ผมเรียกเทอไว้ไม่ทัน......... - นิยาย ผมเรียกเทอไว้ไม่ทัน......... : Dek-D.com - Writer
×

    ผมเรียกเทอไว้ไม่ทัน.........

    แล้วเทอก้อจากผมไป.........

    ผู้เข้าชมรวม

    182

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    2

    ผู้เข้าชมรวม


    182

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    1
    หมวด :  รักดราม่า
    จำนวนตอน :  0 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  1 ก.ย. 66 / 17:52 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

    ผมเรียกเธอไว้ไม่ทัน
    >>แล้วรถไฟก็ไม่ใช่รถเมล์ที่จะตะโกนบอกให้โชเฟอร์จอดก่อนได้เหมือนรถเมล์
    >>นี่เป็นโอกาสของผมแล้วใช่ไหมเนี่ย...ผมตื่นเต้นน่าดู
    >>เอื้อมมือไปหยินมาถือไว้ในมือ
    >>แล้วเตรียมคำพูดต่างๆนาๆเพื่อจะรอรับสายจากเธอ
    >>.....ใช่ เธอทำมือถือหล่นเอาไว้
    >>ผมนึกจนถึงกระทั่งว่าเรานัดเจอกันเพื่อคืนมือถือให้เธอที่ไหนดี
    >>หลังจากเจอกันเล้วเราจะได้ไปทานข้าวด้วยกันรึเปล่า
    >>แล้วจะยังติดต่อกันมั้ย
    >>ผมเฝ้ารอโทรศัพท์อย่างใจจดใจจ่อ...และเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
    >>ผมก็ผิดหวัง ครับ ไม่ใช่เสียงเธอ แต่เมื่อผมฟังต่อไป
    >>สิ่งที่ผมได้ยินทำให้ผมรีบลงจากรถไฟฟ้าและต่อแท็กซี่ไปรพ.ทันที
    >>....เสียงที่ผมคุยด้วยเมื่อกี้เป็นเสียงนางพยาบาลคับ
    >>เขาโทรมาบอกว่าพ่อเธอป่วยหนัก และรู้จักเบอร์นี้เบอร์เดียว
    >>ก่อนเข้าห้องเยี่ยมเขาให้ปิดมือถือ
    >>ผมก็ปิดแล้วผมก็ไม่สามารถเปิดได้อีกเพราะติดรหัสล็อกคับ
    >>ผมหมดหนทางที่จะสื่อสารกับเธอแล้วคับ
    >>ต่อมา ผมไม่รู้จะติดต่อกับเธอได้อย่างไร ผมรับเป็นเจ้าของไข้
    >>และดูแลค่ารักษาพยาบาล รวมทั้งอนุญาติผ่าตัดแทนเธอจนเสร็จเรียบร้อย
    >>แต่เมื่อผมมาเยี่ยมเธอพาพ่อเธอไปแล้ว
    >>....ผมคิดในใจแล้วผมจะเจอเธอได้อย่างไรเนี่ย
    >>แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
    >>เธอโทรเข้ามือถือผม
    >>เธอบอกว่าเธอได้เบอร์มาจากรพ.ที่ผมให้ไว้ติดต่อ
    >>สำเร็จ..ใช่ครับเรานัดกัน
    >>เรานัดเจอกันที่ร้านกาแฟที่สถานีรถไฟฟ้าแห่งหนึ่ง
    >>ที่เราเจอกันเป็นประจำมา3ปีแล้ว...ครับ...
    >>ใช่..!!เราเห็นกันมาสามปี
    >>ผมคืนมือถือให้เธอ
    >>แล้วแยกกันกลับบ้าน
    >>ต่อมาเธอโทรมาอีกครับ คือวันนั้เราตกลงเป็นเพื่อนกัน
    >>ผมเห็นเบอร์อื่น ผมจึงถามว่าเบอร์ใคร
    >>....เธอบอกว่าเบอร์คู่หมั้น...เธอจะชวนผมไปงานแต่งงาน
    >>เรานัดเจอกันเพราะเธอจะแจกการ์ดเชิญผม..ระหว่างมื้ออาหารเราคุยกัน..
    >>เธอบอกว่าเธอรู้เขาบนรถไฟฟ้าที่เจอผมนั่นแหละ
    >>เธอมองหน้าผมแล้วยิ้มขำๆ
    >>เธอบอกว่าเธอมีอะไรจะสารภาพกับผม แล้วเธอก็บอกว่า..
    >>...เธอแอบมองผมมาสามปีแล้ว แต่ผมไม่คยมองเธอเลย
    >>เธอเห็นผมเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง...แต่เขาคนนั้นกล้ามองเธอ
    >>และกล้าคุยกับเธอจนมีวันนี้แหละ
    >>....เธอเล่าด้วยรอยยิ้ม อย่างคนไม่คิดอะไร
    >>เพราะเธอกำลังมีความสุขกับคนที่รักเธอ
    >>แล้วเธอก็ตัดสินใจแล้วว่าหนึ่งไปที่รู้จักเขา
    >>หลังจากแอบมองผมอยู่สองปี
    >>มันเพียงพอที่จะทำให้เธอแน่ใจว่าเธอก็รู้สึกรักเขา...
    >>เธอตาเป็นประกายด้วยความสุขตลอดการสนทนา
    >>...ผม..ในเวลานั้นอิ่มเลยคับ
    >>มาถึงขนาดนี้แล้วผมจะกล้าพูดออกไปได้อย่างไรว่า
    >>ตลอดเวลาสามปีที่ผมมองออกไปนอกหน้าต่างรถนั้น
    >>ก็เพื่อที่จะได้เห็นเงาของเธอที่สะท้อนอยู่ในกระจกหน้าต่าง
    >>...คับ..ผมไม่พูดมันออกไป..และได้แต่ยิ้มให้เธอ..
    >>...แล้วมองดูเธอจากไป..
    >>ด้วยแววตาที่เป็นประกาย..คับ..แต่ประกายของผมเป็นประกายที่เกิดจากน้ำตาที่ซึมออกมาจากขอบตา

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    คำนิยมล่าสุด

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    ความคิดเห็น