นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ҷͧ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 พ.ค. 63 / 11:56


 

 

 

ในวันที่อากาศสดใส ปลาทองตัวกลมสีส้มแซมขาว ว่ายน้ำอยู่ในโหลแก้วที่เป็นบ้านของมันตั้งแต่ถูกซื้อมาจากร้านสักร้านอย่างรอคอย มันกำลังรออะไรบางอย่าง อะไรที่สำคัญมากแต่มันจำไม่ได้ว่ามันรออะไร

"ตัวกลม วันนี้อากาศดีจังเลยนะ นี่อาหารเช้าของตัวกลม อยู่บ้านดีๆ ล่ะ ไปก่อนนะครับ วันนี้มีสอบสำคัญด้วย" สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ ร่างสูง ผิวขาว ดวงตาและผมสีดำ เดินลงมาจากชั้นบนของบ้านเอ่ยพร้อมกับให้อาหารมัน ....มันรู้แล้วว่ามันรออะไร ว่าแต่...มนุษย์คนนั้นชื่ออะไรนะ?

.

.

.

ตอนนี้เป็นเวลาเย็น ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า หลังจากมันว่ายน้ำเล่นและกินอาหารทั้งวันแล้ว มันก็กำลังจ้องไปที่ประตูบ้านอย่างใจจดใจจ่อ มันรู้สึกว่ากำลังรออะไรสักอย่าง แต่มันก็ไม่รู้ว่ารออะไร รู้แต่ว่าเป็นสิ่งที่สำคัญมาก และมันมีความสุขที่ได้รอ

"ตัวกลม ครามกลับมาแล้ว วันนี้มีเรื่องจะเล่าให้ฟังเยอะแยะเลยล่ะ ตัวกลมหิวหรือยัง?"

อ๋อ....มันกำลังรอมนุษย์ชื่อครามอยู่นี่เอง

"นี่อาหารนะตัวกลม ตัวกลมรู้ไหม วันนี้ครามไปสอบเพื่อชิงทุนไปเรียนต่อล่ะ..ถ้าครามสอบได้ พ่อกับแม่ก็จะภูมิใจในตัวคราม แล้วก็คงจะสนใจครามบ้าง ตั้งแต่พ่อกับแม่เลิกกัน พวกเขาก็ไปมีครอบครัวใหม่ ครามก็เหลือแต่ตัวกลมนี่ล่ะนะ ที่คอยอยู่เป็นเพื่อน..."

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่มันก็ไม่ชอบที่คนตรงหน้าดูเศร้าแบบนี้เลย ถึงใบหน้าจะมีรอยยิ้มน้อยๆ แต่ในดวงตาคู่คมกลับมีแต่ความเศร้าและโดดเดี่ยวในฐานะสัตว์เลี้ยงที่ดีมันคงต้องทำอะไรบ้างล่ะนะ ฮึบ!

"ตัวกลม! ฮะๆๆๆๆ นี่ตัวกลมปลอบใจครามเหรอ น่ารักจริงๆ เลย" ครามทำตาโตก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อมันว่ายเป็นวงกลมและตีลังกากลับหลัง ก่อนจะเอาปากไปแนบกับโหลแก้ว

"ขอบคุณตัวกลมมากนะ...ขอบคุณจริงๆ" ครามพูดก่อนยื่นนิ้วมาสัมผัสที่โหลแก้วเบาๆ ถ้าไม่มีโหลแก้วกั้นจะดีขนาดไหนกันนะ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ ก็มันเป็นปลานี่นา....

.

.

.

เช้าวันนี้ก็เป็นอีกวันที่อากาศสดใส มันกำลังรออะไรบางอย่าง มันไม่รู้ว่ากำลังรออะไรรู้แต่ว่ามันต้องรอ

"อรุณสวัสดิ์ตัวกลม นี่อาหารเช้านะ ตัวกลมรู้ไหมว่าวันนี้ผลสอบชิงทุนจะประกาศแล้วนะ ครามตื่นเต้นมากเลย มาลุ้นไปด้วยกันนะ ครามไปล่ะ"

มนุษย์ที่ชื่อครามพูดพร้อมให้อาหารเช้ามัน ทำไมกันนะ ทั้งๆ ที่ยิ้มแต่แววตากลับดูกังวลและตื่นเต้นถึงจะไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็สู้ๆ นะคราม

.

.

.

ตอนนี้เป็นเวลาเย็น ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า มันกำลังรออะไรบางอย่าง อะไรที่สำคัญมากจนใจดวงน้อยกระวนกระวาย อะไรกันนะ?

"ตัวกลม! ตัวกลมๆๆๆ ครามสอบติดแล้ว! ครามทำได้แล้วนะตัวกลม!" มนุษย์ชื่อครามเปิดประตูบ้านเข้ามา ก่อนจะพูดเสียงดังอย่างดีใจ แววตาเต็มไปด้วยความสุข พร้อมอุ้มโหลที่เป็นบ้านของมันขึ้นกอด แม้จะมึนหัวไปบ้างแต่มันก็มีความสุขที่ได้อยู่ในอ้อมกอดอีกคนนะ แต่ถ้าไม่มีโหลแก้วกั้นก็คงดี

"ตัวกลม ครามมีความสุขที่สุดเลย พ่อกับแม่ก็รู้แล้ว พวกเขาดีใจมากเลยแล้วยังสัญญาว่าจะมากินข้าวกับครามวันอาทิตย์นี้ด้วย ขอบคุณตัวกลมนะที่คอยอยู่ข้างๆ กัน" ครามพูดจบก็แนบริมฝีปากที่โหลแก้วเบาๆ

....ทำไมใจมันถึงเต้นแรงขนาดนี้กันนะ

.

.

.

เช้าวันนี้มีเมฆฝน ทำให้ท้องฟ้าดูมืดครึ้ม มันกำลังรออะไรบางอย่าง รอโดยที่จำไม่ได้เช่นเคย

"อรุณสวัสดิ์ตัวกลม...วันนี้ครามหยุดล่ะไม่ต้องไปโรงเรียนเพราะโรงเรียนให้เตรียมตัวเดินทางอีกแค่สามวันแล้วนะ" ครามพูดพร้อมมานั่งลงตรงหน้าโหลแก้วแล้วหยิบอาหารให้มัน

"ที่ที่ครามจะไปเรียน มันไกลจากที่นี่มากเลยนะตัวกลม ไกลมาก...มากจริงๆ ตัวกลม...ครามพาตัวกลมไปด้วยไม่ได้นะ มันจะไม่ปลอดภัยกับตัวกลมเอง ระหว่างที่ครามไปเรียน ครามจะฝากตัวกลมไว้กับแม่ของครามนะ แล้วครามสัญญาว่าถ้าครามเรียนจบ จะรีบกลับมารับตัวกลมเลย" คนตรงหน้าพูดด้วยแววตาเศร้าๆ

...ไกลมากเลยงั้นเหรอ...ไม่ปลอดภัยแปลว่าไปด้วยไม่ได้...จะไม่ได้เจอกันอีกเหรอ...ไม่สิ ครามบอกว่าจะกลับมารับ สัญญา ครามสัญญา ได้สิคราม ครามบอกให้รอ มันก็จะรอ แต่ว่าทำไม หัวใจมันถึงเจ็บขนาดนี้นะ...

.

.

.

เช้านี้เป็นวันที่อากาศสดใส มันกำลังรออะไรบางอย่าง แต่มันไม่รู้ว่าคืออะไร พอมองไปรอบๆ ภายนอกโหลแก้วที่มันคุ้นเคย กลับเป็นที่ที่ไม่คุ้นชิน ทำไมกันนะ

"เจ้าตัวกลม นี่อาหารเช้านะ" หญิงวัยกลางคนที่มีสีผมและดวงตาสีดำเหมือนกับใครบางคนในความทรงจำอันเลือนรางเดินลงมาจากชั้นสอง ก่อนจะให้อาหารมัน มันเป็นความคุ้นเคยที่เหมือนจะไม่ถูกต้อง....ไม่ใช่....ไม่ใช่คนคนนี้....ไม่ใช่สิ่งนี้ที่มันรอ เสียงหัวใจดวงน้อยๆ กำลังร้องบอกมันแบบนั้น ทั้งๆที่สมองจำไม่ได้ แต่หัวใจกลับจำได้ดี ตอนนี้หัวใจดวงน้อยๆ เหมือนจะเต้นช้าลงด้วยความผิดหวัง

.

.

.

ตอนนี้เป็นตอนเย็น ดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า มันกำลังจะรออะไรบางอย่าง อะไรที่สำคัญมาก ถึงเมื่อเช้าจะรู้สึกผิดหวังและเจ็บปวด แต่มันก็ยังเฝ้ารอเวลาตอนเย็น ถึงจะจำไม่ได้ว่ารออะไร แต่มันจำได้ว่าเป็นเวลาที่มันจะมีความสุข

"เย็นแล้ว มากินอาหารได้แล้วนะเจ้าตัวกลม" หญิงวัยกลางคน ที่มีผมและดวงตาสีดำเดินมาให้อาหารมันก่อนจะเดินจากไป...

ไม่ใช่....ไม่ใช่แบบนี้สิ มันไม่ได้รอสิ่งนี้ มันกำลังรออะไรกันแน่ ความทรงจำในสมองมันรางเลือนแต่เสียงหัวใจที่กรีดร้องมันชัดเจน มันกำลังรออะไรกันแน่...

.

.

.

มันจำไม่ได้แล้วว่าวันนี้เป็นวันที่เท่าไหร่ที่มันต้องตื่นมาพบกับความผิดหวังซ้ำๆ ยามหลับมันจะได้ยินเสียงใครบางคนพูดคุยกับมันอย่างอ่อนโยน แต่พอตื่นมารอในเวลาที่มันคุ้นเคยกลับต้องพบกับความผิดหวังซ้ำๆ หัวใจดวงน้อยๆ ของมันเจ็บจนด้านชา ไม่อยากกินอะไรแล้ว...มันอยากจมอยู่กับความฝันที่แสนสวยงามเหล่านั้น เหนื่อย...เหนื่อยเหลือเกิน

.

.

.

วันนี้ท้องฟ้าก็ยังคงสดใสเหมือนเคย แต่เจ้าปลาทองที่เคยอ้วนกลมเหมือนชื่อกลับซูบผอมและว่ายอย่างไร้เรี่ยวแรง มันยอมแพ้แล้ว มันไม่อยากรอแล้ว มันค่อยๆ ทิ้งตัวลงและหยุดว่ายน้ำช้าๆ

"ตัวกลม ครามสัญญานะ ถ้าครามเรียนจบ ครามจะรีบกลับมารับตัวกลม ครามสัญญา"

มันจำได้แล้ว...ตัวกลมจำได้แล้วนะคราม....

 

 

 

 

...................................................................................................................................................................................

สวัสดีค่ะทุกคน ตอนแรกเรื่องนี้มัศไม่รู้จะพูดคุยอะไรกับทุกคน แต่พอคิดๆ ดูแล้วเลยอยากมาให้ข้อมูลเรื่องความจำของคุณปลาทองตัวกลมหน่อยค่ะ ทุกคนจะสังเกตว่าคุณปลาทองตัวกลมจะจำไม่ได้ว่ารออะไรแต่รู้สึกว่าต้องรอเพื่อจะเจอกับสิ่งที่มีความสุข แนวคิดนี้มัศเอามาจากเว็บด้านล่างนี้นะคะ ว่าปลาทองมีความจำแบบ selective memory คือรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นแต่ไม่แน่ใจว่าคืออะไร แต่รู้ว่าทำให้มีความสุขค่ะ

http://oknation.nationtv.tv/blog/mediaaholic/2007/11/04/entry-1

มัศกอด.

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ มัศกอด

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น