END [ป๋อจ้าน] Facts about Yibo #จริงหรือป๋อ

ตอนที่ 27 : Facts #20 หวังอี้ป๋อสัญญา [ 100% ] END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    28 ก.ค. 63

Facts #20 หวังอี้ป๋อสัญญา


**รบกวนอ่านช่วงทอล์คด้วยนะคะ แจ้งเรื่องเลื่อนปิดพรีค้าบ



หลังจากคอนเสิร์ตจบลงผู้คนต่างทยอยเดินออกจากฮอลล์ เหลือเพียงผู้โชคดีที่ได้รับสิทธิพิเศษกับศิลปินอยู่เท่านั้น สิทธิพิเศษของงานล้วนขึ้นอยู่กับข้อตกลงของผู้จัดและค่ายว่าจะตกลงกันออกมาได้แบบไหน อย่างงานนี้ผู้โชคดีได้มาจากการสุ่มจากผู้ซื้อบัตรราคาแพงสุด บางคนก็ได้ไฮทัชบางคนก็ได้ถ่ายรูปเป็นกรุ๊ปซึ่งขึ้นอยู่กับดวงของแต่ละคน 


ระหว่างเดินมีเสียงเรียกของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ผมเคยเธอคนนี้อยู่ๆ ตามงานอีเวนต์และสนามบิน เฉินจั๋วเสวียนเป็นแฟนคลับบลัดที่ผมสนิทด้วยมากที่สุด โดยปกติแล้วผมมักจะสวมใส่แมสก์หรือสิ่งที่สามารถปกปิดใบหน้าได้ตลอดแต่จั๋วเสวียนเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้จักใบหน้าจริงๆ ของเซียวจ้าน


จ้านเกอใช่มั้ยคะเฉินจั๋วเสวียนยิ้มกว้างหนูนึกว่าเกอจะไม่มาแล้วซะอีกค่ะ


เราอายุห่างกันห้าปีได้ เธอเป็นคนน่ารักสดใสคุยง่ายเลยทำให้เราค่อนข้างจะสนิทกัน เราพบกันครั้งแรกเมื่อสองปีก่อนหน้าในงานแฟนมีตติ้งของบลัด


พอดีเกอไปงานแต่งของพี่สาวมาน่ะเอ่ยตอบตามความจริง 


งั้นเหรอคะ หนูเห็นเกอบนเครื่องด้วยแหละแต่แค่จากด้านหลังเลยไม่แน่ใจ เกอได้นั่งข้างป๋อเกอด้วย หนูอิจฉาอ่าจั๋วเสวียนพูดขำๆ ใบหน้าไม่ได้จริงจัง 


เกอกลัวโดนสาปจะแย่


หากคนรู้ว่าผมเป็นแฟนคลับของบลัดคงถูกสาปแช่งแน่ๆ ว่ากำลังคุกคามศิลปินไม่เว้นระยะห่างให้พวกเขา ในขณะที่ความจริงมันคือเรื่องบังเอิญอยู่เหนือการควบคุมทั้งสิ้น ถ้าเลือกได้เซียวจ้านอยากจะเลือกอยู่ให้ไกลเลยล่ะ เขาเองก็เคยบินตามบลัดอยู่บ้างแต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่จะอยู่ใกล้ชิดกันขนาดนี้ ต่อให้จะชอบมากแค่ไหนก็ต้องเว้นระยะห่าง


ไม่หรอกค่ะพวกเขาไม่รู้หรอกว่าเป็นจ้านเกอ หนูสัญญาว่าจะไม่บอกใคร อีกอย่างเกอไม่ได้ใส่แมสมาแสดงว่าไม่ได้มาในนามแฟนคลับตัวยงของอี้ป๋อใช่ไหมล่ะคะ ผมพยักหน้าตอบ


 ขอบใจนะ


เกอจะกลับแล้วเหรอคะ


คิดว่าแบบนั้น


งั้นเราไปหาอะไรทานแถวๆ นี้กันมั้ย หนูหิวมากเลยถึงจะหิวอยู่หน่อยๆ ก็ตามแต่จิตใจมันกระวนกระวายอยู่แบบนี้กินไม่ลงหรอก พอดีเกอมีธุระต่อน่ะ


เซียวจ้านไม่อยากให้อี้ป๋อต้องรอ ไม่อยากให้เขาพบกับความว่างเปล่า


เสียดายจังเลย ไม่ได้เจอเกอมานานมาก หนูคิดถึงจ้านเกอมากๆๆ ช่วงหลังๆ ไม่เห็นเกอตามบลัดเลย หนูนึกว่าเกอจะมีปัญหาอะไรซะอีก พอเห็นเกอวันนี้ก็สบายใจแล้วค่ะ


ช่วงก่อนเกอยุ่งๆ ไม่มีเวลาเลยเซียวจ้านโกหก  “หลังจากนี้คงได้เจอกันบ่อยๆ


เพราะหลังจากนี้ไปเขาจะไม่หนีอีกแล้ว


จะกลับมาเป็นเซียวจ้านคนเดิม


คิกๆ ไว้เจอกันงานหน้านะคะ


ครับ


ปลีกตัวแยกจากจั๋วเสวียนทันที ใช้เวลาหาแท็กซี่อยู่พักใหญ่เนื่องจากผู้คนค่อนข้างมาก คนนับหมื่นมากระจุกรวมกันอยู่มาใช่เครื่องแปลกที่รถสาธารณะจะหายากขึ้น ตัดสินใจเปลี่ยนมาใช้รถไฟฟ้าแทนซึ่งจะต้องเดินออกจากตรงนี้ไปไกลถึงสองกิโลเมตร จะขึ้นบัสผู้คนก็ต่อแถวยาวเป็นห่างว่าว ดังนั้นกับสถานการณ์ตรงหน้ารถไฟฟ้าคงจะดีที่สุดแม้จะต้องเดินไกลหน่อย ถ้าเลือกรออยู่ตรงนี้ก็ไม่รู้ว่าจะได้ออกจากตรงนี้เมื่อไหร่ ไม่ได้มีแค่เขาที่คิดแบบนี้คนอื่นๆ ก็คงคิดเช่นเดียวกัน  


เหงื่อเริ่มออกตามร่างกายอีกครั้งเพราะไอความร้อน แอร์บนรถไฟฟ้าได้ช่วยชีวิตไม่ให้เซียวจ้านเป็นลมไปเสียก่อน นั่งรถไฟประมาณเกือบยี่สิบสถานีจึงจะถึงที่หมาย ระหว่างรอสมาร์ทโฟนถูกหยิบออกมาเล่นฆ่าเวลา ความจริงเซียวจ้านแทบจะไม่ค่อยมีสมาธิเลย เขาค่อนข้างกังวลอยู่ไม่น้อย ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรหรือทำตัวยังไง


เซียวจ้านไม่อาจทราบว่าจมอยู่กับภวังค์ความคิดนั้นนานแค่ไหน พอรู้ตัวอีกทีเสียงประกาศสถานีต่อมาซึ่งเป็นจุดหมายก็ได้มาถึง ณ เวลานี้คนลงค่อนข้างน้อยเลยไม่ต้องเบียดกับคนรอบข้าง เดินตามเส้นทางมาเรื่อยๆ จนกระทั่งออกจากสถานีมาหยุดอยู่หน้าถนนสตรีทฟู๊ดแถวมหาวิทยาลัยเก่าของตัวเอง เขาเคยเรียนอยู่ที่นี่เมื่อสามปีก่อน  


พอมองสภาพตัวเองแล้วเขาคิดว่าควรหาอะไรมาเปลี่ยน แถวนี้มีร้านเสื้อผ้าบางร้านเปิดอยู่ด้วยไม่ลังเลเดินเข้าร้านแถวนั้นทันที เสื้อเชิ๊ตสีขาวและกางเกงเข้าเซ็ตกับสูทถูกเปลี่ยนมาเป็นเสื้อยืดแขนสั้นสไตล์ที่เขามักจะสวมใส่กับกางเกงยีนส์สีอ่อนแทนก่อนจะเดินหาร้านรองเท้าแตะ


หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ รีบตามหาร้านโอเด้งร้านประจำตั้งแต่สมัยเรียน จำได้ลางๆ ว่าร้านตั้งอยู่ในตรอกแถวๆ นี้ ไม่ได้อยู่ลึกมากแต่ก็ไม่ได้อยู่บนเส้นถนนสายหลัก ด้วยความที่สภาพปวดล้อมและร้านค้าแถวนี้ค่อนข้างเปลี่ยนไปเลยใช้เวลาหาอยู่สักพัก เขาไม่ได้มาเหยียบสถานที่แห่งนี้นานมากๆ แต่บรรยากาศรอบข้างยังคงเหมือนเดิม กลิ่นอายที่เซียวจ้านคิดถึง


สถานที่ที่เราพบกันครั้งแรก


ความทรงจำในวันวานยังคงอยู่


สถานที่แห่งความทรงจำ...จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง


หวนกลับมานึกช่วงเวลานั้นอีกครั้ง ความทรงจำแสนมีค่าของเซียวจ้าน


นั่งรอหวังอี้ป๋อมาร่วมสองชั่วโมงได้ ลูกค้าของร้านต่างทยอยทานเสร็จจนเหลือแค่ผม อีกไม่นานวันใหม่ก็ใกล้เข้ามา เมื่อถึงเวลาปิดร้าน ณ ที่ตรงนี้เงียบสงัดไม่มีผู้คนแม้แต่น้อย แต่ความตื่นเต้นในกายมันปะทุตั้งแต่ครั้งแรกที่มาถึงและตอนนี้มันยังคงอยู่ไม่ได้จางหายลงแม้แต่น้อย


จนเวลาล่วงเลยเข้าสู่อีกวันหนึ่ง ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครคนหนึ่งดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เสียงหอบหายใจบ่งบอกว่าคนๆ นั้นเหนื่อยมากขนาดไหน ตามสัญชาตญาณของมนุษย์ก็มักจะหันไปมองต้นเสียงโดยอัตโนมัติ เซียวจ้านก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน


แฮ่ก คุณ...รอนานไหมผมรีบลุกจากเก้าอี้ส่ายหัวปฏิเสธไม่คิดว่าเกอจะมา ขอโทษที่ทำให้รอนานนะครับ” 


แม้จะเพิ่งเห็นหน้าแต่ความรู้สึกคิดถึงกลับปะทุขึ้นมา เราอยู่ห่างกันเพียงแค่นี้เอง


เท้าของเราต่างค่อยๆ ย่างก้าวเข้าหากันราวกับถูกรงดึงดูดดึง ร่างสูงของอีกฝ่ายสวมกอดเข้ากับคนตรงหน้าทันที เซียวจ้านกระชับอ้อมกอดนั้นเข้าหาตัว ฝ่ามือหนาที่ลูบบริเวณหลังไปมาทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก 


ผมดีใจมากๆ มากจริงๆเสียงทุ้มกระซิบข้างหู


ฮือออ ฮึก


ไม่เอา ไม่ร้อง


ฮือ อี้ป๋อ


ร้องทำไมครับ เขายืนปลอบผมอยู่สักพัก ทำไมเกอขี้แยจัง


มะ ไม่รู้” 


ไม่อาจกลั้นน้ำตาได้เลย มันเหมือนกับระเบิดเวลาที่ถูกตั้งค่าเอาไว้ไม่มีผิดเพี้ยนเพราะไม่สามารถกดความรู้สึกพวกนั้นได้อีกต่อไป


หวังอี้ป๋อคลายอ้อมกอดนั้น นิ้วของอีกฝ่ายกำลังเกลี่ยหยดน้ำตาบนใบหน้าของเซียวจ้านอย่างเบามือ อี้ป๋อทำทุกอย่างอย่างอ่อนโยน


เกอรู้มั้ยว่าที่ผ่านมาตรงนี้ของผมเจ็บมากขนาดไหน  เหมือนผมกำลังจะตายเลย


ผมรู้ว่าเกอทำทุกอย่างเพื่อปกป้องผม เพื่อให้ผมได้อยู่ในวงการนี้อย่างราบรื่บ เกอเลยเลือกที่จะเดินออกไปแต่เกอก็ไม่เคยถามผมสักคำเลยว่าผมต้องการมันไหม ผมโอเคหรือเปล่า เกอไม่เคยถามคำถามพวกนี้กับผมสักครั้ง ผมไม่ชอบเลยดวงตาของอี้ป๋ออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเกอเลือกที่จะแบกรับความเจ็บปวดพวกนั้นเอาไว้เพื่อให้ทุกฝ่ายสบายใจ แต่เกอก็ลืมสิ่งหนึ่ง...ความรู้สึกของผม เกอไม่นึกถึงความรู้สึกของผมเลยว่าผมจะรู้สึกยังไง


ขอโทษ…”


ตรงนี้มันเจ็บไปหมด เขาชี้เข้าหาอกซ้ายของตัวเอง ถึงอย่างนั้นผมก็โกรธไม่ลงอยู่ดี เพราะทั้งหมดนั่นเกอทำเพื่อผม


เป็นแบบนั้น เขาทำเพื่อหวังอี้ป๋อ แต่เขากลับลืมสิ่งหนึ่งไปนั่นคือความรู้สึกของคนตรงหน้า


ขอโอกาสได้ไหมเซียวจ้าน ขอโอกาสให้หวังอี้ป๋อได้กลับเข้าไปในชีวิตคุณอีกครั้ง


แหมะ


เขาไม่อยากทำร้ายความรู้สึกตัวเองมากไปกว่านี้แล้วไม่อยากทำร้ายหวังอี้ป๋ออีกต่อไปแล้ว


ฉะนั้นเซียวจ้านขอเห็นแก่ตัวดูสักครั้ง


เกอต่างหากที่ต้องเป็นคนพูดประโยคนั้นหยดน้ำตายังคงรินไหลไม่ขาดสาย


 เซียวจ้านต่างหากที่ต้องขอโอกาสจากคนตรงหน้า 


เป็นเพราะเขาอี้ป๋อถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้ เขานี่มันแย่จริงๆ เลย


ขอโอกาสกลับเข้าไปในชีวิตของอี้ป๋อได้ไหม?” ผมจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยของอีกฝ่ายสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายเราอีกแล้ว จะไม่ทำตัวแย่ๆ กับอี้ป๋อ จะไม่- อื้อ


ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายเคลื่อนเข้ามาก่อนประทับลงบนอวัยวะเดียวกัน ลิ้นร้อนถูกสอดใส่เข้ามา เซียวจ้านปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามอารมณ์ ไม่ปฏิเสธกลับให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เราจูบกันอยู่แบบนั้นเนิ่นนานพอสมควรจนอีกฝ่ายค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก


เข้ามาแล้วผมไม่อนุญาตให้ออกไปนะ


อื้อ จะอยู่กับนายจนกว่าจะถูกไล่เลยล่ะ


งั้นเรามาลองคบกันดูมั้ย


เขาค่อนข้าตกใจกับคำพูดของคนตรงหน้า ไม่คิดเหมือนกันว่าอี้ป๋อจะพูดประโยคนี้ออกมา ความจริงหากคนตรงหน้าไม่พูดเซียวจ้านจะเป็นคนพูดเอง


ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” 


กลัวเกอปฏิเสธ


เจ้าลูกหมาเอ๊ย  เกอยังไม่ได้พูดอะไรเลยผมหลุดขำเล็กน้อยคิดไปเองเก่งจัง


ก็คนมันกลัวหนิ เดี๋ยวนะถ้าแบบนี้ก็หมายความว่า…”


อืม คบกันนะอี้ป๋อยิ้มกว้างก่อนเข้ามาสวมกอดผมอีกครั้ง เป็นแฟนกัน


ผมโคตรมีความสุขเลยเซียวจ้าน!


อี้ป๋อใจเย็น นายเหมือนเด็กเลยผมลูบผมของอีกฝ่ายอย่างเอ็นดูช


ผมยอมเป็นเด็ก อี้ป๋อจะเป็นเด็กดีของเซียวจ้านครับ


ให้จริงเถอะ


ด้วยเกียรติของหวังอี้ป๋อเลย” 


เกอเชื่อ


เราต่างหัวเราะกันออกมา ในใจมันอบอวลไปด้วยความสุข รู้สึกอิ่มเอมใจจนไม่อาจปกปิดผ่านสีหน้าได้ ความหนักอึ้งในคราแรกได้หายไปจนหมดสิ้นแล้ว


จริงสิ ผมอยากพาเกอไปที่ๆ หนึ่ง พรุ่งนี้ไปด้วยกันนะครับ” 


ที่ไหน?”


พรุ่งนี้ก็รู้เขาไม่ยอมบอกไปกันนะ


อืม ไปกัน


แคนเซิลตั๋วเที่ยวบินในวันพรุ่งนี้เปลี่ยนมาเป็นในอีกสองวันข้างหน้าแทน ตั้งใจว่าจะอยู่เที่ยวกับอี้ป๋ออีกสักหน่อย ส่วนเรื่องเรียนได้บอกกล่าวชานยอลทำเรื่องลาเอาไว้ มันไม่ได้มีผลกระกับการเรียนเท่าไหร่ วิชาในวันจันทร์ไม่ได้สำคัญมากขนาดนั้น


ส่งข้อความกล่าวขอโทษลู่เจียก่อนนอนพร้อมกับบอกว่าจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ได้รับข้อความตอบกลับมาในช่วงสายๆ ของวัน ลุกออกจากเตียงนอนไปเตรียมตัวสำหรับขึ้นเขาในวันนี้


เราออกเดินทางช่วงเที่ยง แวะทานข้าวตามร้านระหว่างทางรสชาติอาหารไม่ได้แย่ออกจะดีเสียด้วยซ้ำ เราค่อยๆ ทานกัน เมื่อเสร็จสรรพก็ออกเดินทางต่อ ผมพยายามขอเปลี่ยนกับอี้ป๋อขับรถ ทว่าเขากลับไม่ยอมให้ขับโดยให้เหตุผลว่าอยากให้ผมพักผ่อน เขาควรเป็นคนที่สมควรพักมากกว่าผมอีก


เดินทางมาถึงเขาลูกหนึ่งในต่างเมือง มันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ไม่ถูกแพร่หลายมากนักท่องเที่ยวจึงค่อนข้างน้อย โดยส่วนมากจะเป็นคนในพื้นที่เสียส่วนใหญ่ เราเช่าบ้านพักเล็กๆ หลังหนึ่งไว้ นำสัมภาระทั้งหมดมาเก็บเข้าที่ ตอนนี้เป็นเวลาค่อนเย็นผมและอี้ป๋อตัดสินใจไปเดินเล่นตามจุดชมวิวต่างๆ บรรยากาศลายล้อมไปด้วยต้นไม้สีเขียวขจีพร้อมกับมีสายลมโชยอ่อนๆ อยู่ตลอดเวลาทำให้รู้สึกสดชื่นอยู่น้อยๆ


เที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ หวังอี้ป๋อนำกล้องฟิล์มติดตัวมาถ่ายรูปเล่นด้วย ส่วนมากเขามักจะถ่ายวิวเก็บไว้ มีบางช่วงเขาแอบถ่ายผมซึ่งถูกจับได้บ่อยครั้ง เขาถูกเอ็ดไปหลายครั้งเพราะรูปพวกนั้นใบหน้าของเซียวจ้านมักเหวออยู่บ่อยๆ ใครจะไปชอบให้ถ่ายรูปตอนสีหน้าของตัวเองน่าเกลียดกันล่ะ


ถ้าจะถ่ายก็ขอกันดีๆ ก็ได้ เอ่ยด้วยความขุ่นเคือง


ถ้าบอกก็คงไม่ได้รูปน่ารักๆ ของเกอสิ


หมายความว่าปกติเกอไม่น่ารัก เกอเข้าใจแล้ว เดินออกจากบริเวณนั้นทันที เซียวจ้านทำตัวไม่น่ารักเลย


เฮ้ยจ้านเกอ! ไม่ใช่แบบนั้นนะ อี้ป๋อวิ่งตามออกมา ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น


“…”


ผมหมายถึงน่ารักคนละแบบ  หายเคืองตั้งแต่เดินตามมาแล้ว ก็แค่อยากแกล้งอีกฝ่ายเล่นอีกนิดหน่อย ขอโทษครับ มองกันหน่อย


“…”


ผมจะร้องไห้แล้วนะ


ร้องเลย


หายงอนนะครับ ท่าทีของอี้ป๋อเหมือนจะร้องไห้จริงๆ จ้านอ่า ไม่คุยจริงๆ เหรอ


โอ๋ๆ ไม่ร้องเนอะ ผมหัวเราะเบาๆ


เซียวจ้าน! แกล้วผมทำไม


หมั่นไส้


มานี่เลย ผมจะตีเกอ


น่ากลัวมากก


หวังอี้ป๋อวิ่งไล่ผมไปมาอยู่แบบนั้นสักพัก การวิ่งหนีหวังอี้ป๋อมันเหนื่อยเป็นบ้าเลย ยิ่งไม่ค่อยได้ออกกำลังกายด้วยแล้ว สภาพของพวกเราตอนนี้กำลังนั่งหอบกันอยู่ตรงม้านั่ง


 ช่วงเย็นเรานั่งชมพระอาทิตย์ตกดินอยู่หน้าที่พัก แสงอาทิตย์สีแสดค่อยๆ จางหาบไป ความมืดเริ่มเข้ามาแทนที่ เราย่างบาร์บีคิวกินกัน มีปัญหาเกิดขึ้นนิดหน่อยอย่างเช่นไฟไม่แรงบ้างล่ะ สุดท้ายก็แทบจะจัดการกับไม้บาร์บีคิวไม่ทันเพราะช่วงหลังๆ ไปกลับแรงเกินเหมือนโกรธที่ถูกบ่นไปก่อนหน้า มีดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นิดหน่อยแต่ไม่ใช่ในปริมาณมาก


ก่อนนอนมานั่งชมดาวบนฟากฟ้ากันก่อน ด้วยความที่คืนนี้ฟ้าค่อนข้างมากเลยทำให้เห็นดาวชัดเจนกว่าทุกวัน แสงจันทร์อ่อนๆ ยังคงสาดส่องอยู่บนนภาดังเช่นทุกคืนวัน


 “ดาววันนี้สวยเนอะแสงระยิบระยับบนนั้นไม่อาจละสายตาได้เลย


เอาแต่มองดาวไม่มองผมเลยหันมามองคนข้างๆ ที่มีสถานะแฟนทันที


หืม น้อยใจอะไรครับ” 


ไม่ได้น้อยใจสักหน่อย” 


เกอไม่มองดาวแล้วก็ได้ จะมองอี้ป๋อแทนดีมั้ย” 


ดีที่สุด มองแค่ผมคนเดียวก็พอเขายิ้ม 


งั้นอี้ป๋อก็อย่ามองใคร


ผมจะไปมองใครได้ เพราะเกอน่ะอยู่ตรงนี้มาตั้งนานแล้วมือผมถูกอวัยวะเดียวกันของออีกฝ่ายกุมขึ้นทาบอกหัวใจของผมมันเป็นของเกอ


หัวใจของเกอก็เป็นของอี้ป๋อ


หัวใจของเราค่างเป็นของกันและกัน


ผมไม่สัญญาว่าจะอยู่กับเกอตลอดไป แต่ผมจะอยู่กับเกอให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ อยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ แบบนี้หวังอี้ป๋อโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ผมรักคุณ รักคุณมากๆ เลยจ้านเกอ


เกอก็รักอี้ป๋อเหมือนกัน


ริมฝีปากของหวังอี้ป๋อเคลื่อนเข้ามาประทับกับหน้าผากมน ก่อนเคลื่อนลงต่ำมาอยู่ตรงอวัยวะะเดียวกันค่อยๆ ประกบลงไป


ดีใจที่ได้รู้จักนาย


ผมเองก็เหมือนกัน ขอบคุณที่เกิดมาเซียวจ้าน


ขอบคุณที่โลกนี้มีนายอี้ป๋อ


หากเปรียบหวังอี้ป๋อก็เป็นเหมือนกับดาวเหนือที่ส่องสว่างอยู่บนท้องฟ้าท่ามกลางมวลหมู่ดาวมหาศาลที่โอบล้อมเขาไว้ เซียวจ้านก็จะเป็นดั่งพระจันทร์ที่คอยเฝ้ามองดวงดาวดวงนั้นเติบโตจนไปถึงสุดปลายทางและอยู่เคียงข้างดาวดวงนั้นให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้เหมือนกัน


ขอบคุณทุกอย่างที่เหวี่ยงให้เรามาเจอกัน...หวังอี้ป๋อผู้เป็นความสุขของเซียวจ้าน


END



---

การเดินทางตลอดเกือบปีของเราได้สิ้นสุดลงแล้วค่ะ ฮือ ดีใจมากๆ ที่ได้ใช้คำว่าendสักที เดี๋ยวเรามาพูดคุยอีกทีหนึ่งหลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จนะคะ มีสิ่งที่อยากบอกรีดเยอะมากๆ เลยค่ะ หวังว่าทุกคนจะมีความสุขขณะที่อ่านFacts about Yiboนะคะ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะที่ติดตามกันมาถึงทุกวันนี้


***แจ้งเลื่อนปิดพรีค่า เนื่องจากตอนนี้ยอดน่อยมากๆ เลยค่ะรวมถึงมีเนื้อหาบางส่วนที่ต้องทำการรีไรท์ เราเลยจะขอเลื่อนปิดพรีไปเป็นวันที่15 สิงหาคม  และเราจะส่งต้นฉบับให้โรงพิมพ์ในวันที่16-17ค่ะ ใช้เวลาผลิตไม่น่าเกินสองอาทิตย์หรือไวกว่านี้ ช่วงจัดส่งหนังสืออยู่ที่สิ้นเดือนสิงหาถึงต้นเดือนกันยายน ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้รอนานขึ้นอีกนิดหนึ่ง เราอยากให้ผลงานชิ้นนี้ออกมาดีที่สุดด้วยคับ สำหรับใครที่ต้องการพรีหนังสือสามารถกรอกฟอร์มได้เลยค้าย ไม่มีการre-printนะคะ ขอบคุณมากๆ ค่า 


แวะมาอัปเดตโปสการ์ดสำหรับผู่ที่สั่งซื้อรูปเล่มค่า ใครสนใจยังสั่งด้อยู่ค้าบ

พรีรูปเล่ม: https://forms.gle/VqcNWewnbaY8TpKy8


ของจริงไม่มีลายน้ำค้าบ

@wishone__
#จริงหรือป๋อ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

440 ความคิดเห็น

  1. #435 My love markbam (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 23:48
    ขอบคุณนะไรท์สนุกมาก
    #435
    0
  2. #415 palmpypoko (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 01:05
    จบแล้วววววววว
    #415
    0
  3. #402 Brownies.K (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 14:25

    รอนุก่อนนนน เก็บตังอยู่ค่าาาาา

    #402
    0
  4. #401 suwannanung1311 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 19:44
    มีขายตามที่ร้านหนังสือนานอินทร์ไหม
    #401
    1
    • #401-1 since98(จากตอนที่ 27)
      21 กรกฎาคม 2563 / 22:39
      ไม่มีค่า เป็นแบบทำรูปเล่มเองค้าบ สั่งได้ถึงวันที่31นี้เลยค่า ถ้ายอดยังน้อยอาจจะขยายเวลาอีกหน่อยค่า
      #401-1
  5. #400 H.I.D.E. (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 03:28
    รอเลยค่ะ
    #400
    0