวันแรกในรอบสามปีที่หล่อนมีความสุขที่สุดเพราะได้อยู่ใกล้เขาอีกครั้ง และก็เป็นวันที่หล่อนล่วงรู้ความในใจของเขาที่มีต่อพี่สาวต่างมารดาด้วยเช่นกัน

ดาริกานึกสงสัยมาตลอด...ทำไมหล่อนต้องเศร้าที่เห็นกลินท์หมั้นกับพราวสิตางศุ์

พอโตเป็นสาว หล่อนถึงได้เข้าใจ ความรู้สึกที่หล่อนมีต่อกลินท์มันเติบโตขึ้นตามตัวของหล่อนไปด้วย...มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกรักและเคารพเขาดุจพี่ชายเท่านั้น แต่มันกลายเป็นอีกความรู้สึกหนึ่งที่หล่อนไม่เคยรู้จักมาก่อนไปแล้ว หากหล่อนพร้อมเสมอที่จะเก็บความรู้สึกนี้ไว้กับตัว ไม่ให้ใครได้ล่วงรู้มัน...แม้กระทั่งคนที่เป็นต้นเหตุของความรู้สึกนี้

เมื่อถึงวันที่กลินท์กลับมา หล่อนจะกลับไปเป็นน้องสาวที่เขารักใคร่เอ็นดูดุจเดิม แล้วจะเก็บซ่อนความรู้สึกนี้ให้อยู่ในซอกลึกที่สุดของหัวใจ  

ปิดตายมันไว้อย่างนั้นตลอดกาล...

กลินท์จับจ้องหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่นั่งหลบมุมอยู่คนเดียวไม่วางตา...มุมที่เขานั่งอยู่ห่างจากโต๊ะของเพื่อนธนานพไม่เท่าไร เขาจึงสามารถเห็นทุกความเคลื่อนไหวของคนบนโต๊ะนั้นได้โดยสะดวก ช่างโชคดีที่แสงไฟในร้านอาหารกึ่งผับแห่งนี้เป็นแสงไฟสลัวๆ พราวสิตางศุ์กับดาริกาจึงไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีเขาเป็นเพื่อนร่วมร้าน

ดาริกาในวัยยี่สิบปีช่างดูแปลกตากลินท์ไม่น้อย...จากเด็กอายุสิบสามปี ไว้ผมสั้นเท่าติ่งหูโตเป็นสาวสวยขนาดนี้ เขาแทบจะนึกภาพเจ้าของใบหน้ากลมขาวที่มีมักคราบเหงื่อมอมแมมเกาะตามหน้านั่นไม่ออกเลย

แต่โตขึ้นขนาดนี้...ความร้ายกาจก็คงจะเจริญเติบโตตามไปด้วยกระมัง!

อาทิตย์หนึ่งมาแล้วที่กลินท์มาอยู่เชียงใหม่ คอยตามจับตาดูพฤติกรรมของธนานพและพราวสิตางศุ์รวมทั้งดาริกาโดยมีภูมิภัทรคอยช่วยเหลืออยู่ไม่ห่าง จนกระทั่งได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง...หลายอย่างที่ทำให้เขาต้องข่มความอดทนอดกลั้น รอวันระเบิดอีกครั้ง...ซึ่งก็คงจะอีกไม่นาน เขาต้องตามดูอย่างอดทน เพราะอยากรู้ว่าไอ้สารเลวนั่นมันจะหน้าด้านหน้าทนขนาดไหน  แม้ว่าต้องเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นว่าพราวสิตางศุ์มีคนอื่น...

และแสนจะเจ็บใจเมื่อรู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือคนที่ดาริกาเป็นผู้พามาให้พราวสิตางศุ์รู้จักจริงๆ!

“ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าโตขึ้นจะร้ายกาจได้ขนาดนี้”

“ใครวะ”

ภูมิภัทรที่นั่งอยู่ตรงข้ามเอ่ยถามด้วยความงุนงงกับการเปรยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยของเพื่อน

“ก็นั่นไง”

กลินท์พยักพเยินไปยังหญิงสาวที่กำลังนั่งดูดน้ำผลไม้พลางมองดูคนอื่นเขาออกไปสนุกกันอยู่คนเดียว ภูมิภัทรจึงมองตาม ถึงได้เข้าใจว่าเพื่อนหมายถึงดาริกา

“แกรู้ไหมไอ้ภูมิ ตอนที่ฉันรู้ว่าไอ้นั่นมันเป็นเพื่อนสนิทของดาว ฉันแทบไม่เชื่อเลยนะเว้ยว่าดาวจะพามันไปรู้จักกับเดือน...จนกระทั่งฉันได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง”

เฮ้ย ใจเย็นก่อนดิวะไอ้กลินท์ บางทีเรื่องทั้งหมดมันอาจจะไม่ได้เป็นแบบที่แกคิดก็ได้นะ

ภูมิภัทรรีบท้วง ดูเหมือนว่าเพื่อนของเขาจะฝั่งใจว่าดาริกาเป็นผู้ชักจูงให้ธนานพไปรู้จักกับพราวสิตางศุ์ไปเสียแล้ว

 แล้วแกจะให้ฉันคิดยังไงเหรอไอ้ภูมิ  ทุกที่ที่ฉันเจอเดือนกับไอ้สารเลวนั่นไปด้วยกันต้องมีดาวอยู่ด้วยทุกครั้ง จำไม่ได้เหรอ อาทิตย์ก่อนที่ฉันให้แกแกล้งบังเอิญไปเจอสามคนนั้นน่ะ...ดาวบอกแกว่าไง  ถ้าไม่ให้ฉันคิดว่าเด็กบ้านั่นเป็นไม้กันหมาให้เดือนกับมัน แล้วจะให้คิดยังไงอีกวะ!”

แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของดาวนี่หว่า แกน่าจะรู้ฤทธิ์ของแฟนแกดีนะไอ้กลินท์ ดาวเคยขัดคำสั่งของเดือนได้ที่ไหน

แกจะบอกว่าเดือนบังคับดาวงั้นเหรอ

กลินท์ตวัดสายตามองผู้เพื่อนอย่างไม่พอใจ เมื่อรู้สึกได้ว่าชายหนุ่มกำลังเข้าข้างดาริกา เขาเจ็บใจ...เจ็บใจที่สุดที่รู้ว่าดาริการู้เห็นเป็นใจให้ธนานพเข้าหาพราวสิตางศุ์ หล่อนรู้เรื่องทุกอย่างมาตั้งแต่ต้น เด็กผู้หญิงที่เขาเคยรักใคร่เอ็นดูกลับทรยศได้อย่างเลือดเย็น...

ใครไม่มาเป็นเขา ไม่มีทางเข้าใจหรอกว่าการถูกคนที่ไว้ใจหักหลังมันเจ็บแสบขนาดไหน!

ฉันไม่รู้ แต่ดาวที่ฉันรู้จักไม่ใช่คนแบบนั้น ไม่ใช่คนที่จะหักหลังใครได้แน่ๆ

แต่ฉันไม่รู้จักเด็กคนนั้น ฉันไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นคนยังไง เห็นหน้าใสๆแบบนั้นอาจจะร้ายกว่าที่คิดก็ได้...แกรู้จักไหมพวกข้างนอกสุกใสข้างในเป็นโพรงน่ะ

ภูมิภัทรขมวดคิ้วอย่างไม่เห็นด้วยกับคำของเพื่อน ถ้าเจ้าตัวมาได้ยิน...หล่อนคงเสียใจไม่น้อยที่ถูกคนที่เคารพเทิดทูนดุจพี่ชายแท้ๆว่าร้ายอย่างนี้ กลินท์คงไม่รู้ว่าดาริการักและเคารพมันมากขนาดไหน...ภูมิภัทรจำได้ ทุกครั้งที่เขาอยากเข้าไปพูดคุยกับหล่อนด้วยเรื่องอื่นที่ไม่ใช่เรื่องสารทุกข์สุกดิบของกลินท์ที่อยู่อังกฤษ  หล่อนก็จะเลี่ยงเขาตลอด  จนเขาต้องคอยโทรไปหากลินท์อยู่บ่อยๆ เพื่อที่จะได้เอาเรื่องของมันเป็นข้ออ้างเข้าไปพูดคุยกับดาริกา

ไอ้กลินท์ แกเคยบอกฉันเองไม่ใช่เหรอว่ารู้จักดาวมาตั้งแต่ดาวอายุแปดขวบ แล้วเด็กแปดขวบที่แกรู้จักคนนั้นมีนิสัยยังไงแกไม่รู้เลยเหรอวะ แกคิดว่าดาวจะกล้าหักหลังแกได้จริงๆน่ะเหรอ

ทำไมจะไม่ได้ ก็ตอนนี้ยัยนั่นก็กำลังทำอยู่ไม่ใช่หรือไง ถ้าเขาคิดว่าฉันเป็นพี่จริงๆ คงไม่พาไอ้เศษสวะนั่นมายุ่งกับเดือนหรอก!

“โอ๊ย ไม่คุยด้วยแล้วโว้ย ไปเข้าห้องน้ำดีกว่า ปวดหัว!

ภูมิภัทรผุดลุกขึ้นอย่างหมดความอดทน ยิ่งพูดคุย เขาก็ยิ่งได้ยินแต่สิ่งที่ให้ร้ายดาริกาออกมาจากปากของกลินท์  หากนั่งอยู่นานกว่านี้อีกหน่อย เกรงว่าเขาจะทนฟังไม่ได้แล้วลุกขึ้นมาต่อยหน้ามันไปสักหมัดสองหมัด

หลังจากภูมิภัทรเดินไปเข้าห้องน้ำ กลินท์ก็เบนสายตาไปมองยังฟลอเต้นที่มีร่างของคู่หมั้นสาวกับธนานพที่กำลังโยกตัวไปตามจังหวะเพลงช้าๆ เขาจะไม่โมโหจนทำอะไรขาดสติ...ถ้าไม่เห็นไอ้สารเลวนั่นกำลังจะโน้มลงไปจูบพราวสิตางศุ์ต่อหน้าต่อตา  ราวกับความอดทนที่มีมาตลอดอาทิตย์ถูกภาพตรงหน้าทำลายทิ้งไม่มีเหลือ กลินท์ลุกจากโต๊ะด้วยสีหน้าขึงขัง ก่อนจะตรงไปกระชากคอเสื้อของคนที่กำลังจะจูบคู่หมั้นของเขาให้หันมา แล้วฟาดหมัดใส่หน้าจนมันเซไปชนโต๊ะข้างๆล้มระเนระนาด

“เดือน”

“พี่กลินท์!

พราวสิตางศุ์มองคนตรงหน้าด้วยความตกใจ เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน! กลับกับพี่เดี๋ยวนี้!

ยังไม่ทันที่กลินท์จะลากพราวสิตางศุ์ให้เดินตาม ธนานพที่เพิ่งลุกขึ้นตั้งหลักได้ก็คว้าไหล่คนที่เพิ่งชกหน้าเขาเมื่อครู่ก่อนเอาไว้ ก่อนจะซัดกำปั้นหนักๆเข้าที่ใบหน้าคมอย่างแรงจนกลินท์ล้มลงไปกองกลับพื้น แล้วจึงตามลงไปต่อยซ้ำอีกหลายที คนที่กำลังเต้นกันอยู่บนฟลอตีวงห่างทันทีที่เกิดการตะลุมบอนกันขึ้นระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคน

เสียงร้องวี้ดว้ายที่ดังมาจากฟลอเต้นทำให้ดาริกาผุดลุกขึ้น เห็นอยู่ไกลๆว่าคนมีเรื่องกัน  แต่ไม่นึกว่าคนๆนั้นจะเป็นธนานพ พอเห็นแผ่นหลังของเขาอยู่ลิบๆ หล่อนจึงรีบวิ่งฝ่าวงล้อมเข้าไปดู

“เกิดอะไรขึ้นคะ”

ดาริกาหันไปถามพราวสิตางศุ์ที่กำลังยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้างๆ

“พี่กลินท์มีเรื่องกับไทม์  แกเข้าไปห้ามซินังดาว!

พอได้ยินชื่อของกลินท์ ดาริกาก็เบนสายตาไปมองชายหนุ่มสองคนที่กำลังฟัดกันนัวเนียอยู่บนพื้น หล่อนจำได้ว่าผู้ชายที่กำลังรัวหมัดใส่คนใต้ร่างคือธนานพ ส่วนอีกคน...คือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่หล่อนไม่คุ้น แต่ถึงแม้ใบหน้าของเขาจะดูคมเข้มชัดเจนขึ้นกว่าแต่ก่อนหรือรูปร่างของเขาจะเปลี่ยนแปลงไปมากมายเพียงใด  หากหล่อนก็จำได้ไม่เคยลืมว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่หล่อนโหยหามาโดยตลอด

พี่กลินท์

 “หยุดนะคะพี่ไทม์!

เมื่อเห็นธนานพกำลังเงื้อมือจะชกหน้ากลินท์อีกหมัด ดาริกาก็ตรงเข้าไปกระชากตัวของเขาให้ออกห่างตัวกลินท์ด้วยแรงทั้งหมด แล้วรั้งแขนของชายหนุ่มไว้เพื่อกันไม่ให้คนใจร้อนพุ่งเข้าไปซ้ำคนที่นอนกองอยู่บนพื้น ในขณะที่พราวสิตางศุ์ก็รีบวิ่งเข้าไปดูกลินท์ด้วยความเป็นห่วง

“ปล่อยฉันนะดาว! ฉันจะอัดมัน! มันกล้าต่อยหน้าฉัน!

“อย่านะไทม์! ห้ามทำอะไรพี่กลินท์อีกเด็ดขาด!

พราวสิตางศุ์หันมาสั่งเสียงเข้มใส่ธนานพที่กำลังสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของดาริกา ชายหนุ่มจึงได้แต่ยืนนิ่ง กำมือแน่น มองคนที่ตนเองรักประคบประหงมคู่หมั้นของหล่อนด้วยความเจ็บปวด

แต่ก็ช่างมันเถอะ...

เขาต้องอยู่กับความรู้สึกนี้มานานจนมันชินชาไปแล้ว...ตั้งแต่ที่รู้ตัวว่าเป็นได้อย่างมากก็แค่ตัวสำรองให้หล่อนได้อยู่ด้วยเพื่อคลายเหงายามที่ตัวจริงไม่อยู่ทำหน้าที่นั้น เขาก็ไม่เคยหวังให้หล่อนเลือกเขามากกว่าผู้ชายคนไหนอีกแล้ว

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น...ไอ้กลินท์!

ภูมิภัทรที่เพิ่งแทรกตัวเข้ามาอยู่ในวงล้อมได้สำเร็จเอ่ยถาม พอเหลือบไปเห็นรอยฟกช้ำตามใบหน้าของผู้เป็นเพื่อน ชายหนุ่มก็รีบตรงเข้าไปช่วยพราวสิตางศุ์ประคองร่างของกลินท์ที่นอนกองอยู่กับพื้นให้ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล แต่ใครจะรู้ว่าทันทีที่ทรงตัวขึ้นมาได้ กลินท์จะมีแรงหันไปหยิบขวดเบียร์เปล่าๆที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆมา แล้วเงื้อมือสุดแขนเตรียมฟาดไปที่หัวศัตรูตัวฉกาจที่ยืนอยู่เบื้องหน้าจนเขาร้องห้ามไม่ทัน

อย่าค่ะ

หากก่อนที่ใครจะเลือดออกยางตก ดาริกาก็รีบถลาเอาตัวมายืนบังหน้าธนานพ ขวดเบียร์ในมือกลินท์จึงหยุดห่างจากศีรษะของหล่อนไม่ถึงเมตร โชคดีที่เขายั้งมือไว้ได้ทัน...ไม่อย่างนั้นหัวของหล่อนคงแตกไปแล้ว

ความตกใจจากตาคมฉายขึ้นเพียงแวบเดียว ก่อนที่มันจะกลายเป็นเย็นชาแทนยามทอดมองหญิงสาวตรงหน้า

ถอยไป

ไม่ค่ะ

ฉันบอกให้ถอยไปไง

พอหล่อนยังยืนนิ่ง สบสายตาเขาราวกับต้องการจะท้าทายความอดทน กลินท์ก็ยิ่งโมโห ตวาดใส่หล่อนดังลั่น

ถอยออกไปเดี๋ยวนี้ดาริกา!

ถ้าพี่กลินท์จะเอาเลือดหัวใครออก ก็ฟาดหัวดาวมาได้เลย แต่ดาวจะไม่ยอมถอยห่างจากพี่ไทม์เด็ดขาด

กลินท์กัดฟันกรอด รอยเย็นชาในตาคมถูกกดทับด้วยความเดือดดาลแทน

ดาริกาปกป้องมัน หล่อนกำลังเห็นมันดีกว่าเขา...เห็นศัตรูของเขาดีกว่าพี่ชายที่หล่อนเคยบอกว่ารักนักรักหนาและเทิดทูนเหนือใครคนนี้!

สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นหลักฐานยืนยันชั้นดีว่าหล่อนรู้...รู้มาโดยตลอดว่าไอ้สารเลวนี่มันมายุ่งกับพราวสิตางศุ์  และกลินท์ก็จะไม่ปล่อยให้คนที่มันกล้าหักหลังมาลอยหน้าลอยตาท้าทายเขาอยู่อย่างนี้หรอก...

ไม่มีทาง!

“อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอนะ...ดาริกา”

กลินท์กระชับขวดเบียร์ในมือให้แน่นขึ้น แม้คนที่เผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้จะเคยเป็นเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักน่าเอ็นดูที่เคยวิ่งตามเขาต้อยๆในวันวาน หากมันก็ไม่ได้ทำให้เขาลดมือที่กำขวดเบียร์ลงแต่อย่างใด ซ้ำยังค่อยๆเงื้อมันขึ้นมากกว่าเดิม

 ดาริการู้สึกได้...รังสีอันตรายที่แผ่กระจายออกมาจากร่างสูงใหญ่ของกลินท์เหมือนจะข่มให้ร่างของหล่อนเล็กลงในพริบตา แวบนึงที่หล่อนเห็นความอำมหิตพาดผ่านนัยน์ตาสีดำสนิทของเขา

ตั้งแต่รู้จักเขามา...นี่เป็นครั้งแรกที่หล่อนรู้สึกกลัวคนตรงหน้าจับใจ

อย่านะคะพี่กลินท์...

“เฮ้ย อย่านะไอ้กลินท์ นี่ดาวนะเว้ย”

ภูมิภัทรที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบปรี่เข้าไปห้าม เช่นเดียวกับธนานพที่เริ่มดึงแขนของเพื่อนให้ออกห่างจากชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ

ถ้ามันกล้าเอาขวดเบียร์ฟาดหัวดาริกาจริงๆ...เขาไม่เอามันไว้แน่!

“หลบไปไอ้ภูมิ”

กลินท์บอกโดยที่สายตายังไม่ละไปจากหญิงสาวตรงหน้า

“ไอ้กลินท์ กลับเหอะ เรื่องมันชักเลยเถิดไปกันใหญ่แล้วนะเว้ย”

“ฉันบอกให้หลบไปไง”

“พอเหอะว่ะ ฉันว่า...”

เพล้ง!

ก่อนที่ภูมิภัทรจะได้พูดจบประโยค ขวดเบียร์ในมือกลินท์ก็ถูกฟาดลงบนโต๊ะข้างๆร่างบางอย่างแรง ดาริกากระตุกด้วยความตกใจแล้วเผลอหลับตาแน่น หล่อนรู้สึกเหมือนคนที่เพิ่งเฉียดความตายมาหมาดๆกระนั้น เฝ้าถามตัวเองซ้ำๆอย่างโง่เง่า...ทำไมหล่อนถึงกล้าเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงกับขวดเบียร์ในมือของกลินท์

ทำไมถึงกล้าทำทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าเขาจะไม่มีวันเมตตาอาทรต่อหล่อนอีกแล้ว...

ทำไม...

กระทั่งทุกอย่างเงียบสงบลง...หล่อนถึงค่อยๆลืมตาขึ้นมอง ก่อนจะเห็นเศษแก้วกระจายเกลื่อนอยู่บนโต๊ะข้างๆ โดยมีกลินท์ที่ยืนจ้องหน้าหล่อนด้วยสายตาที่คล้ายกับ...ชิงชัง รังเกียจ  

หลายครั้งหลายหนที่ดาริกาเคยจินตนาการถึงวันแรกที่หล่อนจะได้พบหน้าของกลินท์อีกครั้ง แต่ไม่เคยมีภาพไหนใกล้เคียงกับสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าของหล่อนในยามนี้เลย

ผู้ชายคนนี้ใช่พี่กลินท์ของหล่อนแน่หรือ...

ใช่แน่หรือ...

ถ้าใช่...แล้วความเอ็นดูที่เขาเคยมีให้หล่อนมันหายไปไหนหมดกัน

กลินท์เบือนสายตาจากหญิงสาวตรงหน้าไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังของหล่อน

 “ถ้ามึงยังไม่เลิกยุ่งกับเดือนอีก กูเอามึงตาย!

เขาบอกด้วยน้ำเสียงน่ากลัว ก่อนจะโยนปากขวดที่เหลืออยู่ในมือทิ้ง แล้วเดินไปดึงข้อมือของพราวสิตางศุ์ให้ก้าวตามอย่างไม่ปรานีปราศรัย พอไม่มีร่างสูงใหญ่ในคลองจักษุ ดาริกาก็เหมือนคนที่เพิ่งหาลมหายใจของตัวเองจนเจอ

“ไม่เป็นไรใช่ไหมดาว โดนเศษแก้วบาดบ้างหรือเปล่า”

ภูมิภัทรรีบเข้ามาดูหล่อนด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ค่ะ ดาวไม่เป็นไร”

“ไอ้กลินท์มันกำลังโกรธ อย่าไปถือสามันเลยนะ”

“ค่ะ ดาวเข้าใจดี คุณภูมิช่วยตามไปดูพี่เดือนกับพี่กลินท์หน่อยเถอะค่ะ ดูท่าพี่กลินท์จะโกรธมาก ดาวฝากคุณภูมิช่วยดูแลพี่สาวของดาวด้วยนะคะ”

ภูมิภัทรพยักหน้า รับไหว้จากหล่อน ก่อนจะเดินตามผู้เป็นเพื่อนออกไป และทันทีที่ไร้ร่างของคนนอก ธนานพก็หมุนดาริกาให้มาเผชิญหน้า ดวงหน้าคมเต็มไปด้วยความโมโหขณะว่าหล่อน

ทำบ้าอะไรของเธอวะดาว อยากโดนมันฟาดหัวแตกหรือไง คนเขาตีกัน ใครใช้ให้มายืนขวางหน้าแบบนี้!”

พี่ไทม์นั่นแหละที่บ้า เลิกเสียทีเถอะค่ะ ทะเลาะกันไปให้มันได้อะไรขึ้นมา

หล่อนว่าเขากลับด้วยความโกรธไม่แพ้กัน

เธอก็เห็นว่ามันมาหาเรื่องฉันก่อน

แล้วถ้าพี่ไทม์ไม่ไปยุ่งกับพี่เดือน พี่กลินท์จะมาหาเรื่องพี่ไทม์แบบนี้ไหมล่ะคะ

เดือนกับฉัน...เรารักกัน

ดาริการู้ดีเท่าๆกับที่คนตรงหน้ารู้ว่าเขากำลังหลอกตัวเอง...หลอกว่าพราวสิตางศุ์รัก ทั้งที่จริงนั้นไม่ใช่ หล่อนก็แค่เห็นเขาเป็นของเล่นขั้นเวลา...เห็นว่าดูดี ดูแพงเลยอยากซื้อมาไว้เล่นบ้าง แต่เมื่อตัวจริงกลับมายืนอยู่ตรงหน้า ของเล่นอย่างเขาก็ไม่มีประโยชน์สำหรับหล่อนอีกต่อไปแล้ว

ไม่จริงหรอกค่ะ พี่เดือนรักพี่กลินท์ เขาสองคนรักกัน พี่ก็เห็น

แล้วยังไง ถ้าเดือนยังอยากเจอฉันอยู่ ฉันก็ไม่สนอะไรทั้งนั้น!”

ธนานพบอกอย่างดื้อดึง ดาริกาจึงได้แต่จนคำพูด ความรู้สึกที่เพื่อนรุ่นพี่ของหล่อนมีต่อพราวสิตางศุ์มันถลำลึกไปมาก...มากเหลือเกิน หล่อนเคยเตือนเขาหลายครั้งหลายหนว่าให้เลิกยุ่งกับพราวสิตางศุ์ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป ก่อนที่เขาจะไม่สามารถปีนขึ้นมาจากหลุมลึกแห่งความทุกข์นั่นได้อีก  แต่เขาก็ไม่เคยเชื่อ...จนกระทั่งวันนี้มันมาถึง ดาริกาจึงไม่รู้ว่าจะสงสารหรือสมเพชเขาดี

จะว่าไปแล้วตัวของหล่อนก็ไม่ต่างอะไรจากธนานพในตอนนี้สักเท่าไรหรอก

ได้แค่สัมผัส...แต่ไม่อาจครอบครอง



นี่ยังไม่เต็มพิดกัด แค่เซิร์ฟๆ เดี๋ยวมาดูพัฒนาการความเลวและความแรงของฮีกัน555555 #ด่าพระเอกของเก๊าได้แต่อย่าแรง #อย่าเพิ่งขุดหลุมฝัง #น้องดาวยังไม่โดนรังแกฮีเลยยยยให้ความเป็นธรรมกับฮีหน่อยยยย  



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 8 : บทที่ ๗ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10202 , โพส : 9 , Rating : 100% / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1893
ง่าาาาาาาาาา... นางเอกนี่ก็พอๆ กับพระเอกเลยนิ  กลัวเขาจะเสียใจก็เลยต้องช่วยปกปิดให้พี่สาวนอกใจคู่หมั้นได้สะดวกโยธินซะงั้น
Name : nanut bint zalam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nanut bint zalam [ IP : 103.26.22.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤษภาคม 2559 / 02:55
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1085
พระเอกงี่เง่าจริงเลย
Name : omega < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ omega [ IP : 49.230.28.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2559 / 13:23
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1045
อุตส่าไปเรียนเมืองนอกเมืองนามา แทนที่จะฉลาดขึ้นมาบ้าง แหมมมมม น่าจะเปนดาวนะที่จะเอาขวดตีหัว จะได้เอาเลือดโง่ๆๆๆนั่นออกมาบ้าง
Name : Mina27 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mina27 [ IP : 84.251.123.35 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2559 / 20:21
# 6 : ความคิดเห็นที่ 315
ต๊าย!!นึกว่ามองเห็น ที่ไหนได้ตาบอดนี่..ดูก็ท่าทางฉลาดนะแต่ ไม่น่าเชื่อว่าจะโง่ น้องดาวหลบไป เจ้จะตบพระเอกสั่งสอน...
PS.  
Name : cerberus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cerberus [ IP : 124.120.93.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2559 / 22:49
# 5 : ความคิดเห็นที่ 50
นางเอกเริ่มน่าสงสารแล้ว
Name : 002718 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 002718 [ IP : 180.183.226.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2559 / 01:31
# 4 : ความคิดเห็นที่ 48
เข้มข้นมากกก
Name : katicknam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katicknam [ IP : 115.84.119.172 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มีนาคม 2559 / 22:33
# 3 : ความคิดเห็นที่ 44
จะมีอีบุ๊คป่ะคะ อยากอ่านทั้งหมดแล้ว
สนุกมากกกกกๆๆๆๆเลยค่ะ
Name : Oh.My God. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Oh.My God. [ IP : 180.183.17.93 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:28
# 2 : ความคิดเห็นที่ 43
อยากอ่านต่อแล้วอะ รีบมานะไรท์ คิดถึงดาริกา
Name : katicknam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katicknam [ IP : 115.84.117.80 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:37
# 1 : ความคิดเห็นที่ 40
อยากอ่านต่ออ่ะ อยากอ่านต่อเดี๋ยวนี้ 5555 สนุกกกกกกกกกก
PS.  You do not find time, but you have to make time
Name : pinzzz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pinzzz [ IP : 103.44.217.178 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:05
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android