Magic of love เวทย์มนต์วุ่นรักขโมยหัวใจยัยจอมซ่าส์

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 มี.ค. 53

โลกเวทย์มนต์

“ไหนๆข้าขอดูหน้าพ่อมดฝึกหัดผู้ได้รับตำแหน่งหน่อยสิ”

ชายชราพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นราวกับเด็กๆบนเก้าอี้สีทองราวกับบัลลังก์ของกษัตริย์ พลางเอามือลูบหนวดสีขาวยาวลงมาจนถึงอก ซึ่งแสดงถึงความชราได้เป็นอย่างดี

ชายหนุ่มหน้าตาดีสี่คนเดินออกมาจากมุมมืดมุมหนึ่งในห้องโถงใหญ่

“ทำไมถึงมีสี่คน ตามกฎที่จารึกไว้ต้องมีคนเดียวมิใช่รึ แล้วมาจากไหนอีกสามคนO_o”

ชายชราพูดออกมาด้วยความผิดคาดอย่างแรง พลางพินิจพิจารณาชายหนุ่มทั้งสี่ด้วยแววตาสงสัยมิใช่น้อย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ นกพิราบสีขาวนวล ซึ่งแสดงถึงสันติภาพก็บินลงมาเกาะบนไหล่ของชายชรา พร้อด้วยกระดาษสีขาวที่ถูกม้วนเอาไว้อย่างดีและผูกด้วยริ้บบิ้นสีแดงอย่างสวยงาม ชายชราบรรจงแกะมันออกมาอย่างช้าๆ

ถึง ท่านเดม่อน

ด้วยทางฝ่ายจัดหาพ่อมดนั้น ไม่สามารถจะคัดพ่อมดฝึกหัดที่มีความสามารถสูงสุดให้

เหลือเพียงคนเดียวได้ เนื่องจากผู้เข้าสอบหมายเลข1 2 3 4 มีความสามารถเท่าเทียมกัน

แม้จะผ่านการทดสอบถึง1000ครั้ง ก็ไม่สามารถตัดสินได้ จึงวอนท่านเป็นผู้ทดสอบ

ด้วยตนอง

เลขานุการฝ่ายจัดหาพ่อมด

“ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง พวกเจ้านี่เก่งไม่เบาเลยนะ เป็นพ่อมดฝึกหัดรุ่นแรกเลยนะ ที่ทำให้เลขานุการของฉันหัวปั่นได้ขนาดนี้ +555^O^”

ชายชราพูดอมยิ้มอย่างเด็กๆ ด้วยท่าทีไม่ลำบากใจเลย เหมือนกับดีใจที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่เสียมากกว่า”ถ้างั้นตอนนี้ข้าก็มอบตำแหน่งพ่อมดสูงสุดแก่ใครไม่ได้สินะ”

“ท่านหมายความเช่นไรรึ”

ชายหนุ่มผมสีแดงเพลิง และดวงตาที่ราวกับไฟที่กำลังลุกไหม้ แววตาและสีหน้านั่นแสดงถึงความหงุดหงิดมิใช่น้อย

“ท่านจะให้เราสอบใหม่กันอีกรึ”

พ่อมดหนุ่มผมสีม่วง พูดขึ้นแกมประชด ทั้งที่ตัวเขาก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว ท่าทางกวนๆและแววตาฉายแววขี้เล่นของเขาช่างมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาดจริงๆ

“กฎก็คือ กฏตามศิลาจารึกที่ท่านเรอาร์บันทึกไว้ พ่อมดสูงสุดต้องมีเพียงคนเดียวในแต่ละรุ่น เพื่อแสดงถึงความเป็นหนึ่งเดียวของท่านเรอาร์” ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลางชี้ไปทางพ่อมดทั้งสี่ “หากพวกเจ้าต้องการเป็นพ่อมดฝึกหัดพร้อมกันทั้งสี่คนก็รอสอบในรุ่นต่อไป รุ่นนี้ข้าขอเพียงคนเดียวเท่านั้น”

เสียงของชายชราดูน่ากลัว น่าเกรงขามผิดกับท่าทางขี้เล่นเมื่อสักครู่มาก จนพ่อมดทั้งสี่เองก็ยอมจำนนอย่างง่ายดาย อันที่จริงพ่อมดฝึกหัดทุกคนต่างก็รู้ว่าท่านเดม่อนนั้นมีอารมณ์แปรปรวนอยู่บ่อยครั้ง เวลาโมโหก็น่ากลัวจริงจนไม่อาจมีใครขัดได้ เวลาใจดีก็ดีจนเหมือนเด็กๆ พวกเขาจึงไม่ตกใจกับอารมณ์ของชายชราเท่าไร

“แล้วข้อสอบของท่านล่ะจะข้อเขียนหรือปฏิบัติ” ชายผมสีแดงเพลิงประชดขึ้นอย่างหงุดหงิด ทั้งที่รู้ว่า ศาสตราจารย์นักเวทย์อย่างเขาไม่มีทางออกข้อสอบเป็นข้อเขียนหรอก!

“ระดับข้าต้องภาคปฏิบัติอยู่แล้ว”ชายชราพูดเหมือนจะเดาทางได้ถูกว่าพวกเขาจะถามอะไรต่อ เขาเริ่มยิ้มอย่างมีเลศนัย ทำให้พวกพ่อมดฝึกหัดเริ่มสงสัยว่า ท่านเดม่อนไม่มีทางคิดข้อสอบธรรมดาแน่! พวกพ่อมดฝึกหัดที่ผ่านมือท่านมาไม่เคยมีใครได้คะแนนเท่ากันเลย และท่านยังชอบคิดข้อสอบอะไรแผลงๆอีก เช่นยัดลูกวัวเข้าท้องช้างและให้คลอดออกมาเป็นลูกหมาสามหัว

“รีบบอกข้อสอบของท่านมาเถอะ”

“ใจร้อนจริงนะ^O^ ข้อสอบของข้าคือ พวกเจ้าจะต้องตามมหาสร้อยเส้นนี้”

ชายชราพูดพลางชูสร้อยรูปมงกุฎที่รายล้อมด้วยเพ็ชรหลายร้อยเม็ดขึ้นมา และยิ้มอย่างมีเลศนัยอีกครั้ง พ่อมดทั้งสี่เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูท้าทายของชายชราแล้ว ก็แสดงความไม่ไว้วางใจเท่าไรนัก

“ท่านแน่ใจรึว่าข้อสอบของท่านมีเพียงแค่นี้

พ่อมดหนุ่มผมสีดำขลับที่เงียบอยู่นานเริ่มเอ่ยขึ้นบ้าง ใบหน้าที่ขาวนวลราวกับผู้หญิง ริมฝีปากที่ได้รูปสีชมพูอ่อนที่น่าประทับรอยจูบ จมูกโงเป็นสัน ใบหน้าที่ดูเย็นชานั่นทำให้ผู้หญิงหลายคนคงหลงได้ไม่ยาก

“+555 เจ้าฉลาดมากที่ถามข้าเช่นนี้ กติกาของข้ายังมีอีกเยอะ แต่ข้าจะบอกคร่าวๆว่า พวกเจ้าจะต้องร่วมมือกันตามหาสร้อยเส้นนี้ โดยห้ามแยกย้ายกันตามหา แต่ต้องไปไหนไปด้วยกัน จากนั้นก็ใช้สติปัญญาแย่งชิงสร้อยเส้นนี้มาให้ข้า จึงจะเป็นผู้ชนะแต่เพียงผู้เดียว” ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ข้อสอบนี้วัดความสามัคคี50%สติปัญญา30% และความสามรถด้านคาถาเวทย์มนต์20% เพื่อให้พ่อมดสูงสุดมีความเพรียบพร้อมในทุกด้านเหมือนกับท่านเรอาร์”

“ระยะ เวลาล่ะ”

พ่อมดผมสีม่วงพูดอย่างร่าเริง ดูไม่ลำบากใจ ด้วยมาดกวนๆเช่นเคย ผิดกับทั้งสามคนที่เหลือที่แสดงถึงความทุกข์ใจอย่างเห็นได้ชัด เพราะขอบเขตนั้นมิได้มีเพียงแค่โลกเวทย์มนต์ หากแต่คลอบคลุมทั่วทั้งจักรวาล การที่จะไล่หาสร้อยเส้นเดียวในจักรวาลนั้นช่างเป็นเรื่องยากจริงๆ

“3เดือน”

“3เดือนเนี่ยนะO_o”

“ท่านรู้ไหมเวลาเดินทางในอวกาศยาวนานมาก หากทำแบบนี้ก็เท่ากับว่าท่านจะบีบให้เราเจาะจงเลือกดาวเคราะห์ทั้งจักรวาล มาเพียงดวงเดียวในการหาสร้อยเนี่ยนะ”

“ถ้าทำไม่ได้ก็อย่าหวังจะสอบผ่าน”

ท่านเดม่อนและพ่อมดฝึกหัดต่างจ้องหน้ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย โดยท่านเดม่อนทำหน้าอย่างสะใจสุดๆ เพราะเขาสามารถมองเห็นอนาคตที่น่าขันของพ่อมดทั้งสี่รวมทั้งผู้ได้รับตำแหน่งอีกด้วย จึงไม่แปลกที่เขาจะสะใจ และที่ท่านเดม่อนเจาะจงเลือกข้อสอบที่ยากขนาดนี้ไม่ใช่อยากจะแกล้งอะไร แต่รู้อยู่แล้วว่าทั้งสี่ต้องทำได้ แม้จะรู้ว่าการเดินทางในอวกาศนั้น ต้องใช้เวลามากกว่าโลกเวทย์มนต์ถึงล้านเท่า ดังนั้นถึงแม้เวลาในโลกเวทย์มนต์จะช้ากว่าดาวดวงอื่นถึงสองเท่าก็ตาม

“พวกข้าตกลง” ชายผมแดงพูดขึ้นก่อนเพื่อน

“ซีนอน...พวกข้าตกลงกันเมื่อไรเจ้าพูดเองเออเองทั้งนั้น” พวกพ่อมดที่เหลือพูดขึ้น

“-_-“ ซีนอน

“เออ ตกลงก็ได้ ยังไงก็ยังดีกว่ายกตำแหน่งให้เจ้าซีนอนไปนอนกอดเล่นที่บ้านคนเดียว โดยที่ยังไม่ได้ออกแรง”พวกพ่อมดที่เหลือต่างตอบขึ้นพร้อมกันด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

“งั้นพวกเจ้าก็รับเทโรเมจิก*ไปคนละเครื่องเลย” ชายชราพูดพลางโยนเครื่องรูปวงรีให้ตามสีประจำตัวหรือสีผมของแต่ละคนให้พวกพ่อมด

“นี่มันรุ่นไหนเนี่ยเก่าจัง”

“>///< 10ปีที่แล้วเอง แต่เอาเถอะ อย่าบ่นเลย”

“ก็ได้”

“ดีมากงั้นGame Start”

*โทรศัพท์ในโลกเวทย์มนต์ทันสมัยกว่าธรรมดา ตรงที่เห็นหน้าและส่งของให้กันได้

1 ความคิดเห็น