นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

6

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


6

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 พ.ย. 63 / 14:06 น.
นิยาย Life to Deserve (ЪԵմ)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     ตั้งแต่เด็กจนโต เราทุกคนถูกสอนมาให้ตั้งใจเรียนหนังสือ เรียนจบจะได้มีงานทำดีๆ 
ฟังแล้วดูสวยหรูดีนะ แต่เราทุกคนต่างเคยมายืนอยู่จุดนี้กันหมด จุดที่รู้สึก " เคว้ง " และ " รู้สึกว่างเปล่า " เราจะมาดูชีวิตที่ Deserve ผ่านสามตัวละครหลัก เพื่อทำให้มองเห็นชีวิตที่ไม่ได้มีดีแค่ความสำเร็จกัน


     
          " ลลิน " เด็กสาววัย 23 ปี ดีกรีว่าที่บัณฑิตจบใหม่มหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ เธอเป็นคนทำงานเก่ง และมีเพื่อนฝูงเยอะ แต่จุดเปลี่ยนของชีวิตกลับมาถึงเมื่อเธอได้ ' เสียแม่ ' สุดที่รักไป


          " คิงส์ " หนุ่มเกย์สายรุก เกิดมาบนกองเงินกองทอง ที่บ้านทำธุรกิจรีสอร์ท มีชีวิตที่ไม่เคยลำบาก แต่กลับเป็นคนนิสัยอ่อนน้อม ถ่อมตน แถมคิดเล็กคิดน้อย เสียเพราะผู้ชายมาเยอะ อยากจะรู้จริงๆ ว่าเขาจะเสียเพราะผู้ชายได้อีกสักเท่าไหร่กันนะ ?


          " บันนี่ " สาวห้าวไม่แคร์ใคร สายเกมเมอร์ มีสิ่งใฝ่ฝันไว้มากมาย แต่ไม่เคยได้ทำ เพราะคำว่า ' ครอบครัว ' 


     ชีวิตที่ควรจะได้รับของพวกเขาจะเป็นยังไงต่อไปนะ ? ไม่มีใครรู้ นอกจากตัวพวกเขาเอง..

     หวังว่าคุณ จะเป็นอีกคนที่สมควรจะได้รับสิ่งที่ควรได้รับนะ :)















เปิดเพลงฟังเพื่อเพิ่มอรรถรสในการ Deserve ค่ะ
ไรท์เลือกเพลงนี้มาเพราะความหมายดี และดนตรีปลุกใจค่ะ 55555
แต่อันนี้เป็นฉบับ Instrumental นะคะ ใครอยากฟังแบบเต็มๆ เสิร์ชยูทูปได้เลยค่ะ ^^















     สวัสดีค่ะทุกคน Writer selly'z เองค่ะ ^ ^
หลังจากที่ห่างหายจากการเขียนมาเป็นเวลาหลายปี 
วันนี้ไรท์ได้มีเวลาว่าง อยากจะมาแบ่งปันการใช้ชีวิต
เพื่อเป็นข้อคิดดีๆ ให้กับคนที่หมดหวัง หรือหมดกำลังใจ
จริงๆไรท์ไม่เคยคิดที่จะมาเขียนแนวนี้เลย เพราะที่ผ่านมา
แต่งแต่แนวรัก โรแมนติค แต่อาจจะเป็นเพราะไรท์ก็โตขึ้นมาก
ทำให้สนใจการเขียนแนวนี้มากขึ้น ก็หวังว่าจะเป็นประโยชน์
กับผู้อ่านทุกท่านนะคะ หากมีข้อผิดพลาดไรท์ก็ต้องขอโทษด้วยค่ะ


ช่วยเป็นกำลังใจ และซัพพอร์ตไรท์กันด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ :)

          " YOU CAN DESERVE IT! "
b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 พ.ย. 63 / 14:06


แสงแดดอ่อนๆของเช้าอันสดใสสาดส่องกระทบชุดครุยสีทองแดงของสาวน้อยคนนึง ขณะที่กำลังอุ้มตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่อยู่ในมือ สาวน้อยมองซ้ายขวาหาเพื่อนๆของเธอ ก่อนที่สายตาจะไปหยุดลงตรงชายหนุ่มที่สวมเสื้อเชิ้ตขาว ปลดกระดุมหนึ่งเม็ด กางเกงสแลคสีดำดูสุภาพ เซ็ทผมปัดขวาเพื่อเพิ่มความเนี้ยบ และรองเท้าคัทชูสีดำเงา เขามองมาทางสาวน้อยก่อนจะยิ้มและยกกล้องที่คล้องคอขึ้นมาถ่ายภาพของสาวน้อย แชะ!! เสียงถ่ายภาพดังขึ้น โดยที่สาวน้อยไม่ทันได้ตั้งตัว สาวน้อยทำหน้าเซ็งๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม เพื่อนรักของเธอ

“ อีคิงส์ ทำอะไรของมึงเนี้ย กูยังไม่ยิ้มเลย ” สาวน้อยกล่าวก่อนจะพยายามแย่งกล้องมาเพื่อลบรูปของตนเองออก คิงส์ เพื่อนรักของ ลลิน หัวเราะก่อนจะเอ่ยปากพูด

“ ไม่ต้องลบ มึงสวยแล้ว ” คิงส์พูดก่อนจะเก็บกล้องไว้กับตัวเอง แล้วยื่นมือไปช่วยถือตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่มาจาก ลลิน เพื่อไม่ให้เพื่อนเหนื่อย เพราะวันนี้เป็นวันสำคัญของเธอ คือวันรับปริญญาบัตรนั่นเอง

“ ขอบคุณนะมึง ” ลลินพูดพลางปัดเหงื่อที่ไหลมาข้างแก้ม “ แล้วอีบันนี่อะ ไม่ได้มากับมึงเหรอ ” ลลินเอ่ยถามถึงเพื่อนรักของตนอีกคน พลางมองซ้ายขวาเพื่อหาเจ้าตัว 

“ กูอยู่นี่จ้าาาา ” บันนี่เอ่ยขึ้นก่อนจะโผล่มาจากด้านหลังลลิน พร้อมกับโชว์ช่อดอกกุหลาบสีแดงห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลแบบเรียบๆพร้อมกับข้อความที่ติดมากับการ์ดว่า ‘ Congratulations ดีออก ’ ลลินหันไปตามเสียงก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นช่อดอกกุหลายสีแดงซึ่งเป็นดอกไม้ที่เธอชอบมากที่สุด 

“ เห้ยยยย เซอร์ไพรส์กูเหรอเนี้ย ขอบคุณนะมึงง ” ลลินพูดก่อนจะโผล่เข้ากอดเพื่อนรัก และหยิบช่อดอกไม้มาดมกลิ่นอย่างสดใส 

‘ เรียนบัณฑิตทุกท่าน ขณะนี้พิธีรับมอบปริญญาบัตรกำลังจะเริ่มภายใน 10 นาที ขอความกรุณาให้บัณฑิตทุกท่านมารวมตัวกัน ณ หออเนกประสงค์ เพื่อเตรียมตัวเข้าพิธีการ ’ เสียงผู้ประกาศดังออกมาจากลำโพง เพื่อบอกว่า ถึงเวลาต้องเข้าพิธีแล้ว ลลินมองหน้าเพื่อนรักทั้งสองอย่างหงอยๆ ก่อนจะยื่นช่อดอกไม้ให้คิงส์ช่วยถือ

“ พวกมึง กูเข้าพิธีก่อนนะ แล้วเจอกันที่รีสอร์ทอีคิงส์นะเย็นนี้ ไปละมึง บาย ” ลลินกล่าวก่อนจะโบกมืออำลาเพื่อนๆ

“ เออ เจอกันมึง ” คิงส์กล่าว และเฝ้ามองลลินเดินเข้าหออเนกประสงค์ด้วยความรู้สึกปลื้มปิติ 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

โอ้ย!! เมื่อยมาก ดีออก พวกมึงจะพากันแหลกเบียร์เยอะไปไหนเนี้ย กูขี้เกียจหอบชิบ ” บันนี่กล่าวก่อนจะวางถุงพลาสติกขนาดใหญ่ที่ภายในมีแอลกอฮอล์อยู่เป็นจำนวนมากลง

“ กูอุสาห์เรียนจบ มึงจะบ่นทำไมเนี้ยย ” ลลินพูดก่อนจะทำการจัดแจงขวดแอลกอฮอล์ภายในถุงพลาสติก เพื่อให้พร้อมดื่มฉลอง 

.

.

.

.

ทั้งสามคนนั่งดื่มเพื่อฉลอง และรำลึกถึงความหลังในวัยเรียนจนเวลาล่วงเลยมากว่าสองชั่วโมง นานพอที่จะทำให้ทั้งสามคนพูดจาแบบไม่คิด หรือเก็บความรู้สึกได้อีกต่อไป

“ อีลิน มึงนี่โชคดีนะ ยังไม่ทันเรียนจบก็มีงานทำซะละ ก็อย่างว่าอะนะ มึงเก่ง ทำอะไรก็ได้ ” บันนี่พูดพลางยกแก้วเบียร์เข้าปาก 

“ ไม่รู้วะ กูทำงานมาเจ็ดเดือนแล้วนะมึง งานก็สบาย เงินก็มีใช้ แต่กูรู้สึกทำไมไม่มีความสุขเลย เหมือนชีวิตเคว้งๆ ว่างเปล่า ไม่รู้สิ่งที่ทำอยู่ทุกวันนี้คืออะไร ” ลลินพูดพลางมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวหลายล้านดวง และแสงจันทร์ยามค่ำคืน 

“ มึงจะไปคิดมากทำไมวะ มึงก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆอะ ถูกละ ” คิงส์พูดขึ้นหลังจากนั่งฟังบทสนทนาของทั้งคู่มานาน

“ มึงก็พูดได้ดิอีคิงส์ บ้านมึงมีเงิน อยู่สบายจะตาย มาทำงานแบบพวกกูไม่ได้หรอก ” บันนี่เอ่ยก่อนจะมองหน้าคิงส์แบบหงุดหงิด

“ มึงไม่รู้อะไรอย่าพูดเลยว่ะอีบันนี่ กูอยากทำอะไรเป็นของตัวเองจะตาย แต่กูไม่เก่งแบบพวกมึง กูมีดีแค่ตรงมีเงินไง ผู้ชายเลยมาเกาะกูกินกี่รายแล้วก็ไม่รู้ พูดแล้วหงุดหงิดว่ะ น้องไมค์ยังไม่ตอบแชทกูเลย กูรอจนรากจะงอกแล้วเนี้ย ” คิงส์พูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ เพื่อหวังว่าจะมีข้อความเด้งมาสักข้อความหนึ่ง แต่กลับว่างเปล่า

“ เศร้าเนอะ ชีวิตมึงเนี้ย ” บันนี่พูดก่อนจะหัวเราะ หึ ในลำคอ

“ จ้าาา ใครจะไปดีแบบมึง แม่มึงบังคับให้มึงแต่งงานกับบักตี๋ มึงคุยกับแม่มึงได้ยังละ แหม..” คิงส์พูดประชดประชันก่อนจะเบะปากใส่บันนี่สไตล์เพื่อนรัก เพื่อนร้าย

“ จะทะเลาะกันทำไมวะพวกมึง นี่มาฉลองนะเว้ย ” ลลินพูดขึ้นเพื่อห้ามสงครามระหว่างเพื่อนรักทั้งสอง ก่อนจะยกแก้วเบียร์ขึ้นมากระดกจนหมดแก้ว .. ทั้งสามคนนั่งเงียบในดงเหล้า ก่อนที่ลลินจะเอ่ยปากพูดออกมา ซึ่งเป็นคำที่ทำให้เพื่อนรักทั้งสองคนหันหน้ามามองกัน และทำหน้าสงสารลลินจับใจ

กูคิดถึงแม่วะมึง

“ แม่มึงเขาไปสบายแล้วนะ มึงอย่าคิดมากเลย ” คิงส์พูดปลอบพลางเอามาลูบไหล่ลลินเบาๆ 

“ หรือที่กูรู้สึกว่างเปล่าแบบนี้เป็นเพราะกูไม่มีแม่แล้ววะ เหมือนไม่มีเป้าหมาย แต่ก่อนกูทำเพื่อแม่มาตลอด ตั้งใจเรียนสูงๆ ตั้งใจทำงานดีๆเพื่อแม่ พอตอนนี้กูไม่มีแม่แล้ว แม่ง โครตเละเทะเลยว่ะ ” ลลินพูดพลางปัดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง

“ อีลิน อย่าร้อง มึงไม่ได้เป็นคนเดียวที่ไม่มีจุดหมายหรอก กูก็เป็น สิ่งที่กูอยากจะทำทุกวันนี้กูยังทำไม่ได้เพราะแม่กูคอยชี้นิ้วสั่งทุกอย่าง กูโครตเหนื่อยเลยนะเว้ย กูเปลี่ยนแม่กูไม่ได้เลย กูจะทิ้งครอบครัวก็ไม่ได้ด้วย เหลือแต่ตายกูอะ หรือกูต้องตายก่อนวะถึงจะหลุดพ้นจากตรงนี้ไปได้ ” บันนี่พูดก่อนจะยกขวดเบียร์เทเติมลงในแก้วของตน

“ มึงก็พูดไปเรื่อย ก่อนที่มึงจะตาย กูคงตายเพราะโดนผู้ชายสูบเงินจนหมดตัวก่อนมึงอะ ” คิงส์พูดก่อนจะโยนโทรศัพท์ทิ้งลงเก้าอี้ที่อยู่ข้างตัว .. เพื่อนรักทั้งสามมองหน้ากัน ก่อนจะค่อยๆยิ้มออกมาให้กัน พลางหัวเราะเบาๆ 

“ เออ กูก็ว่างั้นแหละ ” บันนี่พูดก่อนจะกระดกเบียร์ที่อยู่แก้วตนเองจนหมดรวดเดียว

“ ชีวิตมันก็ตลกดีนะมึง ชีวิตของเราทุกคนต่างก็เจอกับปัญหาที่แตกต่างกันไป บางวันมันก็เหมือนจะดีนะมึง แต่บางวันแม่งรู้สึกแย่ชิบหายเลยว่ะ แต่พวกเราก็ผ่านมันมาได้ตลอดหนิ ” ลลินพูดก่อนจะมองหน้าเพื่อนรักทั้งสองคน

“ เออ ขอแค่กูมีพวกมึงอยู่ ถึงกูหมดตัว หรือไม่ประสบความสำเร็จเลย กูว่ากูคงผ่านไปได้แหละ พวกมึงคือของขวัญที่ดีที่สุดที่กูได้รับ ” คิงส์พูดก่อนจะยิ้มให้เพื่อนรักทั้งสองของเขา

“ อี๋ ขนลุก .. แต่ก็ดีเหมือนกัน พวกมึงคอยให้คำปรึกษาและเป็นกำลังใจที่ดีให้กูจริงๆแหละ ” บันนี่พูดก่อนจะกอดอก พร้อมทำท่าดุ๊กดิ๊กเพื่อทำให้เพื่อนๆหัวเราะ 

“ เออวะ ชีวิตที่ต้องการคงไม่ใช่แค่ประสบความสำเร็จ แต่ขอแค่มีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองมีก็พอแล้วมั้ง อย่าจมอยู่กับอดีต อย่าเพ้อฝันถึงอนาคตให้มากเกินไป แล้วทำปัจจุบันให้มันดี ก็คงพอว่ะ ” ลลินพูดพลางยิ้ม แล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นไปโอบกอดคอของคิงส์และบันนี่

“ พวกเรา เกิดมาพร้อมบริทส์นีย์ สเปียร์  เต้นแบบบริทส์นีย์ สเปียร์ และจะตายพร้อมบริทส์นีย์ สเปียร์ เท่านั้น!! ” ลลินพูดคำขวัญประจำกลุ่มตั้งแต่สมัยมัธยม ก่อนที่ทั้งสามคนจะมองหน้ากัน แล้วก็หัวเราะออกมาดังๆ ท่ามกลางคืนอันสงบสุขที่เต็มไปด้วย ดวงดาวและแสงจันทร์ที่สาดส่องมากระทบหน้าของเพื่อนรักทั้งสาม 

 

 

 

หากคุณกำลังเจอมรสุมชีวิต ความสับสน หรือไม่มีความสุขในชีวิต คุณลองมองดูรอบๆตัวคุณดูสิ ใครที่อยู่เคียงข้างคุณบ้าง อาจจะเป็นเพื่อน ครอบครัว คนรัก หรืออาจจะเป็นแค่ใครบางคนที่เข้ามาให้กำลังใจคุณแล้วจากไป หากคุณไม่ประสบความสำเร็จในวันนี้ มันไม่เป็นอะไรเลย เพราะยังมีอีกหลายคนบนโลกนี้ที่กำลังเป็นแบบคุณและรู้สึกเหมือนคุณ และความสำเร็จไม่ใช่ตัวชี้วัดความสุขของคุณเพียงอย่างเดียว แต่มันอยู่ที่ตัวคุณเองมากกว่า ที่จะเลือกมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ หรือเลือกฝากความสุขไว้กับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง คุณสามารถเลือกชีวิตที่ Deserve เองได้ โดยที่ไม่ต้องให้ใครมาออกแบบหรือกำหนดให้ตัวคุณ หวังว่าคุณจะพบแล้วนะ ความสุขของคุณ :)

 

 

 

 

สนับสนุนให้มีสติในการใช้ชีวิต และรู้จักรักตัวเอง

Writer selly'z ^^

ผลงานอื่นๆ ของ selly'z

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น