END [ป๋อจ้าน] Facts about Yibo #จริงหรือป๋อ

ตอนที่ 22 : Facts #17 หวังอี้ป๋อสบายดี 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    2 มิ.ย. 63

Facts #17 หวังอี้ป๋อสบายดี

**แก้ไขตอนที่แล้วนะคะ หลังจากพิจ้านเจอป๋อ ผ่านมา2วีคถึงไปดื่มกับพิชาน


Chanyeol Part


ให้ตายสิ ไหนคนที่บอกว่าไม่ดื่มกลับฟุบอยู่กับโต๊ะแบบนั้นได้ล่ะ?


เซียวจ้านนะเซียวจ้าน เมื่อกี้แค่หายไปหาคนรู้จักแค่แป๊บเดียวเองกลับมาอีกทีคนที่ลากมาด้วยกลับฟุบไปเรียบร้อย ดูจากสภาพโต๊ะที่มีแก้วใสไร้ของเหลวอยู่เขาก็พอจะเดาได้ว่ามันเกิดไรขึ้น แต่จู่ๆ ทำไมเพื่อนของเขาถึงเปลี่ยนใจมาดื่มกัน แทนที่คนตรงหน้าจะเป็นฝ่ายดูแลผมตอนนี้สถานการณ์กลับกันไปหมดแล้ว


พอเห็นสภาพเพื่อนตัวบางแบบนี้แล้วจะให้ไปดื่มต่อก็กระไรอยู่ จัดการจ่ายเงินค่าเสียหายวันนี้ไปทั้งหมดก่อนแบกเซียวจ้านมายังรถ สภาพค่อนข้างทุลักทุเลอยู่ไม่น้อยเพราะต้องแบกเพื่อนและถือของออกมาด้วย ประตูรถถูกเปิดออกก่อนดันเซียวจ้านเข้าไป จัดการใส่เข็มขัดให้คนที่เมามายไร้สติถึงจะเดินไปยังฝั่งคนขับ


Chanyeol : จ้านเมากำลังพากลับบ้าน


ผมขับรถตรงดิ่งมาที่บ้านตัวเองเพราะไม่รู้รหัสเข้าอะพาร์ตเมนต์ของคนที่กำลังหลับปุ๋ย ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปส่งอะไรหรอก พามาที่บ้านก็ดีอีกอย่างตรงที่สามารถดูแลเซียวจ้านได้ ถ้าเกิดให้อยู่คนเดียวแล้วเผลอสะดุดล้มหัวฟาดพื้นคงไม่ดีเสียเท่าไหร่


ฮือ อี้ป๋อเซียวจ้านพึมพำออกมา


คิ้วได้รูปของคนข้างๆ ขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด ใบหน้านั้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ากำลังทรมานมากแค่ไหน ดูจากการที่เผลอละเมอชื่อของหวังอี้ป๋อคงจะคิดถึงน่าดูเลย


ดูก็รู้เลยว่าภายในใจเพื่อนตัวเล็กของเขาน่ะมันทรมานมากแค่ไหน


เซียวจ้านดูไม่เหมือนแต่ก่อน ผมสังเกตเห็นมาได้สักพัก ใครไม่สังเกตเห็นก็บ้าแล้ว เจ้าตัวหงอยและซึมอย่างเห็นได้ชัด ถึงจะพยายามยิ้มและทำตัวสดใสแค่ไหนแต่แววตาของคนเราไม่เคยโกหก


 ผมไม่อยากถามหรือเซ้าซี้อีกฝ่ายรอให้เขาบอกออกมาเองเมื่อพร้อม ไม่ใช่เพียงแค่ผมที่สังเกตเห็นความผิดปกตินี้ เพื่อนคนอื่นๆ เองก็สัมผัสได้เหมือนกัน แต่ทุกคนก็เคารพเซียวจ้านโดยการไม่ถามออกมา มันเป็นสิทธิ์ของเจ้าตัวนี่


ถ้าเขาสบายใจที่จะบอกก็คงบอกเอง


ช่วงอาทิตย์แรกยังไม่เท่าไหร่พอมาอาทิตย์ที่สองมันแย่ลงวกว่าเก่า สุดท้ายผมก็ทนไม่ไหวเพราะสภาพของเซียวจ้านแทบดูไม่ได้และมันแย่ลงจนน่าเป็นห่วง อาการเหม่อลอยเกิดขึ้นบ่อยครั้ง เขาซึมลงอย่างเห็นได้ชัด ถ้าปล่อยเอาไว้แบบนี้ผมกลัวว่ามันจะแย่ลงไปกว่าเดิม เซียวจ้านคนที่ดูแลตัวเองอยู่เสมอมีสภาพเข้าใกล้ซอมบี้เข้าไปทุกที แม้ตัวเองจะพยายามทำตัวให้สดใส ยิ้มบ่อยๆ เหมือนเมื่อก่อน แต่แววตาคู่สวยนั้นกลับเต็มไปด้วยความเศร้า


ความจริงผมรู้เรื่องนี้มาประมาณสัปดาห์หนึ่งแล้วล่ะว่าเกิดอะไรขึ้น ความผิดปกติพวกนี้นี้มันเกิดขึ้นจากอะไร  


บางทีผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน


ทั้งที่รักกันแท้ๆ แต่กลับไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้มันแม่งโคตรเจ็บปวดเลย


ขอโทษ


ผมไม่อยากเห็นใครทรมาน ไม่ว่าจะเป็นหวังอี้ป๋อหรือเซียวจ้าน


ได้แต่หวังว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้นในเร็ววัน


หรือผมควรจะยื่นมือเข้ามาช่วยเรื่องนี้กัน ถ้าทำจะถูกโกรธไหม?


 

ร่างของเซียวจ้านถูกอุ้มลงจากเครื่องยนต์ด้วยท่าเจ้าสาว ชานยอลรู้สึกว่าตัวของเซียวจ้านเบาลงกว่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ในคราแรกที่ได้พบเพื่อนจากแผ่นดินใหญ่คนนี้ชานยอลกลัวแทบตายว่าเซียวจ้านจะถูกลมพัดแล้วปลิวไป พออยู่เกาหลีได้สักพักสามารถปรับตัวเข้ากับประเทศนี้ได้ ร่างกายดูมีน้ำมีนวลขึ้นซึ่งนับว่าเป็นเรื่องดีเพราะเซียวจ้านผอมมากเกินไป อีกนิดคงเป็นโครงกระดูกเดินได้ไปแล้ว พอมาตอนนี้ร่างกายกลับซูบผอมลงแม้มันจะไม่ได้มากเท่าเมื่อก่อนเพื่อนอย่างเขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี


ชานยอลวางเพื่อนสนิทลงบนโซฟาตัวยาวอย่างแผ่วเบาก่อนจะกลับไปเก็บของลงจากรถยนต์ เขารักรถยนต์คันนี้มากเพราะมันเป็นสิ่งแรกที่เขาใช้เงินที่หาได้จากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองแลกมันมา ปาร์คชานยอลแสนจะภูมิใจกับตัวเอง


Wangyibo : เซียวจ้านเป็นไงบ้าง


Wangyibo : ปาร์คชานยอลอ่านแล้วตอบหน่อย


                แหม สั่งเป็นพ่อเลยนะไอ้เด็กนี่!


                จริงๆ ผมมีความลับอยู่อย่างหนึ่งและมันเกี่ยวข้องกับคนที่กำลังสนทนาด้วยตอนนี้ ผมรู้เรื่องทั้งหมดมาร่วมสัปดาห์ได้แน่นอนว่ารับรู้ออกมาจากปากของหวังอี้ป๋อ และเขาขอให้ผมช่วย คราแรกกะจะปฏิเสธไปแต่พอเห็นใบหน้าที่ซึมราวกับว่าโลกทั้งใบสลายไปจึงตอบตกลง


                อี้ป๋อไม่ไดต้องการให้ผมช่วยพูดหรือช่วยให้เจอ เขากลับให้ผมช่วยพูดถึงชีวิตประจำวันของเซียวจ้านแทน ดังนั้นช่วงนี้ผมคุยกับหวังอี้ป๋อมากกว่าพ่อแม่เสียอีก อีกนิดก็จะกลายเป็นแฟนหมอนี่แล้ว


ฮึ้ย แค่คิดก็ขนลุก!


                ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงนึกมุมนี้ของอี้ป๋อไปออก คงเห็นอี้ป๋อเป็นแค่ไอดอลคนหนึ่งที่มีภาพลักษณ์ที่ดีตามที่บริษัทสร้างไว้แค่นั้น แต่พอได้บังเอิญรู้จักตัวตนของหวังอี้ป๋อจริงๆ เด็กนี่ถึงจะชอบยั่วโมโหเขาไปหน่อยแต่ก็ไม่ใช่คนไม่ดีอะไร


                Chanyeol : ปลอดภัยครบสามสิบสอง


                Wangyibo : ไม่มีใครเข้าไปยุ่งกับเขาใช่ไหม


                นี่ก็หวงจังพ่อคุณ ทำไมไม่มานั่งเฝ้าซะเลยล่ะ


                Chanyeol : ไม่มีจ้า


                ผมกรอกตามองบนเพราะหมั่นไส้หวังอี้ป๋อนิดหน่อย จะให้มีใครเข้ามายุ่งได้ไงในเมื่อส่งข้อความยิกๆ ให้ผมส่งรูปเซียวจ้านรายงานแทบทุกสิบนาทีน่ะ แทบหมดสนุกเลยแกล้งๆ ส่งช้าบ้างอะไรบ้าง แล้วบังเอิญว่าช่วงที่ผมแกล้งไม่ส่งรูปให้ดันเป็นช่วงที่เซียวจ้านกำลังหลับอยู่พอดิบพอดี หันมาอีกทีก็เป็นแบบนั้นไปแล้ว


                ชานยอลไม่ได้ตั้งละเลยเซียวจ้านนะ พวกเขาก็โตๆ กันแล้วดูแลตัวเองได้


                แต่ยกเว้นตอนเมาไว้ตอนหนึ่ง


                Wangyibo : คุณถึงบ้านยัง อย่าเล่นมือถือตอนขับรถนะกลัวเขาเกิดอุบัติเหตุ


                ทั้งที่ห่วงขนาดนี้แท้ๆ ทำไมไม่มาหาล่ะวะ


Chanyeol : ...


Chanyeol : จะไม่ห่วงฉันหน่อย?


Wangyibo : ไม่ มีอะไรให้ห่วง เหอะ


หน๋อย ไอ้เด็กเวร


Wangyibo :ไม่ต้องแอบด่า


อ่าว รู้ได้ไงวะ


Chanyeol : เออ! ถึงบ้านสักพักแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงจะดูแลให้เป็นอย่างดี


Wangyibo : ขอบคุณ ฝากด้วยนะ


Chanyeol : ครับพ่อ


‘นี่ ถ้านายห่วงขนาดนี้มาที่บ้านฉันได้นะผมตัดสินใจลบข้อความนี้ออกไป กดปิดโทรศัพท์มือถือลงตามความเคยชินพร้อมถอนหายใจออก ผมอยากให้ทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันให้เรียบร้อย


แต่พอเห็นการกระทำที่พยายามจะออกห่างงของเซียวจ้านแล้วก็ไม่กล้าทำมันเสียเท่าไหร่ ในเมื่อเจ้าตัวตัดสินใจไปแล้วก็ต้องเคารพในการตัดสินใจนั้น


ผมเดินกลับเข้ามาในบ้านวางข้าวของไว้ตรงหน้าโซฟานุ่มที่มีร่างของเซียวจ้านนอนอยู่  พอมองแบนี้แล้วทำให้นึกถึงเหตุการณ์ในอดีตอยู่ไม่น้อย เขาเปิดโลกของผมให้กว้างขึ้นทำให้ได้รู้จักอะไรต่างๆ มากมาย ไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะเข้าไปยุ่งกรายกับวงการบันเทิงบ้านตัวเอง เมื่อสมัยมอปลายเห็นเพื่อนสาวๆ ในห้องเอาแต่กรี๊ดกร๊าดประจำเกือบทุกวันเลยเคยพยายามทำความเข้าใจแต่ก็เข้าไม่ถึงจริงๆ พอได้มาเจอเซียวจ้านเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปตอนนั้น


ตอนนี้ผมเข้าถึงมันทั้งหมดแล้วล่ะ เพราะโดนลากไปสัมผัสจริงนั่นแหละ



 ปาร์คชานยอล!’ รอยยิ้มแฉ่งถูกแต่งแต้มบนใบหน้าของคนที่กำลังเรียกชื่อเขาอยู่ วันนี้ว่างปะ


จะชวนไปไหนอีกล่ะผมก็พอจะเดาได้ว่าเซียวจ้านจะชวนไปที่ไหน


มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เพื่อนจากแผ่นดินใหญ่คนนี้เอ่ยชวน ครั้งนี้น่าเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนหลังจากที่เราเริ่มสนิทกันมาได้ครึ่งปี ถ้ารู้จักจริงๆ ก็คงจะปีกว่าแล้วล่ะ


ในวันแรกที่เรารู้จักกันเซียวจ้านยังมีท่าทางเงอะๆ งะๆ กับผมอยู่เลยเนื่องจากเจ้าตัวกำลังประหม่า แต่หลังจากนั้นไม่กี่วันพวกเราก็เริ่มสนิทกันแต่มันก็ไม่ได้สนิทมากอะไรขนาดนั้น จนกระทั่งเวลาผ่านมาสักพักนั่นแหละ พวกเราตัวติดกันอยู่บ่อยๆ ชอบอะไรคล้ายๆ กันอยู่หลายอย่าง คุยกันถูกคออะไรทำนองนี้


ไปหาอี้ป๋อกันนั่นไง! ทำไมซื้อล็อตเตอรี่ไม่ถูกแบบนี้บ้าง


ช่วงหลังๆ มาผมถูกชวน ไม่สิ ถูกลากให้ไปหาไอ้เด็กที่ชื่อว่าหวังอี้ป๋ออยู่บ่อยๆ มันเป็นช่วงปล่อยอัลบั้มใหม่จึงมีงานมากกว่าช่วงปกติ


ตอนนั้นที่ผมตกลงไปหาหวังอี้ป๋อกับเซียวจ้านครั้งแรกเป็นเพราะผมว่างไม่มีอะไรทำ และต่อจากนั้นผมมักถูกเซียวจ้านชักชวนตลอด มันก็สนุกดีไม่ได้แย่อะไร ออกจะเปิดโลกผมด้วยซ้ำ ช่วงหลังๆ ผมเริ่มขี้เกียจแต่ก็ถูกลากออไปอยู่ดี แต่มันไม่ใช่การบังคับอะไรผมก็ไปด้วยความเต็มใจ ถ้าจะไม่ไปอะไรก็มาบังคับไม่ได้!


อีกสาเหตุที่ไปด้วยก็เพราะแอบเป็นห่วงนั่นแหละ ไม่อยากให้ไปคนเดียวมันอันตราย เพราะสถานที่ที่แออัดไปด้วยผู้คนแบบนั้นเสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตึได้ง่าย ไหนบางทีจะมีการเบียดการวิ่งซึ่งเป็นเหตุสุดวิสัยด้วยแล้ว  ยิ่งเซียวจ้านตัวเท่าลูกหมาเกรงกว่าจะถูกชนจนปลิวไปน่ะสิ ผมเคยโดนดุด้วยว่าเป็นห่วงเกินเหตุและเจ้าตัวไม่ได้อ่อนแอถึงขั้นดูแลตัวเองไม่ได้


ก็คนมันเป็นห่วงจะให้ทำไงได้


อะไรอีก


‘mini fanmeeting’


เออ ไปก็ไป


แววตานั่นใครจะไปปฏิเสธลงเล่า


 

ชานยอลอี้ป๋อป่วยอะ เขาจะเป็นอะไรมากไหม


เมื่อ2ปีก่อนหวังอี้ป๋อป่วยเป็นไข้หวัดจนล้มลงกลางเวทีขณะที่ทำการแสดงใกล้จบลง สีหน้าของเซียวจ้านถอดสีอย่างเห็นได้ชัด หลังจากที่ค่ายออกมาอัปเดตอาการว่าปลอดภัยดีแล้วถึงแม้ใบหน้านั้นจะคลายกังวลลงแต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด  ผมจำได้ว่าเซียวจ้านเทียวไปขอพรที่โบสถ์อยู่บ่อยๆ


และคนที่รับกรรมไปด้วยก็คือปาร์คชานยอลคนนี้


ตอนแรกก็ไม่ได้อะไรหรอกแต่หลังๆ เขาเริ่มขี้เกียจไป แต่ก็ถูกเพื่อนตัวเล็กคนนี้ลากไปด้วยตลอดจนชิน มันก็ไม่ได้แย่นักหรอกแค่เขาขี้เกียจเท่านั้นเอง ยิ่งเป็นคนที่นานๆ ทีจะเข้าโบสถ์สักครั้ง แน่นอนว่าถ้าไม่ถูกแม่บังคับก็คงไม่เห็นร่างนี้ไปอยู่ที่นั่น


หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นอีกประมาณ2สัปดาห์ทุกอย่างก็กลับมาเข้าที่เข้าทาง สีหน้าอมทุกข์ของเซียวจ้านได้หายไปแล้ว นับว่าเป็นเรื่องดี

 


เห้อ แอนตี้แฟนอีกแล้ว จะอะไรกันนักกันหนาเจ้าของใบหน้าเรียงกำลังนั่งทำหน้าตาน่ากลัวอยู่บนเตียง ผมรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านอกมาจึงเอ่ยถามถึงสาเหตุด้วยความสงสัยไป อีกฝ่ายดูหงุดหงิดมากกว่าเดิมพูดร่ายยาวจนผมเกือบจะหลับแหนะ     


ย๊า นี่นายจะหลับไม่ได้นะฟังฉันให้จบก่อนสิ!’ เซียวจ้านสาธยายเรื่องราวเกี่ยวกับแอนตี้แฟนคนนั้นให้ผมฟังร่วมชั่วโมงด้วย จากน้ำเสียงแล้วคงจะโกรธน่าดู หลังจากนั้นผมก็เห็นเขานั่งรีพอร์ตแอ็กเคานต์นั้น สลับไอดีแจ้งรีพอร์ตบ้าง บอกเพื่อนบนโลกออนไลน์บ้างจนวันหนึ่งมันสำเร็จ


แอคนั้นปลิวแล้วนะเขาเดินมาบอกผมพร้อมรอยยิ้มกว้าง อี้ป๋อก็จะไม่ได้เจอข้อความจากป้านั่นอีกแล้ว


ถึงนายจะรีพอร์ตสำเร็จแต่มันก็หายไปแค่เดียวไม่ใช่เหรอ ยังไงเขาก็คงโดนจากคนอื่นอยู่ดี ไหนจะพวกสร้างแอคใหม่ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดอีก


ผมสงสัยว่าเขาจะทำไปทำไม เพราะยังไงไอดอลก็มีวิธีจัดการกับพวกแอนตี้อยู่แล้ว พวกเขาไม่มาสนใจการกระทำของแฟนคลับประเภทนี้หรอก พวกเขาก็มีวิธีรับมือของเขา


ก็ใช่ อย่างน้อยเขาก็ได้รับข้อความแย่ๆ ลดลงหนิเซียวจ้านละสายตาจากผมหันมองสิ่งรอบข้างแทนมันอาจจะแค่1วันหรือ1ชั่วโมง แต่อย่างน้อยๆ เขาก็จะได้เห็นแต่สิ่งดีๆ มันดีกว่าการเห็นข้อความด้านลบตลอดเวลานะ


‘…’


ส่วนพวกที่ผุดขึ้นมาใหม่ฉันก็จะกำจัดเอง! ฉะนั้นนายต้องมาช่วยฉันด้วย


 


ผมรู้ว่าเซียวจ้านรักหวังอี้ป๋อมากแค่ไหน  เซียวจ้านเป็นห่วงหวังอี้ป๋อยิ่งกว่าอะไร


ถ้าหากเส้นทางของหวังอี้ป๋อมีเกลียวหนามคดเคี้ยวเซียวจ้านจะเป็นคนกำจัดมันออกเพื่อให้อีกคนเดินได้อย่างปลอดภัยต่อให้ตัวเองจะเป็นอะไรไปก็ยอม


เซียวจ้านพร้อมแลกทุกอย่างเพื่อผู้ชายคนนั้น






ฮืออ อี้ป๋อเสียงละเมอปลุกผมออกจากภวังค์


ใบหน้าเซียวจ้านบิดเบี้ยวราวกับว่ากำลังทรมานอยู่ เขาคงจะกำลังฝันร้ายอยู่ ชานยอลคิดว่าฝันนั้นมันเจ็บปวดมากแค่ไหนถึงทำให้อีกฝ่ายร้องไห้ออกมา  เขาไม่อาจจินตนาการได้เลย


เขาตัดสินใจคว้าสมาร์ทโฟนเครื่องหรูออกมาเพื่อรีบส่งข้อความหาเจ้าของชื่อทันที ชานยอลคิดว่าอี้ป๋อคงใช้เวลาร่วม45นาทีในการเดินทางมาถึง เพราะระทางจากบ้านของหวังอี้ป๋อมาที่นี่ไม่ใช่น้อยๆ


Chanyeol : หวังอี้ป๋ออยากเจอเซียวจ้านไหม มาหาฉันที่บ้านเขากำลังฝันร้ายละมันเป็นเรื่องของนาย


ชานยอลพยายามปลอบคนที่กำลังนอนหลับด้วยความทรมานอยู่ซึ่งมันใช้เวลานานพอสมควรก่อนเซียวจ้านจะสงบลง สถานการณ์ตรงหน้าดีขึ้นมาหน่อย เขาถอนหายใจเพราะความโล่งอกออกมา


ถึงการกระทำจะบ่งบอกว่าไม่อยากเจอ ไม่อยากเห็นหน้าแต่จิตใจคงจะโหยหาอีกฝ่ายน่าดู


อยากเจอกันแทบตายแต่ก็ไม่ทำ ผมเลยสนองให้ทั้งคู่ไดเจอกันซะ ถึงอีกคนจะไม่มีสติก็เถอะมันอาจะช่วยได้บ้างแหละมั้ง ไม่มากก็น้อยแต่ถ้าเลวล้านที่สุดคือไม่ได้อะไรกับทำให้แย่ลงกว่าเดิม ผมเชื่อว่าอย่างหลังจะไม่เกิดขึ้นแน่นอน


 

Wangyibo : ถึงแล้ว เปิดประตู


หวังอี้ป๋อขับมอเตอร์ไซค์คันโปรดมาถึงไวกว่าที่คิดมาก คนที่อยู่ในสภาพไม่ค่อยเรียบร้อยนักใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโทงด้วยซ้ำ ถึงแม้เข็มนาฬิกาจะเข้าใกล้เลขหกแล้วก็เถอะ


แน่นอนว่าเจ้าบ้านที่ดีอย่างปาร์คชานยอลรีบออกไปเปิดประตูอย่างรวดเร็วโดยไม่ทักทายเขาเลยสักนิด ราวกับว่าตรงนี้ไม่มีปาร์คชานยอลยืนอยู่และประตูมันเปิดเองอย่างนั้น  


แหมม ไวเชียว


อี้ป๋อขับรถมาจอดด้านในบ้าน หมวกกันน็อกถูกนำออกจากหัวทำให้เห็นผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง เจ้าตัวจัดการกับสภาพหัวของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนตรงดิ่งเข้าไปด้านในโดยไม่สนใจเจ้าบ้านอย่างผมเลย อีกอย่างใบหน้านั้นบ่งบอกชัดเจนว่าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่


แค่สนิทกันนิดเดียวหวังอี้ป๋อก็ไม่เห็นหัวผมแล้ว


จะว่าไปมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เจอกันแล้วนี่หว่า


เห้อ


เอาเลย เต็มที่เลยหวังอี้ป๋อ


เมื่อจัดการล็อกประตูเพื่อความปลอดภัยเสร็จก็เดินลับเข้ามา เห็นอี้ป๋อนั่งอยู่ข้างๆ เซียวจ้าน ใบหน้าไม่สบอารมณ์ในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าเศร้าสร้อย แววตาฉายความเจ็บปวด โหยหาและเป็นห่วงออกมาได้อย่างดี 


ฝ่ามือหนาของคนอายุน้อยกว่าค่อยๆ สัมผัสเข้ากับใบหน้าของเซียวจ้านอย่างแผ่วเบา อี้ป๋อจ้องมองเพื่อนของผมอยู่อย่างเงียบๆ


เดินออกไปหยิบเครื่องดื่มมาให้แขกที่โผล่มาในยามวิกาล หย่อนสะโพกลงบนโซฟาเล็กก่อนจะยื่นเครื่องดื่มให้ไอดอลคนดัง เขารับขึ้นมาดื่มโดยไม่พูดอะไร จนกระทั่งมันหมดลงผมได้ยินเสียงถอนลมหายใจของเขา กระป๋องที่ผมส่งให้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนถูกวางไว้บนโต๊ะด้านหน้า


ปกติเขาคออ่อนเหรอ


จริงๆ ก็ไม่ได้ขนาดนั้นนะ แต่วันนี้แค่ดื่มอันที่มันแรงๆ เยอะเฉยๆเซียวจ้านก็พอดื่มได้แต่ไม่ใช่ในปริมาณมาก ยิ่งเจออันที่มีแอลกอฮอล์สูงอีกสภาพกเลยเป็นแบบนี้ อย่ามองฉันแบบนี้ดิ


ไม่ได้โทษสายตาดุๆ แปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ


แต่ฉันก็ไม่ดูให้ดีจริงๆ นั่นแหละผมควรจะนั่งอยู่กับเขาแท้ๆ ยิ่งสภาพจิตใจของเซียวจ้านไม่ปกติด้วย


อย่าโทษตัวเอง เดี๋ยวเขาตื่นขึ้นมาจะคิดมากอีก เดี๋ยวเขาตื่นขึ้นมาจะคิดมากอีก


จริงตามที่อี้ป๋อบอก เซียวจ้านเป็นพวกคิดมากจะตาย


เอ๊ะ ว่าแต่คำพูดนั่นไม่ได้เป็นห่วงผมหนิ!


ไอ้เราก็หลงดีใจ หวังอี้ป๋อนะหวังอี้ป๋อทำกันได้ลงคอ ผมได้ยินเสียงหัวเราะหึดังขึ้นใกล้ๆ ผมไม่ได้หัวเราะส่วนเซียวจ้านก็หลับอยู่ แสดงว่าเจ้าของเสียงก็มีเขาเพียงแค่คนเดียว รอยยิ้มร้ายๆ ปรากฏบนใบหน้าคนอายุน้อยกว่าอย่างไม่ปิด แน่นอนว่ามันทำเอาผมหงุดหงิดไม่น้อย


“เชื่อสิต่อให้มีนายนั่งอยู่เขาก็คงดื่มอยู่ดีพอมองหน้าเซียวจ้านแล้ววันนี้เขาคงต้องพักรบก่อน สัญญาเลยว่าครั้งหน้าจะเอาคืนหวังอี้ป๋ออย่างสาสม


นั่นสิ


ถ้าเซียวจ้านจะทำอะไรใครก็ฉุดไม่อยู่หรอก


ทำไมมาไว


ทำธุระแถวนี้พอดีผมเลิกคิ้วขึ้นเป็นการบอกนัยๆ ว่าไม่เชื่อ โอเค ผมรีบขับมา


ห่วงความปลอดภัยด้วยการมาถึงบ้านผมภายในครึ่งชั่วโมงได้แสดงว่าคงขับเร็วมาก เผลอๆ คงเลยเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนด ขายคงไม่ได้ขับเร็วเกินที่เขากำหนดใช่ไหม


อือมั้ง


ให้ตายสิผมถอนหายใจ


ยังไม่ตายอะไรคือการทำหน้าตายแบบนั้นกัน?


กวนตีนเราต่างหัวเราะออกมา ฉันกำลังเป็นห่วงนายนะ


รู้น่า ถ้าผมเป็นอะไรไปคุณก็คงขาดเพื่อนเล่นคิ้วผมกระตุกขึ้นทันที


ฉันไม่ใช้เด็กน้อยโว้ย


ทำไมเงียบ ไม่มีใครอยู่บ้านเหรอหวังอี้ป๋อทำเมินคำพูดของเขา


ความหงุดหงิดที่เพิ่งหายไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนมันกลับเข้ามาอีกแล้ว แต่ทำไมผมถึงรู้สึกเป็นเด็กที่เถียงกับผู้ใหญ่อยู่วะ ทั้งๆ ที่ปาร์คชานยอลคนนี้เป็นพี่แท้ๆ


แม่งเอ๊ย หงุดหงิดเป็นบ้า


อย่ามาตลกได้ปะดูเวลาด้วย นี่จะตี2แล้วเขาไม่ได้มองนาฬิกาหรือไงกัน พ่อกับแม่ไปธุระต่างจังหวัด


อี้ป๋อคนหน้าบอกว่ารับรู้แล้วเท่านั้น ก่อนจะเอาแต่จ้องเพื่อนสนิทผมอยู่แบบนั้นจนความเงียบเข้ามาปกคลุม ถ้าเซียวจ้านเป็นปลากัดคงท้องป่องไปแล้วมั้ง


นี่นายคิดถึงเพื่อนฉันมากสินะ อีกฝ่ายละสายตาจากคนที่หลับตาพริ้มมองมา


อื้อ โคตรคิดถึงเลยผมยกยิ้มให้กับคำตอบนั้น


ทำไมถึงไม่ยื้อเอาไว้ล่ะแทนที่จะพูดคำนั้นออกไปผมเอ่ยสิ่งที่สงสัยออกไป


ผมนึกถึงเหตุการณ์ที่อี้ป๋อเล่าให้ฟังอย่างละเอียดเมื่อสัปดาห์ก่อน  เดาจาน้ำเสียงในวันนั้นเขาก็คงซึมไม่ต่างจากเซียวจ้านเท่าไหร่ น้ำเสียงแหบพร่าที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด มันสั่นไหวแทบจะไม่เป็นภาษา วันนั้นชานยอลได้แต่รับฟังเท่านั้น เขารู้ว่าหวังอี้ป๋อเพียงแค่ต้องการผู้ฟังในยามนั้น และแน่นอนว่าปาร์คชานยอลเป็นผู้ฟังที่ดี


ไม่อยากทำให้เขาไม่สบายใจ การที่เขาพูดแบบนั้นออกมาแสดงว่าตัดสินใจมากดีแล้ว อี้ป๋อหลับตาลง เซียวจ้านทำทุกอย่างเพื่อผม เพื่อที่ผมจะไม่ต้องเดือดร้อนในอนาคต


หวังอี้ป๋อกำลังข่มความเจ็บปวด


เขาปกป้องนาย


ผมรู้ เพราะแบบนี้ไง ต่อให้อยากเจอแทบตายก็ทำไม่ได้คงจะลำบากน่าดูสินะ ผมกลัวว่าถ้าหากผมได้เจอเขา ผมคงทนไม่ไหว จะรั้งเขาเอาไว้และไม่มีวันปล่อยไปแน่ๆ


ตอนนี้ก็เจอแล้วจะทำยังไง?”


คิดว่าไงล่ะ


หึ คนอย่างนายคงทำทุกวิถีทางเพื่อให้เซียวจ้านกลับมา


เซียวจ้านรักหวังอี้ป๋อ


และหวังอี้ป๋อก็รักเซียวจ้านมากเช่นกัน



 

อะ อี้ป๋ออย่าไปจู่ๆ เซียวจ้านก็ละเมอขึ้นมาอีกครั้ง


กำลังฝันร้ายอีกแล้วสินะ


มือข้างหนึ่งของหวังอี้ป๋อกระชับมือคนที่กำลังนอนอยู่แน่น ส่วนอีกข้างกำลังลูบเส้นผมสีน้ำตาลธรรมชาติเพื่อปลอบประโลมอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะแหลกสลายหายไป


เกอ ฮึก ขอโทษฝ่ามือนั่นยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง


ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะครับ


เซียวจ้านบีบมือของอี้ป๋อ บางทีเซียวจ้านอาจจะรู้สึกเหมือนอีกฝ่าย ถ้าเกิดปล่อยมือก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไป ผมเห็นน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยที่กำลังปิดสนิท มันไหลรินผ่านแก้มหยดลงเปราะเปื้อนโซฟานุ่ม สติของคนที่กำลังนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ หายไปอยู่เสี้ยววินาที พอได้สติขาไม่รอช้าที่จะปัดป่ายหยดน้ำตานั้น


ผมอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนหรอก จะไม่ไปไหนอีกแล้ว


หวังอี้ป๋อก้มลงไปกระซิบอะไรบางอย่างกับเซียวจ้าน ด้วยบรรยากาศที่เงียบกริบแบบนี้ทำให้ผมได้ยินคำพูดเหล่านั้นอยู่บ้าง


รู้มั้ยว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน


ผมคิดถึงคุณจนแทบบ้า ต่อจากนี้ผมจะไม่ไปไหน จะอยู่กับคุณแบบนี้ ต่อให้ไล่ผมก็จะอยู่ จะไม่มีวันปล่อยคุณไปอีกแล้ว มันโคตรทรมานเลย คุณก็คงไม่ต่างกันใช่ไหม?”


นับจากนี้ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม เตรียมตัวให้ดีล่ะจ้านเกอ


หวังอี้ป๋อขยับมือมาสัมผัสกับเส้นผมสีเข้มแล้วลูบมันอย่างแผ่วเบา ไอดอลชื่อดังในยามนี้ดูอ่อนโยนต่างจากภาพลักษณ์ที่แฟนๆ มักจะเห็นบนจอทีวี ใบหน้าได้รูปราวกับเทพบุตรของอีกฝ่ายค่อยๆ โน้มเข้าไปใกล้เซียวจ้านก่อนริมฝีปากนั้นจะสัมผัสกับหน้าฝากมน


ผมจะทำให้หัวใจองคุณสั่นไหวอีกครั้ง


คำพูดของคนอายุน้อยกว่าทำให้ชานยอลเผลอหัวเราะออกมาก่อนเดินจากไป เขาไม่ควรอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้อี้ป๋อได้อยู่กับเซียวจ้านสักพักคงดีไม่น้อย แววตาของหวังอี้ป๋อโหยหาเพื่อนของเขาซะขนาดนั้น


ปาร์คชานยอลมั่นใจว่าหวังอี้ป๋อจะเป็นฝ่ายชนะ


 เขาขอลงพนันข้างหมอนี่!


บางทีเซียวจ้านอาจจะตั้งรับแทบไม่ทันเลยล่ะ พอนึกแบบนี้แล้วเขาอยากจะเห็นไวๆ อยู่เหมือนกัน อยากรู้ว่าไอ้เด็กหน้าตายนี่จะใช้วิธีแบบไหน เขาจะสามารถพังทลายกำแพงที่สูงลิบลิ่วได้หรือเปล่า ชักจะสนุกแล้วสิ:)




-----


          [200206]  ไว้จะมารีไรท์อีกทีค้าบ ตอนหน้าจะไม่ค่อยหน่วงแล้ว จะแบบน่ารักคิขุแล้วค่ะ คนน้องจะตามตื้อหนักมากๆ  เหลืออีกเพียงแค่3ตอนก็จะจบลงแล้ว จะรีบรีไรท์ให้เสร็จก่อนลงบทหน้าค่า ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อๆ ไปด้วยนะคะ ebookคาดว่าคงมาหลังจากลงตอนจบและทางเราจะไม่ล็อกตอนแน่นอนค่ะ เพียงแค่จะไม่ลงตอนพิเศษแค่นี้ค่า ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามกันมาอย่างยาวนานนะคะ 
 

#จริงหรือป๋อ
twitter : @wishone__

Thank you for reading :)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

440 ความคิดเห็น

  1. #389 chantakan2 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 11:53
    50ก็ได้ค่ะ100ยิ่งหนุก😆😆😆
    #389
    0
  2. #388 chakiyakornyj69 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 09:32
    50-50ครับ ลงเลยรอครับ
    #388
    0
  3. #387 NNS_Netjantra (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 00:10
    50ก็ได้ฮะไรท์ TT
    #387
    0
  4. #386 -FooFoo- (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 14:54
    อยากให้100แหละ แต่อยากอ่านแล้วอ่าาา 50 ก่อนกะดั๊ยยยย
    #386
    0